Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

27-2-1943:"Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός"!

27-2-1943: Έφυγε από τη ζωή ο Κωστής Παλαμάς 
(13 Ιανουαρίου 1859 - Αθήνα, 27 Φεβρουαρίου 1943), ποιητής, πεζογράφος, 
θεατρικός συγγραφέας, ιστορικός και κριτικός της λογοτεχνίας. 
Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, με σημαντική
 συνεισφορά στην εξέλιξη και ανανέωση της νεοελληνικής ποίησης. 
Αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής γενιάς του 1880.
Το νέο του θανάτου του επιφανέστερου ποιητή της γενιάς του 1880 κυκλοφόρησε 
με αστραπιαία ταχύτητα στην κατοχική Αθήνα.
 «Χτες βράδυ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. 
Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε.
 Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός» γράφει 
στο προσωπικό της ημερολόγιο η Ιωάννα Τσάτσου.
Οι επίσημες αρχές, προσπαθώντας να περιορίσουν το νόημα της παλλαϊκής
 συγκέντρωσης, εκπροσωπήθηκαν στην κηδεία από τον ίδιο τον δοτό
 πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο και από εκπροσώπους
 των γερμανικών και ιταλικών κατοχικών δυνάμεων.
Αυτό δεν απέτρεψε τη μετατροπή της κηδείας σε εκδήλωση πατριωτικής έξαρσης.
«Σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα» 
είπε εύστοχα ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός (1884-1951), δίνοντας το πνεύμα 
ομόθυμης παρουσίας του λαού στην κηδεία. 
Και «με μια φωνή όσο ποτέ δυνατή» απήγγειλε το ποίημα Παλαμάς, που είχε γράψει
τα χαράματα της 28ης Φεβρουαρίου προς τιμήν του μεγάλου ποιητή:

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα! Ένα βουνό
με δάφνες αν υψώσουμε ως το Πήλιο κι ως την Όσσα,
κι αν το πυργώσουμε ως τον έβδομο ουρανό,
ποιόν κλεί, τι κι αν το πεί η δικιά μου γλώσσα;

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,
Ήρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ' αστέρια,
μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά
της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ' τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας
που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,
πες μ' ένα μόνο ανασασμόν: "Ο Παλαμάς !",
ν' αντιβογκήσει τ' όνομά του η οικουμένη !

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Σ' αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ένας λαός,
σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει...
κι ακέριος φλέγεται ως με τ' άδυτο ο Ναός,
κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Τι πάνωθέ μας, όπου ο άρρητος παλμός
της αιωνιότητας, αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα,

που αφού το έργο της θεμέλιωσε βαθιά
στη γην αυτήν με μιαν ισόθεη Σκέψη,
τον τρισμακάριο τώρα πάει ψηλά τον Ίακχο
με τους αθάνατους θεούς για να χορέψει.

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βόγκα Παιάνα ! Οι σημαίες οι φοβερές
της Λευτεριάς ξεδιπλωθείτε στον αέρα!

Δεν υπάρχουν σχόλια :