Είναι χρονιές περίεργες έχουν τρελάνει κόσμο.

Δύσκολα χρόνια, δίσεκτα, τα λέει ο λαός μας

είναι χρονιές περίεργες έχουν τρελάνει κόσμο.

Το λογικό δυσεύρετο, τρέλα εν αφθονία

μα κι οι χρονιές που έρχονται, δυσοίωνες τις βλέπω.

Συντήρηση η λογική και πρόοδος η τρέλα.

Να πέφτεις μόνος στον γκρεμό να δίνεις το μαχαίρι

την ευκαιρία σε αυτόν που θέλει να σε «σφάξει»

αν δεν θα γίνεις σαν κι αυτόν, φανατικός που είναι. 

Δύσκολα χρόνια, δίσεκτα, δεν είμαι και προφήτης

αλλά φοβάμαι έρχονται κι εμείς χασκογελάμε. 

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Με φωτεινά διαλείμματα ως τώρα συνεχίζει.

Είναι αλήθεια πως το φως, λαμπρότερο φαντάζει

όταν πυκνό κι απόλυτο σκοτάδι βασιλεύει.

Αυτό ισχύει φυσικά αιώνες παγκοσμίως

για θέματα πολιτισμού σ’ όλες τις κοινωνίες.

Υπάρχει όντως πρόβλημα, κυρίως ενοχλούνται

οι «οδηγοί» όταν το φως είναι αντίθετό τους.

Τα φώτα θέλουν μοναχά που τους διευκολύνουν

κι επιθυμούν ολόγυρα σκοτάδι να υπάρχει.

Ο σκοτεινός Μεσαίωνας δεν έπαψε, υπάρχει.

Με φωτεινά διαλείμματα ως τώρα συνεχίζει. 

                                    Πάν Καρτσωνάκης 

Τώρα που ωριμάσαμε μάθαμε την αλήθεια.......

Πιστεύαμε στα θαύματα, τον Άγιο Βασίλη

που στα παιδάκια μοίραζε σ’ όλον τον κόσμο δώρα

και φυσικά και στα μικρά χθόνια διαβολάκια

π’ ολοχρονίς πριόνιζαν το δέντρο του πλανήτη.  

Μας «ταξιδεύουν» οι γιορτές στα παιδικά μας χρόνια

νοσταλγικές πια εποχές που βλέπαμε τον κόσμο

με άλλα μάτια φυσικά δίχως τις εμπειρίες

που τώρα φίλτρα έβαλαν να νοιώθουμε τι ζούμε. 

Τώρα που ωριμάσαμε μάθαμε την αλήθεια

και σ’ άλλα νέα δυστυχώς «μασάμε» παραμύθια.

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Κάποιους μύθους είχ’ ακούσει πως υπήρξε εποχή...

Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη

κάποτε ίσως θελήσει και μαζί της ενωθεί.

Θα κινήσουν και οι δύο ταξιδάκι ερωτικό

και ζωή δε θα υπάρχει  απ’ το πάντρεμα αυτό.

Κάποιους μύθους είχ’ ακούσει πως υπήρξε εποχή

που η γη δίχως σελήνη τριγυρνούσε μοναχή.

Προφανώς δε ζούσαν τότε κάποιοι άνθρωποι στη γη 

συνεπώς δεν ήταν γνώση από γήινους αυτή.

Αν οι μύθοι έχουν βάση έστω σ’ ένα ποσοστό

και δεν είναι φαντασία…..δε γνωρίζω να σας πω. 

                                         Καρτσωνάκης Πάν 

Κάποιοι, σκιές, φαντάσματα, μπαλόνια φουσκωμένα.....

Σαν τις σκιές που δεν μπορούν αυτόνομες να είναι

μα παίρνουν σχήμα απ’ το φως και την γωνιά που πέφτει

έτσι και κάποιοι άνθρωποι εκφράζονται και δρούνε 

σε σχέση τα συμφέροντα  και τον περίγυρό τους.

Ανθίζουν κι αναπτύσσονται μες τον μικρόκοσμό τους

κι αν η σκιά τους γίγαντες τους δείχνει ότι είναι

νάνους τους άλλους θεωρούν πετούν μες τα ουράνια

αιθεροβάμονες απλά που ζουν στα παραμύθια.

