Το στοιχειωμένο σπίτι....

Κάπου  πέρα μακριά

περνώντας κάμπους και βουνά

λέει μύθος αστικός

για ένα σπίτι δίχως φως .

Πάνω  ψηλά στον ουρανό ,

κράζουν  κοράκια ένα σωρό.

Προμυνήουνε κακό

για ένα σπίτι σκοτεινό .

Εκεί μέσα λένε λοιπόν 

κεκλεισμένων των θυρών

ακούγονται πατημασιές 

κλάματα ,ψίθυροι ,φωνές. 

Και αν διαβάτης εκεί σταθεί

και τυχόν θέλει να μπεί

η ψυχή του  θα χαθεί 

και φαντάσματα θα δεί. 

Κάθε 30 του Οκτώβρη, 

εκεί κοντά, δεν ξημερώνει

μένει το σπίτι στην σιωπή

μόνο ακούγεται κραυγή.

....(κραυγή)

"Μην τολμήσεις και περάσεις 

Την ψυχή σου θα την χάσεις".

               Γεωργία Κόλλια

Έχει νερό η θάλασσα κι ωστόσο δεν το πίνεις.

Ποιος είπε πως ο Πήγασος τους ποιητές εμπνέει;

Ποιος είπε πως ιππεύουνε τον Πήγασο και πάνε

σε κόσμους άλλους νοητούς να γράψουνε στιχάκια;

Αυτοί δεν είναι ποιητές μα γρίφους, μάλλον, γράφουν.

Για να πετάξεις, ουρανό, χρειάζεται να βλέπεις

κι ο ουρανός να ‘χει πουλιά και σύννεφα κι αστέρια.

Έχει φτερά, ο Πήγασος, μα ουρανό δεν έχεις.

τι να τα κάνει τα φτερά κι ας θέλει να πετάξει

όπως κι εγώ κρατώ στυλό μα τι μπορώ να γράψω;

Έχει νερό η θάλασσα κι ωστόσο δεν το πίνεις.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Ο λογικός, ο άνθρωπος, που τα μετράει όλα.

Η λογική, τον άνθρωπο, σαν φλόγα τον  φωτίζει

αν την ελέγχει φυσικά, αν όχι, θα τον κάψει.

Παράξενο ίσως φανεί, η λογική, πως  καίει

αν δεν ξεκαθαρίσουμε, η λογική, ποια είναι.

Ο λογικός, ο άνθρωπος, που τα μετράει όλα

ενδέχεται, στο μέτρημα, να χάσει την ζωή του,

Να ζήσει μία μίζερη ζωούλα καθώς πρέπει

δίχως καμία έξαρση, καμία κουτουράδα.

Το έχω πει κι άλλη φορά, το δίλημμα που έχω

αν προτιμώ στον Δαίδαλο να μοιάσω ή στον γιο του.

                                        Πάν Καρτσωνάκης

Έχουμε χρέος στους νεκρούς και στις γενιές που θα ‘λθουν

Ανάσες, γέλια και λυγμοί αλλά και μοιρολόγια

τραγούδια γάμου και χαράς από τα χρόνια κείνα

λέξεις και σκέψεις,  μυστικά πολύ καλά φυλάνε

τα μάρμαρα π’ αμίλητα στέκουν και μας κοιτάζουν…

Αλλά κι οι πέτρες που έχτιζαν τα σπίτια τους, τα τείχη.

Επίσης τα πολύχρωμα λουλούδια που αιώνες

επίμονα και συνεχώς φυτρώνουν  και στολίζουν

όπως και ζούδια που σ’ αυτή την ίδια γη υπάρχουν

μιαν αίσθηση σαν άνεμος και μυρωδιές μας φέρνουν

σαν το τραγούδι των πουλιών κι ο ήχος των κυμάτων.

Ολόγυρα τα βήματα μονάχα τους μας πάνε 

να βλέπουμε ερείπια που έχουν κλειδωμένα 

τις ιστορίες τις παλιές, αν ξέρεις να διαβάζεις.

Αυτά μόνο την γλίτωσαν δεν έγιναν ασβέστης

ούτε τα καταχώνιασαν σ ανήλιαγα υπόγεια

σε συλλογές ιδιωτών κρυφά από τον κόσμο

να μην μπορούν σαν μάρτυρες να πουν  τι κουβαλάνε

σαν κύτταρα  όταν ξυπνούν, σαν σπόροι που φυτρώνουν.

Έχουμε χρέος στους νεκρούς και στις γενιές που θα ‘λθουν 

στον τόπο που μας γέννησε σε μας τους κληρονόμους

ελεύθεροι, σαν άνθρωποι, αν θέλουμε να ζούμε.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Ελεύθεροι, σαν άνθρωποι, αν θέλουμε να ζούμε........

Κόντρα στις επιθυμίες των θεών.........για μεταμέλεια.

 Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα 

                                           στο μέλλον

   εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή 

                ανεβαίνοντας αργά και σταθερά 

                                        στην κορυφή

           που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε» 

                     όχι γιατί δεν είναι εφικτή

            αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.

                  Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε

               αυτός ο αγώνας να τελειώσει.

                   Αδιάκοπα θα προχωρούμε

    και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή

               αλλά και στο απώτερο μέλλον

                                   αενάως 

                 μες τις λάσπες τραγουδώντας

                  περήφανοι ακολουθώντας

              τα βήματα του προπάππου μας,

                             του Σίσυφου 

              κόντρα στις επιθυμίες των θεών 

                           για μεταμέλεια.

                Πάν Καρτσωνάκης

Φανφάρες, σαπουνόφουσκες, σε κάποιους ευκαιρίες.....

Φωτοβολίδες ρίχνονται συχνά σε γεγονότα

με γιορτινή διάθεση και στολισμοί με φώτα

πολύχρωμα και μουσικές διαπασών να παίζουν

κι ανάλογα ενδέχεται να βγάζουνε και λόγους.

Φανφάρες, σαπουνόφουσκες, σε κάποιους ευκαιρίες.

Για πόπολο η εύπεπτη γλυκιά παραμυθία.

Να δεις πως το ‘λεγαν, θεάματα και άρτος. 

Είναι παλιά η συνταγή, δοκιμασμένη όμως.

Όσοι δεν συμμετέχουνε σ’ αυτές τις εκδηλώσεις,

μονόχνοτοι ή γραφικοί συχνά αποκαλούνται. 

                                         Πάν Καρτσωνάκης 

Οι άνθρωποι με τους θεούς είχανε άλλη σχέση

Τις εποχές που μυθικές ιστορικοί μας λένε

οι άνθρωποι με τους θεούς είχανε άλλη σχέση

μιλούσαν, ερωτεύονταν αλλά και πολεμούσαν

σαν σύμμαχοι και αρωγοί μα και αντίπαλοί τους.

Διαβάζοντας στον Όμηρο, τον πόλεμο της Τροίας

εκτός των άλλων πρόσεξα για τους θεούς τι λέει

όπως συμβαίνει άλλωστε και στην μυθολογία

που περιγράφει έρωτες θεών με τους ανθρώπους. 

Οι βασιλείς τότε παιδιά θεών λέγαν πως ήταν

Αργότερα, πάλι Θεός τους έδινε το χρίσμα. 

                                 Πάν Καρτσωνάκης 

Ωστόσο είν΄ ο έρωτας διάχυτος στη φύση.

Ο άνεμος και η βροχή, ο ήλιος, το φεγγάρι

μπορούν να δώσουν έμπνευση στους ποιητές να γράψουν

όπως αντιλαμβάνονται προσωπικά την φύση

τους ποταμούς και τα βουνά αλλά και τα λουλούδια.

Μα πιο μεγάλη έμπνευση ξεχωριστή τους δίνουν

οι σκέψεις, τα αισθήματα ο άνθρωπος πως νιώθει

όταν τα βέλη του μικρού θεούλη τον λαβώσουν

ναρκώνοντας την λογική και κόβοντας τα φρένα.

Ωστόσο είν΄ ο έρωτας διάχυτος στη φύση 

γιατί αρχέγονος αυτός δημιουργός της είναι. 

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Σε συμβουλεύει, σαν γιατρός, μιαν άλλη ν’ αγαπήσεις.

Άνοιξα το παράθυρο να μπει μέσα στο σπίτι

της πανσελήνου γιατρικό, το φως, για να με λούσει.

Σ’ αυτό το φως αγάπη μου, είχαμε δώσει όρκο

πως τάχα η αγάπη μας δεν πρόκειται να σβήσει.

Αυτό το φως επούλωση, σαν βάλσαμο, θα είναι

στου χωρισμού κάθε πληγή που δεν μπορεί να γιάνει.

Κάθε πληγή που ύπουλα θανατικό τ’ αυγά του 

πάντα αφήνει και αυτές συχνά τα επωάζουν.

Ο θάνατος στους χωρισμούς  φοράει προσωπείο

σε συμβουλεύει, σαν γιατρός, μιαν άλλη ν’ αγαπήσεις.

                                            Πάν Καρτσωνάκης

Ακόμη και ανθρώπινα ρομπότ είχε φτιαγμένα!

Στο εργαστήρι φτάνοντας η Θέτις για να πάρει

από τον μάστορα θεό τα όπλα για τον γιο της

ο ποιητής μην χάνοντας αυτήν την ευκαιρία

μας περιγράφει σύντομα και λίγο τ’ αργαστήρι.

Εκεί λοιπόν, στα φυσερά, τις εντολές του δίνει,

ο Ήφαιστος, με μοναχά τη σκέψη να δουλέψουν.

Ακόμη και ανθρώπινα ρομπότ είχε φτιαγμένα

γυναίκες και στου έρωτα την τέχνη προικισμένες. 

Από παιδί σαν διάβαζα, σχολείο, τέτοιους στίχους

την απορία κουβαλώ ακόμη τι μας κρύβουν.    

                    Πάν Καρτσωνάκης

Στο Σ της Ιλιάδας, την επονομαζόμενη Ραψωδία της Οπλοποιίας, 

ο Ήφαιστος δούλευε μόνος στο περίτεχνο εργαστήρι του, όταν τον είδε η Θέτιδα:

"μέσ’ στον ιδρώτα να στριφογυρνά γύρω από τα φυσερά του γιατί βιαζότανε. 

Είκοσι όλους κι όλους μαστόρευε τρίποδες, για να στέκουν γύρω-γύρω 

στην αίθουσα την στεριοκάμωτη κατά μήκος των τοίχων. 

Και κάτω από τη βάση του καθενός άρμοζε ρόδες χρυσές για να μπορούν αυτόματα, 

από μόνοι τους, (αυτόματοι, λέει ο Όμηρος) να μπαίνουν στων θεών τη σύναξη

 και πάλι μόνοι τους γυρνούν στο οίκημα. 

Ένα θαύμα να τους βλέπει κανείς" (Σ372-377).

Εδώ ο Όμηρος δεν περιορίζεται μόνο στη διατύπωση: Θα μπορούσαν να υπάρχουν

 αυτόματοι τρίποδες. 

Προχωρά ένα βήμα παρακάτω: Θα μπορούσαν να κατασκευαστούν τέτοιες 

αυτοκίνητες μηχανές από ένα τεχνίτη ικανό, της κλάσης του Ηφαίστου.

 Και θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν πρακτικά, θα μπορούσαν να κάνουν δουλειές, 

να εξυπηρετήσουν εδώ τους θεούς του Ολύμπου.

 Ούτε και αυτό το όραμα άργησε να βρει την υλοποίησή του.

Και προχωρά ο Όμηρος την τολμηρή τεχνική του σκέψη. 

Αυτός που μπορεί να φτιάχνει αυτοκίνητες μηχανές πρέπει να ’χει

 και το κατάλληλο εργαστήριο.

 Το νέο όραμα είναι: Θα μπορούσαν τα αυτόματα να μπουν στους τόπους

 παραγωγής, θα μπορούσαν να γίνουν αυτόματα εργαστήρια.

"... Πήγε (ο Ήφαιστος) στα φυσερά του, τα ’στρεψε προς την φωτιά 

και τα πρόσταξε (τα κέλευσε) ν’ αρχίσουν να δουλεύουν.

 Και τα φυσερά, είκοσι όλα μαζί, φυσούσανε μέσ’ στα καμίνια βγάζοντας 

κάθε λογής δυνατόν αέρα, άλλοτε γρήγορα σαν να βιαζότανε κι άλλοτε αργά, 

όπως ήθελε ο Ήφαιστος κι όπως το ζήταγε η δουλειά του" (Σ468-473).

Πρόκειται εδώ για την περιγραφή ενός πραγματικά αυτόματου χυτηρίου, 

όπου ο Ήφαιστος προστάζει είκοσι μαζί φυσερά ν’ αρχίσουν να δουλεύουν

 από μόνα τους, για να λιώσει το μέταλλο. 

Και μάλιστα τα φυσερά αυτά, χωρίς άλλη εξωτερική εντολή, μπορούν 

να αυτορυθμίζονται και να αυξομειώνουν την ταχύτητα λειτουργίας τους ανάλογα 

με τις ανάγκες της δουλειάς. 

Σύλληψη μεγαλοφυής: Θα μπορούσαν να υπάρξουν αυτόματοι τόποι δουλειάς,

 που θα λειτουργούσαν μόνο με έναν άνθρωπο, αυτόν που θα έδινε 

την αρχική εντολή, και στη συνέχεια οι μηχανές θα δούλευαν μόνες τους,

 αυτοπροσαρμοζόμενες στις συνθήκες και στις απαιτήσεις του έργου. 

Και το τεχνικό όραμα ολοκληρώνεται όταν ο ποιητής φτάνει

 με τη φαντασία του στο τέλος αυτής της ιδιόμορφης τεχνολογίας

 των αυτομάτων: - Δεν θα μπορούσε ο τεχνολόγος θεός μου, αναρωτιέται,

 να φτιάξει αυτοκίνητες μηχανές με ανθρώπινη μορφή, ικανότητες και γνώση;

"Είπε κι από τη θέση του αμονιού σηκώθηκε ο πελώριος όγκος αγκομαχώντας 

και κουτσαίνοντας… Από το πλάι τον κράταγαν χρυσές θεραπαινίδες, 

γυναίκες χρυσές, σκλάβες από χρυσό, που έμοιαζαν με ζωντανές κοπέλες.

 Μέσα τους είχαν λογικό, είχαν φωνή και δύναμη και απ’ τους αθάνατους θεούς 

έμαθαν κάθε τέχνη" (Σ41 0-420).

Να τα λοιπόν, δυο μυθικά αυτόματα ρομπότ, δυο αυτοκίνητες,

 ανθρωπόμορφες μηχανές, που προχωρούν με τη σειρά τους 

την τεχνολογία ένα ακόμη βήμα. 

Οι μηχανές αυτές έχουν "λογικό, φωνή και δύναμη" και "έμαθαν κάθε τέχνη". 

Καινούργια τεχνολογικά οράματα: Η δύναμη, η ενίσχυση δηλαδή των μικρών 

σε ισχύ εντολών για την πραγματοποίηση μηχανικών κινήσεων 

σημαντικής ισχύος, η φωνή, η κατασκευή δηλαδή μηχανών ικανών

 να παράγουν ήχο, το λογικό, η εσωτερική δομή των μηχανών αυτών, 

που τους επιτρέπει να μαθαίνουν και να κατέχουν δεξιότητες. 

Οι αναφορές αυτές έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον διότι εισάγουν νέες έννοιες 

στην τεχνολογία, εκφράζουν τεχνολογικές προθέσεις,

 έστω και αν η υλοποίησή τους αποδίδεται σε θεούς.

πηγή

Δικό μας σχόλιο:

 Μέσα τους είχαν λογικό, είχαν φωνή

 και δύναμη κι απ’ τους αθάνατους θεούς 

έμαθαν κάθε τέχνη" (Σ41 0-420).

Κάθε τέχνη και από την Αφροδίτη, 

τη γυναίκα του Ήφαιστου 

(που είχε εραστή τον θεό Άρη)

την τέχνη του έρωτα.

Στήνει παιχνίδια το μυαλό, αλλιώς δεν εξηγείται.

Στήνει παιχνίδια το μυαλό, αλλιώς δεν εξηγείται

που τόσο ανελέητα συνέχεια  μ εκδικείται 

και μου σκαρώνει όνειρα με κάποια που ακόμα

έχει αφήσει άρωμα σε όλο μου το σώμα.

Όσο ελέγχω το μυαλό πάω και παραπέρα.....

Αυτό συμβαίνει δυστυχώς μονάχα την ημέρα

μα έρχονται στον ύπνο μου, τα όνειρα σαν κόλα

κι αυτό το ασυνείδητο ευθύς τ αλλάζει όλα. 

Λαβύρινθος κατάσταση αρρώστησα που μπήκα

δεν σκότωσα Μινώταυρο ούτε και σένα βρήκα.

Σκιές μόνο κι αρώματα, λεξούλες, τραγουδάκια

να ξεγελιέμαι φτιάχνοντας στην άμμο παλατάκια.

Η ποίηση σαν άρωμα μπορεί να ομορφαίνει 

μα σαν στοιχειώνει σε πονά τόσο που σε τρελαίνει.

                                      Πάν Καρτσωνάκης 

Κόρινθος:Στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό....ένα ποίημα και δυο φωτογραφίες,κάποτε.

    Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες

         των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών

  που  από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει 

      κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων

               κάτι χρόνια να αναγγείλουν, 

                 ο επισκέπτης αν θα ψάξει 

           με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη 

                       και είναι τυχερός, 

                          θα ανακαλύψει 

          ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια

          κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν. 

                              Είναι κάτι πέτρες 

που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά έχουνε γίνει

                   από χιλιάδες δάκρυα χαράς

                         μα πιότερο της λύπης

             κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.

                        Τις έχουν σχηματίσει 

             τόσα λόγια, υποσχέσεις και φιλιά 

                    αναχωρήσεων κι αφίξεων 

                   απολιθώματα αναστεναγμών 

                      και προπαντός ιζήματα

        ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής. 

