Κώστας Στούπας
Τον Φεβρουάριο του 1825 ο Ιμπραήμ αποβίβασε
τον στρατό του στη Μεθώνη.
Ο Κολοκοτρώνης, ο άνθρωπος που ήξερε
να πολεμά στον Μοριά, ήταν φυλακισμένος
από Έλληνες λόγω των εμφύλιων σπαραγμών.
Είχε προηγηθεί ο δεύτερος εμφύλιος. Το 1824 έφτασαν οι πρώτες
δόσεις του αγγλικού δανείου και οι επαναστάτες ανακάλυψαν ότι
υπήρχε κάτι πιο επείγον από την απόταξη του Σουλτάνου:
Ποιος θα κρατά το ταμείο.
Η Επανάσταση σώθηκε δύο χρόνια αργότερα στο Ναυαρίνο,
από ξένους στόλους.
Κάποιοι δυσανασχετούν σήμερα που η κυβέρνηση χρησιμοποιεί
τη Γαλλία σαν «μπροστινό» στην αντιπαράθεση
με την Τουρκία. Ήταν ο στρατηγός Μεζόν που ήρθε όμως,
έδιωξε τον Ιμπραήμ και μας παρέδωσε τα κλειδιά της χώρας.
Το μίσος για τον διπλανό και η κουτάλα αποδεικνύονται
ισχυρότερα από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά παρακολουθώντας
τις εξελίξεις του Καλωδίου.
Τα γεγονότα είναι λίγα.
Η Ελλάδα έδωσε άδεια και εξέδωσε NAVTEX.
Η Γαλλία ενημέρωσε την Άγκυρα και το Κάιρο
με ρηματική διακοίνωση.
Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε ότι άδεια δεν του
ζητήθηκε και ότι οι έρευνες είναι παράνομες.
Ο ίδιος ο υποτιθέμενος «αδειοδότης», δηλαδή, δήλωσε ότι
δεν τον ρώτησε κανείς. Μετά άλλαξε αφήγημα και έδωσε άδεια
η οποία δεν του ζητήθηκε. Είναι φανερό τι έχει συμβεί.
Δεν είχε σημασία. Η εγχώρια ακροδεξιά, οι στρατηγοί
των τηλεοπτικών πάνελ και διάφορα «ψέκια» του δημοσίου βίου
είχαν ήδη βγάλει ετυμηγορία:
Άδεια από τον σουλτάνο, υποτέλεια, ξεπούλημα.
Όταν η Άγκυρα λέει ότι δεν ρωτήθηκε και ένας Έλληνας
επιμένει ότι ρωτήθηκε, ο ένας από τους δύο
κάνει τη δουλειά του άλλου.
Εδώ είναι η ουσία. Όποιος έχει προεξοφλήσει την προδοσία
έχει επενδύσει στην αποτυχία. Αν το καλώδιο ποντιστεί,
χάνει το επιχείρημα, το ακροατήριο και το μεροκάματο.
Χρειάζεται λοιπόν την ήττα. Δεν θα το ομολογήσει ποτέ, ίσως ούτε
στον εαυτό του. Παρακολουθήστε όμως την αδυναμία να κάνουν
ουσιαστική αντιπολίτευση. Κάθε τουρκική ανακοίνωση
διαβάζεται με ανακούφιση, κάθε βήμα του έργου με δυσφορία.
Υπάρχουν απόστρατοι που μιλούν με γνώση και μέτρο,
και τους οφείλουμε προσοχή.
Υπάρχουν και τα «γαλόνια από φελλό».
Τυχάρπαστοι που επειδή δεν διορίστηκαν διοικητές σε κάποιο
Κέντρο Υγείας, ωρύονται για κάποια προδοσία τη σημαία
της οποίας ανεμίζουν ως εκδίκηση.
Ο φελλός δεν έχει βάρος, γι' αυτό επιπλέει σε κάθε πάνελ.
Όσο υπηρετούσαν, πόλεμο δεν έκαναν, και καλώς δεν έκαναν.
Τώρα τον κηρύσσουν κάθε βράδυ, με ξένα παιδιά με τα Rafale
και της Belhara των προσκυνημένων.
Ο λεονταρισμός είναι η φθηνότερη στολή.
Προσοχή όμως. Η κριτική δεν είναι φανατισμός.
Τη ρηματική διακοίνωση δεν την ανακοίνωσε η κυβέρνηση,
την αποκάλυψε ο Τύπος.
Το ερώτημα τι ακριβώς γράφει είναι θεμιτό,
και το «ουδεμία σημασία» δεν αρκεί για απάντηση.
Η Άγκυρα μαζεύει χαρτιά για να τα επικαλεστεί αργότερα.
Αυτό όμως είναι λόγος για περισσότερη σοβαρότητα,
όχι για κραυγές.
Πώς ξεχωρίζει ο επικριτής από τον φανατικό;
Με μια ερώτηση: θέλεις να ποντιστεί το καλώδιο;
Ο πρώτος απαντά «ναι, και να γίνει σωστά».
Ο δεύτερος αλλάζει θέμα.
Υπάρχει και η κουτάλα.
Δεξιά της Νέας Δημοκρατίας στριμώχνονται πολλά κόμματα
για τις ίδιες ψήφους. Εκεί η μετριοπάθεια δεν πουλάει.
Πουλάει όποιος φωνάξει «προδότες» πιο δυνατά
από τον διπλανό του. Ο πλειστηριασμός δεν έχει ανώτατο όριο,
και ενέχυρο είναι η αξιοπιστία της χώρας.
Όποιος περάσει το 3% εξασφαλίζει
σίτιση στο πρυτανείο της πόλης.
Αλλά οι απέναντι και οι γύρω μας ακούνε.
Κάθε ελληνική φωνή που βεβαιώνει ότι «ζητήθηκε άδεια»
είναι ένα χαρτί ακόμη στον τουρκικό φάκελο,
και μάλιστα δωρεάν. Η αποτροπή δεν είναι μόνο οι φρεγάτες.
Είναι και η εικόνα μιας κοινωνίας που ξέρει τι θέλει.
Η ευθύνη, όπως πάντα, γυρίζει σε εμάς.
Ο φελλός επιπλέει επειδή υπάρχει νερό.
Τα πάνελ καλούν όποιον φέρνει τηλεθέαση και οι κάλπες
ανταμείβουν όποιον γαυγίζει.
Τον Μάιο του 1825, με τον Ιμπραήμ να καίει τη Μεσσηνία,
οι ίδιοι που φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη τον έβγαλαν
για να τους σώσει. Το ένστικτο ξύπνησε, αλλά αργά.
Το ερώτημα είναι αν θα περιμένουμε πάλι
τον Ιμπραήμ για να το θυμηθούμε.
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου