Λευκή κουρτίνα μοναχά είναι αυτό που βλέπεις

Δεν έχει πόρτες και κλειδιά ο χώρος της αγάπης

ούτε υπάρχουν μυστικά για να βρεις ευτυχία.

Λευκή κουρτίνα μοναχά είναι αυτό που βλέπεις

που πάνω της προβάλλονται όλες οι δυσκολίες.

Μόνο μια κίνηση απλή πρώτη φορά να κάνεις 

να το πιστέψεις μέσα σου και θα βρεθεί ο τρόπος

κι όσο κρατήσει η στιγμή, απόλαυση θα είναι

κι αν θα ναι δευτερόλεπτα ευγνώμων πρέπει να ‘σαι.

Υπάρχουν σκέψου άνθρωποι, στιγμή δεν έχουν νοιώσει

έστω και στο ελάχιστο αγάπη κι ευτυχία.

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Αγαπάτε τους εχθρούς σας; Εγώ πάντως, όχι.

Πρώτα απ’ όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι 

όταν δεν αγαπάς κάποιον δεν σημαίνει αυτόματα 

ότι τον μισείς κι αυτό γιατί το μίσος 

«τρώει τα σωθικά» τελικά, του ανθρώπου που μισεί.

Εκτός όμως από αυτό, το μίσος είναι κάτι που θρέφει 

ένας κατώτερος άνθρωπος προς κάποιον

 που θεωρεί πως στέκει ψηλότερα από αυτόν 

και δεν μπορεί να τον βλάψει άμεσα 

ή τέλος πάντων εκείνη την στιγμή και περιμένει καρτερικά….

..................... μισώντας τον.

Τώρα να δούμε ποιους θεωρούμε όταν λέμε εχθρούς.

Εχθρούς προσωπικά θεωρώ όλους όσους με την συμπεριφορά τους

 βλάπτουν το κοινωνικό σύνολο και φυσικά κι εμένα προσωπικά.

Όλους αυτούς που θεωρούν ότι ο δικός τους τρόπος ζωής 

είναι ο σωστός και δια της βίας προσπαθούν να στον επιβάλουν

 και μάλιστα στην χώρα σου.

Εχθρός, λοιπόν είναι αυτός που πουλάει ναρκωτικά, ο βιαστής

και πολύ περισσότερο ο παιδεραστής, ο κλέφτης αλλά περισσότερο 

ο κλεπταποδόχος.

Αυτός που εξωθεί στην αναγκαστική πορνεία κι εκείνος ο γιατρός 

που αν δεν πάρει φακελάκι δεν….. 

Εχθρός, ο δικηγόρος που παζαρεύει το δίκιο σου με τον δικηγόρο

 του αντιδίκου σου η ο πολιτικάντης που σε ξεγέλασε

 για να τον ψηφίσεις σε ότι κι αν σου έταξε αν και για να λέμε

 και το σωστό αν εσύ του ζήτησες προσωπικό ρουσφέτι 

και σε εξαπάτησε έχεις κι εσύ μεγάλο μερίδιο ευθύνης.

Αυτός φίλε «πουλάει» κι εσύ αγοράζεις, ε, ας πρόσεχες,  

όπως συνήθιζε να λέει και κάποιος φίλος μου.

Γενικά, λέγοντας εχθρός είναι όποιος βλάπτει το κοινωνικό σύνολο 

αλλά κι εμάς προσωπικά με την συμπεριφορά του.

Εχθρός είναι, για το κοινωνικό σύνολο και αυτός που καταχερίζει 

την γυναίκα του ή τα παιδιά του.

Πως μπορείς να αγαπάς αυτόν που σου ασκεί βία 

σωματική ή ψυχολογική;

Αν τον αγαπάς μάλλον θα πρέπει να είσαι μαζοχιστής.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά αλλά νομίζω ότι 

τα πολλά λόγια είναι περιττά. 

Θα κλείσω μόνο με αυτό.

Ακόμη και ο γλυκός Ιησούς, πάνω στον σταυρό 

τον έναν από τους δύο που σταυρώθηκαν μαζί του

 προσκάλεσε μαζί του.

Για τον άλλον, απλά αδιαφόρησε. 

Ε λοιπόν το ίδιο κάνω κι εγώ για τους εχθρούς μου.

Απλά αδιαφορώ αλλά επειδή δεν είμαι και θεός 

λέω και κανένα άι σιχτίρ πότε –πότε. 

Φιλικά πάντοτε 

Πάν Καρτσωνάκης. 

Υ.Γ: Ελεύθερα μπορείτε, αφού διαβάσετε το κείμενο φυσικά,

να εκφράσετε και την δική σας άποψη, όποια και αν είναι, 

αρκεί να βγαίνει μέσα από τα εσώψυχά σας………… 

...................................για να είστε ειλικρινείς.

Α, να μην το ξεχάσω.

Κάποιος φίλος μου έστειλε κι ένα σχόλιο και μου θύμισε το:

“Αγαπάτε τους εχθρούς υμών” ως καλός Χριστιανός

 που θεωρεί ότι είναι.

Προσωπικά πιστεύω ότι μάλλον αυτό είναι προϊόν κοπτοραπτικής

που δεν είναι σπάνιο σε κείμενα….αλλά όπως και να έχει 

δεν είμαι οπαδός της θεωρίας “Σφάξε με Αγά μου, για να αγιάσω”.

Ωστόσο είν΄ ο έρωτας διάχυτος στη φύση.

Ο άνεμος και η βροχή, ο ήλιος, το φεγγάρι

μπορούν να δώσουν έμπνευση στους ποιητές να γράψουν

όπως αντιλαμβάνονται προσωπικά την φύση

τους ποταμούς και τα βουνά αλλά και τα λουλούδια.

Μα πιο μεγάλη έμπνευση ξεχωριστή τους δίνουν

οι σκέψεις, τα αισθήματα ο άνθρωπος πως νιώθει

όταν τα βέλη του μικρού θεούλη τον λαβώσουν

ναρκώνοντας την λογική και κόβοντας τα φρένα.

Ωστόσο είν΄ ο έρωτας διάχυτος στη φύση 

γιατί αρχέγονος αυτός δημιουργός της είναι. 

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Αγάπα, γιατί Άνοιξη για πάντα δεν θα είναι....

Άνοιξη βγαίνουν τα γερά νιογέννητα πουλάκια

και μια γιορτή φανταστική στην εξοχή αρχίζει

ολόγυρα σε όργιο χρωμάτων να μεθάμε

να ξεγελιέται η καρδιά και θέλει ν’ αγαπήσει.

Ακόμη κι αν σε πλήγωσαν και πάλι πεταρίζεις

κι αν θα ματώσει η πληγή πίνουν να ξεδιψάσουν

γιατί ‘ναι κάποιοι π’ αγαπούν αθώα σαν παιδάκια.

Ακόμη και τα τραύματα βαπτίζουν εμπειρίες.

Αγάπα, γιατί Άνοιξη για πάντα δεν θα είναι

θα έρθει και Φθινόπωρο κι ο κρύος ο Χειμώνας.

                               Πάν Καρτσωνάκης

Στην αιωνιότητα δίχως σκιά θα τριγυρνάμε.

Θα μας δικάσουν οι θεοί,

αν πράγματι

στο σώμα τους

ανάξιοι σταθήκαμε

και την που αξιωθήκαμε,

γενέθλια χώρα,

βεβηλώσαμε.

Μάρτυρες κατηγορίας

θα είναι οι σκιές μας,

οι πιο αξιόπιστοι ρουφιάνοι,

που ύστερα

θα μας εγκαταλείψουν

για να γίνουν οι σκιές κάποιων άλλων.

Στην αιωνιότητα

δίχως σκιά θα τριγυρνάμε.

Πάν Καρτσωνάκης 

Διόλου δεν έφυγαν.

 Αναπνέουν ακόμη εδώ.

 Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

 βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους,

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

τους ιερούς ναούς τους.

 Ξερίζωσαν τη θύμισή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

 Υπάρχουν πάντοτε

 στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

 Όσες γενιές και να περάσουν.

   Πάν Καρτσωνάκης

 They never left.

They still breathe in here.

 Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged,

their sacred places are desecrated,

 their statues are broken

and their writings are burned.

They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished.

But their remembrance 

was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil 

that once gave them birth.

They still breathe.

Their scent is still around us

and it will remain here

 for as many generations will pass through.

Pan Kartsonakis

Η βλακεία και ο έρωτας.........

Διεθνής έκκληση. "Δεν υπάρχει μέλλον, δίχως παρελθόν".

They never left.

They still breathe in here.

Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged,their sacred places

are desecrated,their statues are broken

and their writings are burned .

 They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished.

But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil that once gave them birth.

They never left hunted away.

They still breathe.

Their perfume is still here.

 For as many generations will pass through.

Pan Kartsonakis

Διόλου δεν έφυγαν

Αναπνέουν ακόμη εδώ.

Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

 τους ιερούς ναούς τους.

Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

                     Πάν Καρτσωνάκης

                              kARTson

Έχουν μνήμες οι πέτρες. 

Των κεραμικών τα όστρακα

 και των μαρμάρινων γλυπτών τα θραύσματα

 λένε ιστορίες. 

Έχουν οξειδωθεί με αναμνήσεις

 και οι αιώνες έχουν επάνω τους σταλάξει ιστορίες 

που κανείς, σωστά, δεν μπορεί να διαβάσει

 παρεκτός ποιητές και αλαφροΐσκιωτοι,

 σαλιγκάρια και πεταλούδες . . . .

 . . κανένας άλλος καλλίτερα. 

Έχουν μνήμες οι πέτρες . . . . 

Έτσι όπως και τα κύτταρα. 

Καρτσωνάκης Πάν 2009

The stones can recall. 

The ceramic sherds and the pieces

 of the marble sculptures, 

have stories to tell.

 They’ve been oxidized with memories 

and the centuries 

have dripped on them stories

 that no one can read, 

in the right way, 

except the poets and the “moonstrucked”, 

the snails and the butterflies… 

nobody else could. 

Stones can recall. . . . . . . . . 

Like bodycells do, 

the same way.

 Kartsonakis Pan 2009

Καιρός να πανικοβληθούμε.

V

Εδώ βλέπετε

τη δούλα τέχνη.

Υπηρετεί 

ιδρύματα κυβερνήσεις

εταιρείες επιχειρήσεις.

Πουλάει 

βιβλία δίσκους

εισιτήρια ιδεολογίες.

Συμβιβάζεται χρηματοδοτείται

υποκύπτει εξυπηρετεί.

Εδώ βλέπετε

κριτικούς ιεροκήρυκες 

συνδικαλιστές λογοκριτές

τραπεζίτες γραφειοκράτες

διαφημιστές σχεδιαστές.

Εδώ βλέπετε

αυτούς και κάθε άλλον

που μας λέει τι να κάνουμε.

Εδώ βλέπετε

γυναίκες με μεταξωτά

πίνουν ολημέρα ηρεμιστικά

ολοένα γδύνονται

τίποτα δεν νιώθουν.

Εδώ βλέπετε

ανίδεους.

Τρώνε θησαυρίζουν

κοιμούνται κι είναι ευτυχισμένοι.

Εδώ βλέπετε

ποδοσφαιριστές τραγουδιστές 

κομμωτές μόδιστρους

και δημοσιογράφους.

Εδώ βλέπετε

δόγματα και συστήματα

στρατούς και δικτατορίες

πολιτικούς κι εξουσίες.

Εδώ βλέπετε

πιστούς και άπιστους

φανατικούς και αντιδραστικούς

ιεράρχες και μοιχούς.

Εδώ βλέπετε

αύξηση και μείωση

το σφυρί και το πέταλο

το ‘έτσι κι έτσι’

το ‘γιατί έτσι’

στην υγειά σας και στη δική μου

τον Θεό και τον διάβολο

τον Μωυσή και τον Μαρξ

και του πράσινου ήλιου

 τον προφήτη-κίνδυνο.

Υποκρισία

υπεροψία

και προδοσία.

Ούτε ένας ανάμεσά μας

δεν πεθαίνει από αηδία.

Καιρός να πανικοβληθούμε.

Δημήτρης Γαβαλάς

Ρίζες τα δέντρα έχουνε, τη γη μας αγκαλιάζουν.

Ρίζες τα δέντρα έχουνε, τη γη μας αγκαλιάζουν

   δεν ταξιδεύουν πουθενά μα ξέρουνε τραγούδια.

   Ο άνεμος τους τα 'μάθε και τα πουλιά που ζούνε

    σ ένα ταξίδι συνεχώς σαν κάτι να ζητάνε

   μα που ποτέ δεν βρίσκουνε και όταν ησυχάζουν

     είναι γιατί πεθαίνουνε και παύει το τραγούδι

   πέφτει τριγύρω σιωπή και φύλλο δεν κουνιέται.

          Ρίζες ακόμη έχουνε, οι άνθρωποι, νομίζω

  που αγαπούν τον τόπο τους κι έχουνε γίνει ένα.

    Μα κι αν ανάγκη κάποτε τύχει και ξεριζώσει

   μαραίνονται και κλαίγοντας μονάχα τραγουδάνε.

       Η μουσική τους στεναγμός, θανατικό μυρίζει

                 γι αυτό και στα τραγούδια τους κανένας δεν χορεύει.

                            Καρτσωνάκης Πάν