                              Πάν Καρτσωνάκης

"Στην παλαιά αποβάθρα ταξιδιώτες 

περιμένουν χρόνια το τρένο. 

Το διαμελισμένο τρένο του σταθμού.

 Κουφάρια ακίνητα μηχανής και βαγονιών 

στέκονται μπροστά τους. 

Άνθρωποι και τρένο σε στάση. "

"Ένα φάντασμα σταθμάρχη περιμένει το σινιάλο. 

Ξαφνικά, κάποια στιγμή, οι ράγες γεμίζουν ζωή..."

Θα φορέσω, εκείνα τα στενάχωρα παπούτσια...

Θα φορέσω εκείνα τα παλιά και άβολα,

μαύρα μου σκαρπίνια,

ξέρεις εκείνα με τα κορδόνια 

που μου πλήγωσαν τα πόδια

αλλά που δεν θέλησα 

επ ουδενί να τα πετάξω, τόσα χρόνια 

γιατί μου θύμιζαν εσένα και κυρίως την εποχή

 που μου τα χάρισες.

Θα φορέσω, εκείνα τα στενάχωρα παπούτσια

και θα ταξιδέψω πάνω στα πλακόστρωτα

και λερωμένα πεζοδρόμια της πόλης

μετρώντας τις πλάκες μία προς μία 

κι όταν θα χάνω τον λογαριασμό 

θα ξαναρχίζω και πάλι από την αρχή.

Ξέρω θα μου πει κάποιος πως δεν έχει νόημα 

να κάνω  κάτι τέτοιο…… 

Το ίδιο άραγε θα έλεγες κι εσύ;

Ναι το γνωρίζω πως είναι όχι μόνο μάταιο

κι ακόμη περισσότερο θα έλεγα ανόητο

ίσως και παράλογο κατά βάθος.

Ωστόσο μπορεί να είναι κάποια μορφή παραξενιάς

ή κάτι σαν μέθοδος ψυχοθεραπείας; 

Όχι, θα σου απαντούσα,

τίποτε από όλα αυτά δεν είναι για μένα

αλλά μπορεί να είναι κι όλα αυτά.

Εκείνο που γνωρίζω στα σίγουρα

 είναι ότι πολύ απλά βαρέθηκα να κάνω κάθε μέρα 

τόσα άλλα ανόητα, παράλογα και μάταια 

εγκλωβισμένος στα πρέπει και στις λογικές

 απλά και μόνο περιμένοντας 

έναν εξ ίσου λογικό και καθώς πρέπει θάνατο.

Πάν Καρτσωνάκης

Το Σάββατο που είχε λαϊκή, στην Κόρινθο (18 φωτογραφίες)

Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται ή το χθες που έφυγε;

Αλήθεια τι είναι καλύτερο; 

Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται 

ή το χθες που έφυγε; 

Να ζεις το σήμερα σαν όπως αρμόζει 

στους ανδρείους της ηδονής,

 όπως έγραφε και ο Καβάφης, 

ή απλά να το καταγράφεις, κάτι 

σαν ανταποκριτής του μέλλοντος;

 Αλήθεια πόσες φορές θα ξαναγυρίσουμε εδώ

 αλλάζοντας μοντέλο ζωής κάθε φορά 

ή έχουμε μόνο μία και ανεπανάληπτη ευκαιρία; 

Μήπως κουβαλάμε μνήμες άλλων 

που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν 

και όχι στο δικό μας ηλιακό σύστημα απαραίτητα;

 Μήπως είμαστε ταξιδιώτες, πολύ απλά,

 που κάνουν στάση στον πλανήτη μας 

περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο;

 Μήπως είμαστε ο σπόρος που φύτρωσε 

πάνω σε τούτον τον πλανήτη; 

Μήπως είμαστε η αρρώστια

 ενός πλανήτη που γερνάει; 

Πάν Καρτσωνάκης

Really,what is the best? 

To see the future that comes 

or the yesterday that's gone?

 To live the present appropriately

 to the brave men of the pleasure, 

as Kavafis wrote

 or just write it down, 

like a future correspondent? 

Really,how many times

 shall we get back here, 

changing our way of life each and every time 

or do we have one and only unique opportunity? 

Do you carry memories of other people,

 that lived thousands of years before 

and not necessarily in our solar system?

Are we simply just travelers that make 

a stop in this planet

 waiting for the next bus to pass by?

 Are we the seeds that have grown on this planet? 

Are we the disease of this planet

 that's getting old?

 Kartsonakis Pan