Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μύθος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μύθος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 23 Οκτωβρίου 2019

Αν ήταν φρούτα λογικά θα είχανε σαπίσει.


Τον ουρανό, τα σύννεφα, ο Άτλας τα κρατούσε
συμβολικά και φυσικά ο μύθος κάτι κρύβει.
Ο Άτλας είναι το βουνό στο κράτος του Μαρόκου
κι είναι κοντά στο Γιβραλτάρ στις στήλες Ηρακλέους. 

Ο μύθος λέει από ‘κει τον γίγαντα τον Άτλα,
ο Ηρακλής τον έπεισε να πάει να του φέρει
τα μήλα που απαίτησε, ο Ευρυσθέας, άθλο
και κράτησε τον ουρανό ο Ηρακλής στους ώμους. 

Τον ουρανό, αδύνατον κάποιος να τον κρατάει
οπότε μάλλον έφερε, ο Ηρακλής τα μήλα
των Εσπερίδων και ιδού το ζήτημα ποιο είναι.
Αν ήταν φρούτα λογικά θα είχανε σαπίσει.
                               Πάν Καρτσωνάκης


























πηγή φωτογραφίας  

Αντί για άλλο σχόλιο:
Ακόμα και εάν περάσεις τις στήλες του Ηρακλέους . .
.......... σε ποια Ήπειρο αναφέρεται;


Τετάρτη 21 Αυγούστου 2019

Κάποιους μύθους είχ’ ακούσει πως υπήρξε εποχή...

Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη
κάποτε ίσως θελήσει και μαζί της ενωθεί.
Θα κινήσουν και οι δύο ταξιδάκι ερωτικό
και ζωή δε θα υπάρχει  απ’ το πάντρεμα αυτό.

Κάποιους μύθους είχ’ ακούσει πως υπήρξε εποχή
που η γη δίχως σελήνη τριγυρνούσε μοναχή.
Προφανώς δε ζούσαν τότε κάποιοι άνθρωποι στη γη 
συνεπώς δεν ήταν γνώση από γήινους αυτή.


Αν οι μύθοι έχουν βάση έστω σ’ ένα ποσοστό
και δεν είναι φαντασία…..δε γνωρίζω να σας πω. 
                                         Καρτσωνάκης Πάν 


Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019

Oυδέν ακούουν οι λαοί.

ΣΟΦΟΙ ΔΕ ΠΡΟΣΙΟΝΤΩΝ

 Θεοί μεν γαρ μελλόντων, άνθρωποι δε γιγνομένων,
 σοφοί δε προσιόντων αισθάνονται.

Φιλόστρατος, 
Τα ες τον Τυανέα Aπολλώνιον, VΙΙΙ, 7

Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα.
Τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί,
πλήρεις και μόνοι κάτοχοι πάντων των φώτων.
Εκ των μελλόντων οι σοφοί τα προσερχόμενα
αντιλαμβάνονται. Η ακοή

αυτών κάποτε εν ώραις σοβαρών σπουδών
ταράττεται. Η μυστική βοή
τούς έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.
Και την προσέχουν ευλαβείς. Ενώ εις την οδόν
έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί.
Καβάφής Κωνσταντίνος

Επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδη. Τα Ποιήματα, 
Τ. Α’ 1897 - 1918, Ίκαρος 1963

Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2019

"Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί. Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε". Γ. Σεφέρης

Δεν έχουν μάτια τα κορμιά που ΄ναι χωρίς κεφάλια
μα έχω την εντύπωση ακόμη μας κοιτάζουν
τότε κι αφού τα έσπασαν  τα έθαψαν στο χώμα
κι από τα μάτια κράτησαν τις κόρες τους για γούρι.

Ακέφαλα τώρα εδώ που στέκουν στο Μουσείο
τους επισκέπτες να περνούν αδιάφορα κοιτάζουν
μα σαν προσέξουν απ’ αυτούς κάποιον τον ξεχωρίζουν
και του μιλούν αλλά κι αυτός πρέπει να τους μιλήσει. 

Δεν έχουν μάτια τα κορμιά, των αγαλμάτων, κι όμως
έχουν ζωή αιώνια και πάντα θα μιλάνε. 
                                Πάν Καρτσωνάκης
"Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί.
Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε".
                                       Γ. Σεφέρης 

Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2018

Ελεύθεροι, σαν άνθρωποι, αν θέλουμε να ζούμε.

