Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποιητής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποιητής. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026

Αυτούς που φέρνουνε το φως, της γνώσης, τιμωρούνε.

Όταν ο Δίας έμαθε πως στους βωμούς επάνω
οι ιερείς θα έψηναν τα σφάγια της θυσίας 
εζήτησε τον ένοχο να μάθει τον προδότη.
ο Προμηθέας του ‘πανε τους δίδαξε την τέχνη.

Οργίστηκε που φίλος του και σύμμαχος πριν λίγο
πρωτοβουλίες έπαιρνε δίχως να πάρει άδεια.
Τους δίδαξε κι άλλα πολλά του  είπαν οι ρουφιάνοι
και τώρα θα ‘ταν δυνατόν κι αυτοί θεοί να γίνουν. 

Ζηλόφθονες κι ανασφαλείς τι κρίμα οι θεοί μας
αυτούς που φέρνουνε το φως, της γνώσης, τιμωρούνε.
                                   Πάν Καρτσωνάκης
Κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας ο Προμηθέας τάχθηκε υπέρ του Δία 
και γι’ αυτό δεν τιμωρήθηκε όπως οι άλλοι Τιτάνες. 
Η συμβολή του στην ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους 
ήταν πολύ σημαντική. 
Κατά το Λουκιανό, ο Προμηθέας, με την αρωγή της θεάς Αθηνάς, 
δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο (Χρυσό Γένος) από πηλό και φωτιά 
(κατά άλλους με το νερό του ήρωα Πανοπέα της Φωκίδας) 
και με μορφή όμοια με αυτή των θεών.

Ο Προμηθέας έμαθε τους ανθρώπους να χειρίζονται τη φωτιά, 
να δημιουργούν εργαλεία και τους έμαθε τις Επιστήμες
 (που έκλεψε από την Αθηνά) και τα Γράμματα.
 Για να γλυτώσει την ανθρωπότητα από το μένος των θεών, 
την έμαθε να τους λατρεύει και να τους κάνει θυσίες.

Όταν έμαθαν οι άνθρωποι να κάνουν θυσίες στους θεούς τέθηκε θέμα 
για το ποια κομμάτια του ζώου θα άνηκαν στους θεούς 
και ποια στους θνητούς. 
Τότε ο Δίας συμφώνησε με τον Προμηθέα να δώσει το λόγο του
 πως όποιο μερίδιο διαλέξει, αυτό θα παίρνουν οι θεοί
 και το άλλο οι άνθρωποι.
 Έτσι, κατά μια μαρτυρία στη Σικυώνα, 
κατέβηκε ο Δίας να κάνει το ξεδιάλεγμα. 
Όμως ο Προμηθέας έντεχνα στο ένα μερίδιο έβαλε κόκαλα
 και τα σκέπασε με λαχταριστό λίπος και στο άλλο κρέας 
που το σκέπασε με δέρμα. 
Ο Δίας επέλεξε αυτό με το λίπος και όταν έμαθε την απάτη
 ήταν πλέον αργά, μια που είχε δώσει το λόγο του.

Οργισμένος ο Δίας λοιπόν ζητά από τον Ήφαιστο
 να του φτιάξει μια Γυναίκα. 
Έτσι δημιουργείται η Πανδώρα, από ξηρά και θάλασσα. 
Ονομάστηκε έτσι επειδή έλαβε πολλά χαρίσματα 
και δώρα από τους θεούς.
 Μαζί με αυτά παρέλαβε και ένα κουτί με την εντολή 
να μην το ανοίξει. 
Τέλος ο Ερμής την οδήγησε στον Επιμηθέα και εκείνος, 
παρά την συμβουλή του αδελφού του να μην δεχτεί δώρο 
από τον Δία, την έκανε γυναίκα του.
 Η Πανδώρα δεν άντεξε και άνοιξε το κουτί 
από το οποίο ξεχύθηκαν τα δεινά των ανθρώπων..
έμεινε όμως μέσα στο κουτί η ελπίδα. 

Έτσι λοιπόν ο Προμηθέας μαθαίνει 
στους ανθρώπους την Ιατρική και τα βότανα.

Ο Δίας θέλοντας να τιμωρήσει τους ανθρώπους, που έγιναν 
κακοί και άδικοι, και τον Προμηθέα,
 βρίσκει ευκαιρία να προκαλέσει κατακλυσμό.
 Η αιτία ήταν οι γιοί του Λυκάονα, απόγονοι του Πελασγού. 
Επισκεπτόμενος τους γιους του Λυκάονα, μεταμφιεσμένος 
σε ταξιδιώτη, του προσφέρθηκε ως φίλεμα μια σούπα 
φτιαγμένη από τα μέλη του σκοτωμένου αδελφού τους, 
του Νύκτιμου.
 Εξοργισμένος τους μετατρέπει σε λύκους
και ανασταίνει τον Νύκτιμο. 
Αποφασίζει να εξαφανίσει την ανθρωπότητα (Χάλκινο Γένος). 
Ο Προμηθέας ενημερώνει τον γιο του Δευκαλίωνα, 
βασιλιά της Φθίας, για τις βουλές του Δία
 και τον προτρέπει να φτιάξει μια κιβωτό (λάρνακα),
 να την γεμίσει με εφόδια και ζώα και να μείνει μέσα 
μαζί με την γυναίκα του Πύρρα, κόρη του Επιμηθέα.

Πράγματι όταν έγινε ο Κατακλυσμός, σώθηκε ο Δευκαλίωνας
 με την Πύρρα και δημιούργησαν το Γένος των Ηρώων
 (Τέταρτο Γένος) και την ανθρωπότητα. 
Φυσικά, αυτό εξόργισε τόσο τον Δία ώστε έδεσε 
τον Προμηθέα σε βράχια, στον Καύκασο, και έβαλε
 έναν αετό να του τρώει το συκώτι κάθε πρωί. 
Επειδή ο Προμηθέας ήταν αθάνατος, κάθε βράδυ 
τα σπλάχνα του δημιουργούνταν από την αρχή. 
Στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου, μαθαίνουμε
 τη στάση του Τιτάνα απέναντι στην τιμωρία του
 και το μυστικό που κρατούσε από τον Δία. 
Ο Προμηθέας, ο οποίος είχε και μαντικές ικανότητες 
αποκαλύπτει στο Δία ότι το παιδί που θα του γεννούσε η Θέτιδα 
θα ήταν πιο δυνατό από αυτόν και θα τον εκθρόνιζε.

Ο Προμηθέας κρεμόταν για πολλά χρόνια
 (από τριάντα έως τριάντα χιλιάδες) από το βράχο
 μέχρι τη στιγμή που ο Ηρακλής περνώντας από τον Καύκασο,
 με κατεύθυνση τη Χώρα των Εσπερίδων, 
σκοτώνει τον αετό και σπάει τις αλυσίδες του Ήφαιστου. 
Ο Δίας χάρηκε πολύ με το κατόρθωμα του γιου του
 και αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο τον Προμηθέα. 
Επειδή όμως έπρεπε να κρατήσει τον όρκο του, υπέδειξε 
στον Προμηθέα να κατασκευάσει ένα δαχτυλίδι 
από το ατσάλι της αλυσίδας του και από ένα κομμάτι του βράχου 
πάνω στον οποίο ήταν δεμένος. 
Με αυτό τον τρόπο ο ατσάλινος δεσμός συνέχιζε 
να τον κρατάει δεμένο πάνω στο βράχο. 
Από τότε οι άνθρωποι άρχισαν να κατασκευάζουν 
με τη σειρά τους δαχτυλίδια και να τα φορούν προς τιμή 
του Προμηθέα που είχε υποφέρει γι’αυτούς ευεργετώντας τους.

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026

Ruego,día y noche, con toda mi alma Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

Pienso en la muerte , así como me mira
la veo lamiéndose y suspirando con pesadez 
Ruego,día y noche, con toda mi alma
que no me lleve,aún gozo de la vida.

Si algún día me llevara, quisiera que fuese  mientras duermo
y que de mis sueños entrara en la inmensidad.
Dicen muchos,que la muerte,no es màs  
que el viaje de la vida hacia el gran universo.

Pero si al final,vamos a la nada,
sería absurdo decir que no me importa
                     Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα,
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών
Γεωργία  Κόλλια

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει
τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.
Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου
να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.
 
Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει
κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.
Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο
παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.
 
Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει
θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.
                                      Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 31 Μαΐου 2026

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει

Κάθε φορά που έρχεται, η νύχτα, την ημέρα
να συμπληρώσει, βάζοντας στην τούρτα κερασάκι
μ ένα ηλιοβασίλεμα εντύπωση  να κάνει
σαν Κίρκη και σαν μάγισσα για να μας ξελογιάσει. 

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει
σ ένα χορό αισθήσεων σε κίνηση και χρώμα
και κάποιων παραισθήσεων ίσα να ξεχαστούμε
με υποσχέσεις μπόλικες που τόσο μας αρέσουν.

Η νύχτα σαν αρχόντισσα φανταχτερά ντυμένη.
Χορεύει κι όλο γδύνεται γυμνή ποτέ δε μένει. 
                     Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 5 Μαΐου 2026

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις.

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 
δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.
Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις
κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει
θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε
και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει
 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι
παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,
στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.
                                   Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2026

Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο "3 μουσικοί", γράφει η Γεωργία Κόλλια.















Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο

 "3 μουσικοί" που δημιουργήθηκε το 1921. 

Περιγραφή: 

Μαύρα φοράει ο μονάχος 

στην παρτιτούρα του σκυφτός 

Ο πιερότος χαρωπός,

μασκαρεμένος και αυτός.

Πιο δίπλα ο αρλεκίνος

χαίρεται και εκείνος.


Οι τρεις τις μάσκες τους φορούν 

το καρναβάλι ξεκινούν.

Τραγούδια παίζουν εύθυμα 

καθώς είναι τα έθιμα.



       ΠΟΊΗΜΑ 

Τρεις μουσικοί τα λέγανε

μελωδικά με γλύκα

Τραγούδια πιάνανε θαρρείς 

μου φευγε κάθε πίκρα. 


Φλογέρα, πιάνο και βιολί

ζωντάνευαν το κέφι

και όλοι χειροκρόταγαν

και πίνανε αψέντι. 


Και ο Πικάσο και εγώ 

τα πίναμε παρέα 

και η νύχτα εκείνη η έναστρη

πέρναγε τόσο ωραία. 


Και το φεγγάρι εσβησε 

και η νύχτα πια εχάθη

μα την κρατώ σαν φυλαχτό 

μες στης καρδιάς τα βάθη. 


Στους πίνακες σου θε να μπω

και εγώ, μην μείνω έξω 

στο σκηνικό τους να μπλεχτώ

και να το ζωντανέψω. 

   Γεωργία Κόλλια

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2026

Hay noches que el alba tarda mucho en llegar. Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει.

 Hay noches que el alba tarda mucho en llegar
te dan la impresion que no amanecerà.
Las horas, parecen si se hubieran  petrificado 
o si se hubieran caìdo en suen̈o
y yo miro el vacìo como si esperara algo. 

Mientras no miro el vacìo no cesa de existir
el poeta lo escribió y no estaba equivocado. 
Pero es una tentacion enorme y una duda 
si es cierto  que es el vacìo lo que me asusta.
Quien teme el vacìo nunca cae dentro 
y nunca aprenderà, si el vacìo esta en su propia mente.
                                Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                         Γεωργία  Κόλλια
Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει
σου δίνουν την εντύπωση πως δεν θα ξημερώσει.
Οι ώρες λες και πέτρωσαν ή έπεσαν για ύπνο
κι εγώ κοιτάζω το κενό σαν κάτι να προσμένω.

Όσο δεν πέφτω στο κενό δεν παύει να υπάρχει
Ο ποιητής το έγραψε και άδικο δεν είχε
Μα πειρασμός τεράστιος και μια αμφιβολία
αν όντως είναι το κενό αυτό που με τρομάζει.

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα
και δεν θα μάθει, το κενό, αν είναι στο μυαλό του.
                                     Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026

Η ΡΟΥΛΈΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Μια,σε βρίσκω, μια σε χάνω
πες μου αλήθεια, τι να κάνω;
Νοιώθω χάνω το μυαλό 
λίγο, λίγο αν δεν σε δω

Με τους φίλους βγαίνω, πίνω 
τους τα λέω και ξεδίνω 
αναμνήσεις που πονάνε
και σε σένα με γυρνάνε 

Με κερνάνε άλλο ένα 
και εγώ νοιωθω στα χαμένα 
ο έρωτας είναι ρουλέτα 
μια κερδίζεις,χάνεις δέκα

Τι σου είναι η αγάπη;
όλα είναι αυταπάτη 
έπεσα με ένα σου βλέμμα 
μα όλα ήταν ένα ψέμα 

Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω 
πίνω λίγο παραπάνω 
προσπαθώ να δραπετεύσω 
και τις σκέψεις να ημερέψω 

Μα η μορφή σου που τρυπωνει 
την καρδιά μου μαραζώνει
Θέλω να εξιλεωθεί 
πριν η αγάπη μαραθεί

Άλλο μην με βασανίζεις
φυγε ,πίσω μην γυρίζεις
όσες ζήσαμε στιγμές 
τώρα ανοιγουνε πληγές 

Την καρδιά κλειδαμπαρωνω 
ξεμπερδεύω και τελειώνω  
η ζωή είναι γλυκιά  
πάμε για άλλη αγκαλιά
      Γεωργία Κόλλια

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2025

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΗ. ένα ποίημα της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

Τις δυσκολίες της ζωής
μάθε να προσπερνάς
σε όσους πόνους κι αν βρεθεις
το γέλιο να σκορπάς 

Μην παραιτείσαι ούτε στιγμή
πολέμα κι όπου πάει
και ο,τι στην ζωή συμβεί
Θεός θα σε φυλάει. 

Και όταν  όλα πάνε στραβά
και η πίκρα όταν σε πιάνει
να ξέρεις η Παναγιά κοιττά
το θαύμα της να κάνει.

Σαν  νοιωσεις πάλι  μόνος σου
την προσευχή σου κάνε
εύκολος θα είναι ο δρόμος σου
οι Άγιοι βοηθάνε.

Δείξε λιγάκι υπομονή
πολέμησε γενναία
και όσο η ζωή είναι μουντή
εξ ίσου είναι κι ωραία
        ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

 

Πέμπτη 28 Αυγούστου 2025

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte Ένα ταξίδι στο κενό......

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte
y nosotros sin nuestro cuerpo,como aroma sólo 
que "viaja" constantemente para unirse con el universo.
Unos hablan de alma y quizà tengan razón.

Sin cuerpo ni sombra,como aroma sólo.
Tambièn sin suen̈os, me temo que serà.

Desde la oscuridad hacia la luz y otra vez a la oscuridad.
Desde el cero al nfinito, en el medio nuestra vida.
Como relàmpago que en un instante brilla y se apaga
tanta vida, sobre la tierra, sólo nos  tocó.
                                           Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών
                                            Γεωργία  Κόλλια
Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας
κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα
που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.
Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.
Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα
Αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.
Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.
Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει
όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.
                                    Pan Kartsonakis

Δευτέρα 18 Αυγούστου 2025

ΟΙ Φεγγαρολουσμένες. Ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια.

Πιάνουν χορό οι αιθέριες υπάρξεις,
σαν νεραιδούλες όμορφες,
αγγελικά πλασμένες.
Οι φεγγαρολουσμένες.

Με τα μακριά τους τα μαλλιά
μοιάζουν σαν αερικά.
Κατω απ το φως των αστεριών
νοχελικα χορεύουν.
Σαν να χουν βγάλει λες φτερά 
με βήματα ελαφριά 
στην  Ελεούσα Παναγιά
ζητάνε προστασία.
Υγεία, αγάπη και στοργή 
για κάθε ανθρώπινη ψυχή
ζητάνε με μια προσευχή.
Οι αρρώστιες όλες να χαθούν,
τον έρωτα να ξαναβρούν,
ο πόλεμος να λήξει
ειρήνη να σκορπίσει. 

Να πάψουν όλα τα δεινά,
ο κόσμος όλος ν αγαπά,
και να γεμίσει ομορφιά.
Ετσι περνάει η νυχτιά 
με ύμνους και με προσευχές
για να έρθουν όμορφες στιγμές
που θα ευφραίνονται οι ψυχές
του κόσμου οι πονεμένες. 

