Όσο χτυπάει η καρδιά θα πίνουν, θα μεθάνε.

Σαν το ποτάμι μέσα μου, το αίμα τους κυλάει

Πίνουν, διψούν οι πρόγονοι κι αυτό τους ξεδιψάει

Όσο χτυπάει η καρδιά θα πίνουν, θα μεθάνε

κι απ τη δική μου τη ζωή μερίδιο ζητάνε.

Ο ένας μου πρόγονος ζωή φιλήσυχη να κάνω.....

Ο άλλος επικίνδυνα στα όρια να φτάνω.......

Ισορροπώντας προσπαθώ να τους τα συμβιβάσω

με μια δική μου λογική και να τους ξεγελάσω. 

Μέσα στο σώμα μου θα ζουν και πάντα θα παλεύουν

να κυριέψουν το μυαλό οι πρόγονοι γυρεύουν.

                                         Καρτσωνάκης Πάν

Δεν μπορείς να πολεμάς με δόγμα τις αλήθειες.

Έτσι όπως είναι οι πληγές, στο σώμα μας σημάδια

που άφησαν κι ας πέρασε πολύς καιρός, ενθύμια 

αδιάψευστα τεκμήρια, πειστήρια εγκλημάτων

που στο κορμί σου έγιναν Ελλάδα και τα κρύβουν. 

Αλλά το φως με τις σκιές δεν γίνεται να κρύψεις

και δεν μπορείς να πολεμάς με δόγμα τις αλήθειες.

Ο σπόρος που ‘πεσε στη γη αργεί μα θα βλαστήσει

μόλις θα βρει κατάλληλες συνθήκες και θ’ ανθίσει.

Οι κάπηλοι και ψεύτικοι σφετεριστές θα μείνουν

θεόγυμνοι και πιθανόν τότε να καταλάβουν. 

                                        Πάν Καρτσωνάκης

Η βλακεία και ο έρωτας.........