Στην αγάπη δεν υπάρχουν δρόμοι έτοιμοι,
τους φτιάχνεις εσύ.
Αν είσαι καλός, πού ‘ναι οι οχτροί σου;
Θηρίο τον λένε τον άνθρωπο. Κολοκύθια.
Ποιο θηρίο, μωρέ; Έχει το θεριό μαχαίρια;
Φκιάνει σκοτώστρες και τουφεκάει;
Θηρίο… Βρισιά για τα θεριά!
Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα.
Από ‘κει και πέρα, οι άνθρωποι
ή παραμένουν άνθρωποι
και κλαίνε ή γίνονται τέρατα,
και κάνουν τους άλλους να κλαίνε.
Όλοι είμαστε άνθρωποι.
Άνθρωποι που ήρθαμε για να φάμε
όχι μόνο το μέλι αλλά και το κεντρί.
Μενέλαος Λουντέμης, 1912-1977
Έλληνας συγγραφέας
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου