Καρτερά τις ιδανικές συνθήκες αναπαραγωγής.

Σκέψου μόνο την Άνοιξη 

που είναι όμορφη

 σα μια νεράιδα και σα θεά.

Σκέψου πως είναι η Άνοιξη

κλεισμένη σε κουκούλι 

που από μέσα του

ξεφυτρώνει ένα σκουλήκι 

με πολύχρωμα φτερά.

Θα ζήσει τόσο λίγο, 

σαν πεταλούδα, 

κι ωστόσο αξίζει

για μια ολόκληρη ζωή.

Σκέψου την Άνοιξη που βρίσκεται 

κάτω από τους πάγους, 

μέσα σε ανήλιαγες σπηλιές 

και κάτι μέτρα χωμένη στο χώμα

 μαζί με τα τζιτζίκια.

Σκέψου τα λουλούδια 

που ανθίζουν την Άνοιξη 

σαν υψωμένες γροθιές 

να διώξουν τα σύννεφα.

Σκέψου μόνο την Άνοιξη

 που για να γεννηθεί 

καρτερά τις ιδανικές συνθήκες

αναπαραγωγής 

που συντυχαίνουν 

όλο και πιο δύσκολα.

Σκέψου λοιπόν την Άνοιξη

σα να είναι επανάσταση.

Κάρτσωνάκης Πάν

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, δεν το ήξερες;

Και λοιπόν;

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, δεν το ήξερες;

Τα δέντρα μόνο επέλεξαν την ακινησία.

Αλήθεια τι προτιμούσες;

Να έχεις αγαπήσει ένα δέντρο;

Οι άνθρωποι φεύγουν

με το έναν ή τον άλλον τρόπο.

Ταξιδεύουν αλλά δεν χάνονται.

Πάντοτε θα φεύγει, ένα πλοίο, από το λιμάνι.

Ναι και οι γλάροι πετούν

 αλλά δεν φεύγουν σκεφτόμουν τότε.

Οι άνθρωποι τελικά

μπορεί να μην είναι σύννεφα

αλλά φεύγουν και χάνονται όπως κι αυτά

σου είχα πει θυμάμαι

 όταν σου έσφιξα το χέρι

και σε αποχαιρέτισα

 λίγο προτού να σε φιλήσω.

Σαχλαμάρες, σκέφτομαι τώρα

αλλά ειλικρινά δεν βρήκα

 κάτι έξυπνο να σου πω

μήπως και σε συγκινούσα

 σε βαθμό που να μην έφευγες

αλλά πάλι παρηγορώ τον εαυτό μου λέγοντάς του

πως ότι έγινε ήταν σωστό που έγινε έτσι.

 Αν συνέβαινε το αντίθετο, ίσως να ήταν χειρότερα

 και πως αυτό που έζησα

δεν θα είχε την χρυσόσκονη του παραμυθιού.

Οι έρωτες, όπως και οι άνθρωποι,

που ξέρουν πότε, πως και γιατί να πεθάνουν

είναι αυτοί που άξιζε τελικά

και που έζησαν.

Πάν Καρτσωνάκης 

Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!

Ένα φασόλι στο στρατό στην τσέπη κουβαλούσα  

Σα φυλαχτό το πρόσεχα το βγαζα το κοιτούσα.  

Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.  

Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.  

Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα  

αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα  

και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες  

Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.  

Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα  

Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!  

Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων  

Όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων  

αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυό σου χείλια  

πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια !  

Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει  

Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει  

και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι  

θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει.  

Πες του για μένα μοναχά πως ήμουν ένας φίλος  

που τραγουδούσε στο χαρτί ανώφελα σα γρύλος.  

                   Τάκης Καρτσωνάκης

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ!

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ 

αλλά αγώνας είναι η ζωή μας

και ως την τελευταία μας πνοή

θα πολεμάμε.

Δεν ήμασταν  ατρόμητοι 

και άφοβοι στη μάχη,

μα χρέος μας ήταν ζωτικό

να μην υποχωρούμε.

Πολλές φορές ανάπαυση

ανακωχή να γίνει θέλαμε 

και ειρήνη

μα ήταν πολυτέλεια

και σφάλμα κάτι τέτοιο.

Πολλές φορές φοβόμασταν,

και η λογική  ζητούσε

το μάταιο, παράλογο

του αγώνα μας να δείξει.

Ωστόσο σαν κάποιες μέσα μας, 

προγονικές φωνές, 

ζητούσαν

να μην υποχωρήσουμε

να μην δελεαστούμε.

Όχι, δεν είχαμε ποτέ 

εχθρούς για να μισούμε.

