Καλημέρα: Ας, μην χαθεί, φίλοι μου, και η Ελπίδα, από το κουτί της Πανδώρας.

Ας, μην χαθεί και η Ελπίδα, από το κουτί της Πανδώρας...

Τώρα κουτί είναι ή πιθάρι δεν έχει και μεγάλη σημασία,

αφού έτσι κι αλλιώς δεν φαίνεται να έχει πάτο.

 Η Πανδώρα αναφέρεται ως η πρώτη θνητή γυναίκα, 

αιτία όλων των δεινών κατά τον Ησίοδο. 

Η Πανδώρα σύμφωνα με το μύθο αποδέσμευσε 

και σκόρπισε στην ανθρωπότητα όλα τα δεινά 

και τις ασθένειες που ήταν κρυμμένες 

σε ένα πιθάρι -το οποίο κατά λάθος καθιερώθηκε 

να αναφέρεται ως κουτί.

Οι επωνυμίες Πανδώρα και Ανησιδώρα 

(αυτή που φέρνει δώρα) αναφέρονται 

και στη Δήμητρα, τη θεά της Γης, που λατρευόταν

ως Πανδώρα αφού από αυτήν τρεφόταν η ανθρωπότητα.

Σύμφωνα με την Θεογονία 

και τα Έργα και Ημέραι του Ησιόδου

 που συντάχθηκαν γύρω στο 750 π.Χ.

 η Πανδώρα πλάστηκε από χώμα, από τον Ήφαιστο 

κατά παραγγελία του Δία. 

Η Αθηνά (ή ο Ερμής) 

της έδωσε ζωή και οι θεοί του Ολύμπου 

της προσέφεραν γενικά όλα τα χαρίσματα 

και τις ικανότητες, και μαζί μια επικίνδυνη γοητεία.

 Για τον Ησίοδο πάντως η Πανδώρα ήταν 

το χειρότερο δώρο που μπορούσαν 

να κάνουν οι θεοί στον άνθρωπο.

Στη Θεογονία αναφέρει ότι "ο ευγενής γιος

 του Ιαπετού (ο Προμηθέας) έκλεψε την ιερή φωτιά

 και εξοργισμένος ο Δίας έστειλε στους ανθρώπους

 ένα μεγάλο κακό -το τίμημα

 για το ευεργέτημα της φωτιάς. 

Ζήτησε από τον Χωλό θεό (τον Ήφαιστο) να πλάσει 

από τη γη μια παρθένα και η Αθηνά την έντυσε

 και τη στόλισε με κοσμήματα και της έβαλε

 ένα θαυμαστό πέπλο και στεφάνι στο κεφάλι καθώς

 και ένα στέμμα χρυσό". Όπως περιγράφει ο Ησίοδος 

ήταν χάρμα οφθαλμών και έλαμπε με μεγάλη ομορφιά

 που την θαύμασαν ακόμα και οι θεοί 

και που δεν μπορούσε να της αντισταθεί κανένας 

θνητός, αφού μέχρι τότε 

δεν υπήρχαν γυναίκες παρά μόνον άνδρες. 

"Από αυτήν" γράφει ο Ησίοδος, 

"κατάγονται όλες οι γυναίκες και το θηλυκό γένος. 

Από αυτήν προήλθε το καταστροφικό 

γένος των γυναικών που ζει μεταξύ των θνητών 

ανδρών για να τους βασανίζει, σύντροφος

 μόνο στα πλούτη και ποτέ στη μισητή φτώχεια.

Όλα τα όνειρα μπορεί να θρέψει η ελπίδα.

Μες την εφήμερη ζωή είναι μια ηλιαχτίδα.

Είναι σαν κείνο το κουτί που είχε η Πανδώρα

για τους ανθρώπους συμφορές, ανάθεμα την η ώρα 

που άνοιξε περίεργη εκείνο το κουτάκι.

Αλλά στο βάθος έκρυβε ολόχρυσο πουλάκι.

Ναι, η ελπίδα ήτανε, τα όνειρα που θρέφει

και μες τις τόσες συμφορές είναι αυτή που γνέφει.

στον άνθρωπο, να σηκωθεί ξανά στα δυο του πόδια

να πάρει θάρρος πως μπορεί παρόλα τα εμπόδια.

Τις μάχες χάνουνε αυτοί που τις εγκαταλείπουν.

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Η μουσική που ακούγεται 

είναι του μεγάλου Έλληνα 

μουσικοσυνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλου 

Ζαβαρακατρανέμια.

Τους έρωτες σαν όνειρα και θαύματα θα ζούμε.

Οι νύχτες κλέβουν θαύματα που κρύβουν τα σκοτάδια

τα νοιώθεις σαν τ΄ αρώματα κι αισθάνεσαι σα χάδια.

Μα στη ζωή μας τη μικρή ποιοι τάχα προλαβαίνουν

να εξηγήσουν θαύματα και πως αυτά συμβαίνουν.

Φεγγοβολούν σαν αστραπές, σαν έρωτες που σβήνουν

και παραμένουν θαύματα κι εξήγηση δε δίνουν.

Τις νύχτες ανεκπλήρωτα τα όνειρα θα μένουν

όσες φορές κι αν έλθουνε όσο κι αν επιμένουν.

