Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο "3 μουσικοί", γράφει η Γεωργία Κόλλια.

Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο

 "3 μουσικοί" που δημιουργήθηκε το 1921. 

Περιγραφή: 

Μαύρα φοράει ο μονάχος 

στην παρτιτούρα του σκυφτός 

Ο πιερότος χαρωπός,

μασκαρεμένος και αυτός.

Πιο δίπλα ο αρλεκίνος

χαίρεται και εκείνος.

Οι τρεις τις μάσκες τους φορούν 

το καρναβάλι ξεκινούν.

Τραγούδια παίζουν εύθυμα 

καθώς είναι τα έθιμα.

       ΠΟΊΗΜΑ 

Τρεις μουσικοί τα λέγανε

μελωδικά με γλύκα

Τραγούδια πιάνανε θαρρείς 

μου φευγε κάθε πίκρα. 

Φλογέρα, πιάνο και βιολί

ζωντάνευαν το κέφι

και όλοι χειροκρόταγαν

και πίνανε αψέντι. 

Και ο Πικάσο και εγώ 

τα πίναμε παρέα 

και η νύχτα εκείνη η έναστρη

πέρναγε τόσο ωραία. 

Και το φεγγάρι εσβησε 

και η νύχτα πια εχάθη

μα την κρατώ σαν φυλαχτό 

μες στης καρδιάς τα βάθη. 

Στους πίνακες σου θε να μπω

και εγώ, μην μείνω έξω 

στο σκηνικό τους να μπλεχτώ

και να το ζωντανέψω. 

   Γεωργία Κόλλια

Hay noches que el alba tarda mucho en llegar. Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει.

 Hay noches que el alba tarda mucho en llegar

te dan la impresion que no amanecerà.

Las horas, parecen si se hubieran  petrificado 

o si se hubieran caìdo en suen̈o

y yo miro el vacìo como si esperara algo. 

Mientras no miro el vacìo no cesa de existir

el poeta lo escribió y no estaba equivocado. 

Pero es una tentacion enorme y una duda 

si es cierto  que es el vacìo lo que me asusta.

Quien teme el vacìo nunca cae dentro 

y nunca aprenderà, si el vacìo esta en su propia mente.

                                Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                         Γεωργία  Κόλλια

Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει

σου δίνουν την εντύπωση πως δεν θα ξημερώσει.

Οι ώρες λες και πέτρωσαν ή έπεσαν για ύπνο

κι εγώ κοιτάζω το κενό σαν κάτι να προσμένω.

Όσο δεν πέφτω στο κενό δεν παύει να υπάρχει

Ο ποιητής το έγραψε και άδικο δεν είχε

Μα πειρασμός τεράστιος και μια αμφιβολία

αν όντως είναι το κενό αυτό που με τρομάζει.

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα

και δεν θα μάθει, το κενό, αν είναι στο μυαλό του.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Η ΡΟΥΛΈΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Μια,σε βρίσκω, μια σε χάνω

πες μου αλήθεια, τι να κάνω;

Νοιώθω χάνω το μυαλό 

λίγο, λίγο αν δεν σε δω

Με τους φίλους βγαίνω, πίνω 

τους τα λέω και ξεδίνω 

αναμνήσεις που πονάνε

και σε σένα με γυρνάνε 

Με κερνάνε άλλο ένα 

και εγώ νοιωθω στα χαμένα 

ο έρωτας είναι ρουλέτα 

μια κερδίζεις,χάνεις δέκα

Τι σου είναι η αγάπη;

όλα είναι αυταπάτη 

έπεσα με ένα σου βλέμμα 

μα όλα ήταν ένα ψέμα 

Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω 

πίνω λίγο παραπάνω 

προσπαθώ να δραπετεύσω 

και τις σκέψεις να ημερέψω 

Μα η μορφή σου που τρυπωνει 

την καρδιά μου μαραζώνει

Θέλω να εξιλεωθεί 

πριν η αγάπη μαραθεί

Άλλο μην με βασανίζεις

φυγε ,πίσω μην γυρίζεις

όσες ζήσαμε στιγμές 

τώρα ανοιγουνε πληγές 

Την καρδιά κλειδαμπαρωνω 

ξεμπερδεύω και τελειώνω  

η ζωή είναι γλυκιά  

πάμε για άλλη αγκαλιά

      Γεωργία Κόλλια

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΗ. ένα ποίημα της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