Μια απ αυτές είμαι κι εγώ,
στην Παναγιά αναζητώ,
χορεύοντας με χάρη,
ειρήνη να ρθει πάλι
αγάπη να χαρίσει
και η πλάση όλη ν' ανθίσει.
         Γεωργία Κόλλια

Παρασκευή 15 Αυγούστου 2025

ΣΕ ΣΕΝΑ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ Εικόνισμα καρδιάς. Ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια.

Στο εικόνισμά σου, εδώ μπροστά, 
αφήνω εγώ λουλούδια
των πόνων μου παρηγοριά
σου αρμόζουνε τραγούδια.

Χίλιες ψυχές σε μια φωνή
θα ψέλνουνε για σενα
για όσα ο Υιος σου κι εσυ
έχετε καμωμένα.

Και η ψυχή θα ευφραίνεται
 και ο καημός θα φεύγει
κάθε κακό μαραίνεται
Κάθε ευχή θεριεύει.
Γεωργία Κόλλια

Παρασκευή 28 Φεβρουαρίου 2025

Ιζήματα ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής.

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες
         των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών
  που  από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει 
      κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων
               κάτι χρόνια να αναγγείλουν, 
                 ο επισκέπτης αν θα ψάξει 
           με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη 
                       και είναι τυχερός, 
                          θα ανακαλύψει 
          ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια
          κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν. 

                              Είναι κάτι πέτρες 
που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά έχουνε γίνει
                   από χιλιάδες δάκρυα χαράς
                         μα πιότερο της λύπης
             κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.
                        Τις έχουν σχηματίσει 
             τόσα λόγια, υποσχέσεις και φιλιά 
                    αναχωρήσεων κι αφίξεων 
                   απολιθώματα αναστεναγμών 
                      και προπαντός ιζήματα
        ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής. 
                              Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 24 Οκτωβρίου 2024

Με μια τρυφερή καληνύχτα θα σας αποχαιρετίσω.

Έτσι σαν αύρα δροσερή την νύχτα αυτή 
με μια τρυφερή καληνύχτα θα σας αποχαιρετίσω.

Ανυπομονώ να βυθιστώ στα όνειρα……….
Σε αυτήν την χώρα που όλα μπορούν να συμβούν.
 Στην χώρα που ο βάτραχος γίνεται πρίγκιπας
  και η πεντάμορφη ερωτεύεται το «τέρας»
Στην χώρα που και οι νεκροί μας ανασταίνονται.
Στην χώρα όπου μπορούμε να συνομιλούμε με όλους,
ακόμη και με κάποιους που έζησαν πολύ πριν από εμάς. 
                                       Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 14 Οκτωβρίου 2024

Ελπίζω να έγινε κατανοητός, από όλους, ο όρος δειμοκρατία.

Όταν λέμε την απλή συνηθισμένη φράση:
-Ένα κιλό ζυμωτό ψωμί δεν κυριολεκτούμε.
Ζητώντας να αγοράσουμε αυτό το βασικό αγαθό,
 λέμε ένα σωρό ψέματα.
Ούτε κιλό είναι πια, το ένα κιλό ψωμί, 
ούτε φυσικά ζυμωτό, με την κυριολεκτική έννοια 
του όρου, αφού δεν είναι προϊόν φυσιολογικής ζύμωσης.
Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν είναι, 
λέω εγώ τώρα, ούτε ψωμί από Έλληνες.
Θα μου πείτε όμως ότι υπερβάλω.
Ίσως και να το έκανα, για να γίνει πιο εντυπωσιακός
 ο πρόλογος και να τραβήξω την προσοχή σας 
κάτι που επιθυμώ.
Αυτοί που ξέρουν όμως το μέγεθος της υποκρισίας, 
και για να σπάσουν πλάκα μαζί μας, 
δίνουν και ονομασίες όπως χωριάτικο 
ή ολικής άλεσης στα διάφορα
(πολλές φορές από εισαγόμενη κατεψυγμένη ζύμη)
αρτοσκευάσματα. 
Κάπως έτσι ονοματίζουμε, άλλοτε από συνήθεια
 και άλλοτε από σκοπιμότητα, πολλά και διάφορα
 στην καθημερινή μας ζωή
 κουτσουρεύοντάς τα ανελέητα και τελικά 
κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας
 αλλά κυρίως τον εαυτό μας κοροϊδεύουμε.

Κάπως έτσι κουτσουρεμένη μπορεί να είναι
 και η δημοκρατία.
Μία κουτσή όμως δημοκρατία ετοιμάζει τον "δρόμο"
για μία δικτατορία. 
Και η δικτατορία, δεν είναι βιώσιμος τρόπος 
διακυβέρνησης.
Και τον καλύτερο ηγέτη, κάποτε βιολογικά
 θα τον διαδεχτούν ανίκανοι και ίσως επικίνδυνοι 
για την κοινότητα ηγέτες.
Στη Δημοκρατία όμως, που είναι το καλύτερο
 σύστημα διακυβέρνησης για το σκάφος της πολιτείας,
 πρέπει ο δήμος θα έχει κράτος και μέχρι τότε 
ο κάθε λαός έχει την δημοκρατία που του αξίζει.
Ας μην γκρινιάζουμε λοιπόν
ή μάλλον η πλειοψηφία των ψηφοφόρων. 
Η Δημοκρατία στο χέρι μας είναι 
να μην είναι κουτσουρεμένη και υποκριτική.
Η Δημοκρατία στο χέρι μας είναι
 να μην είναι ή να γίνεται δειμοκρατία.
Στο χέρι μας είναι και στον βαθμό 
που στον καθένα μας αναλογεί να έχουμε
 μία καλύτερη δημοκρατία όπου η ευτυχία 
των πολλών θα είναι αυτονόητη.
Και φυσικά το σκάφος της πόλης για να ταξιδέψει 
θέλει έναν καπετάνιο που πρώτα από όλα να ξέρει 
τη δουλειά του αλλά χρειάζεται 
και τον τελευταίο μούτσο 
αλλά και τον μάγειρα, όπως
 και τον δεύτερο καπετάνιο
 ή και τον τρίτο.
Τα πλοία της αρχαιότητος ταξίδευαν
 με τη δύναμη των κωπηλατών τους.
Αν οι κωπηλάτες όμως το έκαναν μόνο
 υπό την απειλή του μαστιγίου, τότε τι νόημα είχε
 το ταξίδι και για το συμφέρον τίνος γινόταν
 αν όχι του πληρώματος που σε μία δημοκρατία
 πρέπει να αισθάνεται πλοιοκτήτης;
Και φυσικά όταν έχουμε ένα πρόβλημα δε ρωτάμε 
τους πολλούς αλλά τους ειδικούς. 
Ωστόσο για τα προβλήματα της πόλης δεν κατάλαβα
 γιατί να μην έχει υποχρέωση ή δημοκρατία 
να κάνει τους πολίτες της, με την πραγματικά 
όμως δωρεάν παιδεία, ειδικούς σε κάποιους τομείς
 εκτός ίσως κάποιων που επιθυμούν τον τίτλο 
του ιδιώτη με την κυριολεκτική έννοια του όρου.
Είναι κι αυτό μέσα στη Ζωή αν και πιστεύω ότι 
τους ιδιώτες τους δημιουργούν οι δειμοκρατίες 
που στρώνουν χαλί για αυταρχικά συστήματα 
διακυβέρνησης των πολλών από τους λίγους.
Ειδικούς, μέσα από την παιδεία, αλλά πολίτες 
και όχι υπηκόους.
Αυτά τα λίγα και ελπίζω να μην έκανα κανένα
 να κακοκαρδίσει, ενώ αντίθετα σκοπός μου ήταν
 να γράψω κάποιες σκέψεις μου απλά και μόνο.
Δημοκρατία έχουμε άλλωστε.

Φιλικά πάντοτε
Πάν Καρτσωνάκης
Υ. Γ: Ελπίζω να έγινε κατανοητός, από όλους,
 ο όρος δειμοκρατία.
Δείμος = φόβος.
Και κάτι τελευταίο.
Τον Προμηθέα τον σταύρωσαν το κράτος και η βία 
(όταν αυτά πάνε μαζί, το μπορούν)
 με άλυτα δεσμά που έκανε ο ειδικός 
για τη δουλειά αυτή θεός της φωτιάς ΗΦΑΙΣΤΟΣ
 έστω και παρά τη θέλησή του 
υπακούοντας απλά στην εξουσία.