Κάποιοι, σκιές, φαντάσματα, μπαλόνια φουσκωμένα

ανάμεσά μας βρίσκονται και κάποιοι τους θαυμάζουν. 

                                             Πάν Καρτσωνάκης

Με ψεύτικα κι απατηλά φαντάσματα ονείρων.

Ακάλεστη, στον ύπνο μου, στα όνειρα κρυμμένη

πανέμορφη, ανέγγιχτη, ακόμη κι απ’ τον χρόνο

τις ομορφιές που ζήσαμε έρχεσαι μου θυμίζεις

κι αυτό που ήσουν κάποτε, για μένα, μην ξεχάσω.

Στα όνειρα, στον ύπνο μου, ευχάριστα περνάω

μα σαν ξυπνώ δυσάρεστο συναίσθημα με πνίγει

την απουσία σου καθώς την νοιώθω που υπάρχει

και μεγαλώνει συνεχώς σαν χάσμα μες τον χρόνο.

Η απουσία σου κενό που δύσκολα γεμίζει

με ψεύτικα κι απατηλά φαντάσματα ονείρων.

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Παίζουμε όλοι στη σκηνή μα δίχως συγγραφέα....

Παιχνίδι είναι η ζωή, θεατρικό παιχνίδι 

παίζουμε όλοι στη σκηνή μα δίχως συγγραφέα

και δεν υπάρχουν θεατές, έχουμε όλοι ρόλο

μα κάποιοι φεύγουνε πιο πριν, δεν είπαν όσα ‘θελαν. 

Θυμάμαι κάποιους που ‘φυγαν στ’ αγύριστο ταξίδι

τα λόγια όμως που ‘λεγαν έγραψαν στο μυαλό μου

και μπαίνω και στον πειρασμό να φανταστώ επίσης

αν ζούσαν άρα σήμερα τι θα ‘λεγαν ακόμη.

Γι αυτό και κάποιους φίλους μου, που έφυγαν για πάντα

στον ύπνο μου σαν συναντώ τους πιάνω συζητήσεις.

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Tα ίδια λάθη κάνατε ή μήπως κάνω λάθος;

Κάποιες φορές στον ύπνο μου, στα όνειρά μου ‘ρχόνται

οι πρόγονοί μου συμβουλές να δώσουν, με δικάζουν

για τις φορές που κιότεψα δεν τόλμησα να κάνω

αυτό που καρδούλα μου επιθυμία είχε.

Μα σαν ξυπνώ ξενοιάζομαι κάνω τα ίδια λάθη

γιατί στην πράξη η ζωή θέλει διπλωματία.

Το τζίνι τώρα σπάνια στις μέρες μας το βρίσκεις

και τα λυχνάρια άλλωστε είναι στην αχρηστία.

Όμως θα πω σ΄ όλους  αυτούς στον ύπνο μου σαν έρθουν 

τα ίδια λάθη κάνατε ή μήπως κάνω λάθος;

                                        Πάν Καρτσωνάκης

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια.

Μου θύμιζαν τη θάλασσα θυμάμαι τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                            Καρτσωνάκης Πάν

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ.

Δεν ηττηθήκαμε ποτέ 

αλλά αγώνας είναι η ζωή μας

και ως την τελευταία μας πνοή

θα πολεμάμε.

Δεν ήμασταν  ατρόμητοι 

και άφοβοι στη μάχη,

μα χρέος μας ήταν ζωτικό

να μην υποχωρούμε.

Πολλές φορές ανάπαυση

ανακωχή να γίνει

θέλαμε και ειρήνη

μα ήταν πολυτέλεια

και σφάλμα κάτι τέτοιο.

Πολλές φορές φοβόμασταν,

και η λογική  ζητούσε

το μάταιο, παράλογο

του αγώνα μας να δείξει.

Ωστόσο κάποιοι μέσα μας, 

προγονικές φωνές, ζητούσαν

να μην υποχωρήσουμε

να μην δελεαστούμε.

Όχι, δεν είχαμε ποτέ 

εχθρούς για να μισούμε.

