Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτεία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026

Quisiera ser amuleto sobre tu ropa Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω

Quisiera ser amuleto sobre tu ropa 
cuidarte cada rato para que el mal no te alcance
Y tú,en tu mente siempre tengas el no olvidarme 
cuando cambies de vestimenta  por miedo a perderme.

 Quisiera tener una hierba màgica  y rara
que cure cualquier mal y ahuyente la muerte 
regalàrtela y con ella te hagas inmortal 
y estrella en el cielo adornes las noches.

Quisiera  ser naúfrago contigo en lo desconocido
y rezar que nunca, nadie nos encuentre.
  Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                           Γεωργία  Κόλλια

Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω
να σε προσέχω διαρκώς, κακό να μην σε πιάνει
κι εσύ το νου σου πάντοτε να έχεις μην ξεχάσεις
όταν αλλάζεις φορεσιά. να τρέμεις μην με χάσεις.

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι
που να γιατρεύει κάθε τι και θάνατο ξορκίζει
να στο χαρίσω και μ’αυτό αθάνατη  να γίνεις
αστερισμός στον ουρανό τις νύχτες να στολίζεις. 

Θα ΄θελα να ‘μουν ναυαγός στο άγνωστο μαζί σου
και να προσεύχομαι ποτέ, να μην μας βρει κανένας. 
                             Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 21 Απριλίου 2026

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα...

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας
κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα
που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.
Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.
Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.
Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει
όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα
αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.
                             Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2025

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΗ. ένα ποίημα της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

Τις δυσκολίες της ζωής
μάθε να προσπερνάς
σε όσους πόνους κι αν βρεθεις
το γέλιο να σκορπάς 

Μην παραιτείσαι ούτε στιγμή
πολέμα κι όπου πάει
και ο,τι στην ζωή συμβεί
Θεός θα σε φυλάει. 

Και όταν  όλα πάνε στραβά
και η πίκρα όταν σε πιάνει
να ξέρεις η Παναγιά κοιττά
το θαύμα της να κάνει.

Σαν  νοιωσεις πάλι  μόνος σου
την προσευχή σου κάνε
εύκολος θα είναι ο δρόμος σου
οι Άγιοι βοηθάνε.

Δείξε λιγάκι υπομονή
πολέμησε γενναία
και όσο η ζωή είναι μουντή
εξ ίσου είναι κι ωραία
        ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

 

Κυριακή 17 Αυγούστου 2025

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας
κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα
που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.
Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.
Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα
αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.
Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.
Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει
όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.
                     Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 11 Μαΐου 2025

Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες.

Διψούν για αίμα μερικοί μα ούτε καν ιδέα
δεν έχουν από πόλεμο, φοβούνται την σκιά τους
κι ακόμη τραγικότερο μιλούν για περηφάνια….
μα μόνες μάχες πού ‘δωσαν είναι στο πληκτρολόγιο. 

Νομίζουν πως στον πόλεμο υπάρχουν κερδισμένοι
απ’ τον λαό των νικητών μα είναι γελασμένοι.
Την μάνα που ‘χασε τον γιο να πάνε να ρωτήσουν
κι αν θα τολμούσαν τα παιδιά που ‘χασαν τους γονείς τους.  

Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες
που οι κομπάρσοι σπίτια τους, γυρνούν όταν τελειώσουν.
                        Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 31 Μαρτίου 2025

Το μόνο και πιο κρίσιμο, ερώτημά μου

Ποιος τις γραμμές, τα σύνορα, του εφικτού χαράζει
που δεν μπορούν να υπερβούν οι άνθρωποι στο μέλλον; 
Σαν το πουλί δίχως φτερά ο άνθρωπος θα μοιάζει
αν στο μυαλό του όνειρα κι ελπίδες δεν φωλιάζουν. 

Ο άνθρωπος ποτέ φωτιά, απ’ τους θεούς δεν κλέβει
ούτε κανείς δεν του ’δωσε ως δώρο εργαλεία. 
Πάρα πολλά που σήμερα εντύπωση δεν κάνουν
στο παρελθόν ήταν απλώς, φαντασιοπληξίες.

Το μόνο και πιο κρίσιμο, ερώτημά μου είναι
αν τελικά οι άνθρωποι «αυτόχειρες» θα γίνουν. 
                         Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Σήμερα,όσο ποτέ άλλοτε, το ανθρώπινο είδος
μπορεί να καταστρέψει και να καταστραφεί
 με την τεχνολογία του τον πλανήτη
 πάνω στον οποίο .........παρασιτεί.

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2025

Ο λογικός, ο άνθρωπος, που τα μετράει όλα.

Η λογική, τον άνθρωπο, σαν φλόγα τον  φωτίζει
αν την ελέγχει φυσικά, αν όχι, θα τον κάψει.
Παράξενο ίσως φανεί, η λογική, πως  καίει
αν δεν ξεκαθαρίσουμε, η λογική, ποια είναι.

Ο λογικός, ο άνθρωπος, που τα μετράει όλα
ενδέχεται, στο μέτρημα, να χάσει την ζωή του,
Να ζήσει μία μίζερη ζωούλα καθώς πρέπει
δίχως καμία έξαρση, καμία κουτουράδα.

Το έχω πει κι άλλη φορά, το δίλημμα που έχω
αν προτιμώ στον Δαίδαλο να μοιάσω ή στον γιο του.
                                        Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2023

Αυτή ‘ναι η εξέλιξη, απ’ της φυλής τον μάγο.

Στις απαλάμες των χεριών διαβάζουν πεπρωμένο
σου λένε τα μελλούμενα κι εσύ τους «ασημώνεις».
Αυτή ‘ναι η εξέλιξη, απ’ της φυλής τον μάγο
που υποσχόταν και βροχή και γιάτρευε τα πάντα.

Απ’ την μαγεία πήγασαν όλες οι δοξασίες 
που ‘χουν βαθιά μες το μυαλό ριζώσει των ανθρώπων.
Οι προφητείες, θαύματα, μαντζούνια και η τέχνη
κι όχι μονάχα ο χορός, έχουν εκεί τις ρίζες.

Άβυσσος είναι το μυαλό λαβύρινθους γεμάτο
στα σκοτεινά ο άνθρωπος, με δέος ταξιδεύει. 
                                  Πάν Καρτσωνάκης

Σάββατο 9 Μαΐου 2020

Ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια.....κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν.

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες
         των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών
  που  από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει 
      κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων
               κάτι χρόνια να αναγγείλουν, 
                 ο επισκέπτης αν θα ψάξει 
           με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη 
                       και είναι τυχερός, 
                          θα ανακαλύψει 
          ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια
          κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν. 

                              Είναι κάτι πέτρες 
που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά έχουνε γίνει
                   από χιλιάδες δάκρυα χαράς
                         μα πιότερο της λύπης
             κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.
                        Τις έχουν σχηματίσει 
             τόσα λόγια, υποσχέσεις και φιλιά 
                    αναχωρήσεων κι αφίξεων 
                   απολιθώματα αναστεναγμών 
                      και προπαντός ιζήματα
        ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής. 
                                       Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2018

Θέλαμε μούτσο αρχηγό σε τούτο το μπουλούκι.

Είναι στραβός και ο γιαλός κι εμείς δίχως πυξίδα
όλο το πλήρωμα μπορεί να είναι μεθυσμένο.
Ο καπετάνιος δεν μπορεί πορεία να χαράξει
αφού τον χάρτη που κοιτά είν’ από άλλα μέρη.

Θέλαμε μούτσο αρχηγό σε τούτο το μπουλούκι
γιατί αυτός μας έταξε, να πίνουμε, να τρώμε
και τον λογαριασμό να σπρώχνουμε στο μέλλον.
Αλλά….το πάρτι τέλειωσε Passato La Festa

Σαν το τραινάκι luna park σαν πιάνει κατηφόρα
μοιάζει, το σκάφος, τώρα πια και που θα σταματήσει;
                            Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ:  Το σκάφος της πολιτείας ΕΔΩ
Σημείωση: Η πάνω φωτογραφία, με το καράβι, 
                         είναι του φίλου μου Νίκου Κυμιωνή.
ΤΟ ΒΑΠΟΡΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΘΕΙΟ 
ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΣΚΑΛΑ ΔΙΠΛΑ ΣΕ ΕΝΑΝ
 ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ 
ΠΟΥ ΠΙΘΑΝΟΝ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΗΤΑΝ ΛΙΜΑΝΙ
ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙ ΚΤΙΣΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ.

