Pienso en la muerte , así como me mira
la veo lamiéndose y suspirando con pesadez
Ruego,día y noche, con toda mi alma
que no me lleve,aún gozo de la vida.
Si algún día me llevara, quisiera que fuese mientras duermo
y que de mis sueños entrara en la inmensidad.
Dicen muchos,que la muerte,no es màs
que el viaje de la vida hacia el gran universo.
Pero si al final,vamos a la nada,
sería absurdo decir que no me importa
Pan Kartsonakis
Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα,
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών
Γεωργία Κόλλια
Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει
τον βλέπω ξερογλείφεται και βαριαναστενάζει.
Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου
να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.
Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει
κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.
Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο
παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.
Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει
θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.
Πάν Καρτσωνάκης
