κι εγώ μιλούσα για την Άνοιξη

΄

ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Μην τους πιστεύεις έλεγες

κούφια τα λόγια τους

παίζουν με την ελπίδα

κι εγώ μιλούσα για την Άνοιξη

Δυο κουκίδες σε μια ανθρωποθάλασσα

που πίστευε στην Άνοιξη

εμείς

κι εσύ να παίζεις την εικόνα μου στα μάτια σου

και να λες κράτα την Άνοιξη μέσα σου

γιατί δεν θα έρθει καθώς λες

Εγώ έχω εσένα έλεγες

μια κιθάρα

και την πλάτη φορτωμένη όνειρα

                        Γιώργος Δουατζής

Μα φυσικά δεν είναι άνεμος αυτός που μπαίνει σπίτι να κρυφτεί.

Δεν είναι άνεμος αυτός,

που τραγουδά στη στέγη 

και με σταγόνες τις βροχής,

στο τζάμι μου δακρύζει 

ούτε αυτός που μου χτυπά, 

την πόρτα όλη νύχτα 

και με το δέντρο στην αυλή,

γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, 

που τρίζει τα παντζούρια,

βαδίζει στον διάδρομο 

και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός 

που ψιθυρίζει λόγια, 

σφυρίζει μία μουσική

που είναι σα να κλαίει;

Μα φυσικά δεν είναι άνεμος αυτός, 

που μπαίνει σπίτι να κρυφτεί,

μα κάποιος που πεθαίνει.

ή πάλι όποιος προσπαθεί

να μπει μέσα στο σπίτι

μπορεί και να γεννιέται.

Πάν Καρτσωνάκης 2009

This is not the wind

that sings on the roof

and bursts in tears

with rain drops 

on my window glass.

This is not the wind that knocks

 on my door all night long 

and has fun by dancing 

with the tree in the yard, either.

Is this the wind that creaks

on the window shutters, 

walks in the corridor 

and broke my flower pot?

Is this the wind that whispers

some words and whistles a crying music?

But of course it is not the wind,

 that tries to enter into the house 

in order to hide itself.

 But it's someone who is dying.

But of course it is not the wind,

 that tries to enter into the house 

in order to hide itself.

 But it's someone who is born.

  Kartsonakis Pan 2009

Θριαμβευτής, για τη σφαγή που τον εξιλεώνει.

Γεμάτο σκέψεις το μυαλό 

στο χθες στριφογυρίζει

 να καταλάβει δεν μπορεί

 βαλτώνει και βουλιάζει

 πασχίζει, λάθη του να βρει

 μήπως μετανοήσει.

Ψηλαφιστά, με τις οσμές, 

διαίσθηση και ήχους

 αιθεροβάμων ποιητής 

ονειροβάτης μπαίνει 

θριαμβευτής για τη σφαγή 

που τον εξιλεώνει. 

Πάν Καρτσωνάκης

The mind, full of thoughts,

 twirls back to yesterday.

 It can't understand,

 it falls in the marsh 

and sinks while struggling

 to find its mistakes 

and perhaps to repent.

Fumbling and following the smells,

 his intuition and the sounds,

 the unrealistic poet, 

rides the dreams and enters 

triumphantly for the slaughter 

that expiates him. 

Pan Kartsonakis

Κόρινθος: Έβρεχε το πρωί και.......

Αν δεν το πουν τα σύννεφα 

και η βροχή που κλαίει

τα περιστέρια θα το πουν

 που έρχονται κοντά μου

κι εγώ για το ευχαριστώ 

σποράκια θα τους δώσω.

.......................................

Αλλά η ώρα πέρασε 

κι αυτά δε λένε λέξη. 

   Πάν Καρτσωνάκης

Αλλά κι ένα σχόλιο:

 Νικόλα Τέσλα (1856-1943)

 Ο άνθρωπος

 που “φώτισε” τη ζωή μας.....

..........και η σχέση του με τα περιστέρια.

Τους έρωτες σαν όνειρα και θαύματα θα ζούμε.

Οι νύχτες κλέβουν θαύματα που κρύβουν τα σκοτάδια

τα νοιώθεις σαν τ΄ αρώματα κι αισθάνεσαι σα χάδια.

Μα στη ζωή μας τη μικρή ποιοι τάχα προλαβαίνουν

να εξηγήσουν θαύματα και πως αυτά συμβαίνουν.

Φεγγοβολούν σαν αστραπές, σαν έρωτες που σβήνουν

και παραμένουν θαύματα κι εξήγηση δε δίνουν.