Τους έρωτες σαν όνειρα και θαύματα θα ζούμε

εμείς που δεν θα μάθουμε απ τ΄ όνειρο να βγούμε. 

                           Καρτσωνάκης  Πάν

                               Νοέμβρης 2013 

"Ξέρεις ποια είμαι"; Ρώτησε η νύχτα κι έγειρε με νάζι το κεφάλι της.

"Ξέρεις ποια είμαι";

 Ρώτησε η νύχτα κι έγειρε με νάζι το κεφάλι της. 

Δεν περίμενε φυσικά καμία απάντηση από μένα. 

Ακούμπησε τα δάκτυλά της πάνω στα αστέρια

 και δείχνοντάς τα συμπλήρωσε

 "Είμαι η ποίηση που γράφεται και πεθαίνει διαρκώς. 

Είμαι η ποίηση που κανείς δεν έχει γράψει

 κι όμως υπάρχω 

Είμαι η ποίηση και θα υπάρχω

 ακόμη κι όταν εσύ κι ο κόσμος σου θα έχετε σβήσει". 

Συνέχισε να μου λέει διάφορα τέτοια 

μα δεν την άκουγα πια.

 Είχα «περάσει» στο επόμενο στάδιο

 κι έβλεπα ένα όνειρο με σένα 

που έτρεχες ξυπόλυτη στην παραλία

 ντάλα μεσημέρι, 

προσπαθώντας τάχα να μου ξεφύγεις

 παιχνιδιάρικα και γελώντας 

μου φώναζες προκλητικά να σε πιάσω. 

Είμαι η Ποίηση", μου φώναζες

 "και ποτέ δεν θα μπορέσεις να με πιάσεις". 

Πάν Καρτσωνάκης

"Do you know who I am?"

 the night asked me mannering,

 while leaned her head aside. 

She,certainly,didn't expect any response.

She put her fingers on the stars and completed,

while showed them to me:

 "I am the written and dying, all time poetry. 

I am the poetry that no one has written, 

but still exists. 

I am the poetry and will be there, 

even when you and your world will be gone". 

She kept on telling me stuff like this, 

but I was not listening anymore.

 I had "passed" to the next stage 

and was dreaming of you, 

who run barefoot on the beach, 

under the hot noon, pretending 

that you want to escape from me 

and called me defiantly to catch you.

 "I am the Poetry" you shouted to me 

"and you'll be never able to catch me" 

Kartsonakis Pan

Τι είναι ποίηση; 

Πολύ πιο εύκολα να πεις τι δεν είναι ποίηση. 

Εμείς γνωρίζουμε, τι είναι φως, 

όμως είναι πολύ δύσκολο να το εξηγήσεις.

 Τζόνσον Σ.

Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, 

περιπλάνηση σε ξεμοναχιασμένους δρόμους 

και σε αρτηρίες, όπου η ζωή χορεύει... 

Ασλάνογλου Νίκος

Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα

 το τι ακριβώς είναι η ποίηση

Μα πίστεψέ με

αυτό ακριβώς είναι η ποίηση.

Μιχάλης Χελιώτης

Έχει ο Πήγασος φτερά, όχι για να πετάει!

Ποιος είπε πως ο Πήγασος τους ποιητές εμπνέει;

Ποιος είπε πως ιππεύουνε τον Πήγασο και πάνε

σε κόσμους άλλους νοητούς να γράψουνε στιχάκια;

Αυτοί δεν είναι ποιητές μα γρίφους, μάλλον, γράφουν.

Κι ο ουρανός έχει πουλιά και σύννεφα κι αστέρια.

Μα έχεις μάτια να τα δεις ή μόνο θα υπάρχουν;

Έχει φτερά, ο Πήγασος μα ουρανό δεν έχει,

όπως η θάλασσα νερό που δεν μπορείς να πίνεις.

Έτσι κι ο Πήγασος φτερά, δεν έχει να πετάει

όπως κι εγώ κρατώ στυλό μα τι μπορώ να γράψω;

           Πάν Καρτσωνάκης

Των κεραμικών τα όστρακα και των μαρμάρινων γλυπτών τα θραύσματα λένε ιστορίες.

 Έχουν μνήμες οι πέτρες. 

Των κεραμικών τα όστρακα

 και των μαρμάρινων γλυπτών τα θραύσματα 

λένε ιστορίες. 

Έχουν οξειδωθεί με αναμνήσεις

 και οι αιώνες έχουν επάνω τους σταλάξει ιστορίες

 που κανείς, σωστά, δεν μπορεί να διαβάσει 

παρεκτός ποιητές και αλαφροΐσκιωτοι, 

σαλιγκάρια και πεταλούδες…… 

κανένας άλλος καλλίτερα.

Έχουν μνήμες οι πέτρες…… 

Έτσι όπως και τα κύτταρα. 

Καρτσωνάκης Πάν 2009

The stones can recall. 

The ceramic sherds and the pieces 

of the marble sculptures, 

have stories to tell. 

They've been oxidized with memories

 and the centuries have dripped on them stories

 that no one can read, in the right way, 

except the poets and the "moonstrucked",

 the snails and the butterflies...

 nobody else could.

Stones can recall. ………… 

Like bodycells do, the same way. 

Kartsonakis Pan 2009 

Κόρινθος 

από την εκπομπή της ΕΤ 

«Ελλάδος περιήγησις»