Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω

σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους

σε ακρογιάλια και νησιά, στα κύματα απάνω

όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας.

Κι όταν θα έλθει η στιγμή, απ’ το κορμί, να φύγω

θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο.

Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες

έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία.

Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους

κι όπως πολλοί, στην ποίηση, βρήκα το «καταφύγιο».

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Quisiera ser amuleto sobre tu ropa Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω

Quisiera ser amuleto sobre tu ropa 

cuidarte cada rato para que el mal no te alcance

Y tú,en tu mente siempre tengas el no olvidarme 

cuando cambies de vestimenta  por miedo a perderme.

 Quisiera tener una hierba màgica  y rara

que cure cualquier mal y ahuyente la muerte 

regalàrtela y con ella te hagas inmortal 

y estrella en el cielo adornes las noches.

Quisiera  ser naúfrago contigo en lo desconocido

y rezar que nunca, nadie nos encuentre.

  Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                           Γεωργία  Κόλλια

Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω

να σε προσέχω διαρκώς, κακό να μην σε πιάνει

κι εσύ το νου σου πάντοτε να έχεις μην ξεχάσεις

όταν αλλάζεις φορεσιά. να τρέμεις μην με χάσεις.

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

που να γιατρεύει κάθε τι και θάνατο ξορκίζει

να στο χαρίσω και μ’αυτό αθάνατη  να γίνεις

αστερισμός στον ουρανό τις νύχτες να στολίζεις. 

Θα ΄θελα να ‘μουν ναυαγός στο άγνωστο μαζί σου

και να προσεύχομαι ποτέ, να μην μας βρει κανένας. 

                             Πάν Καρτσωνάκης

Η ΑΞΊΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΥ........από την Γεωργία Κόλλια

Πόσο αξίζει ενα φιλί;

Πόσο αξίζει,πόσο;

θα δώσω όσο - όσο

τα χείλη σου να νοιώσω. 

Αυτά τα χείλη που αγαπώ

να τα γευτώ, να τα αισθανθώ

μου πήραν την καρδιά μου

και όλα τα όνειρά μου. 

Τα μεθυσμένα σου φιλιά

όλου του κόσμου τα φλουριά

έγω θέλω να δώσω

γα να τα ξσνανοιώσω 

Στου δωματίου την σιωπή

χάθηκα δίχως αφορμή

Χίλιες φωτογραφίες

παλιές μας ιστορίες.

    Γεωργία Κόλλια

Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι, συνήθως, λένε...

Ένας λεκές που έμεινε εδώ και τόσα χρόνια

λες και στοιχειώνει το χαρτί κι αυτά που ναι γραμμένα.

Ίσως να είναι δάκρυ μου κι εκεί πέφτει το βλέμμα 

κι όχι στις λέξεις που 'γραψες για να μου πεις αντίο.

Για μένα ανεκτίμητο είναι και το φυλάω

αυτό το γράμμα που 'στειλες πριν φύγεις Αυστραλία

καθώς δεν ήταν δυνατόν δια ζώσης να τα πούμε.

Ήμουν στον Έβρο, στο στρατό, στο χάος μιας θητείας.

Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι, συνήθως, λένε

αυτοί που ανεκπλήρωτοι για κάποιο λόγο μείναν.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

 

Οι κάπηλοι σφετεριστές θα μείνουν θεόγυμνοι

Έτσι όπως είναι οι πληγές, στο σώμα μας σημάδια

που άφησαν κι ας πέρασε πολύς καιρός, ενθύμια 

αδιάψευστα τεκμήρια, πειστήρια εγκλημάτων

που στο κορμί σου έγιναν Ελλάδα και τα κρύβουν. 

Αλλά το φως με τις σκιές δεν γίνεται να κρύψεις

και δεν μπορείς να πολεμάς με δόγμα τις αλήθειες.

Ο σπόρος που ‘πεσε στη γη αργεί μα θα βλαστήσει

μόλις θα βρει κατάλληλες συνθήκες και θ’ ανθίσει.

Οι κάπηλοι και ψεύτικοι σφετεριστές θα μείνουν

θεόγυμνοι και πιθανόν τότε να καταλάβουν. 

                              Πάν Καρτσωνάκης

Ruego,día y noche, con toda mi alma Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

Pienso en la muerte , así como me mira

la veo lamiéndose y suspirando con pesadez 

Ruego,día y noche, con toda mi alma

que no me lleve,aún gozo de la vida.

Si algún día me llevara, quisiera que fuese  mientras duermo

y que de mis sueños entrara en la inmensidad.

Dicen muchos,que la muerte,no es màs  

que el viaje de la vida hacia el gran universo.

Pero si al final,vamos a la nada,

sería absurdo decir que no me importa

                     Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα,

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών

Γεωργία  Κόλλια

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει

τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.

Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.

 

Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει

κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.

Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο

παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.

 

Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει

θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Στην αγάπη δεν υπάρχουν δρόμοι έτοιμοι......

Στην αγάπη δεν υπάρχουν δρόμοι έτοιμοι,

 τους φτιάχνεις εσύ.

