Σάββατο, 24 Αυγούστου 2019

Κόρινθος: Αντί να κάνετε διαφημιστικά σποτάκια. Ποιος έχει την ευθύνη για την συντήρηση;

 Ποιος έχει την ευθύνη για την συντήρηση;
 Ο Δήμος ή μήπως οι καταστηματάρχες;

Όπως όμως και να έχει αυτό δείχνει αμέλεια 
συντήρησης στην Κόρινθο και δεν βοηθάει 
στην τουριστική προβολή της πόλης μας.
Αντί λοιπόν να κάνετε διαφημιστικά σποτάκια.
Υ.Γ: Τις φωτογραφίες μας τις έστειλε 
ο αναγνώστης του BLOG Δ.Β
και τον ευχαριστούμε γι αυτό.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ή μήπως ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ;

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ  
ή μήπως ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ;
Θα τρίζουν τα κόκαλα κάποιων....

Ανοίγουμε πανιά ή ρίχνουμε άγκυρες;

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Κάποτε μιλούσα με έναν άγνωστο τύπο που βρήκα σε παρέα, ο οποίος 
τα ‘χε βάλει με τον αείμνηστο Καπετάν Βασίλη Κωνσταντακόπουλο, 
που τότε –μετά από κόπους και βάσανα- ολοκλήρωνε την επένδυση
 του Costa Navarino στην Πύλο. 
Φώναζε λοιπόν πως ο καπετάνιος φτιάχνει μια φρικτή τσιμεντούπολη μέσα 
σε μια πανέμορφη περιοχή, πως καταστρέφει την παραδοσιακή αγροτική 
παραγωγή, πως οι παραλίες θα γίνουν πανάκριβες και απροσπέλαστες 
για τους ντόπιους και άλλα συναφή.

Είχε τέτοιο μένος που σκέφτηκα ότι –ως ντόπιος όπως δήλωνε- ίσως να ήξερε
 κάτι παραπάνω από μας που βλέπαμε τα πράγματα από μακριά 
και εξιδανικεύαμε μια επένδυση τέτοιου εύρους δίχως να γνωρίζουμε λεπτομέρειες. 
Τον ρώτησα λοιπόν σε ποιο χωριό μένει, υποθέτοντας ότι το πελώριο 
ξενοδοχείο και γκολφ πιθανότατα έμπαινε μέσα στα δικά του χωράφια. 
Ξέρετε τι μου απάντησε; «Α όχι, εγώ στην Αθήνα μένω, στους Αγίους Αναργύρους. 
Ταξιτζής είμαι. Απλώς θέλω, τον Δεκαπενταύγουστο που κατεβαίνω στο χωριό 
του πατέρα μου να το βρίσκω όπως το ‘ξερα, 
όχι όπως θέλει ο Κωνσταντακόπουλος για να οικονομάει».

Ακραίο το παράδειγμα; 
Δεν νομίζω. 
Συνηθέστατο και ιδιαιτέρως δημοφιλές
 σε ικανή μερίδα συμπατριωτών. 
Ξέρω κάμποσους που διαφωνούν με την επένδυση στο Ελληνικό, ενώ έχουν
 να περάσουν από την περιοχή από τότε που πέταξαν τελευταία φορά
 με αεροπλάνο απ’ το παλιό αεροδρόμιο. 
Δεν έχουν δει τον σημερινό σκουπιδότοπο, ούτε την καταστροφή του πράσινου
 που ήδη έχει συντελεστεί λ’όγω της εγκατάλειψης. 
Ξέρω άλλους που διαμαρτύρονται ότι στο Ελληνικό θα τσιμεντοποιηθούν
 αρχαιότητες, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν κάνει ούτε μια φορά στην ζωή τους
 τον κόπο ν’ ανεβούν στην Ακρόπολη.

Ξέρω πολλούς που απαιτούν το Ελληνικό να γίνει μητροπολιτικό πάρκο 
και πνεύμονας πρασίνου, ενώ αν τους πεις μια Κυριακή πρωί να πάνε 
ως το Πεδίον του Άρεως για να το χαρούν, θα σε βγάλουν τρελό. 
Η καφετέρια στην κοντινή τους πλατεία είναι καλύτερη και ευκολότερη.
 Ξέρω κάμποσους που επειδή έτυχε να έχουν δουλειά σήμερα στο δημόσιο 
ή σε ιδιώτη, επειδή έτυχε να μην έχουν παιδιά στο εξωτερικό ή σε ηλικία
 που ψάχνουν για δουλειά, ξεφυσούν με δυσφορία όταν κάποιος τους μιλήσει 
για τις καινούριες θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν εκεί. 
Άλλα είναι τα σημαντικά κατά την γνώμη τους.

Τέλος πάντων, όλες οι ανθρώπινες κοινωνίες αλλά κυρίως η ελληνική, 
έχουν στο εσωτερικό τους το κομμάτι που θέλει να φύγει προς τα εμπρός
 και το κομμάτι που θέλει να μείνει στο σημείο που βρίσκεται.
 Το κομμάτι που ανοίγει πανιά προς τους ανοικτούς ορίζοντες και το κομμάτι
 που ρίχνει δέκα άγκυρες για να καθηλωθεί εκεί που είναι. 
Το κομμάτι που σιχαίνεται την σημερινή μιζέρια και ονειρεύεται 
τους καινούριους τόπους, αλλά και το κομμάτι που εξιδανικεύει 
την σημερινή του μετριότητα διότι τρέμει αυτά που κρύβει το μακρινό άγνωστο.

Τους κατανοώ και τους δυο. 
Αλλά συντάσσομαι με τα ανοικτά πανιά.
 Ξέρω πως όλα γύρω μου σήμερα δεν είναι κατακριτέα, ξέρω επίσης
 πως οι καινούριοι τόποι θα έχουν κι αυτοί προβλήματα.
 Όμως οι κοινωνίες και οι οικονομίες που δεν φεύγουν προς τα εμπρός,
 μαραζώνουν, ξεραίνονται. 
Κι αυτές που μένουν στάσιμες, δεν εξασφαλίζουν την ηρεμία και την ασφάλεια 
των πολιτών αλλά μακροπρόθεσμα υποσκάπτουν και περιορίζουν το μέλλον τους. 
Το Ελληνικό, μέσα σε όλη την πολυπλοκότητα του, συμβολίζει 
τα ανοικτά πανιά για την ελληνική κοινωνία. 
Ο Σύριζα και το το παλιό ΚΑΣ, ήταν με τις άγκυρες…

Η συγκλονιστική διαφήμιση της εταιρείας για τον Έλληνα MVP του NBA

Η συγκλονιστική διαφήμιση της εταιρείας
 για τον Έλληνα MVP του NBA 
«Ζούσε σε ένα δωμάτιο με όλη την οικογένεια στην Αθήνα...»

Τη νέα της διαφήμιση με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο παρουσίασε η εταιρεία 
αθλητικών ενδυμάτων Nike, μετά την απονομή του βραβείου του MVP
 στον Έλληνα σταρ του NBA.

Ο Αντετοκούνμπο, με δάκρυα στα μάτια, παρέλαβε το έπαθλο 
του πολυτιμότερου παίκτη του ΝΒΑ και στην ομιλία του, αναφέρθηκε 
στους γονείς του και τα όσα είχαν περάσει, μέχρι να φτάσει σε αυτή τη στιγμή. 
Και η Nike που είναι χορηγός του Greek Freak παρουσίασε όλο το χρονικό 
της πορείας του, μέσα σε μια διαφήμιση του ενός λεπτού. 
Εμφανίζοντας φωτογραφίες από τα παιδικά του χρόνια με την οικογένειά του, 
μέχρι και φάσεις από την καριέρα του στο ΝΒΑ, η νέα διαφήμιση
 της εταιρείας για τον Ελληνα άσο είναι πραγματικά συγκλονιστική.

«Γεννήθηκε στην Αθήνα. Ζούσε σε ένα δωμάτιο με όλη την οικογένειά του. 
Πήρε την πρώτη μπάλα μπάσκετ όταν ήταν 12 ετών. 
Ονειρευόταν να παίξει στο ΝΒΑ. 
Εβαλε δουλειά στο όνειρό του. 
Ταξίδεψε στις ΗΠΑ το 2013. 
Δημιούργησε μια φήμη. 
Τον υιοθέτησε μια πόλη. 
Έμαθε πως να ηγείται. 
Αναδείχθηκε MVP το 2019.
 Είναι τρελό μόνο μέχρι να το πετύχεις», αναφέρει στη διάρκεια 
της διαφήμισης η Nike.
Δείτε την εντυπωσιακή διαφήμιση της Nike για τον MVP 
του NBA Γιάννη Αντετοκούνμπο:

Δημοτικό έργο; Κατασκευή σκάλας γωνία Ποσειδωνίας και ΟΣΕ μην λαμβάνοντας υπ όψιν πιθανόν τους ΑΜΕΑ......

Δημοτικό έργο; Κατασκευή σκάλας γωνία Ποσειδωνίας 
και ΟΣΕ μην λαμβάνοντας υπ όψιν πιθανόν τους ΑΜΕΑ, 
τις γυναίκες με τα καρότσια  και όσους αδυνατούν 
να ανέβουν σκάλα ……
Ελπίζουμε ότι δεν θα το παραδώσουν μισό.
Υ.Γ: Την φωτογραφία μας την έστειλε φίλος 
κάτοικος της περιοχής αλλά και αναγνώστης του BLOG.

Είναι σημαντικό, άραγε ότι καθαρίστηκε ένα παλιοοικόπεδο από τα ξερά και τα καμένα;

Βρε Δεν Ντρέπεστε Άθλιοι;
Είναι σημαντικό, άραγε ότι καθαρίστηκε
 ένα παλιοοικόπεδο από τα ξερά και τα καμένα; 
Είναι άραγε τόσο σημαντικό ώστε να πάει ολόκληρος πρωθυπουργός 
και να μιλήσει επί 20 λεπτά ζωντανά γιατί αυτό το οικόπεδο 
των 8 στρεμμάτων είχε 20 χιλιάδες τόνους καμένων υλικών από το Μάτι 
κι επί ένα χρόνο ήταν μια εικόνα ντροπής;

Είναι άραγε σημαντικό ότι αποφασίστηκε η πλήρης κάλυψη των εγκαυματιών
 από την φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική; 
Πλέον θα παίρνουν τα πάντα, ακόμη και κρέμες που δεν συνταγογραφούνται 
χωρίς να πληρώνουν από την τσέπη τους.

Είναι άραγε τόσο σημαντικά όλα αυτά ρωτήθηκε ο πρώην βουλευτής 
του ΣΥΡΙΖΑ, Γ. Κυρίτσης, δημοσιογράφος στο επάγγελμα στην κομματική Αυγή;

Και με το γνωστό ειρωνικό ύφος του έδωσε συγχαρητήρια στην κυβέρνηση 
για την τεράστια επιτυχία της.

Ειρωνεία γιατί μέσα σε ένα μήνα έγινε στο οικόπεδο της ντροπής ό,τι 
δεν είχε κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Ειρωνεία γιατί τουλάχιστον 45 εγκαυματίες που περνούν τα πάνδεινα 
θα μπορούν τουλάχιστον να μην ασχολούνται με κρέμες και φάρμακα.

Τι είναι άραγε πιο σοβαρό; 
Ενας πρωθυπουργός και μια κυβέρνηση που συμβολικά και ουσιαστικά
 κάνει μια κίνηση ανθρωπιάς;

Ή ένας πρώην βουλευτής κι εσαεί λειτουργός της δημοσιογραφίας 
(εσαεί στρατευμένης στην ιδεολογική θολοκουλτούρα του
 αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση) που ειρωνεύεται 
το κορυφαίο τραγικό γεγονός στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

Ο κ. Κυρίτσης είναι αυτός που είχε δηλώσει
 μετά την ψήφιση του μνημονίου το 2015: 
«Η αποψινή ήταν η πιο εξευτελιστική στιγμή στη ζωή μου από τότε 
που κατουρήθηκα στο σχολικό στην τρίτη δημοτικού».

Δεν παραιτήθηκε βεβαίως έκτοτε, συνέχισε να περνά… εξευτελιστικές 
στιγμές στη ζωή του σαν κι αυτήν της τρίτης δημοτικού.

Όμως, το πρόβλημα δεν είναι ο Κυρίτσης, αδιάφορος και περαστικός
 ήταν από την πολιτική. 
Το πρόβλημα είναι ότι στον ΣΥΡΙΖΑ ακόμη δεν έχουν καταλάβει
 γιατί έχασαν, γιατί έστρωσαν το χαλί στη Νέα Δημοκρατία.

Και κυρίως γιατί εξόργισαν τόσο πολύ τον κόσμο.
 Το πρόβλημα είναι ότι δεν αντιλαμβάνονται ότι το να καθαρίζεις ένα οικόπεδο 
με 20 χιλ. τόνους από τα καμένα του Ματιού έχει πολύ μεγάλη σημασία.

Αφενός γιατί ήταν ένα οικόπεδο κίνδυνος θάνατος. 
Κι αφετέρου γιατί ήταν εικονογραφημένο το δράμα, η τραγωδία 
που έζησε η χώρα πέρυσι το καλοκαίρι.

Και για λόγους απλά συμβολικούς έπρεπε να απομακρυνθούν.
 Αυτό που επί ένα χρόνια «κλωσούσαν» κι αδυνατούσαν
 να καταλάβουν λύθηκε μέσα σε ένα μήνα.

Ναι, είναι τεράστια επιτυχία και ναι ορθώς την αναγάγει η κυβέρνηση
 σε μείζον θέμα.

Είναι θέμα ανθρωπιάς, είναι θέμα βελτίωσης της καθημερινότητας, 
είναι ότι κάποτε πρέπει και κάποιος να κρατά τις υποσχέσεις του, 
ειδικά σε τέτοιες περιπτώσεις.

Οσο για τους εγκαυματίες που συνεχίζουν τον Γολγοθά τους, 
ο κ. Κυρίτσης και οι δημοσιογράφοι του ΣΥΡΙΖΑ 
θα μπορούν να κάνουν ένα ρεπορτάζ.

Εχουν πάει ποτέ στο Μάτι; 
Εχουν μιλήσει με εγκαυματίες;
 Εχουν βάλει τα κλάματα βλέποντας ανθρώπους να σου μιλάνε
 και να πονάνε ένα χρόνο μετά;

Εχουν ακούσει αυτούς τους ανθρώπους να λένε ότι αν δεν ήταν κάποιος
 πλούσιος Ελληνας (δεν έχει σημασία το όνομά του) θα ήταν εγκαταλελειμμένοι;

Λένε ψέματα δηλαδή ότι η προηγούμενη κυβέρνηση 
δεν τους συμπεριφέρθηκε όπως έπρεπε;

Αν λένε ψέματα και λέει αλήθειες ο Κυρίτσης ή ο Πολάκης ας πάνε στο Μάτι 
να τους το πουν και να τους κοιτάξουν κατάματα.

Φτάνει πια η αθλιότητα με το Μάτι. 
Αν δεν μπορούν οι διάφοροι Κυρίτσηδες να αντιληφθούν
 τι έγινε τουλάχιστον ας σιωπήσουν.

Τουλάχιστον φαίνεται ότι στη νέα κυβέρνηση βλέπουν τις αθλιότητες 
και στην περίπτωση της τραγωδίας αυτής που βρήκε την Ελλάδα δεν θα ξεχάσουν.

Ούτε τους ζωντανούς, ούτε τους νεκρούς.

Κανέλλης Σ. Βασίλης 
Το Βήμα

23 Αυγούστου 1939: Αρχίζει ο μήνας του "Μέλιτος" ...πόσο κράτησε;

23 Αυγούστου 1939 η σοβιετική ένωση 
και η ναζιστική Γερμανία υπέγραψαν σύμφωνο
 μη επίθεσης, γνωστό ως Ριπερντροπ-Μολοτοφ. 
Όσο ίσχυε το εν λόγο σύμφωνο, 
οι εν Ελλάδι κομμουνιστές ήταν σε αντίθεση 
με οποιαδήποτε αντίσταση των Ελλήνων
 έναντι των φίλιων γι αυτους δυνάμεων του Άξονα 
(Tweet Agis Photopoulos)
23 Αυγούστου 1939: Αρχίζει ο μήνας του "Μέλιτος"
 ...πόσο κράτησε;
Έως ότου ο Χίτλερ έκανε το "σφάλμα" 
να επιτεθεί στην Σοβιετική Ένωση....
Φυσικά και κατά την διάρκεια της επίθεσης έκανε
και σωρεία άλλων "λαθών".......
...τόσα πολλά που σε βάζουν σε υποψίες.

Λέρος - Τι Λένε Μάρτυρες Για Την Φωτιά: Μετανάστες Είχαν Ανάψει Ναργιλέ Μέσα Στα Πεύκα.

 Μεγάλη μάχη έδωσαν την Παρασκευή οι δυνάμεις της πυροσβεστικής 
και του Πολεμικου Ναυτικού που βρέθηκαν στη Λέρο, 
για να διασώσουν το μοναδικό πευκοδάσος του νησιού, 
το οποίο είχε παραδοθεί στις φλόγες από το μεσημέρι.

Από το απόγευμα, η κατάσταση είναι αρκετά βελτιωμένη, σύμφωνα
 με την ενημέρωση της πυροσβεστικής και το ερώτημα που απασχολεί,
 αφορά στον τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε να καίει η πυρκαγιά, 
που για μεγάλο διάστημα έκαιγε ανεξέλεγκτα. 
Οι έρευνες των αρχών βρίσκονται σε εξέλιξη, ωστόσο οι τοποθετήσεις
 αυτοπτών μαρτύρων iσως βοηθήσουν στην εύρεση των απαντήσεων. 
«Μετανάστες από το hot spot του νησιού είχαν ανάψει ναργιλέ μέσα στα πεύκα, 
ενώ έπνεε... τρελός αέρας»ανέφεραν οι μάρτυρες, ενώ σε αυτό το πλαίσιο, 
αξίζει να σημειωθεί πως ένας μετανάστης συνελήφθη σαν ύποπτος 
για την πρόκληση της πυρκαγιάς.

Πέρα από τον ισχυρό αέρα που έπνεε στην περιοχή, πάντως, ρόλο
 στην εξάπλωση της φωτιάς φαίνεται πως έπαιξε και το γεγονός πως δεν 
υπάρχει πυροσβεστική βάση στη Λέρο, παρά μόνο ένας εποχικός πυροσβέστης. 
Έτσι, χρειάστηκε χρόνος μέχρι να ενημερωθούν και να σπεύσουν στο σημείο 
δυνάμεις από τη Σάμο και την Αθήνα. 
Παράλληλα, σύμφωνα με τις μαρτυρίες... «ο κόσμος έπαιρνε
 στην αστυνομία για βοήθεια και δεν σήκωναν το τηλέφωνο».

Εγκλωβίστηκε κόσμος στην παραλία, ωστόσο απομακρύνθηκε με ασφάλεια

Από τη φωτιά που έκαιγε στο πευκοδάσος της Λέρου,  είχε κλείσει ο δρόμος
 προς την παραλία της περιοχής με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν
 στην παραλία 50-60 πολίτες οι οποίοι στη συνέχεια πήραν οδηγίες 
να απομακρυνθούν από ένα μονοπάτι που θα τους οδηγούσε σε ασφαλή τοποθεσία. 
Τα δύο σκάφη του λιμενικού που βρέθηκαν στην περιοχή, απομάκρυναν 
μόνο μια κοπέλα η οποία ήταν στο νερό την ώρα εκδήλωση της πυρκαγιάς 
και δεν μπορούσε να βγει στην παραλία.

Προληπτικά, εκκενώθηκαν, δε, κάποιες πτέρυγες του νοσοκομείου Λέρου.

Όπως προαναφέρθηκε, στη Λέρο δεν υπάρχει πυροσβεστικό κλιμάκιο, 
παρά μόνο ένας εποχικός πυροσβέστης που έσπευσε μαζί με υπαλλήλους 
του δήμου και υδροφόρες για την αντιμετώπιση της πυρκαγιάς,
 ενώ στο νησί μεταφέρθηκε πεζοπόρο τμήμα με 8 πυροσβέστες, 
με σούπερ πούμα από τη Σάμο και 3 υδροφόρες ΟΤΑ και Πολεμικού Ναυτικού. 

Κόρινθος- Λαϊκή αγορά σήμερα: Ε, άμα είναι καλλιτέχνης, ο άνθρωπος. (3 φωτογραφίες)



Άντε, βρε σεις και σε λίγο να ξαναβγείτε και στις πλατείες.

Αρχισαν να μετρούν και πάλι τις αυτοκτονίες
Του Σάκη Μουμτζή
Η επίσημη εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ, άρχισε να καταγράφει τις αυτοκτονίες 
που έγιναν μετά τις εκλογές.

Η κατάσταση δεν ξέρω αν είναι για γέλια ή για κλάματα.
 Πάντως δείχνει πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έβαλαν μυαλό.
 Δεν κατάλαβαν πως αυτά που υποστήριζαν το 2012 ή το 2013 
δεν μπορούν να τα υποστηρίζουν και το 2019.

Γιατί;
Γιατί μεσολάβησαν οι 54 μήνες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, 
που απομυθοποίησαν όλους τους μύθους της Αριστεράς και ανέδειξαν 
το ανάλγητο πρόσωπο ενός κόμματος που χρησιμοποίησε κάθε μέσο 
για να ανέλθει στην εξουσία.

Και τις αυτοκτονίες, ακόμα.
Και σήμερα, αμετανόητοι, φαίνεται πως ακολουθούν 
την ίδια αντιπολιτευτική συνταγή.
 Αρχισαν να μιλούν και για «ξεπούλημα των ασημικών», όταν οι ίδιοι δεν έχουν 
αφήσει «ασημικό» που να μην το έχουν ξεπουλήσει, με την υπογραφή τους.

Συγχρόνως, άρχισαν να ανησυχούν και για τις συνθήκες στις φυλακές, 
όταν επί των ημερών τους είχαν μετατραπεί σε ζούγκλα, με καθημερινά σχεδόν 
θανατηφόρα ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. 
Οι άνθρωποι, δύο μήνες μετά τις εκλογές, ζητούν και τα ρέστα,
 ενώ θα πρέπει να ντρέπονται γι΄αυτά που έκαναν.

Τι δείχνουν όλα αυτά;
Δείχνουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μια μεταβατική κατάσταση.
 Σε μια κατάσταση όπου όλες οι εκδοχές είναι ανοικτές.

Είτε θα ακολουθήσει την γνωστή, καταγγελτική αντιπολιτευτική πρακτική
 είτε θα αναμορφώσει το ιδεολογικό και πολιτικό του προφίλ 
και συνακόλουθα και την τακτική του.

Αυτήν την στιγμή φαίνεται πως οι δυνάμεις που επιθυμούν τον γνωστό,
 δοκιμασμένο αντιπολιτευτικό λόγο της περιόδου 2011-2014, 
έχουν επιβάλλει την άποψη τους.

Παρατηρούμε στις δηλώσεις του εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ,
 όσο και στις δηλώσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του μια καταστροφολογία.

Η αναφορά από την εφημερίδα «Αυγή» σε δύο αυτοκτονίες που έγιναν στα Χανιά, 
αποτελεί ένα δείγμα του πόσο χαμηλά μπορεί να ξεπέσει ένα κόμμα, μια εφημερίδα.

Η πολιτική εργαλειοποίηση ενός τραγικού ατομικού συμβάντος δείχνει 
την ένδεια πολιτικών επιχειρημάτων και την αδυναμία άρθρωσης πολιτικού λόγου.

Να υποθέσω πως στους 54 μήνες των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ οι άνθρωποι ήταν ευτυχισμένοι.
 Δεν υπήρχαν αυτοκτονίες, δεν υπήρχαν προσωπικά δράματα.

Κάτι σαν τον σοσιαλιστικό παράδεισο που περιέγραφαν τα κομματικά
 παλαιοκομμουνιστικά εγχειρίδια των προηγούμενων δεκαετιών.

«Μα δεν ντρέπονται;» θα αναρωτηθεί ο αναγνώστης. 
Φυσικά και δεν ντρέπονται, απαντώ εγώ. 
Εχουν αποδείξει πως, στην άσκηση της πολιτικής τους,
 δεν αναγνωρίζουν κανένα κανόνα.
 Δεν έχουν κανένα φραγμό.
Επιτρέπονται όλα τα κτυπήματα.

Βέβαια, σήμερα οι πολίτες, μετά την λαίλαπα των 54 μηνών διακυβέρνησης
 ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αντιλαμβάνονται πόσο υποκριτικά είναι όλα αυτά 
που λέγονται εδώ και δύο μήνες.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν κατανοήσει ακόμα πως έχασαν τις εκλογές
 για κάποιους πολύ συγκεκριμένους λόγους. 
Και αν δεν αναπροσαρμόσουν την αντιπολιτευτική τους τακτική και εμμένουν
 σε συνταγές του 2012 και του 2013 θα χαρίσουν 
μιαν οκταετία—τουλάχιστον—στην Νέα Δημοκρατία.

Οι κραυγές τους για το «ξεπούλημα των ασημικών», για την κατάσταση
 που επικρατεί στις φυλακές, για τις αυτοκτονίες, δεν συγκινούν πλέον κανένα. 
Οι πολίτες γνωρίζουν πλέον τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Και η αντιπολιτευτική τακτική του κάνει το παν για να τους το υπενθυμίζει.
Δικό μας σχόλιο:
Άντε, βρε σεις και σε λίγο να ξαναβγείτε και στις πλατείες. 

Ποιοι χρεοκόπησαν τη ΔΕΗ; Θα απαντήσει μια εξεταστική;


Διαφεύγει σε όλους ότι δεν ξεπουλάς εύκολα κάτι αποτυχημένο
 που δεν αποφέρει κέρδη, γιατί δεν βρίσκεται ο ηλίθιος που θα το αγοράσει. 
Φάνηκε εύγλωττα στον πρόσφατο άγονο διαγωνισμό  για την πώληση 
των λιγνιτικών μονάδων Μεγαλόπολης και Φλώρινας της ΔΕΗ,
 όπου δεν προσήλθε κανείς ενδιαφερόμενος. 

Την ίδια στιγμή ο αρμόδιος υπουργός Κωστής Χατζηδάκης, όπου βρεθεί
 και όπου σταθεί,  ως ...κλαίων πρόσωπο διεκτραγωδεί την χρεοκοπία της  ΔΕΗ. 
Ωστόσο δεν γίνεται πιστευτός επειδή ακριβώς οι αντίρροπες δυνάμεις,
 αυτές που έδωσαν την χαριστική βολή στην επιχείρηση, 
εκδίδουν λάβρες ανακοινώσεις, σαν την προαναφερθείσα. 

Σε παρόμοιες δηλώσεις σαν του Χατζηδάκη, προέβη και ο νέος  πρόεδρος
 και διευθύνων σύμβουλος της επιχείρησης Γιώργος Στάσσης. 
Ωστόσο πάντα θα υπάρχουν αυτοί, και είναι πολλοί, που θα εκλαμβάνουν
 αυτές τις δηλώσεις  ως ανυπόστατες και προσχηματικές προκειμένου 
να διαμορφώσουν κλίμα «ξεπουλήματος». 

Οι συνεντεύξεις στα πρωϊνάδικα και οι δηλώσεις «στο πόδι», ακόμη
 και τα ειδικά συνέδρια αφιερωμένα στην επιχείρηση,  απευθύνονται 
στους ειδικούς και αφήνουν αμέτοχη,  αδιάφορη και ανενημέρωτη 
την κοινή γνώμη, η οποία το μόνο που βλέπει είναι τι πληρώνει  
και διακατέχεται από τον φόβο για τις αυξήσεις που θα πληρώσει.   

Μια Εξεταστική Επιτροπή στη Βουλή μάλλον θα βοηθούσε να κατανοήσουμε
 το κουβάρι των προβλημάτων της επιχείρησης, για ποιο λόγο 
πληρώνουμε ακριβά, ποιοι ευθύνονται γι αυτό, και αν όντως οι λύσεις 
που προετοιμάζονται είναι μονόδρομος. 
Διαφορετικά θα μείνει σε όλους μας η υποψία, και στην κυβέρνηση η ρετσινιά, 
ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μια χαρά τα είχε διευθετήσει, και ήρθαν οι ανάλγητοι
 να ξεπουλήσουν τα ασημικά του.
 Απαραίτητη διευκρίνηση:
Όλα τα άρθρα γνώμης δεν εκφράζουν 
απαραίτητα 
και την δική μας άποψη αλλά 
τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν αφορμή
για διάλογο και μόνο.

Χείρα βοηθείας από τον Τραμπ στον Μπολσονάρου για τις φωτιές στον Αμαζόνιο.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε χθες ότι προσέφερε
 στον Βραζιλιάνο ομόλογό του Ζαΐχ Μπολσονάρου τη βοήθεια
 των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής στην καταστολή
 των πυρκαγιών που κατακαίνε το τροπικό δάσος του Αμαζονίου.

«Μόλις μίλησα με τον πρόεδρο Ζαΐχ Μπολσονάρου», είπε με ανάρτησή του 
στο twitter ο Τραμπ, επισημαίνοντας τις καλές σχέσεις των δύο χωρών.

«Του δήλωσα ότι αν οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να βοηθήσουν
 στην κατάσβεση των πυρκαγιών στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, 
είμαστε έτοιμοι να το κάνουμε!», πρόσθεσε ο πρόεδρος των ΗΠΑ.

Κρήτη, νομός Χανίων: Δείτε πώς ήταν το μαγευτικό Ελαφονήσι το 1979. (ΒΙΝΤΕΟ)

Έρημη παραλία, πεντακάθαρα νερά κι ανάμεσα στους μόλις δύο τουρίστες 
που παραθερίζουν στο σημείο, κάνοντας κάμπινγκ, να περνά ένα κοπάδι με κατσίκες.

Κι όμως το βίντεο, που τράβηξε ζευγάρι Γερμανών και ανάρτησε στο youtube, 
είναι αδιάψευστος μάρτυρας του ότι το Ελαφονήσι κάποτε ήταν ένα παρθένο μέρος.

Στις μέρες μας, παρότι η μοναδική θάλασσα με τη λευκή και ροζ άμμο
 εξακολουθούν να χαρακτηρίζουν αυτή την περιοχή, τους καλοκαιρινούς μήνες 
δε βρίσκεις στην κυριολεξία πού να πατήσεις από τον κόσμο.
Οι Γερμανοί τουρίστες το 1979 περιέγραφαν το Ελαφονήσι ως μια παραλία
 ονειρική, με νερά σε όλες τις αποχρώσεις, που αγκάλιαζαν τη λευκή 
και ροζ άμμο την ώρα που τα δέντρα έφταναν ως την ακτή.

Μάλιστα αναφέρουν πως τις περισσότερες ώρες κατά τις τρεις μέρες
 που έμειναν εκεί ήταν μόνοι τους όμως μετά άρχισε να φυσά 
δυτικός άνεμος και αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν αυτή την παραδεισένια θέση.
Δικό μου σχόλιο:
Το Ελαφονήσι, λόγω της καταγωγής μου, 
το επισκεπτόμουν από 9 χρονών
και το φωτογράφισα σε διαφάνειες πρώτη φορά 
ως επαγγελματίας το 1976.
Πάρα πολύ ευτυχής που βρήκε τυχαία ο αδελφός μου
στο διαδίκτυο, αυτό το βίντεο, και μου το έστειλε.
Υ.Γ: Έτσι για την ιστορία.
Τα γίδια ήταν του θείου μου του Βασίλη Κουκουράκη.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019

Φλώρινα: Πώς τον λεν, πώς τον λεν τον ποταμό; Όχι, δεν τον λένε Ιλισσό. (14 φωτογραφίες)

Ο Σακουλέβας (ή ποτάμι της Φλώρινας) είναι ποταμός της Μακεδονίας, 
που στο μεγαλύτερο μήκος του ρέει στον νομό Φλώρινας.
 Πηγάζει από το όρος Βαρνούντας και ρέει αρχικά ανατολικά περνώντας μέσα 
από την πόλη της Φλώρινας. 
Στην συνέχεια διαρρέει την πεδινή έκταση ανατολικά της Φλώρινας,
 στρέφεται βορειοανατολικά και εισέρχεται στο έδαφος της Βόρειας Μακεδονίας
 όπου συμβάλλει με τον Εριγώνα, παραπόταμο του Αξιού. 










Ισραηλινοί Καλούν Ελλάδα & Κύπρο Σε Ενιαίο Μέτωπο Κατά Της Τουρκίας – «Έτσι Θα Τους Τελειώσουμε»

Από που είναι αυτή η φωτογραφία τελικά;



Ε, δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Είναι παγκόσμιο αλλά και Ελληνικό..........

 Είναι παγκόσμιο αλλά και Ελληνικό.......
Τώρα στα Χανιά, Κέρκυρα και Μανωλάδα και......

Η Μητέρα Των Μαχών Για Την Ευρώπη: Το Μεταναστευτικό Αποκαλύπτει Τα Στρατόπεδα-Σαλβίνι, Μέρκελ, ΕΕ Και Στο Βάθος Σόρος!

Με τις καταιγιστικές εξελίξεις στην Ιταλία μετά και την επίσημη παραίτηση
 του πρωθυπουργού και τον Σαλβίνι πιο ισχυρό από ποτέ να τρίβει 
τα χέρια του, η Ευρώπη είναι έτοιμη για την μητέρα των μαχών!

Και σε αυτήν την μάχη τα στρατόπεδα ξεκαθαρίζουν με αφορμή το μεταναστευτικό. 
Η σθεναρή στάση του Σαλβίνι και η συστηματική του άρνηση 
στα διαφόρων ειδών… “πλοία της ελπίδας” με…δύσμοιρους πρόσφυγες, 
τον έχει καταστήσει Νο1 καταλυτικό παράγοντα όχι μόνο στην ιταλική
αλλά και στην ευρύτερη ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή.

Η μεγάλη μάχη, λοιπόν, μεταξύ των πατριωτικών φωνών και των…προοδευτικών 
θα δοθεί για το μεταναστευτικό, αλλά το αποτέλεσμά της θα σημάνει 
πολλά περισσότερα για το μέλλον της ένωσης.

Δείγμα του ότι τα πιόνια έχουν ήδη στηθεί ήταν και οι νέες δηλώσεις Μέρκελ.

