Να δραπετεύω μ άρεσε σε κόσμους ουτοπίας
εκεί που ζουν τα ξωτικά, τελώνια και νεράιδες,
εκεί όπου τα θαύματα δεν προκαλούν εκπλήξεις
κι ο πόνος είναι άγνωστος κι ο θάνατος το ίδιο.
Κρατώντας μαγικό ραβδί κοιτώντας με στα μάτια
κάθε φορά ερχόσουνα ντυμένη σαν νεράιδα
και ράντιζες χρυσόσκονη τα έπιπλα κι εμένα.
Έτσι πιο εύκολα να μπω στις χώρες του ονείρου.
Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες
από σαπούνι και νερό, γυαλίζουν κι όμως σκάνε.
Καρτσωνάκης Πάν