Τις νύχτες ανεκπλήρωτα τα όνειρα θα μένουν

όσες φορές κι αν έλθουνε όσο κι αν επιμένουν.

Τους έρωτες σαν όνειρα και θαύματα θα ζούμε

εμείς που δεν θα μάθουμε απ τ΄ όνειρο να βγούμε. 

                           Καρτσωνάκης  Πάν

                               Νοέμβρης 2013 

Οι ρίζες είναι για να βγάζουμε κλαδιά . . . .

Οι ρίζες είναι για να βγάζουμε κλαδιά 

και όχι να επιστρέφουμε σ’ αυτές.

Κατερίνα Γώγου 

1940-1993

They never left.

They still breathe in here.

Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged, 

their sacred places

are desecrated,their statues are broken

and their writings are burned .

 They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished.

But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil that once gave them birth.

They never left hunted away.

They still breathe.

Their perfume is still here.

 For as many generations will pass through.

Pan Kartsonakis

Διόλου δεν έφυγαν

Αναπνέουν ακόμη εδώ.

Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

 τους ιερούς ναούς τους.

Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

                     Πάν Καρτσωνάκης

Καιρός να πανικοβληθούμε.

V

Εδώ βλέπετε

τη δούλα τέχνη.

Υπηρετεί 

ιδρύματα κυβερνήσεις

εταιρείες επιχειρήσεις.

Πουλάει 

βιβλία δίσκους

εισιτήρια ιδεολογίες.

Συμβιβάζεται χρηματοδοτείται

υποκύπτει εξυπηρετεί.

Εδώ βλέπετε

κριτικούς ιεροκήρυκες 

συνδικαλιστές λογοκριτές

τραπεζίτες γραφειοκράτες

διαφημιστές σχεδιαστές.

Εδώ βλέπετε

αυτούς και κάθε άλλον

που μας λέει τι να κάνουμε.

Εδώ βλέπετε

γυναίκες με μεταξωτά

πίνουν ολημέρα ηρεμιστικά

ολοένα γδύνονται

τίποτα δεν νιώθουν.

Εδώ βλέπετε

ανίδεους.

Τρώνε θησαυρίζουν

κοιμούνται κι είναι ευτυχισμένοι.

Εδώ βλέπετε

ποδοσφαιριστές τραγουδιστές 

κομμωτές μόδιστρους

και δημοσιογράφους.

Εδώ βλέπετε

δόγματα και συστήματα

στρατούς και δικτατορίες

πολιτικούς κι εξουσίες.

Εδώ βλέπετε

πιστούς και άπιστους

φανατικούς και αντιδραστικούς

ιεράρχες και μοιχούς.

Εδώ βλέπετε

αύξηση και μείωση

το σφυρί και το πέταλο

το ‘έτσι κι έτσι’

το ‘γιατί έτσι’

στην υγειά σας και στη δική μου

τον Θεό και τον διάβολο

τον Μωυσή και τον Μαρξ

και του πράσινου ήλιου

 τον προφήτη-κίνδυνο.

Υποκρισία

υπεροψία

και προδοσία.

Ούτε ένας ανάμεσά μας

δεν πεθαίνει από αηδία.

Καιρός να πανικοβληθούμε.

Δημήτρης Γαβαλάς

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη διαγωνισμούς και βραβεία.

Ο δρόμος δεν έχει ανάγκη τους διαβάτες

 αλλά οι διαβάτες το δρόμο.

         Η τέχνη δεν έχει ανάγκη τα βραβεία,

               ούτε είναι αγώνισμα δρόμου

                      που θα κόψει κάποιος

                          το νήμα της νίκης. 

                   Η τέχνη θα υπάρχει πάντοτε

                             και ο δρόμος της

                    θα παραμένει δίχως τέρμα,

                     όσο υπάρχουν άνθρωποι

                        σε τούτον τον πλανήτη

                       που τον έχουν ανάγκη.

               Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι

                         που ονειρεύονται

                   και άνθρωποι που θέλουν

                        να επικοινωνήσουν. 

                Όπως έλεγε κι ένας φίλος μου,

                οι άνθρωποι που ονειρεύονται

               και θέλουν να επικοινωνήσουν, 

           οι άνθρωποι που λένε τα όνειρά τους,

                είναι οι Ποιητές του κόσμου.

 Ο δρόμος της τέχνης δεν έχει τέλος.

                   Ο δρόμος δεν έχει ανάγκη 

                              τους διαβάτες

                    αλλά οι διαβάτες το δρόμο.   

   Το διαδίκτυο

      είναι το μέσο επικοινωνίας μας, σήμερα. 