Η Άνγκελα Μέρκελ καλεί τα κράτη μέλη της ΕΕ να επανενεργοποιήσουν 
τις ναυτικές επιχειρήσεις για να συλλέξουν τους μετανάστες στη Μεσόγειο.

Σύμφωνα με τον Die Welt, η Μέρκελ πρότεινε ότι η ΕΕ θα πρέπει να ξαναρχίσει 
μια ναυτική αποστολή παρόμοια με την “Επιχείρηση Σοφία” η οποία 
σταμάτησε νωρίτερα αυτό το έτος το Μάρτιο μετά την αυστηρή αντίσταση 
της εθνικής λαϊκής κυβέρνησης της Ιταλίας. 
Κατά τη διάρκεια των παρατηρήσεών της σχετικά με το θέμα, η Μέρκελ είπε: 
«Σίγουρα θα ήταν καλό αν και πάλι θα έχουμε μια Επιχείρηση Σοφία σήμερα,
 ώστε τα κυβερνητικά πλοία να σώσουν ζωές».

Υπενθυμίζεται πως η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να τερματίσει 
τη ναυτική διάσταση της αποστολής “Επιχείρηση Σοφία”, η οποία είχε σκοπό
 την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων στη Μεσόγειο, εξαιτίας 
των διαφωνιών των χωρών-μελών της. 
Πολλοί τότε εξέφρασαν την εικασία ότι η κλειστή λιμενική πολιτική
 του υπουργού Matteo Salvini οδήγησε τελικά τη Μέρκελ στην έκκληση
 να διακοπεί η επιχείρηση.

Η Ιταλία, επειδή είναι τόσο κοντά στη Βόρεια Αφρική, αναγκάστηκε 
να φέρει το κύριο βάρος της μαζικής μετανάστευσης που έρχεται
 από την περιοχή της Μεσογείου.

Δεκάδες χιλιάδες παράνομοι μετανάστες που συλλέχτηκαν με πλοία
 στη Μεσόγειο είχαν πεταχτεί κυριολεκτικά στην Ιταλία
 χάρη στην επιχείρηση Σοφία. 
Όμως, η επιχείρηση δεν έχει επικριθεί μόνο από τους κυβερνώντες στην Ιταλία.

Κατά τη συζήτηση της επιχείρησης Σοφία, ο υπουργός Εξωτερικών της Λιβύης, 
Μοχάμεντ Τάχε Σιάλα, δήλωσε: «Νομίζω ότι αυτή η Σοφία … είναι αρνητική. 
Δεν είναι κάτι θετικό. 
Απλά επειδή εν μέρει ενθαρρύνουν τη μετανάστευση ».

Παρόλο που η σθεναρή μεταναστευτική στάση του Salvini οδήγησε
 σε δραστική μείωση του αριθμού των απόπειρων διέλευσης των μεταναστών
 καθώς και του αριθμού των θανάτων από πνιγμό στη Μεσόγειο, 
αυτό το καλοκαίρι καταγράφηκε άνοδος του αριθμού των μεταναστών
 που προσπαθούν να διασχίσουν τη Μεσόγειο.

Επίσης, αυξήθηκε το ποσό των μεταφορικών οχηματαγωγών ΜΚΟ 
που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, γεγονός που ενθάρρυνε περαιτέρω
 τους μετανάστες να πραγματοποιήσουν το επικίνδυνο ταξίδι.

Επί του παρόντος, τα τρία μεταναστευτικά πορθμεία που λειτουργούν
 στη Μεσόγειο είναι τα εξής: η γαλλική ΜΚΟ SOS Méditerranée
 και οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα (MSF), το «Alan Kurdi» που λειτουργεί 
με την γερμανική ΜΚΟ Sea-Eye και το “Open Arms «που διαχειρίζεται 
η ισπανική ΜΚΟ Proactiva. Ειδικά για το τελευταίο έχει χαρακτηριστεί 
ως ο “πολιορκητικός κροιός” του Σόρος ενάντια στην Ισπανία.

Μόνο που η δράση του Σόρος σχετικά με το μεταναστευτικό δεν σταματάει εδώ. 
Στην γαλλική πόλη της Γκρενομπλ ισλαμιστές “ακτιβιστές”
 έλαβαν οικονομική βοήθεια από τον Σόρος.

Στις 23 Ιουνίου 7 μουσουλμάνοι ακτιβιστές από την Μπουρκίνα Φάσο 
δημιούργησαν θέμα σε πισίνα στην γαλλική πόλη προσπαθώντας 
να επιβάλλουν το “μπουρκίνι” (μουσουλμανικό μαγιό)

Η ομάδα των ακτιβιστών φέρει το όνομα “ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΠΟΛΙΤΩΝ”, 
και χρηματοδοτούνται από τον Σόρος και τον Tariq Ramadan.

O τελευταίος είναι μια πολυσχιδής προσωπικότητα.
 Ελβετός μουσουλμάνος ακαδημαϊκός, φιλόσοφος και συγγραφέας, καθηγητής
 σύγχρονων ισλαμικών σπουδών στο Κολλέγιο του St Antony’s College
 της Οξφόρδης και της Θεολογικής και Θρησκευτικής Σχολής 
του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. 
Είναι επισκέπτης καθηγητής στη Σχολή Ισλαμικών Σπουδών 
του Πανεπιστημίου Hamad Bin Khalifa στο Κατάρ 
και στο Πανεπιστήμιο Mundiapolis στο Μαρόκο. 
Είναι επίσης ανώτερος ερευνητής στο Πανεπιστήμιο Doshisha της Ιαπωνίας. 
Είναι διευθυντής του Κέντρου Ερευνών Ισλαμικής Νομοθεσίας
 και Δεοντολογίας (CILE), με έδρα τη Ντόχα.
 Είναι μέλος της συμβουλευτικής ομάδας του εξωτερικού γραφείου 
του Ηνωμένου Βασιλείου για την ελευθερία της θρησκείας ή της πίστης. 
Εκλέχτηκε από το περιοδικό Time το 2000 ως ένας από τους επτά
 θρησκευτικούς πρωτοπόρους του 21ου αιώνα και το 2004 ως ένας 
από τους 100 πιο σημαντικούς ανθρώπους στον κόσμο. 
Ο ίδιος περιγράφει τον εαυτό του ως «μεταρρυθμιστή Salafi».

Εργάζεται κυρίως στην ισλαμική θεολογία και τη θέση των Μουσουλμάνων 
στη Δύση και στις χώρες με πλειοψηφίας Μουσουλμάνων.

Επιστρέφοντας όμως στην περίπτωση της Γκρενόμπλ, 
η ακτιβιστική ομάδα “Συμμαχία των Πολιτών”το 2016, έλαβε 
τουλάχιστον 80.000 ευρώ από την οργάνωση Open Doors του Σόρος.

Σύμφωνα με τον Le Canard Enchaîné (03/07/2019), η Citizen Alliance 
είναι επίσης συνεργάτης των “Μουσουλμάνων Φοιτητών της Γαλλίας”
 που θεωρείται κομμάτι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
 Επιπλέον, ο πρόεδρός της, ο Ταούς Χαμμούτι , είναι θαυμαστής του Tariq Ramadan!

Καταγγελίες αναφέρουν πως επιδοτείται και από δημόσιο χρήμα 
της Γκρενόμπλ, την στιγμή μάλιστα που τα επεισόδια που σχετίζονται
 με το ριζοσπαστικό Ισλάμ πολλαπλασιάστηκαν στη Γκρενόμπλ τα τελευταία χρόνια. 
Τον Φεβρουάριο του 2019, το παλαιότερο τζαμί της πόλης, το οποίο άνοιξε το 1985,
 ο Al Kawthar, έκλεισε με νομαρχιακή απόφαση για έξι μήνες.
 Γιατί; 
Επειδή ο κύριος ιμάμης είχε κήρυξε ένοπλη τζιχάντ
 και ανεστάλη από το αξίωμά του στις 15 Ιανουαρίου.

Θα ήταν σαν να ξεπουλούσα τη χώρα μου, την πατρίδα μου. Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.

Της Oriana Fallaci*
Από το βιβλίο της «H Οργή και η Περηφάνεια», 2003.
(Το 2003, προ φιλανθρώπων των Αφρικανοασιατών κτλ «προσφύγων»)
Όχι εδώ και πολύ καιρό, άκουσα κάποιον από τους αναρίθμητους 
πρώην κυρίους Πρωθυπουργούς που έχουν ταλαιπωρήσει την Ιταλία 
τις τελευταίες δεκαετίες, να λέει στην τηλεόραση:
«Κι ο θείος μου ήταν μετανάστης. Ακόμη θυμάμαι τη στιγμή που έφευγε 
για την Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι».
Δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα, κύριε παραπληροφορημένε, 
ή αναξιόπιστε πρώην Πρωθυπουργέ.
Εκτός από το ότι είναι πρακτικά αδύνατον να έχετε θείο που πήγε 
στην Αμερική με μια βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι, για τον απλό λόγο ότι 
οι θείοι με τις βαλίτσες από χαρτόνι στο χέρι πήγαιναν στην Αμερική 
στις αρχές του εικοστού αιώνα, δηλαδή τότε που εσείς δεν ήσασταν 
ακόμη γεννημένος, δεν είναι καθόλου το ίδιο.
Και είναι δυο φαινόμενα άσχετα μεταξύ τους για ορισμένους λόγους 
που εσείς αγνοείτε, ή κάνετε πως αγνοείτε. 
Οι λόγοι αυτοί είναι οι εξής:

Πρώτον:
Η Αμερική είναι μια ήπειρος με έκταση 3 εκατομμύρια 
και 618.770 τετραγωνικά μίλια. 
Τεράστιες περιοχές αυτής της έκτασης είναι ακόμη και σήμερα ακατοίκητες 
ή τόσο αραιά κατοικημένες, ώστε σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να περπατάει
 κανείς για ολόκληρους μήνες χωρίς να συναντήσει ψυχή.

Και σας πληροφορώ ότι στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα αυτές οι περιοχές
 ήταν ακόμη πιο έρημες και σχεδόν εντελώς ακατοίκητες.
 Δεν υπήρχαν πόλεις, ούτε κωμοπόλεις, ούτε δρόμοι, ούτε καν οικισμοί.
 Το πολύ-πολύ να υπήρχαν κάποια φυλάκια ή κάποια καταλύματα 
για ξεκούραση και για αλλαγή αλόγων.

Η πλειονότητα των κατοίκων ήταν, ουσιαστικά,
 συγκεντρωμένη στις ανατολικές Πολιτείες.

Στις Μεσοδυτικές εκτάσεις, ζούσαν μονάχα λίγοι θαρραλέοι τυχοδιώκτες, 
καθώς και οι φυλές των ιθαγενών Ινδιάνων, που τους ονόμαζαν Ερυθρόδερμους.

Πιο δυτικά, στη λεγόμενη Άγρια Δύση, υπήρχαν ακόμη λιγότεροι κάτοικοι: 
Το Κυνήγι του Χρυσού μόλις είχε αρχίσει.

Λοιπόν: Η Ιταλία δεν αποτελεί ήπειρο. 
Είναι μια μικρή σχετικά χώρα, τριάντα δύο φορές μικρότερη από την Αμερική
 και υπερβολικά πυκνοκατοικημένη: ο πληθυσμός της ανέρχεται 
σε 58 εκατομμύρια κατοίκους έναντι των 282 εκατομμυρίων της Αμερικής.

Συνεπώς, αν τριακόσιες ή τετρακόσιες χιλιάδες γιοι του Αλλάχ 
μεταναστεύουν στην Ιταλία κάθε χρόνο (όπως γίνεται στην πραγματικότητα), 
για μας είναι σαν να μετανάστευαν τρία ή τέσσερα εκατομμύρια Μεξικανοί
 στο Τέξας, στην Αριζόνα ή στην Καλιφόρνια κάθε χρόνο.

Δεύτερον:
Για έναν ολόκληρο αιώνα, δηλαδή από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας
 μέχρι το 1875, η Αμερική ήταν χώρα ελεύθερης προσπέλασης. 
Τα σύνορα και οι ακτές της παρέμεναν αφύλακτα, οποιοσδήποτε ξένος 
μπορούσε να μπει ελεύθερα στη χώρα και οι μετανάστες 
ήταν κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι.

Για να αναπτυχθεί και να ακμάσει το νεοσύστατο έθνος, έπρεπε
 να αξιοποιηθούν όλα τα διαθέσιμα εδάφη του και ο εν δυνάμει πλούτος του,
 και γι' αυτό ακριβώς στις 20 Μαΐου του 1862, ο Αβραάμ Λίνκολν 
υπέγραψε την Homestead Act.

Σύμφωνα με την Πράξη αυτή, θα δωρίζονταν
 810 εκατομμύρια τ.μ. ομοσπονδιακής γης. 
Στην Οκλαχόμα, για παράδειγμα, στη Μοντάνα, στη Νεμπράσκα,
 στο Κολοράντο, στο Κάνσας, στη Βόρεια και Νότια Ντακότα κ.ά...

Επιπλέον η «Πράξη» δεν ωφελούσε μονάχα τους Αμερικανούς. 
Με εξαίρεση τους Κινέζους, που γενικότερα τύχαιναν κακομεταχείρισης,
 καθώς και τους καταδιωκόμενους γηγενείς Ινδιάνους, οποιοσδήποτε 
(άντρας ή γυναίκα) μπορούσε να κάνει αίτηση και να λάβει ως δωρεά 480 τ. μ. γης.

Οι προϋποθέσεις ήταν: ο αιτών να έχει συμπληρώσει το εικοστό πρώτο έτος, 
να εγκατασταθεί στον συγκεκριμένο τόπο για τουλάχιστον πέντε χρόνια, 
να μετατρέψει την άγρια γη σε φάρμα και κατοικία, να δημιουργήσει 
οικογένεια και, αν δεν ήταν Αμερικανός, να ζητήσει αμερικανική υπηκοότητα.

Ακολουθώντας τα σλόγκαν «Το Αμερικανικό Όνειρο», 
«Αμερική, η Χώρα των Ευκαιριών», οι περισσότεροι από αυτούς
 που απέκτησαν έτσι γη, ήταν Ευρωπαίοι.

Ο αριθμός των μεταναστών ήταν τόσο μεγάλος, ώστε ολόκληρες φυλές 
γηγενών (Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, Τσεγιέν, κ.α.) εκτοπίστηκαν
 βίαια και περιορίστηκαν με επαίσχυντο τρόπο σε καταυλισμούς.

Λοιπόν, στην Ιταλία δεν υπήρξε ποτέ ανάλογη «Πράξη» που να προσκαλεί 
τους ξένους να έρθουν και να εγκατασταθούν στη χώρα μας:

«Ελάτε ξένοι, ελάτε! Αν έρθετε, θα σας δώσουμε ένα καλό κομμάτι γης 
στο Κιάντι, στη Βαλ Παντάνα ή στη Ριβιέρα. 
Για χάρη σας θα διώξουμε τους γηγενείς, δηλαδή τους Τοσκανούς, 
τους Λομβαρδούς και τους Λιγουριανούς, θα τους κλείσουμε σε καταυλισμούς».

Όπως στην υπόλοιπη Ευρώπη, έτσι και στην Ιταλία, όλοι αυτοί οι μετανάστες 
που μας ταλαιπωρούν, έχουν έρθει με δική τους πρωτοβουλία.
 Με τα αναθεματισμένα σκάφη τους, τα καταραμένα φουσκωτά σκάφη
 της αλβανικής μαφίας, αποφεύγοντας τις περιπόλους της ακτοφυλακής, 
που προσπαθούν να τους στείλουνε πίσω.

Δεν είμαστε μια χώρα με ανοιχτά σύνορα, αγαπητέ κύριε Πρώην Πρωθυπουργέ 
και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα από χαρτόνι στο χέρι. 
Εμείς, δεν έχουμε τεμάχια γης να χαρίσουμε στους ξένους. 
Δεν έχουμε έρημες περιοχές που πρέπει να κατοικηθούν. 
Ούτε φυλές Τσερόκι, Κρικ, Σεμινόλ, Τσικασό, και Τσεγιέν για να εκτοπίσουμε.

Τρίτον:
Ακόμη κι η Αμερική η Χώρα των Ευκαιριών έπαψε κάποια στιγμή να δείχνει 
στους ξένους την ίδια επιείκεια που έδειχνε μέχρι και την προεδρία του Λίνκολν.

Το 1875, για παράδειγμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι
 έπρεπε να μπουν κάποια όρια, με αποτέλεσμα η Βουλή των Αντιπροσώπων
 να υιοθετήσει νόμο που απαγόρευε την είσοδο στη Χώρα 
σε Πρώην κατάδικους και σε πόρνες.

Το 1882, ένας δεύτερος νόμος απέκλειε από το δικαίωμα αυτό ψυχασθενείς
 και άτομα για τα οποία υπήρχαν υποψίες ότι
 θα βλάψουν τη δημόσια ζωή της χώρας.

Το 1903, ψηφίστηκε ακόμη ένας νόμος που απαγόρευε την είσοδο στη χώρα 
σε επιληπτικούς, σε επαγγελματίες ζητιάνους, σε ασθενείς με μεταδοτικές 
αρρώστιες και σε αναρχικούς.

(Ο τελευταίος ήταν ένας ανακριβής χαρακτηρισμός που αποδιδόταν τόσο 
σε παλαβούς που δολοφονούσαν προέδρους, όσο και σε ριζοσπαστικούς
 που προκαλούσαν γενική αναστάτωση και οργάνωναν απεργίες).

Από εκεί και πέρα, η μεταναστευτική πολιτική έγινε πιο αυστηρή
 και οι παράνομοι μετανάστες απελαύνονταν αμέσως.

Στη σημερινή Ιταλία και Ευρώπη όμως, οι μετανάστες έρχονται όποτε 
τους αρέσει και όποτε θέλουν.
Τρομοκράτες, κλέφτες, βιαστές, πρώην κατάδικοι, πόρνες, ζητιάνοι, 
έμποροι ναρκωτικών, άτομα με μεταδοτικές ασθένειες. 
Δεν ελέγχεται το ιστορικό ούτε καν εκείνων που παίρνουν άδεια εργασίας.

Από τη στιγμή που περνούν τα σύνορα, τους παρέχεται φιλοξενία, 
τροφή και ιατρική περίθαλψη, με επιβάρυνση των γηγενών.
 Εννοώ των Ιταλών φορολογουμένων.

Λαμβάνουν ακόμη και ένα μικρό ποσό χρημάτων για τα τρέχοντα μικροέξοδά τους. 
Όσο για τους παράνομους μετανάστες, ακόμη κι αν απελαθούν επειδή
 έχουν διαπράξει κάποιο φριχτό έγκλημα, πάντοτε καταφέρνουν να επιστρέψουν. 
Αν απελαθούν ξανά, πάλι γυρίζουν πίσω. 
Φυσικά, για να διαπράξουν κι άλλα εγκλήματα.

Και οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτε. 
Ανάθεμά τους!

Δε θα ξεχάσω ποτέ τις διαδηλώσεις που έκαναν πέρυσι οι παράνομοι,
 κατακλύζοντας τις πλατείες μας για να απαιτήσουν με αυθάδεια άδειες παραμονής.
(Οι περισσότεροι ανέμιζαν τις σημαίες της χώρας τους, ή κόκκινες σημαίες).

Αυτά τα παμπόνηρα, παραμορφωμένα πρόσωπα
Αυτές οι υψωμένες γροθιές, έτοιμες να μας χτυπήσουν, εμάς τους γηγενείς, 
να μας κλείσουν σε καταυλισμούς. 
Αυτές οι κραυγές, που έφερναν στο νου τις κραυγές των οπαδών 
του Χομεινί στο Ιράν, του Μπιν Λάντεν στην Ινδονησία, Μαλαισία,
 Πακιστάν, Ιράκ, Σενεγάλη, Σομαλία, Νιγηρία κ.ο.κ...

Δε θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί εκτός από προσβεβλημένη, ένιωσα και εξαπατημένη 
από τους πολιτικούς που έλεγαν: «Θα θέλαμε να τους απελάσουμε, 
να τους στείλουμε πίσω στις πατρίδες τους. 
Αλλά, δε γνωρίζουμε πού κρύβονται». 
Πού κρύβονται;!;

Ελεεινοί καραγκιόζηδες! 
Είχαν κατεβεί κατά χιλιάδες στις πλατείες, και δεν κρύβονταν διόλου.

Για να τους απελάσετε, για να τους διώξετε, θα αρκούσε να τους περικυκλώσετε 
με λίγους ένοπλους αστυνομικούς ή στρατιώτες, να τους φορτώσετε σε φορτηγά, 
να τους οδηγήσετε σ' ένα αεροδρόμιο ή ένα λιμάνι, 
και να τους στείλετε πίσω στις πατρίδες τους.

Όσο για τον τελευταίο λόγο που θα σας αναφέρω, αγαπητέ μου 
κύριε πρώην Πρωθυπουργέ και υποτιθέμενε ανιψιέ του θείου με τη βαλίτσα
 από χαρτόνι στο χέρι, είναι τόσο απλός, που ακόμη και ένα διανοητικά
 καθυστερημένο μωρό θα μπορούσε να τον καταλάβει.

Η Αμερική είναι ένα νεοσύστατο έθνος, μια πολύ νέα χώρα. 
Αν αναλογιστείτε ότι η σύσταση του αμερικανικού έθνους έγινε στα τέλη
 του δεκάτου όγδοου αιώνα, θα συμπεράνετε εύκολα ότι σήμερα (έτος 2002)
 συμπληρώνει μόλις δυο αιώνες ζωής.
Επίσης, είναι ένα έθνος μεταναστών.

Από την εποχή του Mayflower, από την εποχή των δεκατριών αποικιών,
 δηλαδή από πάντα, όλοι οι κάτοικοι της Αμερικής ήταν μετανάστες. 
Παιδιά, εγγόνια, εγγύτεροι ή απώτεροι απόγονοι κάποιων μεταναστών. 
Ως έθνος μεταναστών, αποτελεί το πιο δυναμικό, το πιο πλούσιο μείγμα
 φυλών, θρησκειών και γλωσσών που υπήρξε ποτέ σε τούτο τον πλανήτη.

Ως νεοσύστατο έθνος, έχει πολύ σύντομη ιστορία. 
Γι' αυτό, η πολιτιστική της ταυτότητα δεν έχει ακόμη κατασταλάξει σε κάτι ενιαίο.

Αντίθετα, η Ιταλία 
είναι ένα πολύ παλαιό έθνος. 
Με εξαίρεση την Ελλάδα, θα έλεγα
 πως είναι το παλαιότερο της Δύσης.

Η καταγεγραμμένη ιστορία της ξεκινάει πριν τρεις χιλιάδες χρόνια, 
όταν ιδρύθηκε η Ρώμη. 
Ή, καλύτερα, από την εποχή που οι Ετρούσκοι αποτελούσαν ήδη
 πολιτισμένη κοινωνία.

Σ' αυτές τις τρεις χιλιετίες, παρ' όλη την εξάπλωση 
της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, παρ' όλες τις εισβολές που προκάλεσαν 
την Πτώση αυτού του εκπληκτικού επιτεύγματος, παρ' όλες τις κατακτήσεις
 που μας είχαν διαμελίσει για πολλούς αιώνες, η Ιταλία δεν υπήρξε 
ποτέ έθνος μεταναστών.
 Δηλαδή, ένα μείγμα από φυλές, θρησκείες και γλώσσες.

Ούτε αλλοιώθηκε η ταυτότητά της από τις επιδράσεις των κατακτητών της.

Κανένα από τα ξένα έθνη που μας είχαν κατακτήσει και διαμελίσει 
(και Γερμανοί και Σκανδιναβοί και Ισπανοί και Γάλλοι και Αυστριακοί) 
δεν κατάφεραν να μεταβάλουν την οντότητά μας.

Αντίθετα, εκείνοι απορροφήθηκαν από εμάς, σαν το νερό από το σφουγγάρι. ..

Συνεπώς, η δική μας πολιτιστική ταυτότητα είναι ενιαία.
 Και, παρ' όλο που περιέχει κάποια στοιχεία, που έχει απορροφήσει το σφουγγάρι
 (σκεφτείτε τις πολλές διαλέκτους μας, τις συνήθειές μας, την κουζίνα μας), 
ποτέ δεν υιοθέτησε συνήθειες του Μουσουλμανικού κόσμου. 
Με κανέναν τρόπο δεν έχει επηρεαστεί από αυτόν.

Επίσης, για δυο χιλιάδες χρόνια, η ενότητά μας ήταν βασισμένη 
σε μια θρησκεία που ονομάζεται Χριστιανισμός. 
Σε μια εκκλησία που ονομάζεται Καθολική Εκκλησία... 
Πάρτε εμένα σαν παράδειγμα.

«Είμαι άθεη και αντικληρικών αντιλήψεων, δεν έχω τίποτε κοινό 
με την Καθολική Εκκλησία», δηλώνω πάντοτε. 
Κι αυτό είναι αλήθεια.

Αλλά, ταυτόχρονα, είναι και ψέμα.
 Γιατί, είτε μου αρέσει είτε όχι, έχω αρκετά κοινά με την Καθολική Εκκλησία.
 Πιστέψτε με, γαμώτο!

Πώς θα μπορούσα να μην έχω; 
Γεννήθηκα σ' έναν τοπίο γεμάτο τρούλους εκκλησιών, μοναστήρια, 
Χριστούς, Μαντόνες, Αγίους, σταυρούς και καμπάνες.

Οι πρώτες μελωδίες που άκουσα όταν γεννήθηκα 
ήταν οι μελωδίες από τις καμπάνες. 
Τι καμπάνες του Καθεδρικού της Σάντα Μαρία ντελ Φιόρε,
 που τον Καιρό του Αντίσκηνου, ο μουεζίνης προσβλητικά κατέπνιγε 
με τα δικά του Αλλάχ-ακμπάρ.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα με αυτή τη μουσική, με αυτό το τοπίο γύρω μου, 
με αυτή την Εκκλησία που την έχουν προσκυνήσει ακόμη και μεγάλα μυαλά, 
όπως ο Δάντης Αλιγκιέρι, ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Μιχαήλ Άγγελος 
και ο Γαλιλαίος Γαλιλέι.

Μέσα από αυτήν έχω μάθει τι είναι γλυπτική, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, 
ποίηση και λογοτεχνία, καθώς και τι σημαίνει
 ο συνδυασμός της ομορφιάς με τη γνώση.

Χάρη σ' αυτήν άρχισα κάποτε ν' αναρωτιέμαι τι είναι το Καλό και το Κακό, 
αν υπάρχει Θεός.

Αν μας έπλασε Εκείνος, ή εμείς Εκείνον και αν η ψυχή είναι μια χημική ένωση 
που μπορεί να υποστεί επεξεργασία σε εργαστήρια 
ή είναι κάτι περισσότερο από αυτό. 
Και, μα τον Θεό...
Βλέπετε; 
Πάλι χρησιμοποίησα τη λέξη «Θεός».

Παρ' όλες τις λαϊκές και αντικληρικές μου αντιλήψεις,
 παρ' όλο τον αθεϊσμό μου, είμαι τόσο διαποτισμένη από τον Καθολικό πολιτισμό, 
ώστε αυτός να είναι αναπόσπαστο μέρος του γραπτού και προφορικού μου λόγου.

Μα τον Θεό, για όνομα του Θεού, προς Θεού, δόξα τω Θεώ, 
Θεέ και Κύριε, Παναγία μου, έλα Παναγία μου, Χριστέ και Παναγιά μου, 
στην ευχή του Χριστού. Χριστέ μου...

Τέτοιες εκφράσεις μου έρχονται τόσο αυθόρμητα, που δε συνειδητοποιώ 
ότι τις λέω ή ότι τις γράφω. Και να σας τα πω όλα;

Παρ' όλο που ποτέ δε συγχώρεσα την Καθολική Εκκλησία για τα αίσχη 
που μου επέβαλε, με πρωταρχικό εκείνο της γ...ς Ιεράς Εξέτασης 
που τον δέκατο έβδομο αιώνα έκαψε ζωντανή την προγιαγιά μου Ιλντεμπράντα, 
την κακόμοιρη την Ιλντεμπράντα, παρ' όλ' αυτά, οι μελωδίες 
από τις καμπάνες συνεχίζουν να γλυκαίνουν την καρδιά μου. 
Μου αρέσουν.

Επίσης, μ' αρέσουν όλες αυτές οι όμορφες αγιογραφίες με τον Χριστό, 
την Παναγία και τους Αγίους. Είμαι μάλιστα συλλέκτρια παλαιών εικονισμάτων.

Επίσης, μου αρέσουν τα αβαεία και τα μοναστήρια και τα περιβόλια τους.
 Μου δημιουργούν μια ακαταμάχητη αίσθηση γαλήνης 
και συχνά ζηλεύω αυτούς που μένουν σ' αυτά.

Και, εν τέλει, ας το παραδεχτούμε: οι καθεδρικοί ναοί μας είναι πιο όμορφοι 
από τα τζαμιά, τις συναγωγές, τους βουδιστικούς ναούς
 και τις άχρωμες εκκλησίες των Διαμαρτυρομένων. ..

Όλ' αυτά τα συμβολικά στολίδια που ανήκαν στη δική μου ζωή. 
Στον δικό μου πολιτισμό. Ξέρετε, στον κήπο του εξοχικού σπιτιού μου
 στην Τοσκάνη, υπάρχει ένα μικρό, παλιό ξωκλήσι.

Δυστυχώς, είναι πάντοτε κλειστό. 
Από τότε που πέθανε η μητέρα μου, κανείς δεν το φροντίζει.

Κάθε φορά που επιστρέφω στην πατρίδα, πηγαίνω και το ανοίγω.
 Ξεσκονίζω την Αγία Τράπεζα, προσέχω να μην έχουν κάνει φωλιές 
τα ποντίκια ή να μην έχουν φάει καμιά σελίδα από τη Σύνοψη.

Και, παρά τον λαϊκισμό μου, τον αθεϊσμό μου, εκεί μέσα νιώθω άνετα. 
Παρά τις αντικληρικές απόψεις μου, εκεί μέσα νιώθω γαλήνη.

(Και βάζω στοίχημα ότι οι περισσότεροι Ιταλοί θα εκμυστηρεύονταν το ίδιο πράγμα. 
Σε μένα το έχει εκμυστηρευτεί, Θεέ και Κύριε, ο ίδιος ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, 
ο Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ιταλίας,
 ο άνθρωπος που εισήγαγε τον ιστορικό συμβιβασμό 
μεταξύ μαρξιστών και καθολικών...).

Για όνομα του Θεού, για άλλη μια φορά, αυτό που θέλω να πω είναι ότι 
εμείς oι Ιταλοί δεν βρισκόμαστε στην ίδια θέση με τους Αμερικανούς.

Δεν είμαστε ένα χωνευτήρι πολλών και διάφορων ειδών, δεν είμαστε 
ένα μωσαϊκό από ανομοιομορφίες, συγκολλημένες μονάχα με μια υπηκοότητα.
 Εννοώ ότι ακριβώς επειδή η πολιτιστική μας ταυτότητα είναι ήδη
 προσδιορισμένη από τη χιλιόχρονη ιστορία μας, δεν μπορούμε ν' αντέξουμε 
ένα κύμα μεταναστών που δεν έχουν καμιά σχέση μ' εμάς... 
Και που δε θέλουν να γίνουν σαν εμάς, να απορροφηθούν από εμάς.

Αντίθετα, μάλιστα, θέλουν να μας απορροφήσουν εκείνοι. 
Θέλουν ν' αλλάξουν τις αρχές μας, τις αξίες μας, 
την ταυτότητά μας, τον τρόπο ζωής μας.

Και στο μεταξύ, μας αναστατώνουν με την οπισθοδρομική άγνοιά τους, 
με την οπισθοδρομική μισαλλοδοξία τους, με την οπισθοδρομική θρησκεία τους.

Αυτό που εννοώ είναι ότι στον δικό μας πολιτισμό δεν υπάρχει χώρος 
για μουεζίνηδες και μιναρέδες, για ψευτο-εγκράτειες, 
για το ταπεινωτικό τσαντόρ, για την εξευτελιστική μπούρκα.

Ακόμη κι αν υπήρχε χώρος γι' αυτούς τους ανθρώπους, 
εγώ δεν θα τους τον παραχωρούσα. 
Γιατί θα ήταν σαν να έσβηνα την ταυτότητά μας, 
σαν να εκμηδένιζα τα επιτεύγματά μας. 
Θα ήταν σαν να έφτυνα κατάμουτρα την ελευθερία την οποία κερδίσαμε,
 τον πολιτισμό που έχουμε αναπτύξει, την ευημερία που έχουμε αποκτήσει.

Θα ήταν σα να ξεπουλούσα τη χώρα μου, την πατρίδα μου. 
Κι η χώρα μου, η πατρίδα μου δεν είναι προς πώληση.
* Η Οριάνα Φαλάτσι (Oriana Fallaci: 1929 - 2006), η Ιταλίδα δημοσιογράφος,
 πολεμική ανταποκρίτρια και συγγραφέας, είναι γνωστή στην Ελλάδα
 για την σχέση της με τον Αλέκο Παναγούλη 
και για το πολυδιαβασμένο βιβλίο της 
«Γράμμα σε Ένα Παιδί που Δεν Γεννήθηκε Ποτέ».
Το πιο επιτυχημένο όμως εμπορικά βιβλίο της, 
είναι το "The Rage and The Pride" («H Οργή και η Περηφάνεια», 
εκδόσεις Γκοβόστης 2003), που εκδόθηκε λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001.
Το βιβλίο συγκέντρωσε τα πυρά των κριτικών με το σκεπτικό ότι
 προκαλεί το «μίσος εναντίον των μουσουλμάνων».
Το επόμενο και τελευταίο της βιβλίο ήταν το "The Force of Reason" 
(" La Forza della Ragione") δηλ. «Η Δύναμη της Λογικής» 
που έγινε και αυτό best seller.
Εκεί η Φαλάτσι γράφει πως τρομοκράτες έχουν σκοτώσει 6.000 ανθρώπους 
τα 20 τελευταία χρόνια στο όνομα του Κορανίου και πως η ισλαμική πίστη 
σπέρνει μίσος αντί αγάπης και σκλαβιά αντί ελευθερίας.