Τους ίδιους μας τους εαυτούς 

συνέχεια πολεμούμε.

Καρτσωνάκης Πάν 2013

We were never defeated 

but our life is a struggle

and we will fight

till our last breath.

We weren't courageous

and fearless in battle,

but our duty was vital

so as not to retreat.

We'd like to have some rest 

so many times 

and to be truce and peace 

but that was luxury 

and error,as well.

Many times we were afraid, 

and logic was asked to show

the vain and the absurd

of our struggle.

But some ancestral voices

inside us

were asking not to retreat

or not to be tempted.

No, we'd never had 

enemies to hate.

We just fight

againist ourselves.

Kartsonakis Pan 2013

Δεν παίζουνε τα κύματα και στη στεριά σαν πάνε....

The sea does not rush, it has no place to go

We only rush, like running water.

The sea cannot be drunk, a sound of music only 

says it's vibrations, the conscious remembers, and it floats.

The sea promised me mermaids and travelling 

but it threw me as a shipwreck on the rocks with oysters

The seagulls here, do not sing to the sea

Nor do they embellish the deep blue of the air.

The waves do not clash on the seashore as they go

It is because they are dying, they are dying out.

                                      Kartsonakis Pan

Translating in English from Hellenic by Vasso

Δεν βιάζεται η θάλασσα, δεν έχει που να πάει

εμείς μόνο βιαζόμαστε, νεράκι που κυλάει.

Δεν πίνεται η θάλασσα, μια μουσική μονάχα λέει

δονείται τ' ασυνείδητο, θυμάται, επιπλέει.

Η θάλασσα μου έταζε γοργόνες και ταξίδια

μα ναυαγό με πέταξε στα βράχια με τα στρείδια.

Δεν τραγουδούν τη θάλασσα, οι γλάροι εδώ πέρα

ούτε κεντάνε το βαθύ γαλάζιο του αέρα.

Δεν παίζουνε τα κύματα και στη στεριά σαν πάνε

είναι γιατί πεθαίνουνε, είναι που ξεψυχάνε.

                                Πάν Καρτσωνάκης

Κάθε φορά που έρχεσαι ντυμένη σαν νεράιδα.

Κρατώντας μαγικό ραβδί κοιτώντας με στα μάτια

κάθε φορά που έρχεσαι ντυμένη σαν νεράιδα 

ραντίζεις με χρυσόσκονη τα έπιπλα κι εμένα

γιατί πιο εύκολα θα μπω στις χώρες του ονείρου.

Να δραπετεύω ήθελα σε κόσμους ουτοπίας

εκεί που ζουν τα ξωτικά, τελώνια και νεράιδες,

εκεί όπου τα θαύματα  δεν προκαλούν εκπλήξεις

κι ο πόνος είναι άγνωστος κι ο θάνατος το ίδιο.

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

από σαπούνι και νερό…..γυαλίζουν κι όμως σκάνε.

                               Καρτσωνάκης Πάν

Νύχτα ξυπνούν τα ένστικτα 

που ζούν μες το κορμί μας 

και προσπαθούν σα σύμβολα

να μπούν με τις εικόνες,

μες το μυαλό, σαν όνειρα 

υπόσταση να λάβουν 

και μια ζωή αυτόνομη 

στην τέχνη να κερδίσουν.

Στο φως της μέρας, οι σκιές, 

δεν έχουν γοητεία 

ενώ τις νύχτες μαγικά

τα σχήματα φαντάζουν 

και με τα χρώματα φωνή 

νομίζεις αποκτούνε.

Νύχτα ξυπνούν τα όνειρα, 

ο ήλιος τα σκοτώνει.

Ονειροβάτες ποιητές 

ανοίγουνε τις πόρτες 

στα ένστικτά τους διαρκώς 

και γίναν έρμαιά τους.

Ονειροβάτες ποιητές 

που χάσαν τη ζωή τους 

στις οπτασίες, στις σκιές 

υπόσταση να δίνουν. 

Καρτσωνάκης Πάν

Η εφαρμογή της συλλογικής ευθύνης υπήρξε και στην Ελλάδα........

Η εφαρμογή της συλλογικής ευθύνης υπήρξε και στην Ελλάδα 

αναπόσπαστο στοιχείο της εμπειρίας της Κατοχής. 