                Το διαδίκτυο προκλητικά,

                    μας δίνει την ευκαιρία. 

                   Ας την εκμεταλλευτούμε!

Φωτογραφίες και κείμενο: Πάν Καρτσωνάκης

                   The mind, full of thoughts,

                    twirls back to yesterday.

                          It can't understand,

               it falls in the marsh and sinks

         while struggling to find its mistakes

                      and perhaps to repent.

                                  ------------------

           Fumbling and following the smells,

                 his intuition and the sounds,

                          the unrealistic poet,

                            rides the dreams

                      and enters triumphantly

                             for the slaughter

                            that expiates him.

                    kartsonakis Pan (kARTson)

Γιατί υπάρχει η ποίηση, στη ζωή μας;

Για να "χορταίνει" τη μιζέρια!

Τα ονειροτάξιδα είναι απαραίτητα στα σκουλήκια

που ονειρεύονται πως θα γίνουν πεταλούδες.

Παράξενο αλλά πολύ συχνά συμβαίνει

και τα όνειρα είναι

 σαν την πραγματικότητα που ζεις.

Ονειρεύεσαι και το σώμα σου συμμετέχει στον πόνο

στη χαρά αλλά και στην ηδονή.

Ονειρεύεσαι και ξυπνάς 

τρομαγμένος, φοβισμένος

ή χαρούμενος, ευτυχισμένος

ανάλογα το όνειρο.

Η ποίηση λοιπόν είναι το απαραίτητο όνειρό μας

και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει

πως την ποίηση

την έχουν μεγαλύτερη ανάγκη οι άνθρωποι

που μπορεί να είναι δυστυχισμένοι και να υποφέρουν

αλλά ονειρεύονται 

γιατί θέλουν ένα διαφορετικό, άλλο, καλύτερο αύριο

και αγωνίζονται γι αυτό

κι αν ζούνε σαν σκουλήκια

ή σαν βάτραχοι στον βούρκο

αυτοί έχουν ήδη γίνει πεταλούδες 

με πολύχρωμα φτερά

κι ας ξέρουν πολύ καλά

πως θα ζήσουν τόσο, μα τόσο λίγο.

 Καρτσωνάκης Πάν

Όταν διαβάζω στίχους, μου είναι αδιάφορο 

με τι μάρκα στυλό 

έγραψε ο ποιητής.

Όταν κοιτάζω έναν πίνακα ζωγραφικής 

ποτέ μου δεν αναρωτήθηκα 

με τίνος εργοστασίου χρώματα δούλεψε ο ζωγράφος.

Υποτιμούμε τη δουλειά ενός φωτογράφου 

όταν σκεφτόμαστε  τη μάρκα

 της φωτογραφικής του μηχανής,

τι αρνητικό χρησιμοποιούσε ή σε τι χαρτί τύπωσε.

Η εικόνες δεν έχουν ανάγκη ούτε το αρνητικό, 

ούτε το χαρτί, ούτε και τη φωτογραφική μηχανή, 

για να είναι σπουδαίες, παρά μόνο 

ένα μυαλό που ονειρεύεται.

Ο δημιουργός εικόνων χρειάζεται μόνο το όνειρό του

και τα βιώματά του 

για να ξεφυτρώσουν οι εικόνες του

όπως ξεφυτρώνουν τα χόρτα με τα άνθη τους 

με την βοήθεια της βροχής 

στο πρώτο φως της άνοιξης,

στον καιρό τους πάντοτε 

από σπόρους που έπεσαν στη γη 

σε άλλους ανύποπτους καιρούς. 

Οι εικόνες δεν έχουν ανάγκη κριτικούς τέχνης.

Οι εικόνες, αν κάτι χρειάζονται, 

είναι η ματιά μας και μόνο.

Η δική μας η ματιά

και η ματιά εκείνων

με τους οποίους τις μοιραζόμαστε.

Φιλικά πάντοτε

Πάν. Καρτσωνάκης

Προσεγγίζω ένα έργο καλλιτεχνικής έκφρασης,

 όχι με την αυθάδεια της γνώσης

 αλλά με την σεμνότητα και το πάθος

του μικρού παιδιού και του ερωτευμένου μαθητή.

Το λέω αυτό, γιατί, όχι λίγες φορές στο παρελθόν,

 περισσότερο αυθάδης και περισσότερο αδαής,

στάθηκα κριτικά και μόνο

απέναντι στο έργο κάποιων.

Στείρα.