Τους ίδιους μας τους εαυτούς 

συνέχεια πολεμούμε.

Καρτσωνάκης Πάν

                2013

Βάζοντας την λέξη ταξίδι μέσα σε εισαγωγικά.

Πικρό, στο στόμα,

το φιλί του χωρισμού

για το ταξίδι.

Αυτούς τους τρεις στίχους

σε μορφή χάι κου

ανακάλυψα γραμμένους στο οπισθόφυλλο

ενός μαθητικού μου βιβλίου

που η μητέρα μου είχε φυλάξει

σε κάποιο κασελοντίβανο

μαζί με κάποια άλλα παρόμοια αντικείμενα

από την εποχή της μαθητικής μου ζωής.

Ούτε που θυμάμαι τώρα 

γιατί και για ποιο λόγο

έγραψα αυτούς τους στίχους

και ποιον ακριβώς χωρισμό

«θρηνούσα» τότε στην εφηβεία μου

μα "ήλθαν" τώρα και όχι μόνο με άγγιξαν

αλλά μπορώ να πω

ότι με χτύπησαν κατάστηθα

κι αυτό γιατί θα τους ξανάγραφα και σήμερα

μόνο που κάτι θα άλλαζα.

Σήμερα, θα τους ξανάγραφα

αλλά βάζοντας την λέξη ταξίδι

μέσα σε εισαγωγικά.

Πικρό στο στόμα, θα έγραφα,

το φιλί του χωρισμού

για το «ταξίδι». 

Πάν Καρτσωνάκης

30-10-2013

Οι ρίζες είναι για να βγάζουμε κλαδιά . . . .

Οι ρίζες είναι για να βγάζουμε κλαδιά 

και όχι να επιστρέφουμε σ’ αυτές.

Κατερίνα Γώγου 

1940-1993

They never left.

They still breathe in here.

Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged, 

their sacred places

are desecrated,their statues are broken

and their writings are burned .

 They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished.

But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil that once gave them birth.

They never left hunted away.

They still breathe.

Their perfume is still here.

 For as many generations will pass through.

Pan Kartsonakis

Διόλου δεν έφυγαν

Αναπνέουν ακόμη εδώ.

Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

 τους ιερούς ναούς τους.

Ξερίζωσαν τη θύμησή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

Όσες γενιές και να περάσουν.

                     Πάν Καρτσωνάκης

Κι όμως, το φως του φεγγαριού ασκεί μια γοητεία!

Πώς να το πω;

Ούτε κι εγώ δεν έχω καταλάβει

πως γίνεται κι ασκεί 

μια τέτοια γοητεία

κι από τα βάθη του μυαλού

ξυπνάει αναμνήσεις.

Όχι, δεν θα τις πω ανάμνηση

αλλά και πώς να περιγράψω

εικόνες που ‘ρχονται στο νου

σα να τις έχω ζήσει

που όμως ποτέ δεν έζησα.

Όχι, δεν είναι λογικό.

Μα πώς να ονοματίσω

πώς να το πω, που αδυνατώ 

μια σοβαρή εξήγηση να δώσω;

Κι όμως, το φως του φεγγαριού

ασκεί μια γοητεία!

 Πάν Καρτσωνάκης

Ρίζες τα δέντρα έχουνε, τη γη μας αγκαλιάζουν.

Ρίζες τα δέντρα έχουνε, τη γη μας αγκαλιάζουν

   δεν ταξιδεύουν πουθενά μα ξέρουνε τραγούδια.

   Ο άνεμος τους τα 'μάθε και τα πουλιά που ζούνε

    σ ένα ταξίδι συνεχώς σαν κάτι να ζητάνε

   μα που ποτέ δεν βρίσκουνε και όταν ησυχάζουν

     είναι γιατί πεθαίνουνε και παύει το τραγούδι

   πέφτει τριγύρω σιωπή και φύλλο δεν κουνιέται.

          Ρίζες ακόμη έχουνε, οι άνθρωποι, νομίζω

  που αγαπούν τον τόπο τους κι έχουνε γίνει ένα.

    Μα κι αν ανάγκη κάποτε τύχει και ξεριζώσει

   μαραίνονται και κλαίγοντας μονάχα τραγουδάνε.

       Η μουσική τους στεναγμός, θανατικό μυρίζει

                 γι αυτό και στα τραγούδια τους κανένας δεν χορεύει.

                            Καρτσωνάκης Πάν

Graffiti ή απλά μουτζούρες στους τοίχους των σπιτιών της πόλης;

Ποια είναι τελικά τα graffiti

και ποια οι μουτζούρες

που απλά λερώνουν τους τοίχους της πόλης μας;

Κόρινθος 2013

Οι εικόνες δεν έχουν ανάγκη κριτικούς τέχνης.

Όταν διαβάζω στίχους, μου είναι αδιάφορο 

με τι μάρκα στυλό 

έγραψε ο ποιητής.

Όταν κοιτάζω έναν πίνακα ζωγραφικής 

ποτέ μου δεν αναρωτήθηκα 

με τίνος εργοστασίου χρώματα

 δούλεψε ο ζωγράφος.

Υποτιμούμε τη δουλειά ενός φωτογράφου

 όταν σκεφτόμαστε 

τη μάρκα της φωτογραφικής του μηχανής,

τι αρνητικό χρησιμοποιούσε ή σε τι χαρτί τύπωσε.

Η εικόνες δεν έχουν ανάγκη ούτε το αρνητικό, 

ούτε το χαρτί, ούτε και τη φωτογραφική μηχανή, 

για να είναι σπουδαίες, παρά μόνο 

ένα μυαλό που ονειρεύεται.

Πάν. Καρτσωνάκης

Ο δημιουργός εικόνων χρειάζεται

 μόνο το όνειρό του και τα βιώματά του 

για να ξεφυτρώσουν οι εικόνες του

όπως ξεφυτρώνουν τα χόρτα με τα άνθη τους 

με την βοήθεια της βροχής 

στο πρώτο φως της άνοιξης,

στον καιρό τους πάντοτε 

από σπόρους που έπεσαν στη γη 

σε άλλους ανύποπτους καιρούς. 

Οι εικόνες δεν έχουν ανάγκη κριτικούς τέχνης.

Οι εικόνες, αν κάτι χρειάζονται, 

είναι η ματιά μας και μόνο.

Η δική μας η ματιά

και η ματιά εκείνων

με τους οποίους τις μοιραζόμαστε.

Φιλικά πάντοτε

Πάν. Καρτσωνάκης

Μέσα μας κοιμάται 

ένα παιδί εκατομμυρίων ετών. 

Αγνοεί ανάγνωση γραφή 

και με εικόνες 

σαν αρχαία ιερογλυφικά 

και όνειρα 

προσπαθεί να μας μιλήσει. 

Κανείς δεν έμαθε τη γλώσσα του. 

Αν και προσπάθησαν πολλοί 

ελάχιστοι κατάφεραν 

κάποιο νόημα να βγάλουν. 

Μέσα μου ένας γίγαντας κοιμάται.

Ένα παιδί πρωτόγονο φωλιάζει μέσα μου.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι θέλει

παρά μόνο όταν άρχισα 

να μιλώ την ίδια γλώσσα. 

Μέσα μου κοιμάται το παιδί 

και οι σκέψεις του να κοιμηθώ 

δεν με αφήνουν ! 

Καρτσωνάκης Πάν. 

Πίνουν σκοτάδι, ξεδιψούν, σε φως το μετατρέπουν

και ταξιδεύοντας στο χθες, το μέλλον καταγράφουν.

Χτίζουν με λέξεις όνειρα, εικόνες μεταφέρουν

εκφράζουνε τις σκέψεις τους ματώνουν και ραγίζουν.

Υποστηρίζουν κάποτε και ρόλους που μισούνε.

Ζούνε σε άλλων τις ζωές και γίνονται φωνή τους.

Δίνουνε σάρκα και οστά σ αρχέτυπα αιώνων.

Υψώνονται σα να πετούν όσο κρατά η μέθη

ηθοποιοί και ποιητές, δημιουργοί του χάους

που είναι απαραίτητο να γεννηθεί ο κόσμος. 

   Καρτσωνάκης Πάν 

Δεν πίνεται η θάλασσα, μια μουσική μονάχα λέει.

Δεν βιάζεται η θάλασσα, δεν έχει που να πάει

εμείς μόνο βιαζόμαστε, νεράκι που κυλάει.

Δεν πίνεται η θάλασσα, μια μουσική μονάχα λέει

δονείται τ' ασυνείδητο, θυμάται, επιπλέει.

Η θάλασσα μου έταζε

γοργόνες και ταξίδια

μα ναυαγό με πέταξε

στα βράχια με τα στρείδια.

Δεν τραγουδούν τη θάλασσα, οι γλάροι εδώ πέρα

ούτε κεντάνε το βαθύ γαλάζιο του αέρα.

Δεν παίζουνε τα κύματα και στη στεριά σαν πάνε

είναι γιατί πεθαίνουνε, είναι που ξεψυχάνε.

Πάν Καρτσωνάκης