Κυριακή, 12 Μαΐου 2019

Λένε πως είναι μαγικό σαν θαύμα που συμβαίνει.........

«Μέχρι να φτάσουμε εκεί 
θέλουμε μιαν ώρα
κι εσύ θα έχεις κουραστεί 
κάνε μια στάση τώρα».

Είχες ποζάρει γελαστή 
Ρωτούσες αν αντέχω.
Φωτογραφία σου θολή 
ανάμνησή μου έχω.

Αυτούς τους στίχους έγραφα με σινική μελάνι
σε κείνο το πορτρέτο σου πριν από τόσα χρόνια
σαν τίτλο υπενθύμιση ποτέ να μην ξεχάσω
την μέρα που ετόλμησα το σ’ αγαπώ και στο ’πα.

Λένε πως είναι μαγικό σαν θαύμα που συμβαίνει
άμα θα πεις το σ’ αγαπώ και στο κενό δεν πέσει. 
                                Πάν Καρτσωνάκης
Ένα φασόλι στο στρατό στην τσέπη κουβαλούσα  
Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το βγαζα το κοιτούσα.  
Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.  
Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.  

Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα  
αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα  
και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες  
Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.  

Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα  
Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!  

Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων  
Όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων  
αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυό σου χείλια  
πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια !  

Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει  
Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει  
και μες τα σύννεφα δεν βρει παλάτια και χρυσάφι  
θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει.  

Πες του για μένα μοναχά πως ήμουν ένας φίλος  
που τραγουδούσε στο χαρτί ανώφελα σαν γρύλος.  
                   Τάκης Καρτσωνάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια :