Ντολμάδες με ρύζι μπασμάτι έφτιαξα και με πρόβειο γιαούρτι τα συνόδευσα. (4 φωτογραφίες)

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

(από το «Περιμένοντας τους βαρβάρους»)

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα 

που πρέπει το μεγάλο ΝΑΙ ή το μεγάλο ΟΧΙ να πούνε.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους….

Δεν έχει πλοίο για σε δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ,

σ’ όλη τη γη τη ρήμαξες.

(από το «Η πόλις»)

Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα,

που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένη αίσθησις.

Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·

τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.

Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο

πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.

(«Το πρώτο σκαλί»)

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι.

Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.

Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

(από την «Ιθάκη»)

Κωνσταντίνος Καβάφης, 1868-1933

Έλληνας ποιητής

Ένα σύντομο αυτοβιογραφικό από τον ίδιο:

«Είμαι Κωνσταντινουπολίτης την καταγωγήν,

 αλλά εγεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια - σ' ένα σπίτι της οδού Σερίφ· 

μικρός πολύ έφυγα, και αρκετό μέρος της παιδικής μου ηλικίας

 το πέρασα στην Αγγλία. 

Κατόπιν επισκέφθην την χώραν αυτήν μεγάλος, αλλά για μικρόν

 χρονικόν διάστημα. Διέμεινα και στη Γαλλία. 

Στην εφηβικήν μου ηλικίαν κατοίκησα υπέρ τα δύο έτη 

στην Κωνσταντινούπολη. 

Η τελευταία μου εργασία ήταν υπαλλήλου εις ένα κυβερνητικόν

 γραφείον εξαρτώμενον από το υπουργείον 

των Δημοσίων Έργων της Αιγύπτου.

 Ξέρω Αγγλικά, Γαλλικά και ολίγα Ιταλικά».

Το σώμα των ποιημάτων του περιλαμβάνει:

 Τα 154 ποιήματα που αναγνώρισε ο ίδιος (τα «Αναγνωρισμένα»),

 τα 37 «Αποκηρυγμένα» ποιήματά του, τα περισσότερα νεανικά,

 τα οποία αργότερα αποκήρυξε, τα «Κρυμμένα», δηλαδή 75 ποιήματα

 που βρέθηκαν τελειωμένα στα χαρτιά του,

 καθώς και τα 30 «Ατελή», που βρέθηκαν στα χαρτιά του μισοτελειωμένα.

Ο ίδιος είχε κατατάξει τα ποιήματά του σε τρεις κατηγορίες: 

τα ιστορικά, τα φιλοσοφικά και τα ηδονικά ή αισθησιακά.

Οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθεί..

Marcel Proust, 1871-1922 Γάλλος συγγραφέας

Σπούδασε νομικά, πολιτικές επιστήμες και φιλοσοφία.

 Yπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μυθιστοριογράφους 

του 20ού αιώνα κι ένας από τους πιο σημαντικούς κριτικούς

 της εποχής του. 

Tο έργο του προκάλεσε έναν τεράστιο αριθμό από αναλυτικές εργασίες

 και συνθετικές μελέτες και επηρέασε πολλούς κατοπινούς λογοτέχνες.

Το έργο της ζωής του ήταν το "Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο" 

που θεωρείται το καλύτερο μυθιστόρημα όλων των εποχών.

Το θράσος είναι χρήσιμο σ’ αυτούς

 που ξέρουν να εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες.

Είναι η φαντασία μας που ευθύνεται για τον έρωτα,

 όχι το άλλο πρόσωπο.

Μην περιμένεις τη ζωή. Μην κάνεις όνειρα γι’ αυτήν. 

Έχε στο μυαλό σου, ανά πάσα στιγμή, ότι το θαύμα 

βρίσκεται στο εδώ και στο τώρα.

Οτιδήποτε μεγάλο στον κόσμο προέρχεται από τους νευρωτικούς. 

Αυτοί μόνο έχουν θεμελιώσει τις θρησκείες μας

 και έχουν δημιουργήσει τα μεγάλα αριστουργήματα.

Η ψυχή σου είναι ένα σκοτεινό δάσος. 

Τα δέντρα όμως είναι ενός συγκεκριμένου είδους:

 είναι γενεαλογικά δέντρα.

Η ανάμνηση των γεγονότων που πέρασαν δεν είναι απαραίτητα 

η ανάμνηση των γεγονότων όπως ήταν.

Ο έρωτας είναι ένα χτυπητό παράδειγμα για το πόσο μικρή σημασία 

έχει για εμάς η πραγματικότητα.

Οι αληθινοί παράδεισοι είναι οι παράδεισοι που έχουν χαθεί.

Κόρινθος: 39 φωτογραφίες από την λαϊκή αγορά. 23/05/2026.

Οι πράκτορες και οι χρήσιμοι ηλίθιοι

Κώστας Στούπας

Πριν από δύο και πλέον χρόνια είχα δεχτεί σφοδρές επικρίσεις

 για τη φράση: «Ο ρόλος κάποιων συγγενών να διεκδικήσουν

 πολιτική υπόσταση εκμεταλλευόμενοι 

την επίδειξη του πένθους τους με τρομάζει…».

Ήταν η περίοδος που το κλίμα ήταν φορτισμένο και σε όλη 

την επικράτεια λάμβαναν χώρα τεράστια συλλαλητήρια 

με αφορμή το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών.

Θυμάμαι να κυκλοφορούν τότε διάφορες ευφάνταστες θεωρίες 

συνωμοσίας περί μεταφοράς παράνομου φορτίου εύφλεκτης 

ύλης από κάποιον επιχειρηματία-λαθρέμπορο, τον οποίο

 κάλυπτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Σε οικονομική βάση μιλούσαμε για φορτία αξίας 5-10 χιλ. ευρώ 

και άρα για λαδώματα μερικών 20ευρων. Αστεία πράγματα.

 Κι όμως, υπήρχαν «σοβαροί» άνθρωποι που τα πίστευαν ή κάποιοι 

που υποκρίνονταν πως τα πίστευαν για τους δικούς τους σκοπούς.

Από την άλλη πλευρά, υπήρξαν ακραία σενάρια που δεν απέκλειαν

 το δυστύχημα να οφείλεται σε σαμποτάζ ξένων υπηρεσιών,

 με στόχο την πολιτική αποσταθεροποίηση της χώρας.

Ο ίδιος θεωρώ πάντα ως πλέον πιθανή την υβριδική εκμετάλλευση

 ενός τραγικού δυστυχήματος από εγχώρια συμφέροντα

 και ξένες δυνάμεις.

 Οι εξελίξεις, δύο χρόνια αργότερα, δικαιώνουν αυτό το σενάριο.

Η περιώνυμη «Μητέρα των Τεμπών», μαζί με διάφορα «ψέκια», 

παραθρησκευτικούς ταλιμπάν, αντιεμβολιαστές και υποχείρια 

του κλεπτοκρατικού καθεστώτος της Μόσχας, ίδρυσαν κόμμα 

για να σώσουν την Ελλάδα.

Σε όλη αυτή τη διαδρομή, τα τελευταία χρόνια, 

εκτός από τους πράκτορες της Ρωσίας, υπήρξαν επιχειρηματικά 

συμφέροντα και πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς και της Δεξιάς 

που προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν πολιτικά τον θυμό και την οργή,

 προβάλλοντας την κα Καρυστιανού και, στο τέλος, υφίστανται

 την πολιτική αφαίμαξη. 

Πρόκειται για τους χρήσιμους ηλίθιους της υπόθεσης.

Όλοι θυμούνται γνωστές φιγούρες του αριστερισμού να οργανώνουν 

τα συλλαλητήρια και την κα Κωνσταντοπούλου να έχει αναλάβει 

εργολαβικά την υπόθεση. 

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αρβανίτης

 φρόντισε να αποκτήσει βήμα στις Βρυξέλλες.

Οι πρώτες δημοσκοπήσεις δείχνουν ήδη τα κόμματα 

της κας Κωνσταντοπούλου και του κ. Βελόπουλου να υφίστανται 

ισχυρά πλήγματα ενώ απώλειες δέχονται τα περισσότερα κόμματα

 της αντιπολίτευσης.

Το ευτύχημα για τους «χρήσιμους ηλίθιους» είναι πως είναι 

τόσο ηλίθιοι, που δεν μαθαίνουν από τα παθήματά τους.

Το πρόβλημα με την πολιτική εκμετάλλευση της τραγωδίας

 των Τεμπών είναι πως, στην προσπάθεια να υπάρξει πολιτική

 εκμετάλλευση, οι πραγματικοί υπεύθυνοι της τραγωδίας, όπως 

και με το σκάνδαλο Novartis, υπάρχει πιθανότητα να μείνουν

 ατιμώρητοι και οι αστοχίες στη λειτουργία του Δημοσίου,

 που επέτρεψαν να συμβεί ό,τι συνέβη, να μη διορθωθούν.

Έγραφα το 2024:

«Απ’ όσα έχουν γίνει γνωστά, τη βασική ευθύνη φαίνεται να φέρουν 

οι σταθμάρχες που είχαν βάρδια το μοιραίο βράδυ.

Ο ένας ήταν άσχετος, περιφερόμενος μέσω κινητικότητας δημόσιος

 υπάλληλος, που έβαλε δύο συρμούς να κινούνται στην ίδια 

γραμμή με αντίθετες κατευθύνσεις. 

Ο άλλος την είχε κοπανήσει και, όταν έγινε το συμβάν, έτρεξε 

να εξασφαλίσει ιατρική άδεια ασθενείας, προκειμένου να καλύψει 

την απουσία του από τον σταθμό.

Σίγουρα ευθύνεται και η μη λειτουργία ή απουσία ενός

 αυτόματου συστήματος διαχείρισης της πορείας 

και των προτεραιοτήτων των συρμών.

Το γεγονός πως ένας άχρηστος και ένας φυγόπονος βρέθηκαν 

να έχουν βάρδια σε ένα κρίσιμο πόστο αποδίδει ευθύνη 

στους προϊσταμένους της υπηρεσίας τους και, εν τέλει, 

στη διοίκηση των σιδηροδρόμων, που επέλεξε όλα αυτά τα πρόσωπα

 να ρυθμίζουν μια διαδικασία από την οποία, όπως αποδείχθηκε, 

εξαρτάται η ζωή πολλών ανθρώπων…».

ΠΗΓΗ

Ποια είναι η γνώμη σας;

Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο

να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη

αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν        

αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.     

Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.

Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.

Αν αγαπάς αληθινά τη φύση, θα βλέπεις την ομορφιά παντού...

Πιστεύω πως η νύχτα έχει πιο έντονα

 και πλούσια χρώματα από τη μέρα.

Αν και φτιάχνω τοπία, υπάρχουν πάντα μέσα τους ίχνη προσώπων.

Ονειρεύομαι ότι ζωγραφίζω και μετά ζωγραφίζω αυτό που ονειρεύομαι.

Προτιμώ να ζωγραφίζω ανθρώπινα μάτια παρά καθεδρικούς ναούς,

 όσο υπέροχοι κι αν είναι.

Πόσο δύσκολο είναι να είσαι απλός!

Προτιμώ να πεθάνω από πάθος παρά από βαρεμάρα.

Η ποίηση μάς περιστοιχίζει από παντού, αλλά, αλίμονο,

 το να τη γράψεις στο χαρτί δεν είναι τόσο εύκολο 

όσο το να την ατενίζεις.

Η καρδιά του ανθρώπου μοιάζει πολύ με τη θάλασσα:

 έχει τις καταιγίδες της, τις παλίρροιες και τα βάθη της.

 Έχει επίσης και τα μαργαριτάρια της.

Αν ακούς μια φωνή μέσα σου να σου λέει 

«δεν μπορείς να ζωγραφίσεις», 

τότε οπωσδήποτε να ζωγραφίζεις, και η φωνή θα σωπάσει.

Αν αγαπάς αληθινά τη φύση, θα βλέπεις την ομορφιά παντού.

Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh, 

προφορά στα ολλανδικά: Βίνσεντ φαν Χοχ) 

(30 Μαρτίου 1853 – 29 Ιουλίου 1890) ήταν Ολλανδός ζωγράφος. 

Εν ζωή, το έργο του δεν σημείωσε επιτυχία,

 ούτε ο ίδιος αναγνωρίστηκε ως σημαντικός καλλιτέχνης. 

Ωστόσο, μετά τον θάνατό του, η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα 

και σήμερα αναγνωρίζεται 

ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών.

Έπεα πτερόεντα. — Ιλιάδα Ε’ 871 Λόγια που πετάνε (και δεν έχουν καμιά αξία).

«Ανδρών γαρ επιφανέων πάσα γη τάφος.»

— Κάθε γη είναι τάφος για τους ένδοξους άνδρες.

(Ιλιάδα, Ζ' 146)

Είς οιωνός άριστος, αμύνεσθαι περί πάτρης.

(ρήση του Έκτορα)

—  Ιλιάδα Μ’ 243

Άχθος αρούρης.

[Άχρηστο] βάρος πάνω στη γη.

(η φράση αρχικά αφορούσε τον περίλυπο Αχιλλέα)

—  Ιλιάδα Σ’ 104

Ποίον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων;

Τι λόγος ξέφυγε από την οδοντοστοιχία σου;

(ο Δίας αντιδρώντας στην κατηγορία της Αθηνάς

 ότι εγκατέλειψε τον Οδυσσέα)

—  Ιλιάδα Δ’ 360

Ου Νέμεσις Τρώας και ευκνήμιδας Αχαιούς

τοιήδ’ αμφί γυναικί πολύν χρόνον άλγεα πάσχειν.

Αινώς αθανάτησι θεής εις ώπα έοικεν.

Δεν είναι κατηγόρια, όχι, για πλάσμα σαν κι αυτή /τόσο καιρό 

που σφάζουνται οι Αχαιοί κι οι Τρώες./Αλήθεια, αθάνατη θεά

 λες κι είναι σαν τη βλέπεις.

(σχόλιο των γερόντων της Τροίας, όταν είδαν την Ωραία Ελένη· 

το «Ου Νέμεσις» εξελίχθηκε σε παροιμιώδη φράση, 

δηλωτική θαυμασμού )

—  Ιλιάς Γ’ 156

Δημοβόρος βασιλεύς, επεί ουτιδανοίσιν ανάσσεις.

Λαοφάγε βασιλιά, κυβερνάς «ουτιδανούς».

(ο Αχιλλέας προς Αγαμέμνονα)

—  Ιλιάδα Α’ 231

Έπεα πτερόεντα.

Λόγια που πετάνε (και δεν έχουν καμιά αξία).

—  Ιλιάδα Ε’ 871

Μας κυβερνάει η Διεθνής των Αταλάντων.

Αρετές μας είναι τα ελαττώματά μας που τα παραδεχτήκαμε.

Στην Ελλάδα βλέπουμε μόνο τη δυσάρεστη 

και την αδύνατη πλευρά κάθε πράγματος.

 Όλοι ξέρουν το τι δε γίνεται και, ικανοποιημένοι

 με την απαισιόδοξη γνώμη τους, κατηγορούν κάθε άνθρωπο 

που έχει δράση και προσπαθεί να κάνει κάτι τι.

Οι Έλληνες δεν τρώνε όσο πεινάνε, αλλά όσο θα πεινούσαν

 οι κάτοικοι του Μεσολογγίου και του Σουλίου. 

Τρώνε εις μνήμην αυτών.

Τα έργα τέχνης που δείχνουν μη ολοκληρωμένα, 

τελειώνουν μόνα τους με τον καιρό.

Μόνο με παραμύθια κατακτώνται οι άνθρωποι.

Ένας Παπαδιαμάντης δεν υπάρχει στην Ευρώπη.

 Ένας Καβάφης πουθενά...

Μας κυβερνάει η Διεθνής των Αταλάντων.

Ο Γιάννης Τσαρούχης 

(Πειραιάς, 13 Ιανουαρίου 1910 – Αθήνα, 20 Ιουλίου 1989)

 ήταν σημαντικός Έλληνας ζωγράφος και σκηνογράφος. 

Τα πρώτα του έργα τα εξέθεσε το 1929 στο Άσυλο Τέχνης. 

Η επιτυχία που σημείωσε τον οδήγησε στη συνέχεια να φοιτήσει

 στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου

 κατά τα έτη 1929–1935, με καθηγητές τους Ιακωβίδη, 

Βικάτο και Παρθένη.

 Παράλληλα, κατά το διάστημα 1931–1934, μαθήτευσε

 κοντά στον Φώτη Κόντογλου, ο οποίος τον μύησε 

στη βυζαντινή αγιογραφία, ενώ μελέτησε 

την λαϊκή αρχιτεκτονική και ενδυμασία.

 Μαζί με τους Δημήτρη Πικιώνη, Φώτη Κόντογλου 

και Αγγελική Χατζημιχάλη πρωτοστάτησε 

στο αίτημα της εποχής για την ελληνικότητα της τέχνης.