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016

Ποιος θα τολμούσε άλλωστε εκτός του Διογένη;

Πάρα πολλοί, για τη ζωή προσπάθησαν να γράψουν
ποια ακριβώς είναι καλή και τι κακή που λένε.
Πως ακριβώς αυτό το Ζην μπορεί και Ευ να κάνει
κι ο άνθρωπος που το ‘κανε μακάριος να γίνει.

Παροιμιώδης έμεινε ή ρήση τ’ Αλεξάνδρου
ποιος του ‘δωσε απλά το Ζην κι ο δάσκαλός του τ’ άλλο
και ποια στα δυο η διαφορά δεν ρώτησε κανένας
ποιος θα τολμούσε άλλωστε εκτός του Διογένη;

Αλέξανδρος, ο θαυμαστός και σήμερα ακόμη
το Ευ στο Ζην το «κέρδισε» στον σύντομό του βίο;
                                      Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ: Ον γαρ οι Θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος.
Μένανδρος, 4ος αιών π.Χ., Αρχαίος Έλληνας ποιητής
Απόσπασμα από τον διάλογο ανάμεσα στον Αλέξανδρο 
και τον Διογένη, στην συνάντηση που είχαν,
 στο Κράνειο της Αρχαίας Κορίνθου
 όπως μας τη διέσωσε ο Δίων.
.............................................................................................
Και εσύ, καθώς εί­σαι προικισμένος με μια τέτοια αγαθή φύση, αν συναντηθείς
με έναν μυαλωμένο άνθρωπο, θα σου αρκεί μια ήμερα για να συλλάβεις το αντικείμενο
για το όποιο θα μιλάει και την τέχνη, και δεν θα έχεις πια καμιά ανάγκη 
για ανούσιες λεπτολογίες και συζητήσεις. 
Αν όμως δεν θα είσαι τόσο τυχερός να έχεις δάσκαλό σου ένα μαθητή τού Δία 
ή κάποιον άλλο σαν αυτόν πού να σου λέει αμέσως και με σαφήνεια 
τί πρέπει να κάνεις, διόλου δεν πρόκειται να ωφεληθείς ακόμη 
κι αν σπαταλήσεις oλη τη ζωή σου παραμένοντας ξάγρυπνος και νηστικός 
στα σχολεία των άθλιων σοφιστών.

Αυτό δεν το λέω εγώ τώ­ρα άλλα το έχει πει 
πριν από έμενα ό Όμηρος. 
“Η μήπως δεν ξέρεις τα ποιήματα του ‘Ομήρου;»

Ό ’Αλέξανδρος περηφα­νευόταν πάρα πολύ ότι το ένα από τα δύο ποιήματα, 
την Ιλιάδα, την ήξερε ολόκληρη, κι από την ’Οδύσσεια πάρα, πολλά μέ­ρη. 
’Έτσι, απορημένος είπε: «Που τα έχει πει αυτά τα πράγ­ματα ό Όμηρος;»

— «Εκεί, αποκρίθηκε ό Διογένης, όπου αποκαλεί τον Μίνωα οικείο του Δία.
Ή μήπως το ‘γλυκομιλώ’ δεν σημαίνει ‘συνομιλώ με οικειότητα;’ 
Λέει ότι ό Μίνως ήταν σύντροφος του Δία, πού είναι σαν να τον έλεγε μαθητή.
 Φαντάζεσαι λοιπόν ότι συζητούσε με τον Δία κάποια άλλα πράγματα κι όχι
 για να μαθαίνει δικαιοσύνη και τα καθήκοντα του βασιλιά; 
Γιατί λάβε υπόψη ότι ό Μίνως, καθώς λένε, υπήρξε 
ό πιο δίκαιος άνθρωπος στον κόσμο.

Επίσης, όταν λέει ότι οι βασιλιάδες είναι ‘θρεμμένοι από το Δία’ 
ή ‘φί­λοι του Δία’ έχεις την εντύπωση ότι εννοεί τίποτε άλλο κι όχι την τροφή αύτη 
πού εγώ την χαρακτήρισα θεϊκή διδασκαλία και μαθητεία στον θεό; 
’Ή μήπως φαντάζεσαι ότι λέει πώς τούς βασιλιάδες τούς θρέφει ό Δίας
 όπως θρέφουν οι παραμά­νες τα παιδιά με γάλα και με κρασί και με άλλες τροφές 
κι όχι με γνώση και με αλήθεια; 
Και κατά τον ίδιο τρόπο λέγον­τας ‘φιλία’ δεν εννοεί τίποτε άλλο
 παρά το να θέλει κανείς και να επιδιώκει τα αυτά πράγματα, ένα είδος ομοφροσύνης. 
Γιατί αύτη, υποθέτω, είναι και ή γνώμη των ανθρώπων για τούς φί­λους: 
ότι είναι, πάνω απ’ όλα, μονιασμένοι και δεν διαφωνούν σε τίποτα.

Μπορεί λοιπόν ποτέ, οποίος είναι φίλος του Δία κι έχει την ιδία γνώμη 
με αυτόν να θελήσει κάτι άδικο ή να διανοηθεί κάτι πονηρό και αισχρό;
 Ό Όμηρος φαίνεται να φωτίζει ακριβώς αυτό το ζήτημα όταν παινεύοντας 
κάποιο βα­σιλιά, τον αποκαλεί ‘ποιμένα του λαού’. 
Γιατί έργο του ποιμένα είναι απλώς να φροντίζει, να διαφυλάττει
 και να προ­στατεύει τα πρόβατα, κι όχι, προς θεού, να τα σφάζει,
 να τα τεμαχίζει και να τα γδέρνει. 
“Αν και, είναι αλήθεια, καμιά φο­ρά ένας ποιμένας οδηγεί πολλά πρόβατα
 στον σφαγέα για να κερδίσει χρήματα· ωστόσο υπάρχει μεγάλη διαφορά 
ανάμεσα στο έργο ενός σφαγέα και ενός ποιμένα, σχεδόν όσο και ανάμεσα 
στη μοναρχία και την τυραννίδα.
  Δίων Χρυσόστομος – Λόγοι IV(4): Περί βασιλείας
 Το ευ ζήν απο την αρχαιότητα στο σήμερα.
Ένας όρος… τόσες ερμηνείες!!! Μια πολύπλευρη έννοια, που αποκτά 
όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις και που απασχολεί και αποτελεί 
ζητούμενο συλλογικό, αλλά και του καθενός χωριστά σε κάθε εποχή!
Ο Μέγας Αλέξανδρος, ο μεγαλύτερος στρατηγός όλων των εποχών, 
υποστήριζε οτι στους γονείς του όφειλε το ζην , αλλά στον δάσκαλό του, 
τον σπουδαίο Έλληνα φιλόσοφο Αριστοτέλη, το εύ ζην!
Κατά τον Πλούταρχο, ο Βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος ο Β’,
έστειλε τον γιό του στο Νυμφαίο, κοντά στην αρχαία Μίεζα, 
για να διδαχτεί εκεί το “ευ ζην” από τον Αριστοτέλη.
.............................................................................
Για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο,το ευ ζην προχωράει πολύ πιο πέρα 
από τις υλικές ανέσεις που επιβάλλει η εποχή.
 Όσο κι αν δεν το πιστεύουμε, εμείς οι ίδιοι ορίζουμε τον τρόπο 
και τη ποιότητα της ζωής μας. 
Το δικό μας ευ ζην βρίσκεται και πρέπει να βρίσκεται στην εσωτερική μας γαλήνη, 
στο τρόπο σκέψης μας, στις επιλογές μας και στις φιλοδοξίες μας
 και όλα αυτά θα επιτευχθούν μόνο μέσα από την ατομική προσπάθεια του καθενός 
να βελτιώσει τους όρους της ζωής του, να εκπαιδευτεί στο να σκέφτεται θετικά, 
να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του, να βρει εναλλακτικούς τρόπους 
όχι μόνο για να επιβιώσει μέσα στη σκληρή αυτή εποχή 
αλλά και για να ζήσει καλά και όπως του αξίζει.
  Η παραπάνω σύνθεση είναι έργο του εικαστικού Ντίνου Πετράτου.

Παρασκευή 29 Μαΐου 2015

Θα φορέσω, εκείνα τα στενάχωρα παπούτσια...

Θα φορέσω εκείνα τα παλιά και άβολα,
μαύρα μου σκαρπίνια,
ξέρεις εκείνα με τα κορδόνια 
που μου πλήγωσαν τα πόδια
αλλά που δεν θέλησα 
επ ουδενί να τα πετάξω, τόσα χρόνια 
γιατί μου θύμιζαν εσένα και κυρίως την εποχή
 που μου τα χάρισες.
Θα φορέσω, εκείνα τα στενάχωρα παπούτσια
και θα ταξιδέψω πάνω στα πλακόστρωτα
και λερωμένα πεζοδρόμια της πόλης
μετρώντας τις πλάκες μία προς μία 
κι όταν θα χάνω τον λογαριασμό 
θα ξαναρχίζω και πάλι από την αρχή.
Ξέρω θα μου πει κάποιος πως δεν έχει νόημα 
να κάνω  κάτι τέτοιο…… 
Το ίδιο άραγε θα έλεγες κι εσύ;
Ναι το γνωρίζω πως είναι όχι μόνο μάταιο
κι ακόμη περισσότερο θα έλεγα ανόητο
ίσως και παράλογο κατά βάθος.
Ωστόσο μπορεί να είναι κάποια μορφή παραξενιάς
ή κάτι σαν μέθοδος ψυχοθεραπείας; 
Όχι, θα σου απαντούσα,
τίποτε από όλα αυτά δεν είναι για μένα
αλλά μπορεί να είναι κι όλα αυτά.
Εκείνο που γνωρίζω στα σίγουρα
 είναι ότι πολύ απλά βαρέθηκα να κάνω κάθε μέρα 
τόσα άλλα ανόητα, παράλογα και μάταια 
εγκλωβισμένος στα πρέπει και στις λογικές
 απλά και μόνο περιμένοντας 
έναν εξ ίσου λογικό και καθώς πρέπει θάνατο.
Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 25 Φεβρουαρίου 2014

Κόρινθος: Έβρεχε το πρωί και.......

Αν δεν το πουν τα σύννεφα 
και η βροχή που κλαίει
τα περιστέρια θα το πουν
 που έρχονται κοντά μου
κι εγώ για το ευχαριστώ 
σποράκια θα τους δώσω.
.......................................
Αλλά η ώρα πέρασε 
κι αυτά δε λένε λέξη. 
   Πάν Καρτσωνάκης



Αλλά κι ένα σχόλιο:
 Ο άνθρωπος
 που “φώτισε” τη ζωή μας.....
..........και η σχέση του με τα περιστέρια.


Τετάρτη 2 Οκτωβρίου 2013

Το θάνατο με τη ζωή ποτέ να μη μπερδεύεις!

Απ το καντήλι άναβα θυμάμαι το τσιγάρο 
και μου λεγε η μάνα μου - μα δε φοβάσαι Χάρο; 
Είναι μεγάλη γρουσουζιά νεκρούς να κοροϊδεύεις 
Το θάνατο με τη ζωή ποτέ να μη μπερδεύεις!

Ο θάνατος και οι νεκροί
είναι του άλλου κόσμου. 
Στον άλλον είναι ζωντανοί,
μαζί τους και ο γιος μου! 

Πώς έτρεμε, φοβότανε, η μάνα μου θυμάμαι 
κάθε φορά που έλεγα, έτσι για να γελάμε 
-Όνειρο είμαι αλλουνού και ζω όσο κρατήσει 
και θα πεθάνω ξαφνικά, αυτός όταν ξυπνήσει! 
       Πάν Καρτσωνάκης
               1977

Τρίτη 3 Σεπτεμβρίου 2013

Τέχνη του δρόμου (Street Art) ή πολύ απλά "μουτζουρώνω τους τοίχους";

Όποια και να είναι η απάντηση,
η κάθε εποχή 
έχει την "τέχνη" ή την τέχνη
( όπως προτιμάτε )
που την χαρακτηρίζει.*
*Δεν χρησιμοποιώ 
το ρήμα: που την εκφράζει.
Η Street Art αναπτύσσεται σε δημόσιους χώρους 
και περιλαμβάνει μια ποικιλία μορφών και τεχνικών. 
Τα wheat pasting, sticker bombing, stencil graffiti, 
poster art, οι υπαίθριες προβολές και εγκαταστάσεις, 
η χρήση μικτών τεχνικών,
 η παραποίηση οδικών σημάτων κ.α. περιλαμβάνονται 
σε αυτό που ονομάζουμε με μια λέξη σήμερα, street art. 
Το Graffiti είναι σίγουρα ο μεγάλος εκπρόσωπος 
της Street Art.
Η λέξη Graffiti, εμφανίστηκε ως όρος
 στα μέσα του 19ου αιώνα και προέρχεται 
από την ιταλική λέξη "graffiato" 
(γρατζουνισμένος). 
Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά απο αρχαιολόγους 
όπως ο Raffaele Garucci κατά την ανακάλυψη
 των επιγραφών και των φιγούρων στα ερείπια 
των κατακόμβων της Ρώμης και της Πομπιϊας, 
προσπαθώντας έτσι να ξεχωρίσει το φαινόμενο
 αυτό από τα υπόλοιπα είδη Τέχνης.
Το 1933 ο Γάλλος φωτογράφος Brassai γράφει 
σε ένα δοκίμιο του για την Graffiti: 
"The Bastard art of ill-famed streets"
 H μπάσταρδη Τέχνη 
των αρρωστημένων-διάσημων δρόμων! 
Το Graffiti συνδέεται σε αρκετές περιπτώσεις
 με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες της περιόδου.
 Ένα καλό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι αυτό 
στην δεκαετία του 1960 κατά την διάρκεια 
της ?επανάστασης? των μαθητών στην Αμερική 
που με το σλόγκαν "Τhe Wall Will have their Say", 
οι τοίχοι των σχολίων της χώρας γέμισαν με ποίηση
 και πολιτικά μηνύματα.
 Την δεκαετία του 1970 πλέον το graffiti 
είχε αποκτήσει νέες τεχνικές και είχε κατακλύσει 
το μετρό της Νέας Υόρκης.







Κόρινθος
Αύγουστος 2013

Παρασκευή 26 Ιουλίου 2013

Όλο να φύγεις ήθελες, σχεδίαζες ταξίδια. . .

Όλο να φύγεις ήθελες, σχεδίαζες ταξίδια. . . 

Στη  πόλη σου ασφυκτικά πίστευες πως πνιγόσουν
κι ανόητα χαράμιζες  άσκοπα τον καιρό σου
εγκλωβισμένος στα μικρά κι ασήμαντα δρομάκια
με τα λαμπρά ονόματα, που έγραφε κι ο Κώστας
ο Καρυωτάκης λίγο πριν, αυτόχειρας δραπέτης,
 από την Πρέβεζα βρεθεί στων ιδεών την πόλη
  που "νομοθέτας της κανείς γελάει τυχοδιώκτης". 

Πολύ συχνά το σούρουπο και πριν να έλθει νύχτα
τα βήματά σου σ έφερναν στης πόλης το λιμάνι
εκεί που θα φευγαν γι αλλού τα πλοία που χαν δέσει.

Τα κοίταζες σιωπηλός ώσπου να σκοτεινιάσει
κι ύστερα πάλι γύρναγες ξανά στους ίδιους δρόμους . . .
Έτσι που ρήμαξες εδώ γι΄ αλλού να μην ελπίζεις.
                           Τάκης  Καρτσωνάκης