Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καβάφης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Καβάφης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026

Σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια.

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.
                          Κωνσταντίνος Καβάφης

Πέμπτη 4 Απριλίου 2024

Μα είναι ζόρικο φαρί που λίγοι κάνουν ζάφτι.

Με τα φτερά σου Πήγασε, μαζί σου να πετάξω
πάνω στον Ακροκόρινθο μια μέρα μόνο θέλω.
Μα χαλινάρι που να βρω για να σε τιθασεύσω
γιατί σαι ζόρικο φαρί που λίγοι κάνουν ζάφτι.
 
Σαν ποιητής μπορεί ποτέ, να μην τα καταφέρω
Πολίτη να με κάνουνε «στων ιδεών την πόλι»
αλλά θα πάρω την χαρά που συ και μόνο δίνεις
σε όσους τα κατάφεραν μαζί σου να πετάξουν. 
 
Μα τώρα πια στον ουρανό, αστερισμός….μα μόνος
δίχως ιππέα, οι θεοί, σε κράτησαν κοντά τους. 
                            Πάν Καρτσωνάκης 



















Ο Πήγασος (λατινικά: Pegasus, συντομογραφία:Peg)
 είναι αστερισμός που σημειώθηκε στην αρχαιότητα
 από τον Πτολεμαίο και ένας από τους 88 
επίσημους αστερισμούς που θέσπισε η Διεθνής
 Αστρονομική Ένωση.
 Είναι αστερισμός του βόρειου ημισφαιρίου 
της ουράνιας σφαίρας, αμφιφανής στην Ελλάδα.
«Το Πρώτο Σκαλί»
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νά ‘σαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νά ‘σαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.» 
               Κωνσταντίνος Καβάφης 
Η ποίηση για μια στιγμή κοιμήθηκε 
στα φτερά και γι’ αυτό ο Πήγασος 
δραπέτευσε προς το αιώνιο. 
Αλλά περνώντας είδε το κοιμισμένο νερό
 της πηγής και κατέβηκε 
να ξεκουράσει τη διψασμένη του καρδιά. 
                Federico Garcia Lorca 

Τρίτη 18 Απριλίου 2023

Bέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά, τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες....

Αλεξανδρινοί Bασιλείς

Μαζεύθηκαν οι Aλεξανδρινοί
να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά,
τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια,
Aλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη
φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο,
εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς,
μες στη λαμπρή παράταξι των στρατιωτών.

Ο Aλέξανδρος— τον είπαν βασιλέα
της Aρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.
Ο Πτολεμαίος— τον είπαν βασιλέα
της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.
Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά,
ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί,
στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους,
η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων,
δεμένα τα ποδήματά του μ’ άσπρες
κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.
Aυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς,
αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Aλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια
που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Aλλά η μέρα ήτανε ζεστή και ποιητική,
ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,
το Aλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα
θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης,
των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη,
ο Καισαρίων όλο χάρις κι εμορφιά
(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)·
κ’ οι Aλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,
κ’ ενθουσιάζονταν, κ’ επευφημούσαν
ελληνικά, κ’ αιγυπτιακά, και ποιοι εβραίικα,
γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα—
μ’ όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,
τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
Επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδη. 
Τα Ποιήματα, Τ. Α’ 1897 - 1918, Ίκαρος 1963

Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2020

Έτσι σαν αύρα δροσερή την νύχτα αυτή......

Μια καληνύχτα θα σου πω ακόμη κι αν, 
πολύ φοβάμαι ότι μάλλον,
δεν θα την ακούσει κανένας απόψε. 
Έχω τουλάχιστον, την ψευδαίσθηση έστω,
 ότι ενδέχεται κάποτε τα κύματα κι ο άνεμος
να την φέρουν πάλι στην επιφάνεια.
Ίσως κάποτε και να την αφουγκραστείς, 
σαν αντίλαλο, μέσα από κάποιο σου όνειρο.

Έτσι σαν αύρα δροσερή την νύχτα αυτή 
με μια τρυφερή καληνύχτα θα σε αποχαιρετίσω.

Ανυπομονώ να βυθιστώ στα όνειρα……….
Σε αυτήν την χώρα που όλα μπορούν να συμβούν.
 Στην χώρα που ο βάτραχος γίνεται πρίγκιπας
  και η πεντάμορφη ερωτεύεται το «τέρας»
Στην χώρα που και οι νεκροί μας ανασταίνονται.
Στην χώρα όπου μπορούμε να συνομιλούμε με όλους,
ακόμη και με κάποιους που έζησαν πολύ πριν από εμάς. 
               Καληνύχτα Ελλάδα μου
Με αγάπη και πολύ διάθεση για όνειρα.
                 Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 29 Ιουλίου 2019

Αφού δεν είναι άφθαρτο κι αθάνατο το σώμα.....

Αδύνατον να το «δεχτώ» το σώμα να σαπίζει 
που μέσα του «κατοίκησε» ο νους και η ψυχή μας.
Απ’ ότι λένε, σαν ναός το σώμα μας πως είναι
και κατ’ εικόνα του θεού κι ομοίωση επλάσθη. 

Αφού δεν είναι άφθαρτο κι αθάνατο το σώμα
τουλάχιστον να το ‘φτιαχνε αγέραστο κι ωραίο
κι αυτό το λίγο πέρασμα απ’ την ζωή να είναι
ευχάριστο κι ανώδυνο με γέλια και τραγούδια. 

Κακώς πιστεύουν μερικοί  οι πόνοι πως αγιάζουν
και πως τους δίνει ο θεός για να μας δοκιμάσει.
                                  Πάν Καρτσωνάκης
ΕΝ ΤΩ MΗΝΙ AΘΥΡ

Με δυσκολία διαβάζω στην πέτρα την αρχαία.
«Κύ[ρι]ε Ιησού Χριστέ». Ένα «Ψυ[χ]ήν» διακρίνω.
«Εν τω μη[νί] Aθύρ» «Ο Λεύκιο[ς] ε[κοιμ]ήθη».
Στη μνεία της ηλικίας «Εβί[ωσ]εν ετών»,
το Κάππα Ζήτα δείχνει που νέος εκοιμήθη.
Μες στα φθαρμένα βλέπω «Aυτό[ν]... Aλεξανδρέα».
Μετά έχει τρεις γραμμές πολύ ακρωτηριασμένες·
μα κάτι λέξεις βγάζω — σαν «δ[ά]κρυα ημών», «οδύνην»,
κατόπιν πάλι «δάκρυα», και «[ημ]ίν τοις [φ]ίλοις πένθος».
Με φαίνεται που ο Λεύκιος μεγάλως θ’ αγαπήθη.
Εν τω μηνί Aθύρ ο Λεύκιος εκοιμήθη.
Κωνσταντίνος Καβάφης
Επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδη. 
Τα Ποιήματα, Τ. Α’ 1897 - 1918, Ίκαρος 1963

Παρασκευή 28 Ιουνίου 2019

Κυρίως, ο ανθρώπινος παράγων, η αιτία.

Στον άνεμο τα λόγια μας σκορπίζονται και πάνε
γι αυτό και λένε τα γραφτά μονάχα και «μετράνε».
Ωστόσο κι όσοι έσωσαν αυτά που είπαν άλλοι
αποδεικνύει πως σαφώς: Scripta manent, ες αεί.  

Οι εξαιρέσεις φυσικά δεν γίνεται να λείπουν
τρανό παράδειγμα σ’ αυτό τι σώθηκε εντέλει 
από τον πλούτο γνώσεων αρχαίας γραμματείας
που άφησαν κάποιοι λαοί κληρονομιά στον κόσμο.

Πολλοί μα και διάφοροι, οι λόγοι που συμβαίνει
κυρίως, ο ανθρώπινος παράγων, η αιτία.
                               Πάν Καρτσωνάκης
΄Απανθ’ ο μακρός κ' αναρίθμητος χρόνο φύει
 τα΄ άδηλα και φανέντα κρύπτεται».
Μ΄ αυτά τα λόγια του Σοφοκλή, αλιευμένα μέσα από το έργο του «Αίας» 
θα ήθελα ν΄ αρχίσω το ενδιαφέρον θέμα μας, καθώς ο μεγάλος
 ΄Ελλην τραγικός ποιητής της αρχαιότητος ισχυρίζετο ότι 
«όλα ο μακρύς και άπειρος χρόνος τα κρυφά φανερώνει και τα φανερά αποσκεπάζει»!
Τίθεται λοιπόν, το εύλογο ερώτημα:
 «Ποια πράγματα φανερώνει και ποια αποσκεπάζει:»
 Όσον αφορά δε τις ελληνικές αρχαιότητες, πόσες εξ αυτών έχει αποκαλύψει
 η αρχαιολογική σκαπάνη, πόσες εξ αυτών βρίσκονται διάσπαρτες στα ξένη μέρη 
και πόσες εξ αυτών βρίσκονται ακόμη θαμμένες στα συρτάρια της γης;
Δεν θα ήθελα, ασφαλώς, να σας μιλήσω για την λεηλασία 
και την τεράστια καταστροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων, 
μιας και η βίβλος του μέλλοντος θα ομιλεί για την τραγικότερη
 πολιτιστική γενοκτονία στην παγκόσμια ιστορία. 
Από την περσική εισβολή μέχρι σήμερα οι βανδαλισμοί, οι δηώσεις, 
και ο αφανισμός των μνημείων μας ήταν τόσο μεγάλος, με όλους αυτούς 
τους αρχαιοθήρες και αρχαιοκάπηλους, που η ανθρωπότης ωχριά στην σκέψη 
και μόνον ότι για παράδειγμα, τα αγάλματα που κοσμούσαν 
τις αρχαίες ελληνικές πόλεις ξεπερνούσαν κατά πολύ σε αριθμό 
κι αυτούς ακόμη τους ανθρώπους της κλασικής εποχής!!!
Αν αληθεύει η πληροφορία που μας παρέχει ο Κυριάκος Σιμόπουλος 
στο βιβλίο του «Η λεηλασία και η καταστροφή των ελληνικών αρχαιοτήτων»,
ότι δηλαδή ο ετήσιος «κύκλος εργασιών» [ο τζίρος, όπως συνηθίζεται να λέγεται]
 στην διεθνή αγορά φθάνει τα δύο τρισεκατομμύρια δραχμές, 
αντιλαμβάνεσθε και σεις πόσες φορές 
θα είχαμε καλύψει τον προϋπολογισμό της Ελλάδος: 
Και τούτο όχι γιατί έχουμε την δυνατότητα να κοστολογήσουμε τα υπέροχα
 μεγαλουργήματα των αρχαίων Ελλήνων [όταν ένας πλούσιος Αμερικανός 
ερώτησε ένα φτωχό Έλληνα πόσα δολάρια κοστίζει ο Παρθενών,
 η απάντηση που έλαβε ήταν 2.500 χρόνια!], 
αλλά για να μη ζήσουμε την εφιαλτική στιγμή να πληρώσουμε
 τα χρέη της Ελλάδος με αγάλματα, όπως δήλωσε το 1991 παράγων
 της πολιτικής εξουσίας, πέραν του εδαφικού ακρωτηριασμού μας…
Στο θέμα μας λοιπόν: Πού ευρίσκονται τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα; 
Πού ευρίσκονται τα χαμένα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων;

Παρασκευή 3 Απριλίου 2015

Καυγαδίζουν και μιλάνε για χρονιές που ζήσανε.......

Στο δωμάτιο που μένω.......κατοικούν φαντάσματα 
που τις νύχτες τραγουδάνε...ξεχασμένα άσματα. 
Καυγαδίζουν και μιλάνε για χρονιές που ζήσανε
Πίνουν και γελούν κι εμένα, χρόνια εκτοπίσανε. 

Το πρωί μονάχα φεύγουν, κρύβονται στα γράμματα 
των βιβλίων που διαβάζω, έως τα χαράματα. 

Στο δωμάτιό μου μένω, στην ουσία μόνος μου
στίχους φτιάχνω και διαβάζω να γεμίζει ο χρόνος μου
και κοιμάμαι πάντα μέρα βάζοντας στο αίμα μου 
δηλητήριο, τους στίχους που ΄γραψα: το θέμα μου!
               Πάν Καρτσωνάκης

Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2014

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.....

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς,
αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Αλλο δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)
Ithaca
When you set out on your journey to Ithaca,
pray that the road is long,
full of adventure, full of knowledge.
The Lestrygonians and the Cyclops,
the angry Poseidon -- do not fear them:
You will never find such as these on your path,
if your thoughts remain lofty, if a fine
emotion touches your spirit and your body.
The Lestrygonians and the Cyclops,
the fierce Poseidon you will never encounter,
if you do not carry them within your soul,
if your soul does not set them up before you.
Pray that the road is long.
That the summer mornings are many, when,
with such pleasure, with such joy
you will enter ports seen for the first time;
stop at Phoenician markets,
and purchase fine merchandise,
mother-of-pearl and coral, amber and ebony,
and sensual perfumes of all kinds,
as many sensual perfumes as you can;
visit many Egyptian cities,
to learn and learn from scholars.
Always keep Ithaca in your mind.
To arrive there is your ultimate goal.
But do not hurry the voyage at all.
It is better to let it last for many years;
and to anchor at the island when you are old,
rich with all you have gained on the way,
not expecting that Ithaca will offer you riches.
Ithaca has given you the beautiful voyage.
Without her you would have never set out on the road.
She has nothing more to give you.
And if you find her poor, Ithaca has not deceived you.
Wise as you have become, with so much experience,
you must already have understood what Ithacas mean.
Konstantinos P. Kavafis (1911) 

Παρασκευή 8 Αυγούστου 2008

Θερμοπύλες. Κωνσταντίνος Π. Καβάφης




Θερμοπύλες.


Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.


Κωνσταντίνος Καβάφης