Ανάσες, γέλια και λυγμοί αλλά και μοιρολόγια
τραγούδια γάμου και χαράς από τα χρόνια κείνα
λέξεις και σκέψεις,  μυστικά πολύ καλά φυλάνε
τα μάρμαρα π’ αμίλητα στέκουν και μας κοιτάζουν…
Αλλά κι οι πέτρες που έχτιζαν τα σπίτια τους, τα τείχη.
Επίσης τα πολύχρωμα λουλούδια που αιώνες
επίμονα και συνεχώς φυτρώνουν  και στολίζουν
όπως και ζούδια που σ’ αυτή την ίδια γη υπάρχουν
μιαν αίσθηση σαν άνεμος και μυρωδιές μας φέρνουν
σαν το τραγούδι των πουλιών κι ο ήχος των κυμάτων.
Ολόγυρα τα βήματα μονάχα τους μας πάνε 
να βλέπουμε ερείπια που έχουν κλειδωμένα 
τις ιστορίες τις παλιές, αν ξέρεις να διαβάζεις.
Αυτά μόνο την γλίτωσαν δεν έγιναν ασβέστης
ούτε τα καταχώνιασαν σ ανήλιαγα υπόγεια
σε συλλογές ιδιωτών κρυφά από τον κόσμο
να μην μπορούν σαν μάρτυρες να πουν  τι κουβαλάνε
σαν κύτταρα  όταν ξυπνούν, σαν σπόροι που φυτρώνουν.
Έχουμε χρέος στους νεκρούς και στις γενιές που θα ‘λθουν 
στον τόπο που μας γέννησε σε μας τους κληρονόμους
ελεύθεροι, σαν άνθρωποι, αν θέλουμε να ζούμε.
                                           Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 28 Αυγούστου 2018

Μα δεν σημαίνει φυσικά γαλήνη στην Ιθάκη.

Όταν σειρήνες τραγουδούν κι εσύ απ’ το τραγούδι
μπορείς και αντιστέκεσαι δίχως να ‘σαι δεμένος
να είσαι σίγουρος μπορείς να φτάσεις στην Ιθάκη
έστω και ίσως χρειαστείς της Αθηνάς βοήθεια.

Γιατί βοηθά η Αθηνά αυτούς που «χείρα κίνει»
τους τολμηρούς κι επίμονους να φτάσουν στην Ιθάκη.
Εκτός της τόλμης φυσικά προσήλωση να δείξουν
μην ξεχαστούν στης Καλυψώς ούτε στους Λωτοφάγους.

Μα δεν σημαίνει φυσικά γαλήνη στην Ιθάκη
μια μάχη μεγαλύτερη εκεί σε περιμένει.
                             Πάν Καρτσωνάκης
Στο νησί με την Καλυψώ έμεινε 7 χρόνια.

"συν Αθηνά και χείρα κίνει"
 και σε νεοελληνική μετάφραση:
 εκτός από την Αθηνά, κούνα και τα χέρια σου δηλαδή, 
δε φτάνει να επικαλείσαι βοήθεια 
από τα θεία ή την τύχη, αλλά οφείλεις να καταβάλεις 
και τις απαιτούμενες προσπάθειες.
Στους μύθους του Αισώπου αναφέρεται ότι η φράση 
ειπώθηκε για κάποιο ναυαγό (πλούσιο Αθηναίο), 
ο οποίος, αντί να επιχειρήσει να κολυμπήσει 
για να σωθεί, έκανε παρακλήσεις στη θεά Αθηνά 
να τον γλιτώσει χωρίς αυτός να κάνει 
την παραμικρή προσπάθεια να σωθεί.

Τετάρτη 15 Αυγούστου 2018

Ωστόσο ξέρω μέσα μου ο νόστος θα νικήσει!

Με βότσαλα απ’ τον γιαλό και μερικά κοχύλια
έφτιαξα την εικόνα σου σε τοίχο του σπιτιού μου.
Γυμνόστηθη και με ουρά γοργόνα που κρατούσες 
στα χέρια σου μια κόκκινη καρδιά ερωτευμένου.

Κάθε φορά που κοίταζα το είδωλο σκεφτόμουν 
αν κάπου ζεις, αν σκέφτεσαι καθόλου την πατρίδα
κι αν θα γυρίσεις κάποτε,  υπάρχει μια ελπίδα
ή περιμένω μάταια ξεχάστηκες στα ξένα; 

Ωστόσο ξέρω μέσα μου ο νόστος θα νικήσει
θα βρεις τον Μεγαλέξανδρο και πίσω θα τον φέρεις. 
                                             Πάν Καρτσωνάκης
Απαραίτητη διευκρίνηση:
Η απάνω ζωγραφική εικόνα είναι του σπουδαίου
 καλλιτέχνη Μποσταντζόγλου (Μποστ)
 και η κάτω του μεγάλου λαϊκού μας ζωγράφου
Θεόφιλου και "πειραγμένες" 
σε ότι αφορά την καρδιά με ψηφιακή επεξεργασία.
Οι αυθεντικές εικόνες.





























 Ο Θεόφιλος Χατζημιχαήλ ή Θεόφιλος Κεφαλάς ή Κεφάλας, 
όπως ήταν το πραγματικό του όνομα (1870 – 24 Μαρτίου 1934), γνωστός απλά 
και ως Θεόφιλος, ήταν Έλληνας λαϊκός ζωγράφος της νεοελληνικής τέχνης. 
Κυρίαρχο στοιχείο του έργου του είναι η ελληνικότητά του
 και η εικονογράφηση της ελληνικής λαϊκής παράδοσης και ιστορίας.
Ο Μέντης Μποσταντζόγλου (Χρύσανθος Βοσταντζόγλου, 1918 - 13 Δεκεμβρίου 1995), 
γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Μποστ, ήταν Έλληνας σκιτσογράφος
 και γελοιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, στιχουργός και ζωγράφος.

Δευτέρα 26 Φεβρουαρίου 2018

Το μόνο μας ελάττωμα μα και το χάρισμά μας.

Που βρίσκουν τόπο άραγε και χώματα σκεφτόμουν
κι απλώνουν ρίζες και μπορούν κι ανθίζουν και καρπίζουν
παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες για να ζήσουν
και πάντα να υπάρχουνε ακόμη επιμένουν.

Αγριολούλουδα θαρρείς, οι Έλληνες,  μπορούμε
παρ’ όλες τις αντίξοες συνθήκες κι επιζούμε
με δίχως χώμα και νερό ριζώνουμε στους βράχους
και μας ποτίζουν θάλασσες και των προγόνων αίμα.

Το μόνο μας ελάττωμα μα και το χάρισμά μας 
είναι που παραμένουμε παιδιά μες τους αιώνες.
                       Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2017

Μας τρέφουν τρύπια όνειρα φαντάσματα ελπίδες.

Μας τρέφουν τρύπια όνειρα φαντάσματα ελπίδες 
και παραμύθια που παιδιά μας είχανε ταΐσει
που ‘χουν ριζώσει μέσα μας κι εμείς τα πολεμάμε, 
με λογική, μα κόκαλα, μπορεί να ‘χουν τρυπήσει.

Ξερίζωμα και κάψιμο κάποιοι μας συμβουλεύουν
μα οι ουλές για πάντοτε θα δείχνουν τα σημάδια.
Πως γίνεται με τα παλιά, τα υλικά, να χτίσεις
καινούργιο οικοδόμημα και μέσα του να ζήσεις;

Μα φυσικά, τα υλικά, ακόμη κουβαλάνε
τις μνήμες απ’ το παρελθόν που θέλουν να ξεχάσεις.
                             Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2017

Έχουν ψυχή κι αισθήματα στα ξένα υποφέρουν.

Έχουν φωνή τα μάρμαρα και λένε ιστορίες.
Τις έμαθαν από αυτούς που τα ‘χουνε δουλέψει.
Έχουν ψυχή κι αισθήματα στα ξένα υποφέρουν,
αιχμάλωτα αισθάνονται έως να επιστρέψουν.

Οι κλέφτες που τα χαίρονται και οι κλεπταποδόχοι
γνωρίζουν μέσα τους καλά πως λάθος είναι, ύβρις
να καμαρώνουν σαν πουλιά, σαν κείνο του Αισώπου,
με ξένα που στολίστηκε, ωραίο για να δείχνει.

Χρέος του κάθε Έλληνα, αν Έλληνας το νοιώθει
σαν Ερινύες διαρκώς αυτό να τους το λέμε.
                                Πάν Καρτσωνάκης
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ ΕΔΩ
Η Αρχαία Ελλάδα αποτελεί πυξίδα πολιτισμού για όλους τους λαούς του κόσμου. 
Τα αρχαία εκθέματα προσελκύουν εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο στην Ελλάδα, 
όμως χιλιάδες είναι τα παραδείγματα αρχαιοελληνικής τέχνης 
που μπορεί κανείς να βρει σε μουσεία του εξωτερικού. 
Η ομάδα του ellines.com ξεχώρισε τις 5 αρχαιότητες που βρίσκονται σε μουσεία
 στο εξωτερικό και αναδεικνύονται, βάσει της δημοφιλίας τους 
ως τα κορυφαία εκθέματα των συγκεκριμένων μουσείων.

1. Τα Γλυπτά του Παρθενώνα – Βρετανικό Μουσείο

Η Ζωοφόρος του Παρθενώνα αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά εκθέματα 
στο Βρετανικό Μουσείο. Στο μουσείο στεγάζονται ακόμα 15 από τις 92 μετόπες 
του Παρθενώνα, καθώς και μια από τις έξι Καρυάτιδες του Ερεχθείου. 
Από το 1987, το ζήτημα των Γλυπτών του Παρθενώνα έχει ενταχθεί 
στην επίσημη ατζέντα των θεμάτων της UNESCO, συζητείται ανά διετία
 στις συνεδριάσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής και κάθε φορά υιοθετείται 
σύσταση από τα κράτη-μέλη για την προώθηση του ζητήματος.

Τα Γλυπτά του Παρθενώνα που αποσπάστηκαν, αποτελούν περίπου
 το 60% του συνόλου του γλυπτού διάκοσμου του Παρθενώνα, που σώζεται σήμερα.

2. Αφροδίτη της Μήλου – Μουσείο Λούβρου

Η Αφροδίτη της Μήλου είναι ένα από τα διασημότερα πρωτότυπα 
αρχαία ελληνικά γλυπτά παγκοσμίως. 
Βρέθηκε την άνοιξη του 1820 σε αγροτική περιοχή της Μήλου. 
Το άγαλμα βρέθηκε σε πάνω από 6 χωριστά κομμάτια και κατέληξε
 ένα χρόνο αργότερα στο Μουσείο του Λούβρου, όπου και εκτίθεται μέχρι σήμερα. 
Στο μουσείο της Μήλου υπάρχει ένα πιστό αντίγραφό του, το οποίο έστειλε αργότερα 
ως δωρεά το Λούβρο. 
Ο Δούκας Ντε Ριβριέρ παρουσίασε το άγαλμα στον Λουδοβίκο τον 18ο,
 ο οποίος το δώρισε την επόμενη χρονιά στο Μουσείο.
Το έργο έχει δουλευτεί σε χωριστά κομμάτια, τα δύο βασικά από τα οποία 
στη συνέχεια ο δημιουργός συνέδεσε στους γλουτούς, εκεί που πέφτουν 
και οι πτυχώσεις του ενδύματος. 
Χωριστά είχε δουλευτεί και το αριστερό χέρι αλλά και το αριστερό πόδι,
 όπως και το δεξί. 
Η θεά στα μαλλιά φέρει κεφαλόδεσμο (ταινία)
 από την οποία πίσω ξεφεύγουν βόστρυχοι.

3. Νίκη της Σαμοθράκης – Μουσείο Λούβρου

Η Νίκη είναι ένα από τα πέντε πιο δημοφιλή έργα στο Μουσείο του Λούβρου, 
το οποίο προσελκύει περίπου 10 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. 
Δεδομένης της σημασίας του και το βάρος του, ήταν η πρώτη φορά 
από το Β Παγκόσμιο Πόλεμο που το άγαλμα μεταφέρθηκε και η πρώτη φορά
 που αποκαταστάθηκε μετά την εγκατάστασή του στη σκάλα του Μουσείου.
 Όταν το άγαλμα μεταφέρθηκε στο Παρίσι από το νησί της Σαμοθράκης, 
το άγαλμα ήταν σπασμένο σε διάφορα κομμάτια. 
Εμπειρογνώμονες του Μουσείο στα τέλη του 19ου αιώνα κάλυψαν 
τις αρθρώσεις με γύψο και τις έβαψαν. 
Η ομάδα αποκατάστασης αντικατέστησε το γύψο με μια ουσία από μαρμαρόσκονη.
 Η Νίκη στεκόταν αρχικά στη Σαμοθράκη σε ένα βράχο που υψώνεται
 πάνω από το πλάτωμα του Ιερού των Μεγάλων Θεών, ένα συγκρότημα 
από δώδεκα ναούς αφιερωμένους σε διάφορες θεότητες δημοφιλείς στην αρχαιότητα.

4. Βωμός του Ναού του Διός της Περγάμου 
Μουσείο Περγάμου στο Βερολίνο

Ο βωμός της Περγάμου (181-159 π.Χ.) αποτελεί ίσως το περισσότερο
 ακέραια σωζόμενο γλυπτό σύνολο της Ελληνιστικής περιόδου. 
Η κατασκευή (διαστάσεων 35,65 μέτρα πλάτος και 33,4 μέτρα βάθος) 
του έργου ξεκίνησε μετά τις νίκες του Ευμένη επί του Πόντου και της Βιθυνίας 
και την καθιέρωση της γιορτής των Νικηφορίων.  
Η Πέργαμος δημιουργήθηκε, με πρότυπο την Αθήνα, γύρω από μια ακρόπολη, 
πάνω στην οποία κτίστηκε αυτός ο ναός αφιερωμένος στον Δία. 
Στην πραγματικότητα αποτελούσε έναν ανεξάρτητο τόπο λατρείας,
 χωρίς να συνδέεται με κάποιο συγκεκριμένο ναό. 
Το ενδιαφέρον που παρουσιάζει ο βωμός, εκτός βέβαια 
από τις μνημειακές του διαστάσεις, έγκειται στις ανάγλυφες παραστάσεις
 της ζωφόρου (ύψους 2,3 μέτρων και μήκους περίπου 120 μέτρων), 
η οποία κοσμούσε το πόδιο του βωμού. 
Απεικονίζεται μία πολυπρόσωπη -περίπου στις 100 μορφές
 χωρίς να υπολογίζονται τα ζώα- και γεμάτη ένταση μάχη 
μεταξύ των θεών και των γιγάντων.

Το 1978 ο Γερμανός μηχανικός Carl Humann ξεκίνησε επίσημες ανασκαφές 
στην ακρόπολη της Περγάμου. 
Μετά από διαπραγματεύσεις με την Τουρκική κυβέρνηση, η οποία
 συνεργάστηκε στην ανασκαφή, συμφωνήθηκε ο βωμός και η ζωφόρος 
να περάσουν στην κυριότητα των Μουσείων του Βερολίνου.

5. Αρπιστής – Μητροπολιτικό Μουσείο
 Νέας Υόρκης (ΜΕΤ)

Τα μαρμάρινα ειδώλια αποτελούν το σπουδαιότερο δημιούργημα 
του Κυκλαδικού πολιτισμού και ανάμεσα σ’ αυτά εξέχουσα θέση κατέχει 
το αγαλματίδιο του «Αρπιστή». 
Η χρονολογία κατασκευής του πιθανολογείται ανάµεσα στο 2800 – 2300 π.Χ.

Ο Αρπιστής, βρίσκεται στην αίθουσα αίθουσα
 «Robert and Renee Belfer Court» του ΜΕΤ 
που φιλοξενεί έργα κυκλαδικού πολιτισµου.

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2016

Εκεί, στην Ολυμπία, είχαν τιμή οι Έλληνες μόνο να συμμετέχουν.

Ανέκαθεν οι Έλληνες παρά τις διαφορές τους
είχαν κοινή συνείδηση πως βάρβαροι δεν ήταν.
Μπορεί σαν κράτη πόλεων συχνά εχθροί να ήσαν
με πόλεμο η καθεμιά ηγέτιδα να γίνει.

Είχαν γιορτές όμως κοινές θεούς επίσης ίδιους.
Πολιτισμό, τη γλώσσα τους, τα ήθη τους στον κόσμο
μαζί τους τα μετέφεραν όπου κι αν κτίσαν πόλεις
όχι μονάχα μια και δυο πολλές οι αποικίες.

Στην πιο μεγάλη τους γιορτή εκεί στην Ολυμπία
είχαν τιμή οι Έλληνες μόνο να συμμετέχουν.
                                        Πάν Καρτσωνάκης
Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν μία σειρά αθλητικών αγώνων μεταξύ εκπροσώπων
 των πόλεων-κρατών και ένας από τους πανελλήνιους αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. 
Oι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν η πιο σημαντική διοργάνωση της αρχαίας Ελλάδας
 και διεξάγονταν στην Αρχαία Ολυμπία κάθε τέσσερα χρόνια, από το 776 π.Χ.. 
Στα Ολύμπια έπαιρναν μέρος αθλητές από όλη την Ελλάδα
 (και αργότερα από άλλα μέρη) και σταδιακά απέκτησαν ιδιαίτερη αίγλη. 
Η διοργάνωσή τους γινόταν μέχρι το 393 
όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος
απαγόρευσε την διεξαγωγή τους.
Στην ιστορική εποχή οι Ολυμπιακοί αγώνες διεξάγονταν
 μετά το θερινό ηλιοστάσιο κάθε τέσσερα χρόνια. 
Η τετραετία αυτή ονομαζόταν «πενθετηρίς» 
επειδή οι αρχαίοι συμπεριλάμβαναν και τα δύο έτη της διοργάνωσης, 
που σημάδευαν την αρχή και το τέλος της περιόδου. 
Οι πενθετηρίες ονομάζονταν με τον αύξοντα αριθμό της εκάστοτε Ολυμπιάδας 
και χρησίμευαν ως χρονική αναφορά.
 Ο πρώτος καταγραμμένος εορτασμός των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαιότητα
 ήταν στην Ολυμπία, το 776 π.Χ., δηλαδή η πρώτη πενθετηρία ξεκινά 
το καλοκαίρι του 775 π.Χ., σύμφωνα με το σημερινό ημερολόγιο.

Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτή δεν ήταν και η πρώτη φορά που γίνονταν οι Αγώνες. 
Τότε οι Αγώνες ήταν μόνο τοπικοί και διεξαγόταν μόνο ένα αγώνισμα, 
η κούρσα του σταδίου. 
Ο Παυσανίας μνημονεύει τους κατοίκους της Ήλιδας, οι οποίοι
 από τα πανάρχαια χρόνια είχαν κτίσει ναό προς τιμή του Κρόνου. 
Όταν γεννήθηκε ο Δίας, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ήρθαν από την Κρήτη στην Ήλιδα
 και έκαναν αγώνα δρόμου για να διασκεδάσει λίγο ο βρεφικός Δίας. 
Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο Ηρακλής (όχι ο συνώνυμος ήρωας), 
έβαλε τους άλλους αδερφούς του, τον Παιωναίο, τον Επιμήδη, τον Ιάσιο
 και τον Ίδα να τρέξουν, και μετά τη λήξη των αγώνων, ο Ιδαίος Ηρακλής 
στεφάνωσε τους νικητές με κλαδί άγριας ελιάς, ένα δέντρο που είχε φέρει
 από την χώρα των Υπερβορείων. 
Ο αγώνας αυτός θεωρείται έτι είναι η μυθική παράδοση των Ολυμπιακών αγώνων 
και χρονολογείται στα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Σύμφωνα με τον ίδιο μύθο, ο Ιδαίος Ηρακλής 
ήταν εκείνος που έδωσε το όνομα Ολύμπια στους αγώνες αυτούς. 
Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, στην τοποθεσία αυτή πάλεψε
 ο ίδιος ο Δίας με τον Κρόνο για την εξουσία της Γης, ενώ ένας τρίτος μύθος
 συμπληρώνει ότι μετά την μάχη αυτή, διεξάχθηκαν οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες
 προς τιμήν και εορτασμό της έκβασης της μάχης και της νίκης του Ολύμπιου Δία. 
Στους αγώνες αυτούς πήραν μέρος οι Ολύμπιοι θεοί,
 και μάλιστα ο Απόλλων νίκησε τον Ερμή και τον Άρη στο τρέξιμο 
και την πυγμαχία αντίστοιχα. 
Αυτά σύμφωνα με τον Παυσανία.

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2016

Μια καληνύχτα, από την παραλία, με ένα βίντεο κι ένα ποίημα...ή μήπως δύο;

Κάθε φορά που έρχεται, η νύχτα, την ημέρα
να συμπληρώσει βάζοντας στην τούρτα κερασάκι
μ ένα ηλιοβασίλεμα εντύπωση  να κάνει
 σαν Κίρκη και σαν μάγισσα για να μας ξελογιάσει. 

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει
σ ένα χορό αισθήσεων σε κίνηση και χρώμα
και κάποιων παραισθήσεων ίσα να ξεχαστούμε
με υποσχέσεις μπόλικες που τόσο μας αρέσουν.

Η νύχτα σαν αρχόντισσα φανταχτερά ντυμένη.
Χορεύει κι όλο γδύνεται γυμνή ποτέ δε μένει. 
                                 Πάν Καρτσωνάκης
Σαν μάγισσα η θάλασσα ασκεί μια γοητεία 
και ξελογιάζει εντελώς κάποιους απ τους ανθρώπους.
Είναι μια χώρα μόνη της κι όσοι την αγαπήσαν 
δεν την αλλάζουν με καμιά, άλλη του κόσμου χώρα.

Στους Έλληνες απ την αρχή, τους μυθικούς μας χρόνους
η σχέση μας με θάλασσα υπήρξε….ερωτική.
Καθόρισε τον ρόλο μας σ όλη την ιστορία.
Ακόμη και στο σήμερα, η θάλασσα μας σώζει.

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια
γι αυτό και με τη θάλασσα έχει αυτή τη σχέση.
                                        Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 25 Μαΐου 2016

Τη λευτεριά ποτίζει με το αίμα μα είναι κι ευκολόπιστος......

Όσο υπάρχει θάλασσα καράβια ταξιδεύουν
δελφίνια, γλάροι, κύματα, νομίζεις πως χορεύουν.
Όσο υπάρχει θάλασσα οι ναυτικοί θα ζούνε
με το ΄να πόδι στη στεριά και θα την τραγουδούνε.

Ελλάδα δίχως θάλασσα δεν το χωρά ο νους μου
στου Έλληνα το κύτταρο μου έλεγε ο παππούς μου
είναι ταξίδια, ξενιτιά, ο νόστος της πατρίδας
τη λευτεριά του λαχταρά κι αισθάνεται σα Μίδας.

Ο Έλληνας τη λευτεριά ποτίζει με το αίμα 
μα είναι κι ευκολόπιστος τον κυβερνούν με ψέμα.
                               Τάκης Καρτσωνάκης

Σάββατο 23 Απριλίου 2016

Τις μάχες χάνουνε αυτοί που τις εγκαταλείπουν.

Όλα τα όνειρα μπορεί να θρέψει η ελπίδα,
μες την εφήμερη ζωή είναι μια ηλιαχτίδα.

Είναι σαν κείνο το κουτί που είχε η Πανδώρα
για τους ανθρώπους συμφορές ανάθεμα την ώρα 
που άνοιξε περίεργη εκείνο το κουτάκι.
Αλλά στο βάθος έκρυβε ολόχρυσο πουλάκι.

Ναι, η ελπίδα ήτανε, τα όνειρα που θρέφει
και μες τις τόσες συμφορές είναι αυτή που γνέφει,
στον άνθρωπο, να σηκωθεί ξανά στα δυο του πόδια
να πάρει θάρρος πως μπορεί παρόλα τα εμπόδια.

Τις μάχες χάνουνε αυτοί που τις εγκαταλείπουν.
Πάν Καρτσωνάκης
Η Πανδώρα (παν + δώρα) είναι αρχετυπική μορφή
της ελληνικής μυθολογίας, όπου αναφέρεται 
ως η πρώτη θνητή γυναίκα, αιτία όλων των δεινών
κατά τον Ησίοδο και αντίστοιχη της βιβλικής Εύας.
Οι επωνυμίες Πανδώρα και Ανησιδώρα (αυτή που φέρνει δώρα) αναφέρονται
 και στη Δήμητρα, τη θεά της Γης, που λατρευόταν ως «πανδώρα», 
αφού από αυτή τρεφόταν η ανθρωπότητα, όμως πρόκειται για θετικές επωνυμίες
 της θεάς και δεν έχουν καμία σχέση με το κύριο όνομα Πανδώρα,
 δηλαδή το μυθολογικό πρόσωπο. σύμφωνα με τον Ησίοδο το όνομά της σήμαινε 
εκείνη που είναι προικισμένη με όλα τα δώρα από τους θεούς, εκείνην που έχει όλα
 τα χαρίσματα. 
Μεταγενέστερα θεωρήθηκε ότι ήταν και εκείνη από την οποία εκπορεύονταν
 όλα τα δώρα προς τους ανθρώπους, καλά και κακά.
Στη Θεογονία αναφέρει ότι «ο ευγενής γιος του Ιαπετού (ο Προμηθέας) 
έκλεψε την ιερή φωτιά και εξοργισμένος ο Δίας έστειλε στους ανθρώπους
 ένα μεγάλο κακό — το τίμημα για το ευεργέτημα της φωτιάς. 
Ζήτησε από τον Χωλό θεό (τον Ήφαιστο) να πλάσει από τη γη μια παρθένα 
και η Αθηνά την έντυσε και τη στόλισε με κοσμήματα και της έβαλε 
ένα θαυμαστό πέπλο και στεφάνι στο κεφάλι καθώς και ένα στέμμα χρυσό».
«Οταν ο Δίας κατάλαβε τι είχε κάνει ο Προμηθέας, του είπε 
«χαίρεσαι που με γέλασες, αλλά θα βρει μεγάλο κακό εσένα 
και όλους τους ανθρώπους και αυτό θα είναι το τίμημα για τη φωτιά που τους έδωσες. 
Θα είναι αυτό (το κακό) κάτι που οι άνθρωποι θα χαρούν με την καρδιά τους 
ενώ θα αγκαλιάζουν την καταστροφή τους» 

Και έβαλε τον Ήφαιστο να πλάσει από άργιλο ένα πλάσμα που να μοιάζει 
σε αθάνατη θεά, αλλά να έχει τη φωνή και τη δύναμη ανθρώπου. 
Η Αθηνά της έμαθε να υφαίνει και η Αφροδίτη την έκανε ποθητή, ενώ ο Δίας, 
όπως αναφέρει ο Ησίοδος, έβαλε τον Ερμή να της δώσει ξεδιάντροπο μυαλό
 και πανούργα φύση και να της διδάξει τα ψέματα. 
Της δόθηκαν σαν δώρα επίσης τα χαρίσματα της Πειθούς και των Χαρίτων
 και ο Ερμής της έδωσε και ομιλία. 
Στο τέλος, λέει ο Ησίοδος, την ονόμασαν Πανδώρα επειδή κάθε θεός 
της έδωσε κι ένα δώρο, αλλά ήταν βαρύ χτύπημα για τους ανθρώπους 
που δουλεύουν για το ψωμί τους (δηλαδή τους θνητούς).

Ύστερα ο Δίας είπε στον Ερμή να παραδώσει την Πανδώρα ως δώρο στον Επιμηθέα,
 τον αδελφό του Προμηθέα. 
Αυτός δεν αναλογίστηκε τη συμβουλή του αδελφού του «να μη δεχτεί ποτέ δώρο 
από τον Ολύμπιο Δία και να το στείλει πίσω επειδή μπορεί να αποδεικνυόταν
 βλαβερό για τους ανθρώπους». 
Δέχτηκε την Πανδώρα και κατάλαβε το λάθος του όταν πια έγινε το κακό. 
Γιατί μέχρι τότε οι φυλές των ανθρώπων που ζούσαν στη γη ήταν μακριά 
από τα κακά και τους πόνους και τις νόσους
 που «μέσα σε αυτές οι άνθρωποι γερνούν γρήγορα.
 Η γυναίκα όμως έβγαλε το μεγάλο πώμα από το πιθάρι και σκόρπισε
 όλα αυτά τα κακά φέρνοντας τη θλίψη στους ανθρώπους.» 
Μόνο η Ελπίδα έμεινε μέσα στο άθραυστο
 μεγάλο πιθάρι και δεν πέταξε έξω 
«γιατί την κράτησε εκεί το πώμα 
με τη θέληση του Δία και γέμισε η πλάση αρρώστιες
και δυστυχία που έπλητταν στο εξής μέρα νύχτα
τους θνητούς σιωπηρά - γιατί ο Δίας τους είχε πάρει 
σοφά τη λαλιά». 
Καθώς όλες οι δυστυχίες πλησίαζαν βουβά,
 ύπουλα δηλαδή, κανείς δεν μπορούσε να φυλαχτεί 
«και να γλιτώσει από το θέλημα του Δία».
Συνοψίζουμε δηλαδή: η Πανδώρα,
 σύμφωνα με το μύθο, αποδέσμευσε
 και σκόρπισε στην ανθρωπότητα 
όλα τα δεινά και τις ασθένειες
 που ήταν κρυμμένες σε ένα πιθάρι
το οποίο κατά λάθος καθιερώθηκε 
να αναφέρεται ως «κουτί».
Αλλά εκτός από όλα τα δεινά 
και τις συμφορές είχε κρυμμένο
και το ολόχρυσο πουλί της ελπίδας.