Πώς έτρεμε, φοβότανε, η μάνα μου θυμάμαι....

Απ΄το καντήλι άναβα θυμάμαι το τσιγάρο 

και μου λεγε η μάνα μου -μα δε φοβάσαι Χάρο; 

Είναι μεγάλη γρουσουζιά νεκρούς να κοροϊδεύεις 

Το θάνατο με τη ζωή ποτέ να μη μπερδεύεις! 

Ο θάνατος και οι νεκροί είναι του άλλου κόσμου. 

Στον άλλον είναι ζωντανοί, μαζί τους και ο γιος μου! 

Πώς έτρεμε, φοβότανε, η μάνα μου θυμάμαι 

κάθε φορά που έλεγα ,έτσι για να γελάμε 

-Όνειρο είμαι αλλουνού και ζω όσο κρατήσει 

και θα πεθάνω ξαφνικά, αυτός όταν ξυπνήσει! 

                                  Πάν Καρτσωνάκης

                                                7-6-2001

 

Ονειροβάτες ποιητές που χάσαν τη ζωή τους.

Νύχτα ξυπνούν τα ένστικτα που ζούνε στο κορμί μας

και προσπαθούν σα σύμβολα να μπούνε, με εικόνες, 

μες το μυαλό, σαν όνειρα υπόσταση να λάβουν 

και μια ζωή αυτόνομη σαν τέχνη να κερδίσουν.

Νύχτα ξυπνούν τα όνειρα, ο ήλιος τα σκοτώνει. 

Στο φως της μέρας, οι σκιές, δεν έχουν γοητεία 

ενώ τις νύχτες μαγικά τα σχήματα φαντάζουν 

και με τα χρώματα φωνή νομίζεις αποκτούνε.

Ονειροβάτες ποιητές ανοίγουνε τις πόρτες

στα ένστικτά τους διαρκώς κι έγιναν έρμαιά τους.

Ονειροβάτες ποιητές που χάσαν τη ζωή τους

στις οπτασίες, στις σκιές υπόσταση να δίνουν. 

Καρτσωνάκης Πάν

Απολαύστε την βόλτα σας και το ηλιοβασίλεμα!

Κόρινθος, παραλιακή, 

από τον Άγιο Νικόλαο,

 προς το άγαλμα 

του θεού από τη θάλασσα.

Αυτήν την εποχή, είναι υπέροχα.

Στο κύτταρό μου, στην καρδιά, συνέχεια τα ταξίδια.

-Γοργόνας γάλα βύζαξα, στο αίμα μου κυλάει. 

Η χώρα μου είναι μικρή, γι αυτό δε με χωράει.

Στο κύτταρό μου, στην καρδιά, συνέχεια τα ταξίδια. 

Τα λόγια, στα τραγούδια μου, σαράκι και στολίδια. 

-Γι αυτό και τα τραγούδια μου

είναι μες την αλμύρα. 

Όλα για την αγάπη μου 

μιλάνε και τη μοίρα 

-Πατέρας μου ο Ουρανός , μητέρα μου η Γαία. 

Έμαθα τα γράμματα στο φως του Προμηθέα.

Της θάλασσας τα κύματα τα πρώτα μου παιχνίδια. 

Γοργόνας γάλα βύζαξα, τη θάλασσα την ίδια.

                   Πάν Καρτσωνάκης

Ένας κόσμος, σα νησί που ταξιδεύει στην απεραντοσύνη του χρόνου.

Ζωγράφισα με γράμματα

κι όλα τα χρώματα της γης

για να  πλάσω έναν κόσμο

με λέξεις, όνειρα κι επιθυμίες.

Σε προσκάλεσα να ζήσουμε εκεί,

ειρηνικά,

κοιτάζοντας τη θάλασσα,

τον ουρανό, τους γλάρους

και κανείς να μην υπάρχει άλλος,

 στον κόσμο μας,

παρεκτός οι φίλοι μας.

Έναν κόσμο 

που να τον αντιλαμβάνονται

μόνο όσοι αγαπάμε.

Ένας κόσμος, σα νησί που ταξιδεύει

στην απεραντοσύνη του χρόνου.

Ένας κόσμος δίχως θάνατο

δίχως χθες και αύριο,

ένας κόσμος του παρόντος.

Μοιράστηκα τα όνειρά μου μαζί σου

και γέλασες

αυτά είναι παιδιάστικες φαντασίες

και ποιητικές ουτοπίες,

μου είπες,

αλλά δέχτηκες.

Από τότε κάθε νύχτα

μου τραβάς τα σκεπάσματα

αποκαλύπτοντας το γυμνό μου σώμα.

Πάν Καρτσωνάκης

Αν είχε χρώμα ο άνεμος.

Αν είχε χρώμα ο άνεμος 

σάρκα τα όνειρά μου

 και μονοπάτια το μυαλό 

εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

Θα είχε σβήσει η φωτιά 

που ζει στα σωθικά μου 

και την ταΐζω όνειρα

 ελπίδες και στιχάκια.

Όμως ο άνεμος φωνή 

μονάχα διαθέτει 

και όνειρα η σάρκα μου

 να τρώει μόνο ξέρει.

.......................................

Μα το μυαλό μου αδιάβατο 

θα παραμένει δάσος

 κι εγώ χαμένος περπατώ 

ψάχνω, φωνάζω, γράφω

 χειρονομώ, γελώ κι ελπίζω.

Τάκης Καρτσωνάκης

If the wind had color

 if my dreams had flesh

 if my mind had paths 

I would not love.

The fire that burns inside me 

and I feed it with dreams,

 hopes and rimes,

 would have been out

 But the wind has only voice 

and my flesh just eats the dreams.

............................................

But my thoughts remains

 an impassable forest

 and I wander around

 searching,shouting,writing,

 gesturing and I hope...

Kartsonakis takis