Κόρινθος 1977: Τότε ακόμη περνούσε το τρένο.

Διακρίνονται και τα δυο φυλάκια

το παλιό και το νέο, στο βάθος

 που υπάρχει ακόμη σαν κτίσμα.

Φωτογραφία του 1977

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, δεν το ήξερες;

Και λοιπόν;

Οι άνθρωποι ταξιδεύουν, δεν το ήξερες;

Τα δέντρα μόνο επέλεξαν την ακινησία.

Αλήθεια τι προτιμούσες;

Να έχεις αγαπήσει ένα δέντρο;

Οι άνθρωποι φεύγουν

με το έναν ή τον άλλον τρόπο.

Ταξιδεύουν αλλά δεν χάνονται.

Πάντοτε θα φεύγει, ένα πλοίο, από το λιμάνι.

Ναι και οι γλάροι πετούν

 αλλά δεν φεύγουν σκεφτόμουν τότε.

Οι άνθρωποι τελικά

μπορεί να μην είναι σύννεφα

αλλά φεύγουν και χάνονται όπως κι αυτά

σου είχα πει θυμάμαι

 όταν σου έσφιξα το χέρι

και σε αποχαιρέτισα

 λίγο προτού να σε φιλήσω.

Σαχλαμάρες, σκέφτομαι τώρα

αλλά ειλικρινά δεν βρήκα

 κάτι έξυπνο να σου πω

μήπως και σε συγκινούσα

 σε βαθμό που να μην έφευγες

αλλά πάλι παρηγορώ τον εαυτό μου λέγοντάς του

πως ότι έγινε ήταν σωστό που έγινε έτσι.

 Αν συνέβαινε το αντίθετο, ίσως να ήταν χειρότερα

 και πως αυτό που έζησα

δεν θα είχε την χρυσόσκονη του παραμυθιού.

Οι έρωτες, όπως και οι άνθρωποι,

που ξέρουν πότε, πως και γιατί να πεθάνουν

είναι αυτοί που άξιζε τελικά

και που έζησαν.

Πάν Καρτσωνάκης 

Καιρός να πανικοβληθούμε.

V

Εδώ βλέπετε

τη δούλα τέχνη.

Υπηρετεί 

ιδρύματα κυβερνήσεις

εταιρείες επιχειρήσεις.

Πουλάει 

βιβλία δίσκους

εισιτήρια ιδεολογίες.

Συμβιβάζεται χρηματοδοτείται

υποκύπτει εξυπηρετεί.

Εδώ βλέπετε

κριτικούς ιεροκήρυκες 

συνδικαλιστές λογοκριτές

τραπεζίτες γραφειοκράτες

διαφημιστές σχεδιαστές.

Εδώ βλέπετε

αυτούς και κάθε άλλον

που μας λέει τι να κάνουμε.

Εδώ βλέπετε

γυναίκες με μεταξωτά

πίνουν ολημέρα ηρεμιστικά

ολοένα γδύνονται

τίποτα δεν νιώθουν.

Εδώ βλέπετε

ανίδεους.

Τρώνε θησαυρίζουν

κοιμούνται κι είναι ευτυχισμένοι.

Εδώ βλέπετε

ποδοσφαιριστές τραγουδιστές 

κομμωτές μόδιστρους

και δημοσιογράφους.

Εδώ βλέπετε

δόγματα και συστήματα

στρατούς και δικτατορίες

πολιτικούς κι εξουσίες.

Εδώ βλέπετε

πιστούς και άπιστους

φανατικούς και αντιδραστικούς

ιεράρχες και μοιχούς.

Εδώ βλέπετε

αύξηση και μείωση

το σφυρί και το πέταλο

το ‘έτσι κι έτσι’

το ‘γιατί έτσι’

στην υγειά σας και στη δική μου

τον Θεό και τον διάβολο

τον Μωυσή και τον Μαρξ

και του πράσινου ήλιου

 τον προφήτη-κίνδυνο.

Υποκρισία

υπεροψία

και προδοσία.

Ούτε ένας ανάμεσά μας

δεν πεθαίνει από αηδία.

Καιρός να πανικοβληθούμε.

Δημήτρης Γαβαλάς

Υπάρχει "Κάθαρση"; Όχι τόσο εύκολα!

Θάνατος δεν είναι οι κάργιες που χτυπιούνται

στους μαύρους τοίχους και στα κεραμίδια.

Δεν είναι ούτε οι γυναίκες π αγαπιούνται

σα να καθαρίζουνε κρεμμύδια.

Είναι η πόλη που πληγώνει

με τα στενά, μικρά κι ασήμαντα δρομάκια

και η παρέα εκεί στην παραλία

με τις ξαπλώστρες και τα τραπεζάκια.

Θάνατος είναι οι μέρες που περνάμε

μέσα στα ίδια και τα ίδια

και οι θύμισές μας όλες που ναι

της ποίησής μου τα βαρίδια.

 Θάνατος είναι οι λεροί κι ασήμαντοι δρόμοι

με τα εφήμερα, κουτά ονόματά τους

και ο δάσκαλος και ο αστυνόμος.

Είναι κι αυτό το καρακόλι

απ το απέναντι μπαλκόνι.

Θάνατος είναι κάποιοι νόμοι

οι βουλευτές μας στο μπαλκόνι.

Αλλαξοπίστησες, δεν είσαι μόνος

Μες τη θεσούλα σου, έγινες  νόμος.

Η Κολακεία θάνατος,

 η ιστορία θάνατος κι ακόμη

η τάξις, θάνατος μες τους θανάτους.

  

Θάνατος οι τόσες ώρες που περνάνε

μονότονες  σταγόνες μαρτυρίου

τα χρόνια που γερνάμε

οι θύμισές μου που πονάνε

μέσα στα ίδια και τα ίδια να γεννάνε

της ποίησής μου τα στολίδια.

Θάνατος είναι και οι στίχοι που γυρνάνε

στο ίδιο πάντοτε μοτίβο

μέρα τη μέρα με γερνάνε

ο χρόνος, ανελέητος συντρίβει,

επωδός μονότονη με θλίψη

κτίρια κι ανθρώπους  κρύβει.

Ποιος στιχοπλόκος έγραψε, θα ήθελα να πούνε

κάποιοι στο μέλλον αν θα βρούνε

αυτούς τους στίχους.

Έτσι φτωχούς, σαχλούς και άμετρους

ποιος τόλμησε να παίξει

αλλάζοντας το νόημα στις λέξεις;

            Καρτσωνάκης Πάν

                  Γενάρης 1999

Υ. Γ:Τους βλέπω να έρχονται, 

όλο και περισσότεροι . . .    

Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

                                   "Κάθαρσις"

Απολαύστε την βόλτα σας και το ηλιοβασίλεμα!

Κόρινθος, παραλιακή, 

από τον Άγιο Νικόλαο,

 προς το άγαλμα 

του θεού από τη θάλασσα.

Αυτήν την εποχή, είναι υπέροχα.

Ένας κόσμος, σα νησί που ταξιδεύει στην απεραντοσύνη του χρόνου.

Ζωγράφισα με γράμματα

κι όλα τα χρώματα της γης

για να  πλάσω έναν κόσμο

με λέξεις, όνειρα κι επιθυμίες.

Σε προσκάλεσα να ζήσουμε εκεί,

ειρηνικά,

κοιτάζοντας τη θάλασσα,

τον ουρανό, τους γλάρους

και κανείς να μην υπάρχει άλλος,

 στον κόσμο μας,

παρεκτός οι φίλοι μας.

Έναν κόσμο 

που να τον αντιλαμβάνονται

μόνο όσοι αγαπάμε.

Ένας κόσμος, σα νησί που ταξιδεύει

στην απεραντοσύνη του χρόνου.

Ένας κόσμος δίχως θάνατο

δίχως χθες και αύριο,

ένας κόσμος του παρόντος.

Μοιράστηκα τα όνειρά μου μαζί σου

και γέλασες

αυτά είναι παιδιάστικες φαντασίες

και ποιητικές ουτοπίες,

μου είπες,

αλλά δέχτηκες.

Από τότε κάθε νύχτα

μου τραβάς τα σκεπάσματα

αποκαλύπτοντας το γυμνό μου σώμα.

Πάν Καρτσωνάκης

Ναυαγός, στην γενέθλια πόλη.

Κάθε φορά που ταξιδεύω

σε θυμάμαι

φευγάτη, 

μια σκιά, ένα άρωμα.

Παρουσία, αίσθηση

δίπλα μου, κοντά μου.

Στο μυαλό μου και τόσο μακριά μου.

Κάθε φορά που ταξιδεύω

λέω ψέματα στον εαυτό μου

υποκρίνομαι

είμαι αυτός που έσπασε το τσόφλι του,

ναυαγός στην γενέθλια πόλη,

υποδύομαι ρόλους 

περιηγητών - εξερευνητών

και ταξιδεύω δίχως χάρτες και πυξίδα

προορισμό και χρονοδιαγράμματα.

Κάθε φορά που ταξιδεύω

μνημονεύω φίλους παιδικούς

που έχουν πια πεθάνει

πίνω το νερό της βροχής

και τραγουδάω στιχάκια

μονότονα

 παλιά και μισοξεχασμένα

για μια πολιτεία που έχασα

κερδίζοντας τον κόσμο.

Πάν Καρτσωνάκης