 Ενώ θα έπρεπε να είχα προσπαθήσει

 να κατανοήσω  κάτι άλλο πριν.

Ότι, για παράδειγμα, δεν μπορώ να καταλάβω

 τι θέλει να πει το ποίημα ενός Άγγλου ποιητή

αμετάφραστο και όταν μάλιστα αγνοώ

την Αγγλική γλώσσα .

Μα θα μου πείτε όμως, πως η εικαστική γλώσσα

είναι οπτική και μάλιστα διεθνής. 

Ωραία, τότε δε μεταφράζεται σε άλλη γλώσσα.

  

Και τότε πως προσεγγίζουμε ένα  έργο τέχνης;

Όπως απολαμβάνουμε

το κελάηδημα ενός ωδικού πτηνού,

δίχως να μας απασχολεί, τι θέλει να πει.

Με τον ίδιο τρόπο που ακούμε ένα μουσικό κομμάτι

δίχως να προσπαθούμε να το μεταφράσουμε σε λόγια

 αλλά πολύ απλά το νοιώθουμε ή καλύτερα το βιώνουμε

όπως ένα ηλιοβασίλεμα ή ένα άνθος.

Αυτά δεν μεταφράζονται,

όπως και τα όνειρά μας άλλωστε .

Δικά μας είναι αλλά πόσες φορές

μπορέσαμε να τα εξηγήσουμε; 

Έτσι και τα έργα τέχνης

είναι στην ουσία αμετάφραστα

και ο χειρότερος τρόπος για να τα προσεγγίσουμε

είναι αυτός.

Πολύ ανθρώπινος τρόπος προσέγγισης, δε λέω,

αλλά λάθος.

Κείμενο και φωτογραφίες

Πάν Καρτσωνάκης.

Μέσα μας κοιμάται ένα παιδί εκατομμυρίων ετών 

Αγνοεί ανάγνωση γραφή 

και με εικόνες 

σαν αρχαία ιερογλυφικά 

και όνειρα 

προσπαθεί να μας μιλήσει. 

Κανείς δεν έμαθε τη γλώσσα του 

αν και προσπάθησαν πολλοί 

ελάχιστοι κατάφεραν 

κάποιο νόημα να βγάλουν. 

Μέσα μου ένας γίγαντας κοιμάται 

ένα παιδί πρωτόγονο φωλιάζει μέσα μου

ποτέ μου δεν κατάλαβα τι θέλει

παρά μόνο όταν άρχισα 

να μιλώ την ίδια γλώσσα. 

Μέσα μου κοιμάται το παιδί 

και οι σκέψεις του να κοιμηθώ 

δεν με αφήνουν ! 

Καρτσωνάκης Πάν. 

Πόσες φορές δεν έτυχε, εσύ ν αποφασίσεις

εκείνο το μεγάλο ΝΑΙ ή ΌΧΙ ν απαντήσεις

μα πάντοτε ανέβαλες απόφαση να πάρεις

κι ήταν σα να έχασες προτού να πολεμήσεις.

Αλήθεια και ποιος δε θα θελε τη μοίρα του να ξέρει

και κάνοντας παρέμβαση το μέλλον του ν αλλάξει;

Πόσες φορές, σα ναυτικός, να ταξιδέψεις θέλεις

μα δεν τολμάς απ το μικρό να βγεις το λιμανάκι

και αναβάλεις συνεχώς με χίλιες δυο προφάσεις

μα κατά βάθος δεν τολμάς να πάρεις αποφάσεις. 

                             Τάκης Καρτσωνάκης

  Γεμάτο σκέψεις το μυαλό

στο χθες στριφογυρίζει

 να καταλάβει δεν μπορεί

 βαλτώνει και βουλιάζει

    πασχίζει, λάθη του να βρει

   μήπως μετανοήσει.

----------------------

     Ψηλαφιστά, με τις οσμές,

  διαίσθηση και ήχους

  αιθεροβάμων ποιητής

ονειροβάτης μπαίνει

          θριαμβευτής για τη σφαγή

    που τον εξιλεώνει!

 Πάν Καρτσωνάκης

Λέξεις π ακούς στο σπίτι σου, στην αγορά, στους δρόμους.

 Εγώ δεν είμαι ποιητής, ποιήματα να γράφω

 λέξεις στοιχίζω στο χαρτί κι ύστερα υπογράφω.

 Λέξεις ωστόσο π αγαπώ κι από μικρός τις ξέρω

 στις ίδιες πότε χαίρομαι κι άλλοτε υποφέρω.

 Αυτές τις λέξεις τις απλές τις λέμε κάθε μέρα

  είναι στο λεξιλόγιο της μάνας, του πατέρα.

Λέξεις π ακούς στο σπίτι σου, στην αγορά, στους δρόμους.

Λέξεις που είναι ζωντανές κι όχι «νεκρές» σε τόμους. 

Όχι, δεν είμαι ποιητής κι αν γράφω έτσι στίχους

  είναι γιατί, νεώτερος, έγραφα μόνο τοίχους.

                                Τάκης Καρτσωνάκης

Η πιο γλυκιά εκδίκηση είναι η συγχώρεση.

Μπορεί να πέφτουνε τα φύλλα μου στο χώμα

μπορεί να έφτασε η ψυχή μου μες στο στόμα

όμως εγώ δεν έχω πει αντίο ακόμα

                   άκου, ακόμα ζω!

Μπορεί να κάνει παγωνιά να νιώθω κρύο

να 'ναι για μένα στο λιμάνι αυτό το πλοίο

όμως δεν έχω πει ακόμα το αντίο

                  άκου, ακόμα ζω!

Είμαι φωτιά κεραυνός και αστραπή

η καταιγίδα που φέρνει βροχή

είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή

                 άκου, έχω φωνή!

Μπορεί να έφυγες κι εσύ απ' τη ζωή μου

και να μου πήρες την ανάσα απ' την πνοή μου

όμως εγώ σε νιώθω ακόμα στην αφή μου

                  άκου, ακόμα ζω!

Μπορεί η νύχτα ναναι απέξω απτην καρδιά μου

να με γυρεύει, να φωνάζει το όνομά μου

όμως εγώ θα τα τελειώσω τα όνειρά μου

                 άκου, ακόμα ζω!

Είμαι φωτιά κεραυνός και αστραπή

η καταιγίδα που φέρνει βροχή

είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή

                άκου, έχω φωνή!

Τους στίχους έγραψε ο Τάκης Μουσαφίρης

        Μουσική ο Τάκης Μουσαφίρης

   κι ερμηνεύει ο Δημήτρης Μητροπάνος

    Δεν μπορείς να αγοράσεις αγάπη,

            αλλά είναι πολύ πιθανό

     να την "πληρώσεις" ακριβά!

 Η αγάπη είναι σαν μια φωτιά,

       αλλά ποτέ δεν ξέρεις,

  πότε θα ζεστάνει τη καρδιά σου

       ή πότε θα σου κάψει το σπίτι.

            Joan Crawford 

 H αγάπη φωτίζει,

    με τη λάμψη ενός παραμυθιού,

           την καθημερινότητα.

                         ΣΕΛΛΕΥ

 Η αγάπη δεν είναι μόνο χαρά.

        Είναι συντριβή, βάλσαμο, τρέλα.

   Είναι να δίνεις και να παίρνεις τα πάντα.

         Κι ύστερα, πάλι να τα χάνεις.

    Είναι τα μάτια εκείνα που σε βλέπουν

                όπως ίσως δεν είσαι,

     αλλά όπως σίγουρα μπορείς να γίνεις.

        Η αγάπη είναι πληγή και γιατρειά.

          Είναι πέρα από τη συμπόνια

              και πάνω από το νόμο.

 Η πιο γλυκιά εκδίκηση

      είναι η συγχώρεση.

            Ι. Φρίντμαν

Αν είχε χρώμα ο άνεμος

         σάρκα τα όνειρά μου

        και μονοπάτια το μυαλό

         εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

       Θα είχε σβήσει η φωτιά

       που ζει στα σωθικά μου

        και την ταΐζω όνειρα,

        ελπίδες και στιχάκια.

       Όμως ο άνεμος φωνή

          μονάχα διαθέτει

      και όνειρα η σάρκα μου

         να τρώει μόνο ξέρει.

   Μα το μυαλό μου αδιάβατο

         θα παραμένει δάσος

     κι εγώ χαμένος περπατώ

     φωνάζω, γράφω, ψάχνω,

       χαμογελώ, χειρονομώ,

          ελπίζω κι αγαπάω.

         Τάκης Καρτσωνάκης

                    Ιούνης 2009

          If the wind had colour

         if my dreams had flesh

          if my mind had paths

           I would not love.

  The fire that burns inside me

    and I feed it with dreams,

         hopes and rimes,

     would have been out.

   But the wind has only voice

and my flesh just eats the dreams

      But my mind still remains

        an impassable forest

             and I am lost,

     while I walk around shout...

write...search... smile...gesture...

             hope and love.

           Takis Kartsonakis

                     July 2009