Κώστας Στούπας
Το Βερολίνο άρει όλους τους περιορισμούς πώλησης όπλων
στην Τουρκία και παράλληλα αντιστρατεύεται στο ενεργειακό ρόλο
της Ελλάδας στην περιοχή. Οι διακηρύξεις περί «Γαλάζιας Πατρίδας»
που διεκδικούν το μισό Αιγαίο και η Κατοχή της μισής Κύπρου
δεν φαίνεται να συγκινούν τους Γερμανούς
όπως και άλλους Ευρωπαίους.
Είναι γνωστό τα κράτη και οι επιχειρήσεις δεν έχουν φιλίες.
Έχουν μόνο συμφέροντα. Όταν τα συμφέροντα συμπίπτουν,
είναι σύμμαχοι. Όταν αποκλίνουν είναι ανταγωνιστές.
Ενίοτε χρειάζεται να είναι ταυτόχρονα και σύμμαχοι και ανταγωνιστές.
Τούτο συμβαίνει γιατί οποιαδήποτε από τις δύο επιλογές,
από μόνη της, θα ήταν επιβλαβέστερη και για τους δύο.
Δηλαδή, το ισοζύγιο θετικών και αρνητικών συνεπειών θα ήταν αρνητικό.
Κάπως έτσι διαμορφώνονται οι σχέσεις Ελλάδας Γαλλίας,
Ελλάδας Ιταλίας ή Ελλάδας–Γερμανίας και Ελλάδας–Τουρκίας.
Με κάποιους όπως οι Γάλλοι είμαστε σύμμαχοι στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ
αλλά και εντός των συμμαχιών έχουμε κοινά συμφέροντα.
Με κάποιους άλλους όπως η Γερμανία και η Ιταλία είμαστε
σύμμαχοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ, αλλά ανταγωνιστές
σε ορισμένα άλλα πεδία.
Με την Τουρκία είμαστε σύμμαχοι στο ΝΑΤΟ αλλά ανταγωνιστές
στο Αιγαίο, τα Βαλκάνια και την Ν.Α. Μεσόγειο.
Το σαμποτάζ από τη Γερμανία και την Αυστρία στον Κάθετο
Ενεργειακό Διάδρομο, που θα μεταφέρει LNG από την Ελλάδα
προς τις χώρες των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης,
θέτοντας προσκόμματα στις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις,
οφείλεται στον ανταγωνισμό των δικών τους συμφερόντων.
Αποδίδονται επίσης στη βούληση απομείωσης της ισχύος που αποκτά
η Ελλάδα στο ισοζύγιο αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
με τη βοήθεια των ΗΠΑ του Τραμπ.
Η ιστορία έχει ως εξής:
Η OMV, ο ενεργειακός κολοσσός της Αυστρίας, οραματίστηκε
στις αρχές της δεκαετίας του 2000 να μετατρέψει τη Βιέννη
και το Baumgarten στον απόλυτο κόμβο φυσικού αερίου της Ευρώπης.
Το όχημα αυτού του σχεδίου ήταν ο αγωγός Nabucco, που θα έφερνε
αέριο από την Κασπία και τη Μέση Ανατολή, παρακάμπτοντας τη Ρωσία.
Αν το σχέδιο πετύχαινε, η Αυστρία θα αποκτούσε στρατηγικό έλεγχο
μιας νέας ενεργειακής αρτηρίας και η OMV θα αναβαθμιζόταν
σε ρυθμιστή της ευρωπαϊκής αγοράς ενέργειας.
Όμως, το 2013 ήρθε η μεγάλη ανατροπή.
Η κοινοπραξία του Shah Deniz II επέλεξε τον TAP
αντί του Nabucco West.
Το αζέρικο αέριο πέρασε μέσω Ελλάδας, Αλβανίας και Ιταλίας,
μεταφέροντας το κέντρο βάρους της τροφοδοσίας νοτιότερα.
Για την OMV αυτό δεν ήταν απλώς μια εμπορική ήττα.
Ήταν η απώλεια μιας ιστορικής ευκαιρίας να κυριαρχήσει
στον Νότιο Διάδρομο. Στη συνέχεια, η αυστριακή εταιρεία
στράφηκε ακόμη περισσότερο στις σχέσεις με την Gazprom
και στο ρωσικό αέριο.
Σήμερα, ο Κάθετος Διάδρομος και τα ελληνικά LNG τερματικά
επαναφέρουν την ίδια γεωοικονομική σύγκρουση.
\Η Ελλάδα διεκδικεί να γίνει νέα πύλη ενέργειας προς τα Βαλκάνια
και την Κεντρική Ευρώπη, αμφισβητώντας τον παραδοσιακό ρόλο
του Baumgarten.
Ο επικεφαλής της Aktor, Αλ. Εξάρχου, πριν λίγες μέρες μίλησε έξω
από τα δόντια στο Forum των Δελφών.
Κατά τη διάρκεια της τετ α τετ συνέντευξής του
με τη δημοσιογράφο Κατερίνα Παναγοπούλου, στην ερώτηση:
Ποιος υπονομεύει τον Κάθετο Διάδρομο;
Η απάντηση του Εξάρχου ήταν άμεση και αιχμηρή:
«Η Γερμανία υπονομεύει τον Κάθετο».
Και δεν σταμάτησε εκεί. Εξήγησε πως το Βερολίνο δίνει μάχη
για να αποτρέψει τις μακροχρόνιες συμφωνίες της Ευρώπης
με τις ΗΠΑ για την προμήθεια φυσικού αερίου.
Μια δήλωση που φωτίζει τις πραγματικές συγκρούσεις συμφερόντων
πίσω από τις ευρωπαϊκές ενεργειακές πολιτικές.
Η πραγματική είδηση στα παραπάνω είναι πως η Ελλάδα
μια δεκαετία μετά τη χρεοκοπία η ολοσχερής κατάρρευση και έξοδος
από το Ευρώ εξαρτιόταν κυρίως από το Σόιμπλε και τη Γερμανία,
έχει φτάσει να στέκεται στα πόδια της να ανταγωνίζεται
τους δανειστές που την διέσωσαν.
Ο κόσμος είναι πιο περίπλοκος απ’ ότι τον αντιλαμβάνεται
ο μέσος λαϊκιστής δημαγωγός ή «δημαγωγούμενος».
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου