Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

Πιό μεγαλόπρεπος ἀπ' ὅλους ὁ χωλός θεός, ὁ θεός ἐργάτης!

...Ποτέ νὰ μὴν ξεχάσουμε – εἶπε –
 τὰ καλὰ διδάγματα ἐκεῖνα τῆς τέχνης τῶν Ἑλλήνων. 
Πάντοτε τὸ οὐράνιο δίπλα-δίπλα μὲ τὸ καθημερνό. 
Δίπλα στὸν ἄνθρωπο τὸ ζῶο καὶ τὸ πρᾶγμα:
ἕνα βραχιόλι στὸ βραχίονα τῆς γυμνῆς θεᾶς, 
ἕνα ἄνθος πεσμένο στὸ δάπεδο... 
Θυμηθῆτε τὶς ὡραῖες παραστάσεις
στὰ πήλινά μας ἀγγεῖα: οἱ θεοί μὲ τὰ πουλιά
 καὶ μὲ τὰ ζῶα –μαζί κ' ἡ λύρα, ἕνα σφυρί, 
ἕνα μῆλο, τὸ κιβώτιο, ἡ τανάλια!
Ἄ, καὶ τὸ ποίημα ἐκεῖνο που ὁ θεός 
ὅταν τελειώνῃ τὴ δουλειά του
βγάζει τὰ φυσερά του ἀπ' τὴ φωτιά,
 μαζεύει ἕνα-ἕνα τὰ ἐργαλεῖα
μὲς στ' ἀργυρό σεντούκι του, μετά μ' ἕνα σφουγγάρι 
σκουπίζει τὸ πρόσωπο, τὰ χέρια, 
τὸ νευρώδη του λαιμό, τὸ δασύ στῆθος∙
ἔτσι καθάριος, ταχτικός,
 βγαίνει τὸ βράδυ στηριγμένος
στοὺς ὤμους τῶν ὁλόχρυσων ἐφήβων
 – ἔργα τῶν χεριῶν του
ποὔχουν καὶ δύναμη καὶ σκέψη καὶ φωνή – 
βγαίνει στὸ δρόμο
πιό μεγαλόπρεπος ἀπ' ὅλους ὁ χωλός θεός, 
ὁ θεός ἐργάτης!
Γιάννης Ρίτσος

Δεν υπάρχουν σχόλια :