Όρκοι που μήτε οι θεοί, που έδωσαν, κρατούσαν

Λόγια που πήρε άνεμος, τα σύννεφα, το κύμα 

Όρκοι τιμής που εφήμεροι σαν αστραπές που ‘λάμψαν.

Όρκοι ωστόσο σίγουρα που δόθηκαν με πάθος

και πίστη πως αιώνια σίγουρα θα κρατήσουν.

Όρκοι που μήτε οι θεοί, που έδωσαν, κρατούσαν 

όπως τον όρκο που ‘δωσε στην Θέτιδα ο Φοίβος

ο γιος της θα ‘ναι άτρωτος κι αυτός θα προστατεύει

από αρρώστιες και κακό να μην τον βρει ποτέ του. 

Ωστόσο και υπεύθυνος ο Αχιλλέας ήταν 

Γιατί πολύ προκάλεσε και τον θεό πολλάκις. 

                                 Πάν Καρτσωνάκης 

Κωνσταντίνος Καβάφης «Απιστία»

Πολλά άρα Ομήρου επαινούντες, αλλά τούτο

ουκ επαινεσόμεθα .... ουδέ Aισχύλου, όταν φη η

Θέτις τον Aπόλλω εν τοις αυτής γάμοις άδοντα

«ενδατείσθαι τας εάς ευπαιδίας,

νόσων τ’ απείρους και μακραίωνας βίους.

Ξύμπαντα τ’ ειπών θεοφιλείς εμάς τύχας

παιών’ επευφήμησεν, ευθυμών εμέ.

Καγώ το Φοίβου θείον αψευδές στόμα

ήλπιζον είναι, μαντική βρύον τέχνη:

Ο δ’, αυτός υμνών, ............................

...................... αυτός εστιν ο κτανών

τον παίδα τον εμόν».

Πλάτων, Πολιτείας Β΄ 

Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα

σηκώθηκε ο Aπόλλων στο λαμπρό τραπέζι

του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους

για τον βλαστό που θάβγαινε απ’ την ένωσί των.

Είπε· Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θαγγίξει

και θάχει μακρυνή ζωή.— Aυτά σαν είπε,

η Θέτις χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια

του Aπόλλωνος που γνώριζε από προφητείες

την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.

Κι όταν μεγάλωνεν ο Aχιλλεύς, και ήταν

της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,

η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.

Aλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,

κ’ είπαν τον σκοτωμό του Aχιλλέως στην Τροία.

Κ’ η Θέτις ξέσχιζε τα πορφυρά της ρούχα,

κ’ έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε

στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.

Και μες στον οδυρμό της τα παληά θυμήθη·

και ρώτησε τι έκαμνε ο σοφός Aπόλλων,

πού γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια

έξοχα ομιλεί, πού γύριζε ο προφήτης

όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νειάτα.

Κ’ οι γέροι την απήντησαν πως ο Aπόλλων

αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,

και με τους Τρώας σκότωσε τον Aχιλλέα.

Το ταξίδι και η άφιξη στην Τένεδο

Άνιος

Ο ελληνικός στόλος αφού φεύγει από την Αυλίδα, φτάνει στην Δήλο. 

Εκεί βρισκόταν ο Άνιος, γιος του θεού Απόλλωνα ο οποίος ήταν μάντης. 

Μάλιστα πρόβλεψε ότι η Τροία θα κατακτηθεί σε δέκα χρόνια 

και τους προσέφερε κατοικία για εννέα χρόνια τα οποία ισοδυναμούσαν 

με τα εννέα άκαρπα χρόνια του Τρωικού Πολέμου. 

Οι Έλληνες με πρώτο τον Αχιλλέα αρνήθηκαν 

και αφού αποχαιρέτησαν τον Άνιο, έφυγαν από την Δήλο.

Απόβαση στη Τένεδο

Ο ελληνικός στρατός λίγο πριν να φτάσει στη Τροία, άραξε στην Τένεδο

 στην οποία βασίλευε ο Τένης, ο γιος του Κύκνου.

 Ο Τένης ήταν σύμμαχος των Τρώων και οι Έλληνες

 αποφάσισαν να πλήξουν την Τένεδο. 

Ο Αχιλλέας μόλις αράζει το πλοίο του, βγαίνει αμέσως έτοιμος για πόλεμο

 αψηφώντας την εντολή της μητέρας του η οποία ήταν να μην σκοτώνει 

τους γιους ή τους εγγονούς του θεού Απόλλωνα γιατί μία μέρα

 θα σκοτωθεί από τον ίδιο τον θεό. 

Στην μάχη που ακολουθεί ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Τένη και η αδελφή του,

 η Ημιθέα καταπίνεται από τη γη, λίγο πριν βιαστεί από τον Αχιλλέα.

Θάνατος του Αχιλλέα

Αχιλλέας Θνήσκων στο Αχίλλειο μέγαρο στην Κέρκυρα.

Οι θεοί βλέποντας ότι ο Αχιλλέας είχε σκοτώσει τόσους πολλούς, όρισαν ότι

 ήρθε η ώρα να πεθάνει, έτσι ένα δηλητηριώδες βέλος του Πάρη 

κατευθυνόμενο από τον θεό Απόλλωνα τον πέτυχε στην πτέρνα, 

το μόνο τρωτό του σημείο και τον σκότωσε. 

Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Αχιλλέας έπεσε βαθιά ερωτευμένος 

με μια από τις Τροϊκές πριγκίπισσες, την Πολυξένη και έτσι ζητάει 

από τον Πρίαμο το χέρι της σε γάμο. 

Ο Πρίαμος είναι πρόθυμος να το δώσει, επειδή έτσι θα σήμαινε 

το τέλος του πολέμου και θα κέρδιζε μια συμμαχία 

με τον μεγαλύτερο πολεμιστή του κόσμου. 

Όμως, ενώ ο Πρίαμος επιβλέπει τον ιδιωτικό γάμο της Πολυξένης 

και του Αχιλλέα, ο Πάρις, που θα έπρεπε να εγκαταλείψει την Ελένη

 αν ο Αχιλλέας παντρευτεί την αδελφή του, κρύβεται στους θάμνους

 και πετυχαίνει τον Αχιλλέα με θεϊκό βέλος, σκοτώνοντάς τον. 

Και οι δύο εκδοχές συμφωνούν ότι ο δολοφόνος του ενήργησε ύπουλα

 και χωρίς αξιοπρέπεια, λόγω της κοινής αντίληψης ότι ο Πάρις ήταν δειλός

 και όχι αντάξιος με τον αδερφό του, Έκτορα. 

Έτσι, δεν του αποδίδουν τιμές και θεωρείται ότι ο Αχιλλέας 

παρέμεινε αήττητος στο πεδίο της μάχης. 

Μετά τον θάνατό του, οι Αχαιοί ανέμειξαν τα οστά του

 με αυτά του Πάτροκλου και διοργάνωσαν επικήδειους αγώνες. 

Μετά τον θάνατο του πηγές αναφέρουν ότι, βρέθηκε παντρεμένος 

με την Ιφιγένεια στη Νήσο Λευκή.

Ο αστεροειδής 588 Αχιλλεύς (588 Achilles), που ανακαλύφθηκε το 1906

 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα.

ΠΗΓΗ

Ξεσπάει σε λίγο «το αντάρτικο της ελιάς» Το νου σας μην ξεριζώσετε τις ελιές, λόγω επιδότησης.

"Σε λίγο οι τρελλοί θα μας πουν 

πως είναι… «τρελλά ελαιόδενδρα»…"

Ο Γιώργος Λεκκάκης, γνωστός συγγραφέας – δημοσιογράφος, για τις θέσεις 

και απόψεις του γύρω απο την Ελλάδα, την παράδοση, τη φύση και το περιβάλλον

 παρουσιάζει μέσα απο την Kontranews άρθρο που καθιστά τους Έλληνες

 πέρα από ενήμερους του θέματος, υπόλογους αν δεν αντιδράσουν…

Κάνει λόγο για την συντονισμένη προσπάθεια καταστροφής των γνήσιων

 ελαιόδενδρων της Ελλάδας και την αντικατάστασή τους από υβδριδικά… 

Δηλαδή «κάποιοι» θα επιχειρήσουν να κάνουν ότι και με το σιτάρι.

 Αφού έχουν αποκτήσει στον τόπο τους τα εξαιρετικά ελληνικά φυτά και δένδρα,

 θα επιβάλουν στους Έλληνες να τα καταστρέψουν και να υποβαθμίσουν 

απόλυτα την ποιότητα και την γνησιότητα της παραγωγής. 

Ειδικά στην περίπτωση της Ελληνικής ελιάς, αν το καταφέρουν

 θα έχουν αποκόψει τον Έλληνα από ένα κυρίαρχο συστατικό της ιστορίας, 

της παράδοσης, της πίστης, της καλλιέργειας, 

της παραγωγής, της διατροφής, της Ζωής του! 

Απομένει η θάλασσα και ο ήλιος.

Ο Γιώργος Λεκκάκης επισημαίνει ότι υπάρχει λύση.

Υπάρχει λύση για τη σωτηρία των ελαιώνων;

Εαν πραγματικά θέλουμε να σωθούν τα ελαιόδενδρα, οι ελιές και το, ζωτικό

 για εμάς, ελαιόλαδό μας, με το πρόβλημα του «βακτηρίου» 

(που «ξαφνικά» «προέκυψε» κι αυτό, μέσ’ στην κρίση), ίσως, μια λύση 

είναι η αντιμετώπιση του με ζεόλιθο σε συνδυασμό 

και με ενεργούς μικρο-οργανισμούς (*) μαζί… Και όχι μόνον!

Στο τέλος – τέλος, εάν κάποιοι αμφιβάλουν, τι έχουν να χάσουν; 

Αφού εν τέλει θα τους επιβάλουν να κόψουν τα «άρρωστα ελαιόδενδρα»,

θα τα δυσφημίσουν ως άρρωστα (οι άρρωστοι), και θα πείσουν τον κόσμο 

πως πρέπει να θανατωθούν, όπως οι «τρελλές αγελάδες» και τα «τρελλά κοτόπουλα»… 

Οι τρελλοί τα βλέπουν όλα τρελλά… 

Κι όλα αυτά με την βούλα κάποιων «επιστημόνων»…

Στην θέση των πανάρχαιων ελληνικών ελαιόδενδρων

 (μόνο στην Κρήτη υπάρχουν περισσότερα απο 100 ελαιόδενδρα, που ζουν 

από την μινωική εποχή και είναι ακόμα ενεργά και παράγουν και προσφέρουν 

στην τοπική εθνική οικονομία!) θα φυτευθούν κάτι ξερακιανά υβρίδια

 κακομοίρικων ελιών, άσχετα με την ελληνική φύση, το ελληνικό χώμα, τον Έλληνα…

Και θα επιδοτείται και θα έχει πρόσβαση στα ελαιοτριβεία μόνον όποιος

 θα έχει υβριδιακές ελιές! Και τότε θ’ αρχίσει το «αντάρτικο της ελιάς»! 

Ένα αντάρτικο, πολύ χειρότερο απ’ αυτό που βίωσαν οι Γερναμοί ναζί 

στην Ελλάδα επι Κατοχής! 

Και επειδή το θυμούνται καλά, τους το ξανα- υπενθυμίζω… κι αυτών,

 και όλων των συν-εμπνευστών αυτού του σχεδίου…

Εγώ πιστεύω ότι, αυτό το κτύπημα στα ελαιόδενδρα 

και το ελαιόλαδο είναι εσκεμμένο. 

Θέλουν να μας πιουν το λάδι στην κυριολεξία πια! 

Θα πρέπει να το σταματήσουμε με κάθε τρόπο! 

Και οι επιστήμονες, και οι καθηγητές, να σταθούν στο ύψος τους, κάποτε, επιτέλους!

Τέλος, πρέπει να βρούμε και να επαναφέρουμε τους παλαιούς σπόρους.

Οι καινούργιοι είναι υβρίδια και, τελικά, ύβρις. 

Και αν δεν βρούμε τους παλαιούς, μπορούμε να τους επαναφέρουμε 

στην πρωταρχική τους μορφή…

(*) Για τους ενεργειακούς μικροοργανισμούς μπορείτε να ενημερωθείτε 

απο τα βιβλία και τις έρευνες του Ιάπωνα καθηγητή Φυτοκομίας

 στο Κολλέγιο Γεωργίας (Πανεπιστήμιο του Ρίουκους), Teruo Higa. 