Τις δυσκολίες της ζωής

μάθε να προσπερνάς

σε όσους πόνους κι αν βρεθεις

το γέλιο να σκορπάς 

Μην παραιτείσαι ούτε στιγμή

πολέμα κι όπου πάει

και ο,τι στην ζωή συμβεί

Θεός θα σε φυλάει. 

Και όταν  όλα πάνε στραβά

και η πίκρα όταν σε πιάνει

να ξέρεις η Παναγιά κοιττά

το θαύμα της να κάνει.

Σαν  νοιωσεις πάλι  μόνος σου

την προσευχή σου κάνε

εύκολος θα είναι ο δρόμος σου

οι Άγιοι βοηθάνε.

Δείξε λιγάκι υπομονή

πολέμησε γενναία

και όσο η ζωή είναι μουντή

εξ ίσου είναι κι ωραία

        ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

 

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte Ένα ταξίδι στο κενό......

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte

y nosotros sin nuestro cuerpo,como aroma sólo 

que "viaja" constantemente para unirse con el universo.

Unos hablan de alma y quizà tengan razón.

Sin cuerpo ni sombra,como aroma sólo.

Tambièn sin suen̈os, me temo que serà.

Desde la oscuridad hacia la luz y otra vez a la oscuridad.

Desde el cero al nfinito, en el medio nuestra vida.

Como relàmpago que en un instante brilla y se apaga

tanta vida, sobre la tierra, sólo nos  tocó.

                                           Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών

                                            Γεωργία  Κόλλια

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

Αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

                                    Pan Kartsonakis

ΟΙ Φεγγαρολουσμένες. Ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια.

Πιάνουν χορό οι αιθέριες υπάρξεις,

σαν νεραιδούλες όμορφες,

αγγελικά πλασμένες.

Οι φεγγαρολουσμένες.

Με τα μακριά τους τα μαλλιά

μοιάζουν σαν αερικά.

Κατω απ το φως των αστεριών

νοχελικα χορεύουν.

Σαν να χουν βγάλει λες φτερά 

με βήματα ελαφριά 

στην  Ελεούσα Παναγιά

ζητάνε προστασία.

Υγεία, αγάπη και στοργή 

για κάθε ανθρώπινη ψυχή

ζητάνε με μια προσευχή.

Οι αρρώστιες όλες να χαθούν,

τον έρωτα να ξαναβρούν,

ο πόλεμος να λήξει

ειρήνη να σκορπίσει. 

Να πάψουν όλα τα δεινά,

ο κόσμος όλος ν αγαπά,

και να γεμίσει ομορφιά.

Ετσι περνάει η νυχτιά 

με ύμνους και με προσευχές

για να έρθουν όμορφες στιγμές

που θα ευφραίνονται οι ψυχές

του κόσμου οι πονεμένες. 

Μια απ αυτές είμαι κι εγώ,

στην Παναγιά αναζητώ,

χορεύοντας με χάρη,

ειρήνη να ρθει πάλι

αγάπη να χαρίσει

και η πλάση όλη ν' ανθίσει.

         Γεωργία Κόλλια

ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ Εικόνισμα καρδιάς. Ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια.

Στο εικόνισμά σου, εδώ μπροστά, 

αφήνω εγώ λουλούδια

των πόνων μου παρηγοριά

σου αρμόζουνε τραγούδια.

Χίλιες ψυχές σε μια φωνή

θα ψέλνουνε για σενα

για όσα ο Υιος σου κι εσυ

έχετε καμωμένα.

Και η ψυχή θα ευφραίνεται

 και ο καημός θα φεύγει

κάθε κακό μαραίνεται

Κάθε ευχή θεριεύει.

Γεωργία Κόλλια

Ο Διογένης άνθρωπο, ακόμα θα γυρεύει.

Ιζήματα ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής.

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες

         των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών

  που  από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει 

      κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων

               κάτι χρόνια να αναγγείλουν, 

                 ο επισκέπτης αν θα ψάξει 

           με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη 

                       και είναι τυχερός, 

                          θα ανακαλύψει 

          ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια

          κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν. 

                              Είναι κάτι πέτρες 

που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά έχουνε γίνει

                   από χιλιάδες δάκρυα χαράς

                         μα πιότερο της λύπης

             κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.

                        Τις έχουν σχηματίσει 

             τόσα λόγια, υποσχέσεις και φιλιά 

                    αναχωρήσεων κι αφίξεων 

                   απολιθώματα αναστεναγμών 

                      και προπαντός ιζήματα

        ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής. 

                              Πάν Καρτσωνάκης

Με μια τρυφερή καληνύχτα θα σας αποχαιρετίσω.

Έτσι σαν αύρα δροσερή την νύχτα αυτή 

με μια τρυφερή καληνύχτα θα σας αποχαιρετίσω.

Ανυπομονώ να βυθιστώ στα όνειρα……….

Σε αυτήν την χώρα που όλα μπορούν να συμβούν.

 Στην χώρα που ο βάτραχος γίνεται πρίγκιπας

  και η πεντάμορφη ερωτεύεται το «τέρας»

Στην χώρα που και οι νεκροί μας ανασταίνονται.

Στην χώρα όπου μπορούμε να συνομιλούμε με όλους,

ακόμη και με κάποιους που έζησαν πολύ πριν από εμάς. 

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Ελπίζω να έγινε κατανοητός, από όλους, ο όρος δειμοκρατία.

Όταν λέμε την απλή συνηθισμένη φράση:

-Ένα κιλό ζυμωτό ψωμί δεν κυριολεκτούμε.

Ζητώντας να αγοράσουμε αυτό το βασικό αγαθό,

 λέμε ένα σωρό ψέματα.

Ούτε κιλό είναι πια, το ένα κιλό ψωμί, 

ούτε φυσικά ζυμωτό, με την κυριολεκτική έννοια 

του όρου, αφού δεν είναι προϊόν φυσιολογικής ζύμωσης.

Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν είναι, 

λέω εγώ τώρα, ούτε ψωμί από Έλληνες.

Θα μου πείτε όμως ότι υπερβάλω.

Ίσως και να το έκανα, για να γίνει πιο εντυπωσιακός

 ο πρόλογος και να τραβήξω την προσοχή σας 

κάτι που επιθυμώ.

Αυτοί που ξέρουν όμως το μέγεθος της υποκρισίας, 

και για να σπάσουν πλάκα μαζί μας, 

δίνουν και ονομασίες όπως χωριάτικο 

ή ολικής άλεσης στα διάφορα

(πολλές φορές από εισαγόμενη κατεψυγμένη ζύμη)

αρτοσκευάσματα. 

Κάπως έτσι ονοματίζουμε, άλλοτε από συνήθεια

 και άλλοτε από σκοπιμότητα, πολλά και διάφορα

 στην καθημερινή μας ζωή

 κουτσουρεύοντάς τα ανελέητα και τελικά 

κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας

 αλλά κυρίως τον εαυτό μας κοροϊδεύουμε.

Κάπως έτσι κουτσουρεμένη μπορεί να είναι

 και η δημοκρατία.

Μία κουτσή όμως δημοκρατία ετοιμάζει τον "δρόμο"

για μία δικτατορία. 

Και η δικτατορία, δεν είναι βιώσιμος τρόπος 

διακυβέρνησης.

Και τον καλύτερο ηγέτη, κάποτε βιολογικά

 θα τον διαδεχτούν ανίκανοι και ίσως επικίνδυνοι 

για την κοινότητα ηγέτες.

Στη Δημοκρατία όμως, που είναι το καλύτερο

 σύστημα διακυβέρνησης για το σκάφος της πολιτείας,

 πρέπει ο δήμος θα έχει κράτος και μέχρι τότε 

ο κάθε λαός έχει την δημοκρατία που του αξίζει.

Ας μην γκρινιάζουμε λοιπόν

ή μάλλον η πλειοψηφία των ψηφοφόρων. 

Η Δημοκρατία στο χέρι μας είναι 

να μην είναι κουτσουρεμένη και υποκριτική.

Η Δημοκρατία στο χέρι μας είναι

 να μην είναι ή να γίνεται δειμοκρατία.

Στο χέρι μας είναι και στον βαθμό 

που στον καθένα μας αναλογεί να έχουμε

 μία καλύτερη δημοκρατία όπου η ευτυχία 

των πολλών θα είναι αυτονόητη.

Και φυσικά το σκάφος της πόλης για να ταξιδέψει 

θέλει έναν καπετάνιο που πρώτα από όλα να ξέρει 

τη δουλειά του αλλά χρειάζεται 

και τον τελευταίο μούτσο 

αλλά και τον μάγειρα, όπως

 και τον δεύτερο καπετάνιο

 ή και τον τρίτο.

Τα πλοία της αρχαιότητος ταξίδευαν

 με τη δύναμη των κωπηλατών τους.

Αν οι κωπηλάτες όμως το έκαναν μόνο

 υπό την απειλή του μαστιγίου, τότε τι νόημα είχε

 το ταξίδι και για το συμφέρον τίνος γινόταν

 αν όχι του πληρώματος που σε μία δημοκρατία

 πρέπει να αισθάνεται πλοιοκτήτης;

Και φυσικά όταν έχουμε ένα πρόβλημα δε ρωτάμε 

τους πολλούς αλλά τους ειδικούς. 

Ωστόσο για τα προβλήματα της πόλης δεν κατάλαβα

 γιατί να μην έχει υποχρέωση ή δημοκρατία 

να κάνει τους πολίτες της, με την πραγματικά 

όμως δωρεάν παιδεία, ειδικούς σε κάποιους τομείς

 εκτός ίσως κάποιων που επιθυμούν τον τίτλο 

του ιδιώτη με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Είναι κι αυτό μέσα στη Ζωή αν και πιστεύω ότι 

τους ιδιώτες τους δημιουργούν οι δειμοκρατίες 

που στρώνουν χαλί για αυταρχικά συστήματα 

διακυβέρνησης των πολλών από τους λίγους.

Ειδικούς, μέσα από την παιδεία, αλλά πολίτες 

και όχι υπηκόους.

Αυτά τα λίγα και ελπίζω να μην έκανα κανένα

 να κακοκαρδίσει, ενώ αντίθετα σκοπός μου ήταν

 να γράψω κάποιες σκέψεις μου απλά και μόνο.

Δημοκρατία έχουμε άλλωστε.

Φιλικά πάντοτε

Πάν Καρτσωνάκης

Υ. Γ: Ελπίζω να έγινε κατανοητός, από όλους,

 ο όρος δειμοκρατία.

Δείμος = φόβος.

Και κάτι τελευταίο.

Τον Προμηθέα τον σταύρωσαν το κράτος και η βία 

(όταν αυτά πάνε μαζί, το μπορούν)

 με άλυτα δεσμά που έκανε ο ειδικός 

για τη δουλειά αυτή θεός της φωτιάς ΗΦΑΙΣΤΟΣ

 έστω και παρά τη θέλησή του 

υπακούοντας απλά στην εξουσία.

Αυτός ο κύκλος πάντοτε θα κλείνει και θ’ ανοίγει.

Αυτά που πέφτουν κίτρινα σαπίζοντας στο χώμα

είναι τα φύλλα που θρηνούν κι αυτό το καλοκαίρι

μα συνεχίζουν της ζωής τον κύκλο αενάως

παρόλο που μας προκαλούν συνήθως μία θλίψη.

Φθινόπωρο, η εποχή, μελαγχολίας λένε

ίσως γιατί οι ξέγνοιαστες, των διακοπών, ημέρες 

έχουνε γίνει παρελθόν κι έρχεται χειμώνας

μα η ζωή δε σταματά και άνοιξη θα έλθει.

Αυτός ο κύκλος πάντοτε θα κλείνει και θ’ ανοίγει

 και δεν πεθαίνει τίποτε αν κάτι δε γεννιέται. 

                                         Πάν Καρτσωνάκης

 

Ο διάλογος, είναι δείγμα του βαθμού, του πολιτισμού μας.

Η σιωπή είναι χρυσός, υπάρχει μία ρήση

που την ασπάζονται πολλοί ως δείγμα της σοφίας.

Ωστόσο λίγοι λένε πως, ο έλεγχος θα πρέπει

να είναι πότε θα μιλάς και πότε θα σωπαίνεις.

Μάλλον αυτό θα εννοούν διάλογο να κάνεις

αφού ακούς και τι θα πουν οι άλλοι σαν μιλούνε

κι αυτό γιατί ο άνθρωπος ανέπτυξε τον λόγο

που είναι δείγμα του βαθμού, για τον πολιτισμό του. 

Βαρβαρισμός, είναι αυτό: όπου δεν πίπτει λόγος,

η ράβδος έρχεται μετά, «διάλογο» να κάνει. 

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω. Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.

Ένα φασόλι στο στρατό στην τσέπη κουβαλούσα  

Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το 'βγαζα το κοιτούσα.  

Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.  

Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.  

Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα  

αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα  

και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες  

Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.  

Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα  

Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!  

Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,  

όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων  

αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια  

πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!  

Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....  

Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει  

και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι  

θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει.  

Πες του για μένα μοναχά πως ήμουν ένας φίλος  

που τραγουδούσε στο χαρτί ανώφελα σαν γρύλος.  

                                        Τάκης Καρτσωνάκης

Νεοσύλλεκτος, στο  στρατόπεδο 

του 6ου Συντάγματος Πεζικού, το 1973. 

Όχι, δεν θέλω να σε δω, ούτε κι εσύ εμένα

Πολλές φορές σε σκέφτομαι και προσπαθώ εικόνα

να σχηματίσω, για το πώς θα μοιάζεις τώρα πλέον

κι αν κρίνω με παράδειγμα το πώς έχω αλλάξει

το προτιμώ καλύτερα, να μην συναντηθούμε.

Ναι,προτιμώ καλύτερα να έχω την εικόνα

όπως σε πρωτογνώρισα τότε που λαχταρούσα

τα χείλη σου τα κόκκινα, τα μάτια σου τα μαύρα

και το καλλίγραμμο κορμί που θαύμαζα, ποθούσα.

Όχι, δεν θέλω να σε δω, ούτε κι εσύ εμένα

το προτιμώ ανάμνηση και μόνο να σου μείνω.

                                       Πάν Καρτσωνάκης

 

Αιθεροβάμονες που ζουν, «λαθραίοι» στο ταξίδι.

Λεύτεροι είναι οι τρελοί, οι ποιητές, που γράφουν 

με λέξεις σκόρπιες που ειρμό δεν έχουν μεταξύ τους

 ή απαγγέλνουν μοναχά διάφορα στιχάκια

 δίχως καμία λογική και άποψη να έχουν;

Ατρόμητους τους θεωρείς, με δαίμονες παλεύουν 

με δράκους ανεμόμυλους, με σύννεφα μαλώνουν 

μιλάνε με τον άνεμο, με ξωτικά, γοργόνες 

αλλά και με φαντάσματα, φίλους που ‘χουν πεθάνει.

Αλαφροΐσκιωτοι, ποτέ συμβιβασμούς δεν κάνουν

Αιθεροβάμονες που ζουν, «λαθραίοι» στο ταξίδι.

                                     Πάν Καρτσωνάκης