Μήπως κάποιοι χρήσιμοι ηλίθιοι να κάνουν τώρα την αυτοκριτική τους και να ζητήσουν δημοσίως συγγνώμη;

Δικαίωσε την Ελλάδα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων 

για την αναστολή ασύλου.

ΜΕΤΡΟ ΕΥΛΟΓΟ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟ

Πρώτη νίκη, με εξαιρετικά υψηλή σημασία για νομικούς αλλά κυρίως 

πολιτικούς λόγους, πέτυχε σύμφωνα με πληροφορίες η Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό 

Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για το θέμα της απόφασης του ΚΥΣΕΑ 

που αφορά στην αναστολή της διαδικασίας ασύλου για ένα μήνα

 για όσους μπαίνουν παράνομα στη χώρα από την 1η Μαρτίου.

Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα να ληφθούν ασφαλιστικά μέτρα 

κατά της Ελλάδας για το θέμα της αναστολής ασύλου για έναν μήνα, 

θεωρώντας προφανώς πως οι λόγοι που το επιβάλλουν βάζουν τα θεμέλια 

της νομιμότητας μιας τέτοιας απόφασης.

Η απόφαση ελήφθη, σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, με τη διαδικασία 

των προσωρινών μέτρων (ασφαλιστικά μέτρα) στα οποία κατέφυγαν

 3 Σύροι υπήκοοι, οι οποίοι με Τουρκο δικηγόρο κατέφυγαν 

σε αυτή την προσφυγή, ζητώντας προστασία από την απόφαση 

της Ελληνικής Κυβέρνησης για λόγους εθνικής ασφάλειας 

να αναστείλει για όλους τη διαδικασία ασύλου.

Οι προσφεύγοντες ζητούσαν από το δικαστήριο να λάβει προσωρινά μέτρα 

κατά της Ελλάδας θεωρώντας παράνομη την απόφασή της. 

Παράλληλα το δικαστήριο θα εξετάσει την κύρια αίτηση]

 των προσφευγόντων κατά προτεραιότητα.

Τι υποστηρίζει η ελληνική κυβέρνηση:

Για το θέμα έχει ασκηθεί σκληρή κριτική κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, 

στέλεχη του οποίου μιλούσαν για παράνομη απόφαση. 

Ανάλογη θέση έχει πάρει και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, 

η οποία σε ανακοίνωσή της, επισήμανε ότι δεν υπάρχει νομική βάση

 για αυτή την ενέργεια. Όπως και η Εθνική Επιτροπή 

για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου πήρε ανάλογη θέση.

 Ωστόσο η βούληση του διεθνούς δικαίου εκφράζεται δικαιοδοτικά

 από το Ευρωπαικό Δικαστηριο το οποίο πήρε θέση υπέρ της απόφασης της χώρας.

Μάλιστα εξ αρχής η ελληνική πλευρά είχε διευκρινίσει ότι 

«από τις 27 Φεβρουαρίου η χώρα δέχεται αιφνίδια, μαζική και διογκούμενη

 μετακίνηση πληθυσμών υπηκόων τρίτων χωρών που συγκεντρώνονται

 στα ανατολικά χερσαία και θαλάσσια σύνορα της χώρας.

 Η μετακίνηση αυτή, όπως προκύπτει απ’ όλες τις ενδείξεις, κατευθύνεται 

και ενθαρρύνεται από την Τουρκία, που χρησιμοποιεί τα συγκεντρωμένα

 άτομα ως πιόνια για να ασκήσει διπλωματική πίεση.

Οι συνθήκες αυτές συνιστούν ενεργή, σοβαρή, εξαιρετική και ασύμμετρη

 απειλή κατά της εθνικής ασφάλειας της χώρας, την ώρα μάλιστα 

που ενώ έχει καταστεί σαφές από την ελληνική κυβέρνηση ότι δεν επιτρέπεται

 καμία διέλευση στη χώρα από μη νόμιμες πύλες εισόδου, συνεχίζεται η απόπειρα συγκεντρωμένων πληθυσμών να εισέλθουν με τη βία σε ελληνικό έδαφος.

Η χώρα έχει τη συνταγματική υποχρέωση να προστατεύει τα σύνορά της 

και να διαφυλάσσει την ακεραιότητά της, χρησιμοποιώντας

 όποιο μέτρο χρειαστεί. 

Τα ελληνικά σύνορα είναι και εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης 

και η προστασία τους διασφαλίζει τα συμφέροντα

 όλων των κρατών-μελών της ΕΕ. 

Οι έκτακτες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί στα σύνορα, καθιστούν

 ούτως ή άλλως αδύνατη την εξέταση αιτήσεων ασύλου,

 διαδικασία αυστηρά εξατομικευμένη».

Κληθείσα να σχολιάσει αν η απόφαση που πάρθηκε είναι σύμφωνη 

με το διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο, η ελληνική πλευρά επισημαίνει:

«Προβλέπονται από το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο προσωρινά μέτρα

 σε περίπτωση έκτακτων και εξαιρετικών συνθηκών.

 Σε κάθε περίπτωση, υπό τις παρούσες συνθήκες έχουμε τελείως βγει 

από το πλαίσιο της διεθνούς προστασίας των προσφύγων, που στηρίζεται

 σε μεμονωμένες και εξατομικευμένες αιτήσεις».

Στην προκειμένη περίπτωση πρόκειται για συλλογική και οργανωμένη 

από ξένο κράτος μετακίνηση πληθυσμών για την εξυπηρέτηση 

διπλωματικών στόχων κατά σαφή παραβίαση του διεθνούς δικαίου 

και της κοινής δήλωσης ΕΕ – Τουρκίας.

«Είναι προφανές ότι κάθε κράτος έχει δικαίωμα και υποχρέωση 

να προστατέψει την ακεραιότητά του και η κυβέρνηση θα το τηρήσει απολύτως 

έως ότου αποκατασταθεί η συνήθης κατάσταση στα σύνορα της χώρας. 

Για τον λόγο αυτό η αναστολή υποβολής αιτήσεων ασύλου είναι μέτρο 

απολύτως αναγκαίο και εύλογο και ερείδεται στο διεθνές δίκαιο».

ΠΗΓΗ

Δικό μας σχόλιο:

Μήπως να κάνουν την αυτοκριτική τους 

και να ζητήσουν επιτέλους συγγνώμη; 

Ναι, αναφέρομαι σε αυτούς που λύσσαξαν 

τόσες ημέρες, στο διαδίκτυο, για την παρανομία

και καλά της ελληνικής κυβέρνησης και ακόμη

για την σίγουρη καταδίκη μας. 

Αυτό θα τους ευχαριστούσε για την Ελλάδα

αλλά ας κάνουν επιτέλους την αυτοκριτική τους

και ας ζητήσουν συγγνώμη από τον λαό

που ήταν οι χρήσιμοι ηλίθιοι του σουλτάνου.

Σάρωσαν οι Κορίνθιοι αθλητές του Ταεκβοντό στη Σόφια.

Τρία στα τρία οι Κορίνθιοι αθλητές με δυνατούς αγώνες.

Μηλιώτης Θάνος Χρυσο Μετάλλιο στα 49kg

 αδιαμφισβήτητος στην κατηγορία του.

ΤΡΙΚΑΤΖΗΣ Νίκος Χάλκινο μετάλλιο.

Κατσούρη Μαριαννα Χάλκινο μετάλλιο 

στα 52 kg Νεανίδων

ΠΗΓΗ

Κόρινθος: Μέσα σε αυτόν τον χαμό (Κορονοϊό, σύνορα κλπ) να μην ξεχνάμε πως.....(8 φωτογραφίες)

Μέσα σε αυτόν τον χαμό (Κορονοϊό, σύνορα κλπ) 

να μην ξεχνάμε πως.....αυτές μας προστατεύουν

 μέσα στον αστικό χώρο μας από ποντίκια, φίδια κλπ.

Ναι, όταν υπάρχει αυτή η κατάσταση.

ΒΙΝΤΕΟ: Τούρκοι δέρνουν άγρια μετανάστη που τόλμησε να μην παίξει άλλο το "παιχνίδι" του Ερντογάν.

Την ίδια ώρα στην Ελλάδα ακόμα υπάρχουν κάποιοι 

που δεν καταλαβαίνουν ότι στον Έβρο αξιοποιούνται 

σαν πολιορκητικός κριός οι μετανάστες.

Την ίδια ώρα κάποιοι ελληνόφωνοι δυστυχώς, 

εδώ στο διαδίκτυο, παίζουν κι αυτοί 

το παιχνίδι του Σουλτάνου

αναδημοσιεύοντας την προπαγάνδα του.

Πότε με πληροφορίες Ολλανδού δημοσιογράφου

και άλλοτε με Γερμανίδας κλπ

Καλημέρα με 9 "υπέροχα" σημειώματα προς γενική χρήση.

8 Μαρτίου 1907 η δολοφονία του αναρχοσυνδικαλιστή Μαρίνου Αντύπα. (ΒΙΝΤΕΟ, η δολοφονία του)

Ο Μαρίνος Αντύπας 

(Φερεντινάτα Κεφαλληνίας, 1872 – Πυργετός Λάρισας, 8 Μαρτίου 1907) 

ήταν Έλληνας δικηγόρος, δημοσιογράφος και κοινωνικός αγωνιστής. 

Γεννήθηκε στο χωριό Φερεντινάτα της περιοχής Πυλάρου, στην Κεφαλονιά, το 1872, 

από μικροαστούς γονείς. 

Φοίτησε για ένα διάστημα στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Ήταν υπέρμαχος των λαϊκών ελευθεριών και των φυσικών δικαιωμάτων

 του ανθρώπου, κυρίως των ανθρώπων του μόχθου. 

Αγωνίστηκε σ' όλη του τη ζωή για την αφύπνιση του λαού, και μάλιστα 

των αγροτικών και εργατικών τάξεων. 

Δολοφονήθηκε από άνθρωπο των μεγαλοκτηματιών του θεσσαλικού κάμπου

 (τσιφλικάδων), στις 8 Μαρτίου 1907 στον Πυργετό Λάρισας

ΠΗΓΗ

Ο πολύ σπουδαίος ηθοποιός  Νότης Περγιάλης 

(ή και Περιγιάλης) στον ρόλο του Αντύπα Μαρίνου

στην σκηνή της δολοφονίας του από τον πληρωμένο

 φονιά (ο ηθοποιός Χριστόφορος Ζήκας) 

στην κινηματογραφική ταινία (1965) 

του Βασίλη Γεωργιάδη που σε σενάριο 

Νίκου Φώσκολου και μουσική Μίμη Πλέσσα 

και μία πλειάδα σπουδαίων ηθοποιών

 δημιούργησε την αξέχαστη  ταινία: 

Το χώμα βάφτηκε κόκκινο.

Αγωνιστής για τα δικαιώματα της αγροτιάς, υπέρμαχος
 των σοσιαλιστικών ιδεών και δημοσιογράφος.

Ο Μαρίνος Αντύπας γεννήθηκε το 1872 στα Φερεντινάτα της Κεφαλληνίας. 
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του μαραγκού και ξυλογλύπτη Σπύρου Αντύπα 
και της Αγγελικής Κλαδά. Τελείωσε με στερήσεις το Γυμνάσιο στο Αργοστόλι
 το 1890 και τον ίδιο χρόνο εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου 
Αθηνών, χωρίς τελικά να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Κατά τη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων υπήρξε ενεργό μέλος 
του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου στην Αθήνα, ιδρυτής του οποίου
 υπήρξε ο διανοούμενος Σταύρος Καλλέργης.
 Το 1896 συμμετείχε ως εθελοντής στην Κρητική Επανάσταση, 
όπου και τραυματίστηκε, αγωνιζόμενος στο πλευρό των Κρητών,
 που πάλευαν να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό.

Επέστρεψε στην Αθήνα τον επόμενο χρόνο, όπου και συνελήφθη, επειδή 
σε μία ομιλία του κατηγόρησε τη βασιλική οικογένεια ως υπεύθυνη
για το φιάσκο του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897.
Καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός χρόνου και μετά την αποφυλάκισή του 
συνελήφθη εκ νέου, κατηγορούμενος για ηθική αυτουργία στην απόπειρα 
δολοφονίας του βασιλιά Γεωργίου Α’, που επισυνέβη στις 14 Φεβρουαρίου 1898.

Μετά την κατάρρευση της εις βάρος του κατηγορίας επέστρεψε 
στην Κεφαλληνία και το 1900 εξέδωσε στο Αργοστόλι 
την εβδομαδιαία εφημερίδα «Ανάστασις», μαχητικό όργανο των ιδεών του, 
που κυκλοφορούσε με μεγάλα διαστήματα διακοπών έως το θάνατό του. 
Στο Αργοστόλι ίδρυσε, επίσης, το λαϊκό αναγνωστήριο «Η Ισότης», 
το οποίο υπήρξε κέντρο πνευματικού και πολιτικού προβληματισμού.

Το 1904 ταξίδεψε στο Βουκουρέστι κι έπεισε τον πλούσιο θείο του
 Γεώργιο Σκιαδαρέση να επενδύσει στην αγορά γης στον Θεσσαλικό κάμπο. 
Πράγματι, ο Σκιαδαρέσης μαζί τον συμπατριώτη του Αριστείδη Μεταξά
 αγόρασαν στην περιοχή των Τεμπών 
μία μεγάλη έκταση (τσιφλίκι) 300.000 στρεμμάτων.

Στις εκλογές της 20ης Μαρτίου 1906, ο Αντύπας κατήλθε 
ως υποψήφιος βουλευτής, αλλά απέτυχε να εκλεγεί κι έτσι τον Ιούνιο 
της ίδιας χρονιάς ανέλαβε τη διεύθυνση του τσιφλικιού του θείου του.
 Αμέσως μόλις εγκαταστάθηκε στην περιοχή της Ραψάνης και διαπίστωσε 
τις άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης των κολίγων, 
ύψωσε τη σημαία του αγροτισμού, εμπνεόμενος
 από ένα όραμα ουτοπικού σοσιαλισμού. 
Με ομιλίες και περιοδείες στα γύρω χωριά προπαγάνδιζε τη χειραφέτηση
 των αγροτών μέσω της αναγκαστικής απαλλοτρίωσης των τσιφλικιών 
και της διανομής τους στους κολίγους, κατόπιν αποζημίωσης των ιδιοκτητών τους.

Η στάση του αυτή απέναντι στο αγροτικό πρόβλημα της εποχής προκάλεσε 
την αντίδραση των τσιφλικούχων, πολλοί από τους οποίους ήταν επιφανείς 
Έλληνες της διασποράς. Έτσι, κάποιοι από αυτούς σίγουρα θα ένιωσαν 
ανακούφιση, όταν πληροφορήθηκαν τη δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα
 το βράδυ της 8ης Μαρτίου 1907 στον Πυργετό της Λάρισας, 
από τον Ιωάννη Κυριακού, επιστάτη του Αριστείδη Μεταξά,
 συνεταίρου του θείου του Γεωργίου Σκιαδαρέση.

Ο Κυριακού υποστήριξε, ενώπιον των αστυνομικών αρχών που επιλήφθηκαν
 της υπόθεσης, ότι βρισκόταν σε άμυνα, όταν πυροβόλησε τον Αντύπα,
 ο οποίος προηγουμένως, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, τον είχε ραπίσει 
κατά τη διάρκεια φιλονικίας. 
Ο ισχυρισμός του αυτός έγινε δεκτός, αργότερα, από το δικαστήριο
 που τον αθώωσε, παρότι ο Αντύπας είχε χτυπηθεί πισώπλατα.

Η δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα προκάλεσε συγκίνηση στο χώρο 
των προοδευτικών δυνάμεων της εποχής και επί αρκετές ημέρες υπήρξε 
το κύριο θέμα πολλών αθηναϊκών εφημερίδων. 
Τρία χρόνια ακριβώς μετά τη δολοφονία του, οι κολίγοι ξεσηκώθηκαν
 στο Κιλελέρ και δικαίωσαν τη θυσία του.
 O Μαρίνος Αντύπας έκτοτε αποτελεί το σύμβολο
 των αγώνων των αγροτών στην χώρα μας.
Είπε…
«Πολλάκις εδοκίμασα την λόγχη και την φυλακή, κατανοήσας έτσι ότι
 η πρόοδος της ιδέας έχει ανάγκην αυτοθυσίας και ότι το δέντρο 
του αγώνα ποτίζεται με αίμα και όχι με νερό.»
«Ούτε άγιος είμαι, ούτε ήρωας. 
Είμαι απλώς ένας φορεύς χαλίκων για το κτίσιμον ενός δικαιότερου κόσμου.»
«Ισότης, αδελφότης, ελευθερία». 
Ήταν τα τελευταία του λόγια, καθώς εξέπνεε.
Πηγή
© SanSimera.gr

Έχουν δίκιο που οι Συριζαιοι τους θεωρούν Αδέρφια τους.Ξεκαρδιστικό βίντεο και φωτογραφίες

Άρθρο για την ημέρα της γυναίκας της Μελίττας Γκουρτσογιάννη

Τις μαστιγώνουν και τις λιθοβολούν μέχρι θανάτου. 

Τις πουλάνε και τις αγοράζουν, τις κάνουν σκλάβες του σεξ. 

Τις παντρεύουν με το ζόρι, συχνά μικρά κοριτσάκια με ενήλικες άντρες. 

Ακρωτηριάζουν τα γεννητικά τους όργανα. 

Τους αρνούνται τη μόρφωση και τη συμμετοχή στη δημόσια ζωή. 

Τις υποχρεώνουν να φορούν διαρκώς τσαντόρ, νικάμπ, χιτζάμπ, μαντήλες. 

Παραλλαγές υπάρχουν από χώρα σε χώρα, αλλά όλες οι χώρες του Ισλάμ, 

άλλες λιγότερο κι άλλες περισσότερο, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό:

 την υποτίμηση της γυναίκας, την κατάφωρη ανισότητα.

 Και έχουμε δει ότι από τις χώρες καταγωγής αυτό επεκτείνεται 

και μέσα στις χώρες υποδοχής μεταναστών και προσφύγων.

Θεωρώ αδιανόητο να «τιμούμε» την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

 χωρίς να δίνουμε προτεραιότητα στα δεινά των μουσουλμάνων γυναικών. 

Σε σύγκριση με αυτά, οι ανισότητες μεταξύ ανδρών-γυναικών

 στις δημοκρατικές χώρες μοιάζουν ψιλά γράμματα.

 Οι γυναικείες οργανώσεις, η κοινωνία των πολιτών εν γένει, 

οι διεθνείς οργανισμοί, οι κυβερνήσεις, πρέπει να αναλάβουν 

γενναίες και τολμηρές σταυροφορίες, ιδιαίτερα εναντίον 

των πιο επαχθών μορφών υποδούλωσης. 

Και κυρίως να μην επιτρέπουμε την παραμικρή υποχώρηση των κατακτήσεων 

της γυναικείας χειραφέτησης στις ίδιες μας τις χώρες. 

Κατακτήσεων που κερδίθηκαν με αγώνες. 

Πολλοί, ιδίως αριστεροί, και μάλιστα αριστερές φεμινιστικές οργανώσεις 

προβάλλουν επιχειρήματα «ανοχής του διαφορετικού» 

και «σεβασμού της πολυπολιτισμικότητας», ενώ στην ουσία πρόκειται

 για υποχώρηση των αρχών της ισότητας και του ανθρωπισμού.

 Έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούν το σύμβολο της ανδρικής κυριαρχίας, 

τη μαντήλα, ως αποδεκτή έκφραση ταυτότητας και να την υποστηρίζουν

 ως δήθεν ανθρώπινο δικαίωμα!

Στα πρώτα νεανικά μου χρόνια έζησα σε μια Ελλάδα, όπου υπήρχε ακόμα 

το ταμπού της παρθενίας, όπου το σεξ ήταν αμαρτία, όπως αμαρτία

 ήταν οι προφυλάξεις κατά της τεκνοποιίας ακόμα και μέσα στο γάμο, 

υπήρχε η προίκα, η άμβλωση ήταν υποκριτικά «παράνομη» και ήταν η μόνη

 αντισύλληψη, οι γυναίκες που βιάζονταν «τα ’θελαν», η ορθόδοξη εκκλησία 

ορισμένες μέρες του μήνα μας θεωρούσε «μιαρές», η σεξουαλική παρενόχληση 

ήταν στην ημερήσια διάταξη και κοινωνικά αποδεκτή.

 Όποια κοπέλα τολμούσε να βάλει τις φωνές ενάντια στη βαναυσότητα αγνώστων

 και γνωστών, αυτή ήταν που στιγματιζόταν και γελοιοποιούνταν ως υστερική. 

Δεν περηφανεύομαι ότι έκανα κάτι το ιδιαίτερα ηρωικό, 

αλλά μαζί με άλλες πολλές, τις περισσότερες φορές ανοργάνωτα αλλά συχνά 

και οργανωμένα, είμαστε η γενιά γυναικών που κατακτήσαμε 

στη Ελλάδα του ’70, του ’80, του ’90 ένα σημαντικό βαθμό

 χειραφέτησης – με μικρό ή μεγάλο κόστος. 

Πάντως με κόστος.

Κάθε φορά λοιπόν που βλέπω στο δρόμο γυναίκες με μαντήλες, μπουμπουλωμένες

 ακόμα και το κατακαλόκαιρο με ρούχα ως τους αστραγάλους 

και τους καρπούς των χεριών, ιδίως νέες γυναίκες δίπλα σε άντρες 

που καμαρώνουν με σορτσάκια και φανελάκια,

 κάθε φορά νιώθω την καρδιά μου να βουλιάζει. 

Νιώθω ότι όλοι οι έστω μικροί αγώνες που έκανα –που κάναμε– πάνε χαμένοι. 

Πώς μπορούμε να ανεχόμαστε κοριτσάκια 11 και 12 χρονών μαντηλοδεμένα;

 Και δε δέχομαι το επιχείρημα ότι πρόκειται για ευσεβείς γυναίκες 

που ακολουθούν τις επιταγές της θρησκείας τους. 

Η ευσέβεια αποδεικνύεται αν έχεις δικαίωμα επιλογής.

 Πόσες το θέλουν συνειδητά και πόσες έχουν ψυχολογικά εσωτερικεύσει 

την καταπίεση θεωρώντας τη δική τους επιλογή;

 Και βέβαια δεν ξέρουμε πόσες από αυτές τις γυναίκες έχουν πλήρη συνείδηση 

του καταναγκασμού που τους επιβάλλουν πατεράδες, σύζυγοι 

και μια ολόκληρη κοινότητα και δεν μπορούν να τον αποτινάξουν γιατί

 θα πλήρωναν πολύ βαρύ τίμημα... 

Εγώ δεν λέω αυτές οι καταπιεσμένες γυναίκες να υποστούν επιπλέον

 και την εχθρότητα της κοινωνίας μας. 

Το αντίθετο. 

Ωστόσο, όσες έχουν το θάρρος να αποτινάξουν τον ζυγό, αυτές πρωτίστως 

οφείλουμε να τις εξοπλίσουμε με τα νομικά εργαλεία για να το πετύχουν 

και να τους προσφέρουμε κοινωνική προστασία και συμπαράσταση. 

Μη γελιόμαστε. 

Ένας μεγάλος αριθμός προσφύγων και μεταναστών ήρθε και θα μείνει εδώ. 

Η επιτυχής ένταξή τους και η συγκατοίκηση μαζί τους είναι ένα μεγάλο στοίχημα 

για τη συνοχή της κοινωνίας μας. 

Η απομόνωσή τους και η ανοχή μας μπροστά στην ανισότητα ανδρών-γυναικών

 και άλλων πρακτικών διάκρισης ως κάτι αυτονόητο, το μόνο αποτέλεσμα 

που θα έχει, θα είναι να φουντώσει και άλλο ο ρατσισμός. 

Και αν το δούμε ευρύτερα, η έμφαση στα ανθρώπινα δικαιώματα 

των μουσουλμάνων γυναικών μπορεί να γίνει μια καλή αφορμή

 να ξεπεράσουμε δικές μας χρόνιες αγκυλώσεις, σε μια χώρα που ακόμα

 η πολιτεία δεν είναι χωρισμένη από το κράτος

 και στη Θράκη ισχύει ακόμα η σαρία.

Μελίττα Γκουρτσογιάννη

ΠΗΓΗ

Αντί για δικό μας σχόλιο: