Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς.
(από τη «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου»)
Δεν ξέρεις καημένε τη λαϊκή ψυχή.
Οι λαοί πιστεύουν πιότερο τ’ αυτιά τους
παρά τα μάτια τους.
Πιότερο το μύθο παρά τα γεγονότα.
Πιότερο τη φαντασία τους από τη κρίση τους…
(από τον «Μονόλογο του Μώμου»)
Δειλοί μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα,
προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.
(από το ποίημα «Η Ταβέρνα»)
Κι αν είναι ο λάκκος σου πολύ βαθύς,
χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς.
Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν
το φως να το σηκώσουν...
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν.
(από το ποίημα «Οι Πόνοι της Παναγίας»)
Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
Μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως
Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος.
Εδώ ‘ναι η στάχτη ενός λαού, που ήταν αιώνια φλόγα.
Κώστας Βάρναλης, 1883-1974
Έλληνας ποιητής
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου