Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

ΣΥΓΚΛΟΝΙΖΕΙ Ο ΠΥΡΡΟΣ ΔΗΜΑΣ: ‘’Αυτοί με έδιωξαν από την Ελλάδα.’’

Με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων 
από το πρώτο του χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο 
στη Βαρκελώνη, ο Πύρρος μίλησε για το τότε και το τώρα. 
Και κυρίως για τους λόγους που αναγκάστηκε να φύγει 
από τη χώρα μας και να αναζητήσει δουλειά στις ΗΠΑ
Ήταν 31 Ιουλίου 1992, σαν χθες πριν από 25 χρόνια, όταν ο Πύρρος Δήμας
κατακτούσε το πρώτο του χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες
της Βαρκελώνης, ξεκινώντας μια ανεπανάληπτη αθλητική εποποιία που τον ανέδειξε 
ως έναν από τους σημαντικότερους αθλητές (όχι μόνο αρσιβαρίστες) όλων των εποχών.
 Πέρασαν 25 χρόνια και πολλά μετάλλια -εκ των οποίων τρία ολυμπιακά χρυσά 
και ένα χάλκινο, όλα «για την Ελλάδα» όπως φώναζε πριν σηκώσει τα βάρη. 
Ο Πύρρος έγινε αξιωματικός στον στρατό, βουλευτής και τελικά… σύμβουλος
της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών ζώντας πια στις ΗΠΑ.

Με την αφορμή της 25ης επετείου από το πρώτο του χρυσό ο Δήμας μίλησε 
στον ραδιοσταθμό της Θεσσαλονίκης ArenaFM 89.4, αναφερόμενος στις στιγμές 
που έζησε αλλά και στους λόγους που τον «έστειλαν» στο εξωτερικό. 
Ενας από αυτούς; 
Ο ΣΥΡΙΖΑ. «Ο ΣΥΡΙΖΑ με έδιωξε ουσιαστικά από την Ελλάδα 
και οι λόγοι είναι πολιτικοί» είπε μεταξύ άλλων…
Τι είπε στη συνέντευξη του ο Πύρρος:
Για τη Βαρκελώνη:
«Δεν ξεχνιέται αυτή η στιγμή. Η Βαρκελώνη είναι ο πρώτος μου σταθμός, 
είναι το ξεκίνημα και για μένα και για όλη την άρση βαρών και για τον αθλητισμό. 
Όταν έφτασα στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνη, ήταν ένας δημοσιογράφος και με ρώτησε 
για τις προσδοκίες που είχα και του είπα ήρθα για να πάρω το χρυσό μετάλλιο. 
Όλοι κοιταζόντουσαν. 
Ήξερα τον εαυτό μου και πίστευα πως μπορούσα να κάνω κάτι καλύτερο. 
Ήξερα και τους αντιπάλους, γιατί τρεις μήνες νωρίτερα τους είχα αντιμετωπίσει 
σε άλλους αγώνες, άρα ήμουν σίγουρος ότι μπορώ να τους κερδίσω».

Για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε:
«Ένα παιδί 20 χρόνων, που έφυγε από την Βόρειο Ήπειρο για μια άλλη χώρα, 
την πατρίδα του, αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, ερχόμενος στην Ελλάδα
 και κυρίως την γραφειοκρατία της ελληνοποίησης. 
Ο Γιάννης Σγουρός και ο Κυριάκος Βιρβιδάκης με στηρίξανε πάρα πολύ 
και καταφέραμε να πάμε τότε στους Ολυμπιακούς Αγώνες. 
Δεν θα ξεχάσω εκείνο το πρωινό στο αεροδρόμιο, γιατί είχα το εισιτήριο, 
αλλά δεν είχα το διαβατήριο πριν την αναχώρηση. 
Τελευταία στιγμή ήρθε ευτυχώς το διαβατήριο και η χαρά που πήρα, 
όταν το είχα στα χέρια μου, δεν περιγράφεται».

Για την επιστροφή του από την Βαρκελώνη:
«Το ’92 ζήσαμε ωραίες στιγμές, θυμάμαι την στιγμή που ήταν να βγει
 η Βούλα Πατουλίδου πρώτη έξω από το αεροπλάνο και είδε τι γινότανε 
από το παράθυρο και τραβήχτηκε πίσω, είπε ότι θέλει να φτιάξει λίγο τα μαλλιά της
 και τελικά έσπρωξε εμένα να βγω πρώτος και μόλις αντικρίζω τον κόσμο 
δεν κατάλαβα τι είχε γίνει. Αισθάνομαι πολύ ευλογημένος, έχω ζήσει
 μεγάλες στιγμές, αγάπη από τον κόσμο που με στήριξε και δεν έχω κανένα παράπονο».

Για το παρόν, ως σύμβουλος στην Αμερική:
«Είμαι σύμβουλος στην Άρση Βαρών των Ηνωμένων Πολιτειών βλέπω 
τους καλύτερους αθλητές στην Άρση Βαρών, τους έχω σε ένα καμπ και μαζί
 με τους προπονητές τους φυσικά, κάνουμε σεμινάρια μαζί τους, βγάζουμε 
προγράμματα προπόνησης, βελτίωση τεχνικής και συνεχίζουμε σιγά – σιγά 
μέσα από συνεχής επικοινωνία και το άθλημα αυτό το αναπτύσσουμε.
 Εδώ θα μείνω μέχρι το 2028.
 Προσπάθησα να το κάνω με την Ομοσπονδία, αφιλοκερδώς, χωρίς να πληρώνομαι,
 αλλά με το που βγήκε ένα κόμμα στην κυβέρνηση,
 ο ΣΥΡΙΖΑ, την επόμενη μέρα κόψανε το 55% της Ελληνικής Ομοσπονδίας 
και όχι σε μένα, αλλά στη νέα γενιά των αθλητών.

» Αυτοί έκαναν κακό στα νέα παιδιά που δεν μπορούν να συμμετέχουν σε αγώνες.
 Στην μόνη Ομοσπονδία που κόψανε 55% ήταν αυτή της Άρσης Βαρών,
 με είδαν ως εχθρό λόγω του ότι, μάλλον ήμουν από άλλο κόμμα. 
Ήταν σα να μου έλεγαν μάζεψέ τα και φύγε. 
Ο ΣΥΡΙΖΑ με έδιωξε ουσιαστικά 
από την Ελλάδα και οι λόγοι είναι πολιτικοί. 
Δεν μπορούσα να κάνω κάτι και για να μην δημιουργώ πρόβλημα στο άθλημά μου 
και σε όλα τα παιδιά που αγωνίζονται στην άρση βαρών,
 τα μάζεψα και έφυγα στην Αμερική. 
Γι αυτό το λόγο έφυγα, αλλά δεν ξεχνώ όσα πέρασα. 
Εδώ θα μείνω μέχρι το 2028 και θα έρθει σε λίγο καιρό και η οικογένειά μου, 
μόλις τελειώσει το σχολείο η κόρη μου. 
Η άρση βαρών και η Ελλάδα είναι στην καρδιά μου,
 ενώ δεν θα ξεχάσω ποτέ όσα έζησα».

Δεν υπάρχουν σχόλια :