Αν είσαι καλός, πού ‘ναι οι οχτροί σου;

Θηρίο τον λένε τον άνθρωπο. Κολοκύθια.

 Ποιο θηρίο, μωρέ; Έχει το θεριό μαχαίρια; 

Φκιάνει σκοτώστρες και τουφεκάει; 

Θηρίο… Βρισιά για τα θεριά!

Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα.

Από ‘κει και πέρα, οι άνθρωποι 

ή παραμένουν άνθρωποι

 και κλαίνε ή γίνονται τέρατα, 

και κάνουν τους άλλους να κλαίνε.

Όλοι είμαστε άνθρωποι.

 Άνθρωποι που ήρθαμε για να φάμε

 όχι μόνο το μέλι αλλά και το κεντρί.

Μενέλαος Λουντέμης, 1912-1977

Έλληνας συγγραφέας

Η ΓΟΜΑ, της Γεωργίας Κόλλια

Κάθε όνομα και δάκρυ

 και ζητώ να βρώ μιαν άκρη

 μια γόμα που θα σβήσει

 τις φιλίες που  έχουν δύσει

Φίλους που έγιναν σιωπή

που χαθήκαν μιαν αυγή

 ήρθε η ώρα να αφήσω

 με την γόμα μου να σβήσω

Έδωσα και παραπάνω

 τον λογαριασμό πια χάνω

 ένας ήταν ο Οιδίπους

 δεν κρατώ άλλο τους τύπους

Τα ματάκια μου δεν βγάζω

 την ψυχή μου λογαριάζω

 και αν πονώ τώρα πολύ

 δεν υπάρχει επιλογή

Θετική και ονειροπόλα

 τα προσφέρω όλα για όλα

 στην ζωή μου θέλω αξίες

 σταθερές, σωστές φιλίες.

           Γεωργία Κόλλια

Θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει

τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.

Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.

 

Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει

κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.

Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο

παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.

 

Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει

θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

                               Πάν Καρτσωνάκης

Πολλές φορές με ρώτησαν γιατί δεν τραγουδάω

Κανείς δεν είναι λεύτερος ψευδαίσθησή μας είναι.

Λεύτεροι μόνο οι τρελοί, οι καλλιτέχνες, είναι

σαν τραγουδούν ελεύθερα και στα κλουβιά τους σπάνε

τα σίδερα της λογικής και κόντρα στο συμφέρον.

Μοιάζω με κείνα τα πουλιά που στα κλουβιά τους μέσα

δεν κελαηδούν από χαρά, μα ο λυγμός τους μοιάζει

θρήνος που έχει ψεύτικο ερωτικό κουκούλι

για τη ζωή που χάνεται μες το κλουβί τους τώρα.

Πολλές φορές με ρώτησαν γιατί δεν τραγουδάω

κι όταν οι άλλοι τραγουδούν ποτέ μου δε χορεύω.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

Να δραπετεύω μ άρεσε σε κόσμους ουτοπίας

εκεί που ζουν τα ξωτικά, τελώνια και νεράιδες,

εκεί όπου τα θαύματα  δεν προκαλούν εκπλήξεις

κι ο πόνος είναι άγνωστος κι ο θάνατος το ίδιο.

Κρατώντας μαγικό ραβδί κοιτώντας με στα μάτια

κάθε φορά ερχόσουνα ντυμένη σαν νεράιδα 

και ράντιζες χρυσόσκονη τα έπιπλα κι εμένα.

Έτσι πιο εύκολα να μπω στις χώρες του ονείρου.

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

από σαπούνι και νερό, γυαλίζουν κι όμως σκάνε.

                       Καρτσωνάκης Πάν

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει

Κάθε φορά που έρχεται, η νύχτα, την ημέρα

να συμπληρώσει, βάζοντας στην τούρτα κερασάκι

μ ένα ηλιοβασίλεμα εντύπωση  να κάνει

σαν Κίρκη και σαν μάγισσα για να μας ξελογιάσει. 

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει

σ ένα χορό αισθήσεων σε κίνηση και χρώμα

και κάποιων παραισθήσεων ίσα να ξεχαστούμε

με υποσχέσεις μπόλικες που τόσο μας αρέσουν.

Η νύχτα σαν αρχόντισσα φανταχτερά ντυμένη.

Χορεύει κι όλο γδύνεται γυμνή ποτέ δε μένει. 

                     Πάν Καρτσωνάκης

En el sueño la mente en mundos viaja Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει.

En el sueño la mente en mundos viaja

sin normas de lògica, leyes de física

Puedes volar como los pájaros y con las ferias lucrative

y cuando te sientes acorralado te despiertas poco antes de morir.

Así como de repente te despiertas, nuestra mente huye 

quisiera que mi cuerpo pudiera hacer lo mismo.

Y unos dicen que puede y en otros mundos va

porque aunque el cuerpo parece perecedero, 

no  es sino el vehìculo en este viaje terrenal.

Incluso en Odisea de Ulises ve y reconoce, 

en el Hades, a amigos y conocidos entonces el Ulises.

                           Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                  Γεωργία  Κόλλια

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 

δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις

κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει

θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε

και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει

 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι

παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,

στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Η αγάπη δεν έχει καμία άλλη επιθυμία εκτός απ την εκπλήρωσή της.

Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την,

μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα.

Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου,

μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα

στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την,

μόλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει

 τα όνειρά σου

σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο...

Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της

Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει  σε κοσκινίζει

για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου

σε αλέθει για να σε λευκάνει, σε ζυμώνει

ώσπου να γίνεις απαλός.

Και μετά σε παραδίδει στην ιερή φωτιά της

για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το Άγιο Δείπνο.

Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη, για να

μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου!

Αλλά...αν απ το φόβο σου γυρέψεις μόνο την

ησυχία της αγάπης κ την ευχαρίστηση της αγάπης...

τότε θα ήταν καλύτερα για σένα, 

να σκεπάσεις την γύμνια σου

και να βγεις έξω απ το αλώνι της αγάπης, και να σταθείς

στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς,

αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου

και θα κλαις άλλα όχι με όλα τα δάκρυα σου.

Η Αγάπη δεν δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της

και δεν παίρνει τίποτα παρά απ τον εαυτό της.

Γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη...

Όταν αγαπάς δεν θα πρεπε να λες

Ο Θεός είναι στην καρδιά μου..

    Αλλά μάλλον.....

''εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού''.

Και μην πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις

την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη αν σε βρει άξιο

θα κατευθύνει εκείνη την δική σου πορεία.

Η Αγάπη δεν έχει καμία άλλη επιθυμία

εκτός απ την εκπλήρωσή της.

Χαλίλ Γκιμπράν

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις.

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 

δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις

κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει

θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε

και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει

 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι

παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,

στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα...

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

                             Πάν Καρτσωνάκης

Ματαίως όμως τελικά, δεν βρέθηκε μια λύση.

Ένα σημάδι, σφράγισμα, πάνω στο σώμα έχω

μα τώρα το συνήθισα, ούτε που το προσέχω

και τόσα χρόνια ύστερα το ξέχασα που νέος

ντρεπόμουν και το έκρυβα, δεν γνώριζα βεβαίως

ούτε γιατί γεννήθηκα με τούτο το σημάδι

ούτε γιατί προσπάθησε με αγιασμό και λάδι

η μάνα μου πολλές φορές, με εξορκισμούς να σβήσει.

Ματαίως όμως τελικά, δεν βρέθηκε μια λύση.

Ένας μου πρόγονος εκεί, στα βάθη της Ασίας

μόνιμος κάτοικος τρελός, ήταν  της ουτοπίας.

Μα τότε άλλες εποχές, ήταν και όπως λένε

τους ποιητές «πετροβολούν» και τώρα δεν τους καίνε.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Με φυλακτά και αγιασμό, με ξόρκια και λιβάνι

Θυμάμαι όταν μου ΄λεγες, σαν άλλαζες φυτίλι 

- Όσο θα καίει τούτο δω, το λάδι στο καντήλι,

θα ΄ρχονται όλες οι ψυχές στη φλόγα για να πίνουν.

κι έτσι θα εγκλωβίζονται κι ως το πρωί θα μείνουν.

Με φυλακτά και αγιασμό, με ξόρκια και λιβάνι

δεν καταφέρνω τίποτα, τίποτα δε με πιάνει.

Έρχεσαι πάντα ξαφνικά, στον ύπνο μου, μιλάμε

αλλά και πάλι ξαφνικά, ξυπνώ γιατί φοβάμαι.

Εσύ  μου έλεγες συχνά, δεν πρέπει να μπερδεύω

τους ζωντανούς με τους νεκρούς και τώρα το πιστεύω.

Μην έρχεσαι στον ύπνο μου, δεν έχω συνηθίσει.

Ξέρω πως είναι όνειρο κι όμως θα με φοβίσει.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο σε ένα περιοδικό,

 είναι η καλύτερη παρέα για τις μικρές και μοναχικές 

νυχτερινές ώρες, που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου.

Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά 

του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι, 

λιβάνι στην έμπνευση!

 Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις 

και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της.

Όλοι οι άλλοι να κοιμούνται

 (εκτός από σένα και κάτι άλλα φαντάσματα) 

και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα 

και σαν να πίνεις αίμα από τα ίχνη που άφησαν 

κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα .

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους 

που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, σε άλλα επίπεδα πνευματικά, 

αφήνοντάς μας την αγωνία τους.

Κάποιους που με έκπληξη, πολλές φορές, 

ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με εσένα είναι. 

Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος από τα μάτια σου 

αποκαλύπτοντας πόσο πιο απλά είναι όλα αλλά και πόσο σύνθετα.

 Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη, 

που δεν είναι ούτε καν ορατή. 

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου και μέσα στα όνειρά σου. 

Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται και να πεθαίνει συνεχώς.

Και είσαι σίγουρος ότι σαν κι εσένα υπήρχαν, υπάρχουν 

και θα υπάρξουν χιλιάδες.

 Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου. 

Είσαι μία σκόνη μη ορατή αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν.

                                 Πάν Καρτσωνάκης