Αλλά και τον δικό μας, κ. Θ. Θωμίδη, του Α.Π.Θ. 

Φυσικά το (εγ)κατεστημένο θα πέσει πάνω τους να τους φάει – γνωστός καννίβαλος! 

Όμως οφείλουμε να δώσουμε στην εναλλακτική επιστήμη την ευκαιρία

 να αποδείξει αυτά που ισχυρίζεται. 

Για το καλό της φύσεως, δηλ. της ανθρωπότητας, δηλ. του πλανήτη Γη, του σπιτιού μας…

Γράφει ο Γιώργος Λεκκάκης

Πηγές αναφέρουν ότι οι έξι πρώτες Ολυμπιάδες

 είχαν ως έπαθλο ένα μήλο.

 Μετά καθιερώθηκε ως έπαθλο των Ολυμπίων 

ο κότινος, το στεφάνι από κλαδί

 της ιερής αγριελιάς που είχε βλαστήσει έξω 

από τον οπισθόδομο του ναού του Δία

 στην Ολυμπία.[6] Στα Παναθήναια σημαντικό ρόλο

 έπαιζε η ελιά του Ερεχθείου,

 αλλά και τα στέφανα που φτιάχνονταν με τα κλαδιά της.

 Στην ιερή πομπή στους δρόμους της Αθήνας

 συμμετείχαν οι θαλλοφόροι, 

γέροντες ωραίοι και ευθυτενείς, που κρατούσαν 

στα χέρια τους κλάδους ελαίας.

 Μια λεπτομέρεια που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι 

οι Αθηναίοι, που θεωρούσαν

 τους εαυτούς τους πολιτισμένους,

 κρατούσαν κλαδιά ελιάς, 

ενώ οι χειραφετημένοι δούλοι και οι βάρβαροι 

κρατούν κλαδιά βελανιδιάς, 

αφού η βελανιδιά σηματοδοτεί 

τον πρωτόγονο πολιτισμό, 

την τραχύτητα και τη βιαιότητα.

Η ελιά είναι γνωστή από τους αρχαιότατους χρόνους, 

και πιθανότατα κατάγεται

 από το χώρο της ανατολικής Μεσογείου. 

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση,

 πατρίδα της ελιάς είναι η Αθήνα 

και η πρώτη ελιά φυτεύτηκε από την Αθηνά 

στην Ακρόπολη.

Περισσότερα

Οι άνθρωποι που φύτεψαν αυτόν τον ελαιώνα

μπορεί να μην απόλαυσαν ποτέ τους τον καρπό του.

Μες τους κορμούς τους, οι ελιές, έκρυψαν τους αιώνες

και οι καρποί τους έθρεψαν δισέγγονα κι εγγόνια

Μες την πικράδα του καρπού και μέσα στο κουκούτσι

υπάρχει πλήρης μια τροφή γενιές που έχει θρέψει.

Το σύμβολο της Αθηνάς και του πολιτισμού μας

που πρώτοι καλλιέργησαν Έλληνες στην Ευρώπη.

Τα φύλλα της και οι καρποί Ειρήνη συμβολίζουν

και σα βραβεία, στόλιζαν των νικητών κεφάλια.

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Στο τέλος έγινε κι αυτός αστερισμός να λάμπει.

Τον Πήγασο, το φτερωτό κι ατίθασο το άτι

ο Βελλεροφόντης λένε το ‘φερε, στην Κόρινθο

ψηλά στον Ακροκόρινθο, στην κρήνη της Πειρήνης 

και προς τιμή του έκοψε νομίσματα η πόλη.

Τους κεραυνούς μετέφερε στον Όλυμπο του Δία

ο Ήφαιστος που έφτιαχνε και το ‘κανε για χρόνια.

Αφού ήταν αθάνατος, σα γιος του Ποσειδώνα 

στο τέλος έγινε κι αυτός αστερισμός να λάμπει.

Υπάρχουν όμως ποιητές π’ ακόμα επιμένουν

τον Πήγασο ιππεύοντας, την έμπνευση να ψάχνουν.

                               Καρτσωνάκης Πάν

 Κατά τον Ησίοδο το όνομά του οφείλεται στις "Πηγές" του Ωκεανού 

όπου είχε γεννηθεί, έτσι το όνομα φέρεται να έχει σχέση με πηγές. 

Ο Πήγασος, φτερωτός όπως ήταν, ανήλθε στον Όλυμπο, στην έδρα των Αθανάτων 

και διέμενε στην υπηρεσία του Δία χρησιμοποιούμενος για την μεταφορά 

των κεραυνών από το εργαστήριο του Ηφαίστου στον Όλυμπο.

 (Θεογονία 281-286, Απολλόδωρος ΙΙ 3, 4).

3. Σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση που επικρατούσε στη Κόρινθο 

ο Πήγασος ήταν κατ΄ εξοχήν Κορινθία θεότητα, για τον οποίο είχαν κοπεί 

και νομίσματα με τη παράστασή του. 

Λέγονταν ότι μόλις ο Πήγασος ξεπήδησε από τη Μέδουσα, 

πέταξε στην Ακροκόρινθο και ξεδίψασε στα νερά της Πειρήνης πηγής

 εξ ού και "Πειρήνιος πώλος" το από τότε όνομά του. 

Στη συνέχεια οι παραδόσεις των Κορινθίων συσχετίζουν τον Πήγασο 

με τη παράδοση του Βελεροφόντη και της Χίμαιρας.

Βελλεροφόντης και Πήγασος (Μουσείο Σπάντα Ρώμης)

Ο Βελλερεφόντης, ή Βελλερεφών, είναι ήρωας της Ελληνικής μυθολογίας. 

Αναφέρεται ως υιός του βασιλέα της Κορίνθου (ή Εφύρας) Γλαύκου

 (και επομένως έγγονος του Σίσυφου) και της Ευρυνόμης 

(θυγατέρας του Νίσου, βασιλέα των Μεγάρων). 

Μετά τον φόνο του Βέλλερου εξορίζεται από την Κόρινθο και καταφεύγει 

στην γειτονική Τίρυνθα, στην αυλή του βασιλέα Προίτου. 

Εκεί η βασίλισσα Σθενέβοια (ή Άντεια) τον ερωτεύεται. 

Ο Βελλερεφόντης την αποκρούει και εκείνη τον κατηγορεί στον σύζυγό της. 

Θέλοντας να τον απομακρύνει από την Τίρυνθα, ο βασιλέας Προίτος τον αποστέλλει 

στον πεθερό του Ιοβάτη, βασιλέα της Λυκίας στη Δυτική Μικρά Ασία 

(έχοντας ένα κλειστό γράμμα από τον Προίτο, στο οποίο ο αποστολέας

 παράγγειλε στον αποδέκτη να φονεύσει τον φέροντα).

Τότε ο βασιλέας Ιοβάτης του αναθέτει τρεις επικίνδυνες αποστολές:

Να αντιμετωπίσει τους Σόλυμους 

(ληστρικό λαό, στα ανατολικά σύνορα του βασιλείου της Λυκίας). 

Αυτοί κατατροπώθηκαν από τον ήρωα.

Να αντιμετωπίσει τις Αμαζόνες (τον θρυλικό πολεμοχαρή λαό της Μικράς Ασίας

 που τον αποτελούσαν μόνον γυναίκες). 

Επίσης και αυτές συνετρίβησαν.

Να αντιμετωπίσει την Χίμαιρα 

(φοβερό διπλοειδές τέρας που το εμπρόσθιο μέρος του ήταν λέοντας

 και το οπίσθιο ήταν δράκοντας). 

Ο Βελλερεφόντης ιππεύοντας τον Πήγασο

 (πτερωτό ίππο από την πηγή Πειρήνη της Κορίνθου) κατάφερε να την φονεύσει.

4. Η συσχέτιση του Πήγασου με τις Μούσες οφείλεται στη ακόλουθη παράδοση:

 Όταν οι Μούσες διαγωνίζονταν κάποτε στο τραγούδι με τις κόρες του Πιέρου,

 στον ποταμό Ελικώνα, μόλις άρχισαν το τραγούδι 

οι Πιέριες κόρες όλα είχαν σκοτεινιάσει. 

Αμέσως μετά, όταν ήλθε η σειρά των Μουσών, όλα φαίνονταν σαν να σταμάτησαν,

 ο Ουρανός, η Θάλασσα, τα ποτάμια, για να ακούσουν τους εξαίσιους ύμνους,

 ο δε Ελικώνας άρχιζε να υψώνει τη κορυφή του προς τον ουρανό από χαρά

 και υπερηφάνεια μέχρι που τον σταμάτησε ο φτερωτός Πήγασος, 

με διαταγή του Ποσειδώνα, λακτίζοντάς τον με τις οπλές του. 

Από το λάκτισμα αυτό γεννήθηκε η πηγή του Ελικώνα, της οποίας

 τα νερά ενέπνεαν τις Μούσες, η καλούμενη και Ιπποκρήνη.

5. Σε μεταγενέστερους μύθους ο Πήγασος αναφέρεται και ως άλογο της Ηούς 

στην οποία της τον πρόσφερε ως δώρο ο Ζεύς για να σέρνει το άρμα της.

6. Σε ακόμη μεταγενέστερους χρόνους ο Πήγασος θεωρήθηκε ως άλογο των Μουσών

 που ιππεύουν οι ποιητές και πετούν μαζί του ψηλά στο καλλιτεχνικό στερέωμα.

Τελικά οι θεοί πρόσφεραν στον Πήγασο μια αιώνια θέση στον ουρανό 

δημιουργώντας τον Αστερισμό του Πήγασου.

ΠΗΓΗ

Κάποιες φορές μια μουσική αρκεί να τις ξυπνήσει.

Οι αναμνήσεις έρχονται ντυμένες με εικόνες,

κάποιες φορές μια μουσική αρκεί να τις ξυπνήσει

άλλες φορές και μια οσμή, μια γεύση,  μια κουβέντα

κι όμως στον ύπνο έρχονται σαν όνειρα ντυμένες.

Πολλές φορές στον ύπνο μας τα όνειρά μας είναι

όχι στιγμές που ζήσαμε μα ζήσαν κάποιοι άλλοι.

Είναι οι μνήμες που βαθιά κρύβονται στο μυαλό μας

κληρονομιά στα κύτταρα οι μνήμες των προγόνων.

Στα όνειρά μας κάποτε ανοίγονται οι πόρτες

και οι νεκροί μερίδιο έχουν απ’ τις ζωές μας.

                         Πάν  Καρτσωνάκης

Κι όλο αυτό μοιάζει με ανάσταση.

Κάθε φορά που στο ημερολόγιο

βλέπω πως ήλθε ο Μάρτιος

δεν σκέφτομαι παρά μόνο ότι η άνοιξη

σπάζοντας τα δεσμά της κόρης

 που την κρατούσαν στη λησμονιά του κάτω κόσμου

έρχεται σιγά- σιγά και πάλι στους ζωντανούς

κι όλο αυτό μοιάζει με ανάσταση. 

Σκέψου μόνο την Άνοιξη 

σαν μια όμορφη νεράιδα 

και σαν θεά.

Σκέψου σαν να είναι ο χειμώνας

ένα κουκούλι

που μέσα του είναι φυλακισμένο

ένα σκουλήκι που δραπετεύει

με πολύχρωμα φτερά σαν πεταλούδα.

Θα ζήσει τόσο λίγο, 

πετώντας από ανθό σε ανθό, 

κι ωστόσο αυτό μπορεί και ν αξίζει

όσο και μια αιωνιότητα

Σκέψου την Άνοιξη σαν να ήταν σε νάρκη

μέσα σε ανήλιαγες σπηλιές

 και κάτω από πάγους, 

 κάτι μέτρα χωμένη στο χώμα

μαζί με τα τζιτζίκια.

Σκέψου τα λουλούδια 

που ανθίζουν την Άνοιξη 

σαν υψωμένες γροθιές 

να διώξουν τα σύννεφα.

Σκέψου μόνο την Άνοιξη

 που για να γεννηθεί 

καρτερά τις ιδανικές συνθήκες

αναπαραγωγής 

που συντυχαίνουν 

όλο και πιο δύσκολα.

Σκέψου λοιπόν την Άνοιξη

σαν να είναι ανάσταση

γιατί είναι μία επανάσταση.

Κάρτσωνάκης Πάν

Tους έσβησαν τα κύματα, τους πήραν οι ανέμοι.

Δεν θα το πω στον άνεμο που όλο ταξιδεύει

μα ούτε και στα κύματα κανείς δεν το πιστεύει

οι όρκοι που εδώσαμε στην άμμο ήταν γραμμένοι

τους έσβησαν τα κύματα, τους πήραν οι ανέμοι.

Μα θα το πω στον ουρανό, σε κείνο το αστέρι

που ναι απ όλα πιο λαμπρό μα στέκει δίχως ταίρι.

Δεν θα το πω στα σύννεφα που φεύγουνε και πάνε

αλλά σε κείνα π αγαπούν δακρύζουν και βροντάνε

ότι τους όρκους άδικα οι άνθρωποι πιστεύουν,

μόνοι τους έρχονται στη γη και μόνοι τους μισεύουν.

                              Καρτσωνάκης Τάκης

Aλλά πόσο σίγουρο είναι ό,τι έτσι γίνεται;

Ονειρεύομαι και δεν υπάρχει 

άλλη πραγματικότητα

εκτός από το όνειρό μου.

Μόλις ξυπνήσω είμαι εκτός

και σε έναν άλλο κόσμο.

Αυτό είναι σίγουρα κατανοητό

και σίγουρο ότι έτσι ακριβώς συμβαίνει.

Αλλά, έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τη ζωή;

Πεθαίνεις κι αυτομάτως

βρίσκεσαι σε μία άλλη πραγματικότητα

Σε άλλη διάσταση

Σε άλλο κόσμο 

κι αυτό είναι κατανοητό

αλλά πόσο σίγουρο είναι ότι έτσι γίνεται;

……………………….

Όπως στο όνειρο μας 

δεν υπάρχει άλλος που ονειρεύεται

έτσι και στη ζωή,  δεν υπάρχει άλλος που ζει

και το αν υπάρχει άλλη ζωή είναι ένα μυστικό

που όταν μας αποκαλυφθεί

θα μας είναι άχρηστη, σαν πληροφορία

και ακριβώς πάνω σε αυτήν την αμφιβολία

και κυρίως στο φόβο για το μετά

έχουν επενδύσει όλες οι θρησκείες

ή μάλλον όλες όσες εγώ γνωρίζω.

              Καρτσωνάκης Πάν 

Θριαμβευτής, για τη σφαγή που τον εξιλεώνει.

Γεμάτο σκέψεις το μυαλό

στο χθες στριφογυρίζει

να καταλάβει δεν μπορεί

βαλτώνει και βουλιάζει

πασχίζει, λάθη του να βρει

μήπως μετανοήσει.

----------------------

Ψηλαφιστά, με τις οσμές,

διαίσθηση και ήχους

αιθεροβάμων ποιητής

ονειροβάτης μπαίνει

θριαμβευτής, για τη σφαγή

που τον εξιλεώνει.

Πάν Καρτσωνάκης

The mind, full of thoughts,

twirls back to yesterday.

It can't understand,

it falls in the marsh and sinks

while struggling to find its mistakes

and perhaps to repent.

 ------------------

Fumbling and following the smells,

his intuition and the sounds,

the unrealistic poet,

rides the dreams

and enters triumphantly

for the slaughter

that expiates him.

Kartsonakis Pan

Αν είχε χρώμα ο άνεμος.

Αν είχε χρώμα ο άνεμος 

σάρκα τα όνειρά μου

 και μονοπάτια το μυαλό 

εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

Θα είχε σβήσει η φωτιά 

που ζει στα σωθικά μου 

και την ταΐζω όνειρα

 ελπίδες και στιχάκια.

Όμως ο άνεμος φωνή 

μονάχα διαθέτει 

και όνειρα η σάρκα μου

 να τρώει μόνο ξέρει.

.......................................

Μα το μυαλό μου αδιάβατο 

θα παραμένει δάσος

 κι εγώ χαμένος περπατώ 

ψάχνω, φωνάζω, γράφω

 χειρονομώ, γελώ κι ελπίζω.

Τάκης Καρτσωνάκης

If the wind had color

 if my dreams had flesh

 if my mind had paths 

I would not love.

The fire that burns inside me 

and I feed it with dreams,

 hopes and rimes,

 would have been out

 But the wind has only voice 

and my flesh just eats the dreams.

............................................

But my thoughts remains

 an impassable forest

 and I wander around

 searching,shouting,writing,

 gesturing and I hope...

Kartsonakis takis