Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Σήμερα, είμαστε όλοι Γάλλοι.....αύριο τι θα είμαστε;

ΟΡΙΑΝΑ ΦΑΛΑΤΣΙ:
 «ΑΝ ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΜΕ Η ΤΣΙΧΑΝΤ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ»
Για τους μουσουλμάνους, η Οριάνα Φαλάτσι τονίζει πως «οι καλύτερα εκπαιδευμένοι
 και οι πιο ευφυείς από αυτούς δεν μένουν στις μουσουλμανικές χώρες ούτε σε σπηλιές
 στο Αφγανιστάν ή σε τζαμιά στο Ιράν ή το Πακιστάν. 
Βρίσκονται στις δικές μας χώρες, στις δικές μας πόλεις, στα πανεπιστήμιά μας, 
στις επιχειρήσεις μας. Έχουν εξαιρετικές σχέσεις με τις Εκκλησίες μας, 
τις τράπεζές μας, τους τηλεοπτικούς σταθμούς μας, τις εφημερίδες μας, 
τους εκδότες μας, τις ακαδημαϊκές ή συνδικαλιστικές οργανώσεις μας 
και με τα πολιτικά μας κόμματα.
 Φωλιάζουν στα γάγγλια της τεχνολογικής μας υποδομής.
Κι ακόμη χειρότερα, ζουν στην καρδιά μιας κοινωνίας 
που τους φιλοξενεί χωρίς να διερωτάται
 για τη διαφορετική νοοτροπία τους, χωρίς να ελέγχει
 τις κακές προθέσεις τους, χωρίς να τιμωρεί 
το σκοταδιστικό φανατισμό τους.
Μια κοινωνία που τους δέχεται χάρη στο ανεκτικό πνεύμα της Δημοκρατίας της, 
στην ανοιχτόμυαλη και απεριόριστη επιείκειά της, στη χριστιανική συμπόνια της,
 στις φιλελεύθερες αρχές της και στους πολιτισμένους νόμους της… 
Κατά τη διάρκεια μιας Συνόδου που έγινε στο Βατικανό τον Οκτώβριο του 1999, 
για να συζητηθούν οι σχέσεις μεταξύ χριστιανών και μουσουλμάνων, ένας επιφανής 
και πολυμαθής εκπρόσωπος του Ισλάμ άφησε άναυδο το ακροατήριο, λέγοντας
 με άνεση και αυθάδεια: “Μέσω της Δημοκρατίας σας 
θα σας κυριεύσουμε, μέσω της θρησκείας μας 
θα σας επιβληθούμε”».

Όσο για τον πόλεμο «που έχουν κηρύξει οι γιοι του Αλλάχ εναντίον της Δύσης»,
αυτός έχει κατά τη Φαλάτσι «ήδη αρχίσει και θα συνεχιστεί. 
Μέχρι την τελευταία πνοή». Και υπογραμμίζει για τους μουσουλμάνους
 πως «ο πόλεμος εναντίον τους θα είναι πολύ σκληρός. 
Πολύ χρονοβόρος, πολύ δύσκολος, πολύ σκληρός. Εκτός και αν εμείς οι Ευρωπαίοι σταματήσουμε να τα κάνουμε πάνω μας από το φόβο μας και να παίξουμε διπρόσωπο
παιγνίδι με τον εχθρό, εγκαταλείποντας την αξιοπρέπειά μας.
 Μια πρόταση που ισχύει ακόμη και για τον ίδιο τον Πάπα». 
Και καλεί τους Ευρωπαίους να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο: 
«Ξυπνήστε, άνθρωποί μου, ξυπνήστε! Μέσα στο φόβο σας να βαδίσετε ενάντια 
στο ρεύμα, μην τυχόν και σας περάσουν για ρατσιστές
 (παρεμπιπτόντως, αυτό είναι μια λανθασμένη έκφραση, γιατί το πρόβλημα 
δεν έχει να κάνει με μια ράτσα, μια φυλή, αλλά με μια θρησκεία), δεν καταλαβαίνετε 
ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι μια Αντίστροφη Σταυροφορία έχει ήδη αρχίσει. 
Τόσο τυφλωμένοι είστε από τη μυωπία και την ηλιθιότητα του Politically Correct,
 που δεν καταλαβαίνετε ή δεν θέλετε να καταλάβετε ότι έχει αρχίσει να διεξάγεται
 ένας θρησκευτικός πόλεμος.
 Ένας πόλεμος που ονομάζεται Τζιχάντ. 
Ένας πόλεμος που ίσως δεν στοχεύει στην κατάληψη των εδαφών μας (ίσως;),
 αλλά σίγουρα στοχεύει στην κατάληψη των ψυχών μας και στην εξαφάνιση
 της ελευθερίας μας. Είναι ένας πόλεμος που στοχεύει στην καταστροφή
 του πολιτισμού μας, γιατί θέλουν να μας καθορίσουν πώς θα ζούμε 
και πώς θα πεθαίνουμε, αν θα προσευχόμαστε ή όχι, τι θα τρώμε και τι θα πίνουμε,
 πώς θα ντυνόμαστε, πώς θα μορφωνόμαστε, πώς θα απολαμβάνουμε τη Ζωή… 
Αν δεν υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας, αν δεν πολεμήσουμε, η Τζιχάντ θα νικήσει. 
Ναι, θα νικήσει και θα καταστρέψει τον κόσμο που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουμε καταφέρει να χτίσουμε… Θα ακυρώσει τον πολιτισμό μας, την τέχνη μας, 
την επιστήμη μας, την ταυτότητά μας, την ηθική μας, τις αξίες μας, τις χαρές μας… 
Με ποια λογική συνεχίζουμε να σεβόμαστε αυτούς που δεν σέβονται εμάς;
 Τι είδους αξιοπρέπεια είναι αυτή, να υπεραμυνόμαστε του πολιτισμού τους, 
ή του υποτιθέμενου πολιτισμού τους, τη στιγμή
 που αυτοί απεχθάνονται το δικό μας πολιτισμό;… 
Ο πολιτισμός θα εξαφανιστεί και θα καταλήξουμε να έχουμε τζαμιά αντί
 για καμπαναριά, να φοράμε μπούρκα αντί για μίνι φούστες, να πίνουμε γάλα καμήλας
αντί για το συνηθισμένο ποτηράκι μας… (οι μουσουλμάνοι) απαιτούν, 
και οι απαιτήσεις τους γίνονται δεκτές, την ανέγερση καινούριων τζαμιών. 
Ενώ οι ίδιοι στις χώρες τους δεν επιτρέπουν να χτιστεί ούτε το παραμικρό ξωκλήσι 
και δολοφονούν τις καλόγριες και τους ιεραπόστολους. Και αλίμονο στον πολίτη 
που απελπισμένος πια θα τολμήσει να φωνάξει: “Πηγαίνετε στις χώρες σας”… 
“Ρατσιστή, ρατσιστή”. Και οι Φλωρεντίνοι κρατούν κλειστά τα στόματά τους.
 Ταπεινωμένοι κι απογοητευμένοι, υποκύπτουν στον εκβιασμό της λέξης “ρατσιστής”».
«Στη Ζωή και στην Ιστορία υπάρχουν στιγμές που δεν επιτρέπεται ο φόβος. 
Στιγμές που ο φόβος είναι ανήθικος και απολίτιστος. 
Έτσι, εκείνοι που λόγω αδυναμίας ή βλακείας (ή της συνήθειας να το έχουν δίπορτο) αποφεύγουν τις υποχρεώσεις που επιβάλλει τούτος ο πόλεμος, δεν είναι μονάχα δειλοί:
 Είναι και μαζοχιστές». Και με εγκωμιαστικές αναφορές στην αρχαία Ελλάδα 
(«Πίσω από το δικό μας πολιτισμό κρύβεται ο Όμηρος, ο Φειδίας, υπάρχει ο Σωκράτης,
 ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Αρχιμήδης.
 Υπάρχει η θεσπέσια γλυπτική και αρχιτεκτονική της, η ποίηση, η φιλοσοφία της
 και οι αρχές της Δημοκρατίας»), αλλά, αν και άθεη, και στον Ιησού 
(«Πέθανε στο σταυρό για να μας διδάξει την έννοια της αγάπης και της δικαιοσύνης»), 
μιλά για την απέχθεια των μουσουλμάνων στη μουσική:
 «“Κάνοντάς σας μια μεγάλη παραχώρηση, μπορώ να επιτρέψω
 ένα στρατιωτικό εμβατήριο”, μου είπε ο Χομεϊνί όταν του είχα πάρει συνέντευξη».
Τι πάνε να κάνουν στη Συρία;
Οι Δυτικοί ψάχνουν τρόπο να δικαιολογήσουν άλλη μια επέμβαση, 
αυτή τη φορά στη Συρία. Κι ενώ ο κίνδυνος εκκολάπτεται μέσα στον κόρφο της ίδιας
 της ευρωπαϊκής επικράτειας, κάποιοι αντιλαμβάνονται ως το μεγάλο κίνδυνο
 για τα «δημοκρατικά ιδεώδη» την παρουσία κάποιων 
απολυταρχικών –αλλά συνάμα κοσμικών– καθεστώτων στη Μέση Ανατολή 
και στη Βόρειο Αφρική. Οι πολιτικές ελίτ της Δύσης, παραγνωρίζοντας με δογματικό
 τρόπο τον πολιτισμικό και θρησκευτικό παράγοντα, προσπαθούν να επιβάλουν 
τις εκκοσμικευμένες αντιλήψεις τους με επεμβάσεις, που όμως ενδυναμώνουν
 αντί να αποδυναμώσουν το ριζοσπαστικό Ισλάμ.
Η Ιταλίδα δημοσιογράφος δεν τρέφει αμφιβολίες για το πώς αντιλαμβάνονται 
οι μουσουλμάνοι την ανοχή και την ανεξιθρησκία. 
Περιγράφει σκηνές βεβηλώσεων χριστιανικών ναών 
από την πολιορκημένη Βηρυτό του 1982, που θυμίζουν 
τη σημερινή Συρία: «Για όνομα του Θεού! Το 1982, τους είδα να καταστρέφουν
 τις Καθολικές εκκλησίες, να καίνε τους Σταυρούς, να βεβηλώνουν τις εικόνες
 της Παναγίας, να κατουρούν πάνω στις Άγιες Τράπεζες, να μετατρέπουν 
τα παρεκκλήσια σε αποχωρητήρια. Τους είδα να εξαπολύουν την περιφρόνησή τους
 για τις άλλες θρησκείες. Τους είδα στη Βηρυτό. 
Τη Βηρυτό που μέχρι την άφιξή τους ήταν τόσο πλούσια, τόσο ευτυχισμένη, 
τόσο κομψή και που σήμερα έχει γίνει ένα μίζερο αντίγραφο της Δαμασκού ή
 του Ισλαμαμπάντ… 
Τη Βηρυτό, όπου οι χριστιανοί είχαν αποδεχθεί τους Παλαιστίνιους…»
Και αναρωτιέται: «Πώς έτσι κι οι σημερινοί δήθεν αριστεροί δεν αναφέρουν πια
 τη φράση του Καρόλου Μαρξ “η θρησκεία είναι το όπιο του λαού”; 
Γιατί δεν ανοίγουν το στόμα τους να καταγγείλουν τα θεοκρατικά καθεστώτα 
των ισλαμικών χωρών;».
Δικό μας σχόλιο:
Το κείμενο είναι γραμμένο πριν πολλά χρόνια...
Προφητικό;
Όχι, φυσικά αλλά η γυναίκα έβλεπε και κατανοούσε
αυτό που πολλοί, ακόμη και σήμερα,
 δεν μπορούν να δουν.

Δεν υπάρχουν σχόλια :