Δεκάδες χιλιάδες άμαχοι, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, σκοτώθηκαν

 από τα γερμανικά στρατεύματα σε πράξεις προμελετημένων αντιποίνων, 

τα οποία δεν αποτελούσαν παρά εγκλήματα πολέμου, ευθείες παραβιάσεις 

του διεθνούς δικαίου. 

Σύμφωνα με δικούς τους υπολογισμούς, οι Γερμανοί ισχυρίστηκαν 

πως μεταξύ Ιουνίου 1943 και Σεπτεμβρίου 1944, 30.000 Έλληνες

 είχαν χάσει τη ζωή τους «στη μάχη», στην πραγματικότητα επρόκειτο 

για αμάχους που δολοφονήθηκαν ή εκτελέστηκαν με πρόσχημα 

την πραγματική ή υποτιθέμενη συμμετοχή τους σε ένοπλες αντικατοχικές ενέργειες.

 Σύμφωνα με την έκθεση που κατέθεσε 

η ελληνική κυβέρνηση ως τεκμήριο

 στη Δίκη της Νυρεμβέργης, 91.000 άνθρωποι 

είχαν δολοφονηθεί ή εκτελεστεί ως όμηροι 

στα πλαίσια της γερμανικής κατοχικής πολιτικής 

αντιποίνων στην Ελλάδα.

Αυτή η κτηνώδης πολιτική αντιποίνων έπνιξε στο αίμα και άφησε σε ερείπια 

τουλάχιστον 800 χωριά και κωμοπόλεις. 

Ανάμεσα σε πολλές τοποθεσίες που αποτελούν διαχρονικά ορόσημα 

της ναζιστικής τρομοκρατίας στην Ελλάδα, ξεχωρίζουν μεταξύ άλλων

 τα εξής: Καλάβρυτα, Δίστομο, Γιαννιτσά, Βιάννος, Κοντομαρί, Αλικιανός, 

Ανώγεια, Χορτιάτης, Κομμένο, Κλεισούρα, Μεσόβουνο, Κερδύλλια, 

Παραμυθιά και Λιγγιάδες, Κάντανος Χανίων.

 Η μαζικότερη σε αριθμούς θυμάτων εκτέλεση έλαβε χώρα 

στις 13 Δεκεμβρίου 1943 στα Καλάβρυτα, όταν όλος ο ανδρικός πληθυσμός 

ηλικίας από 16 έως 65 ετών εκτελέστηκε ομαδικά και η πόλη παραδόθηκε 

στις φλόγες, από στρατεύματα της 117 Μεραρχίας Κυνηγών. 

Συνολικά 700 άτομα έχασαν τη ζωή τους στα πλαίσια

 της Επιχείρησης Καλάβρυτα, μεταξύ των οποίων 22 γυναίκες και παιδιά,

 ενώ 24 τοποθεσίες και τρεις μονές σε όλη την επαρχία καταστράφηκαν ολοσχερώς. 

Η σφαγή στα Καλάβρυτα συγκαταλέγεται στα μεγαλύτερα εγκλήματα

 που διαπράχθηκαν εναντίον αμάχων στην κατεχόμενη Ευρώπη, 

μαζί με το τσέχικο Λίντιτσε, το γαλλικό Οραντούρ 

και τις σερβικές πόλεις Κράλιεβο και Κραγκούγιεβατς.

Πηγή

Ήμουν παιδάκι κι άκουσα πρώτη φορά να λένε

τα δάκρυά της στέρεψαν, στα μάτια της, δεν κλαίει

για μια γυναίκα που ‘χασε τον άντρα και τον γιο της

στην Κατοχή με αφορμή, τ’ αντίποινα που λέγαν.

Ούτε θυμάμαι πόσα πριν χρόνια έχει να κλάψει

κι ας λένε είναι γιατρικό στον άνθρωπο το κλάμα

και δεν μπορεί θα το ‘χετε κι εσείς κάπου ακούσει

ότι το κλάμα βάλσαμο στον πόνο μας πως είναι.

Μα τα δικά της δάκρυα δεν έχουνε στερέψει

μαζεύονται και γίνονται σαν βρόχος που την πνίγει.

           Πάν Καρτσωνάκης

Με τον ιδρώτα των πολλών κάνει ακόμα κύκλους.

Σαν τον τροχό, στα Λούνα Παρκ είναι αυτό το κράτος.

Οι πιο πολλοί στέκουν κοιτούν τους άλλους που γυρίζουν

και ο τροχός απ τα ψηλά στα χαμηλά τους πάει.

Ωστόσο αυτοί που τον κοιτούν πληρώνουν που γυρίζει.

Με τον ιδρώτα των πολλών κάνει ακόμα κύκλους

για ν ανεβάζει στα ψηλά δημαγωγούς και γλείφτες

που τους πολλούς στα χαμηλά κοιτάζουν και γελάνε

μα δημοσίως τον λαό με γαλιφιές "χαϊδεύουν".

Αυτά είχε υπ όψιν του, ο ποιητής και είπε

πως αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ΄ρθει τούμπα ο ντουνιάς.

                     Πάν Καρτσωνάκης

Δυστυχώς και η Γη με δικά μας έξοδα γυρίζει.

           Οδυσσέας Ελύτης

Άιντε θύμα άιντε ψώνιο άιντε σύμβολο αιώνιο

αν ξυπνήσεις μονομιάς θα `ρθει ανάποδα ο ντουνιάς

 Κώστας Βάρναλης

Από την μπαλάντα του κυρ Μέντιου

Είσαι μία σκόνη μη ορατή αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν.

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο,

 σε ένα περιοδικό, είναι η καλύτερη παρέα

 για τις μικρές και μοναχικές νυχτερινές ώρες, 

που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου.

Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά

του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι, 

λιβάνι στην έμπνευση!

Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις

και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της.

Όλοι οι άλλοι να κοιμούνται 

(εκτός από σένα και κάτι άλλα «φαντάσματα»)

και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα

και σαν να πίνεις αίμα από τα ίχνη που άφησαν

κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα.

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς "ανασταίνεις"

 κάποιους που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, 

σε άλλα επίπεδα πνευματικά, αφήνοντάς μας

την αγωνία τους.

Κάποιους που με έκπληξη, πολλές φορές, 

ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με σένα είναι.

Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος από τα μάτια σου αποκαλύπτοντας πόσο πιο απλά είναι όλα 

αλλά και πόσο σύνθετα.

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη, 

που δεν είναι ούτε καν ορατή. 

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου 

και μέσα στα όνειρά σου.

Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται 

και να πεθαίνει συνεχώς.

Και είσαι σίγουρος ότι σαν κι εσένα υπήρχαν, 

υπάρχουν και θα υπάρχουν χιλιάδες.

Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου.

Είσαι μία σκόνη μη ορατή

αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν.

Πάν Καρτσωνάκης

Nα ξεγελιέμαι φτιάχνοντας στην άμμο παλατάκια.

Στήνει παιχνίδια το μυαλό, αλλιώς δεν εξηγείται

που τόσο ανελέητα συνέχεια  μ εκδικείται 

και μου σκαρώνει όνειρα με κάποια που ακόμα

έχει αφήσει άρωμα σε όλο μου το σώμα.

Όσο ελέγχω το μυαλό πάω και παραπέρα…..

Αυτό συμβαίνει δυστυχώς μονάχα την ημέρα.

Μα έρχονται στον ύπνο μου, τα όνειρα σαν κόλα

κι έτσι το ασυνείδητο ευθύς τ αλλάζει όλα. 

Λαβύρινθος κατάσταση, αρρώστησα που μπήκα

δεν σκότωσα Μινώταυρο ούτε κι εκείνη βρήκα

σκιές μόνο κι αρώματα, λεξούλες, τραγουδάκια

να ξεγελιέμαι φτιάχνοντας στην άμμο παλατάκια.

Η ποίηση σαν άρωμα μπορεί να ομορφαίνει 

μα σε στοιχειώνει, σε πονά κι αυτό θα με τρελαίνει.

Πάν Καρτσωνάκης 

Τα μόνα όνειρα που υπάρχουν είναι αυτών που σε θυμούνται....

Εκείνη τη νύχτα άκουσα τη θάλασσα 

να μου ψιθυρίζει πως μ αγαπάς

και είδα τον άνεμο πάνω στα σύννεφα 

να μου χαμογελά και να μου γνέφει καταφατικά

πως ναι,  να το πιστέψω.

Τώρα, γιατί το κάνεις τώρα, σε ρώτησα,

λες και ήσουν δίπλα μου.

Τώρα μου απάντησε η θάλασσα 

κι ένα κυματάκι μου δρόσισε τα πόδια.

Κάπου στο βάθος ένα ξενυχτισμένο θαλασσοπούλι 

φώναξε το όνομά σου……

Γύρισα πικραμένος στο δωμάτιό μας

κι έως το χάραμα δεν κοιμήθηκα

έτσι καθώς δεν χόρταινα να κοιτάζω το πρόσωπό σου

όπως κοιμόσουν αθώα και πανέμορφη

σαν όπως λένε τ αγγελούδια.

Τελικά και προσπαθώντας να κατανοήσω

γιατί να είναι τόσο άδικη η πραγματικότητα

που κάποιες φορές μας παίζει άσχημα παιχνίδια

αποκοιμήθηκα.

Το λάδι ή το φυτίλι,

κάποιο από τα δύο θα τελειώσει πρώτο.

Πάν Καρτσωνάκης

Ιούνιος 2015

Υ.Γ: Θα δραπετεύσω σε έναν κόσμο που ναι μόνο

όνειρα και θαύματα.......

έγραψα κάποτε

και θα γίνω άυλος όπως τα όνειρα

αλλά τελικά 

στα μόνα όνειρα που υπάρχουμε

είναι αυτών που μας θυμούνται....

Χτίζουν με λέξεις όνειρα, εκφράζουνε τις σκέψεις τους ματώνουν και ραγίζουν.

Πίνουν σκοτάδι, ξεδιψούν, 

σε φως το μετατρέπουν 

και ταξιδεύοντας στο χθες, 

το μέλλον καταγράφουν. 

Χτίζουν με λέξεις όνειρα, 

εικόνες μεταφέρουν 

εκφράζουνε τις σκέψεις τους 

ματώνουν και ραγίζουν. 

Υποστηρίζουν κάποτε 

και ρόλους που μισούνε. 

Ζούνε σε άλλων τις ζωές 

και γίνονται φωνή τους.

Δίνουνε σάρκα και οστά

 σ αρχέτυπα αιώνων. 

Υψώνονται σα να πετούν,

όσο κρατά η μέθη, 

ηθοποιοί και ποιητές

δημιουργοί του χάους

που είναι απαραίτητο

να γεννηθεί ο κόσμος.

 Καρτσωνάκης Πάν

Θα ταξιδέψω πάνω στα πλακόστρωτα πεζοδρόμια. . .

Θα φορέσω εκείνα τα παλιά και άβολα,

 μαύρα μου σκαρπίνια.

Ξέρεις εκείνα με τα κορδόνια 

που μου πλήγωναν τα πόδια

αλλά που δεν θέλησα 

επ ουδενί να τα πετάξω, αν θυμάσαι,

και θα ταξιδέψω πάνω 

στα πλακόστρωτα πεζοδρόμια της πόλης

μετρώντας τις πλάκες μία προς μία 

κι όταν θα χάνω τον λογαριασμό 

θα ξαναρχίζω και πάλι από το ένα.

Ξέρω θα μου έλεγες πως δεν έχει νόημα 

να κάνω  κάτι τέτοιο 

που είναι όχι μόνο μάταιο, σα να λέμε ανόητο

 αλλά και παράλογο συνάμα.

Είναι κάποια μορφή παραξενιάς

 ή κάτι σαν μέθοδος ψυχοθεραπείας; 

Όχι, θα σου απαντούσα

 πολύ απλά βαρέθηκα να κάνω κάθε μέρα 

τόσα άλλα ανόητα, παράλογα και μάταια 

εγκλωβισμένος στα πρέπει και στις λογικές

έτσι απλά περιμένοντας 

έναν εξ ίσου λογικό και καθώς πρέπει θάνατο.

Τάκης Καρτσωνάκης