Δημήτρης Καμπουράκης
Τους παρατηρούσα από καιρό με δέος. Απορούσα με την αφέλεια τους,
με την αδυναμία τους να ψυχολογήσουν στοιχειωδώς έναν άνθρωπο
που από μακριά έκανε «κρα» ότι έχει καταληφθεί από την φιλοδοξία του.
«Μα είναι ολοφάνερο ότι η γυναίκα είναι πολιτικός, ότι σκοπεύει
να φτιάξει κόμμα» έλεγα για την Καρυστιανού, από τον καιρό
των συγκεντρώσεων ακόμα. Με κοίταζαν με βδελυγμία.
Με πρόγκιζαν κατ’ ευθείαν: «εσύ δεν έχεις παιδιά;
Θα ‘θελες να σαι στη θέση της;
Πώς μιλάς έτσι για τη γυναίκα;».
«Βρε φαίνεται απ’ το βλέμμα της, απ’ τις κινήσεις της,
από τα λόγια της, από τον στόμφο της» τολμούσα να ξαναπώ.
«Ντροπή σου», μου πέταγαν κατάμουτρα.
Τώρα, όλοι αυτοί οι «ντροπή σου» φεύγουν τρέχοντας από δίπλα της.
Πρώτα έφυγαν οι Συριζαίοι που την είχαν κάνει θεά.
Οι Λαζόπουλοι, οι Κοτζιάδες και οι Ακρίτες που την είχαν προτείνει
για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Οι Αρβανίτηδες που την έκαναν εξαγωγή στις Βρυξέλλες,
οι απογοητευμένοι από την μετά-Τσίπρα κατάσταση που ήλπισαν
σε καινούριο Μεσσία και οι αντιεξουσιαστάκηδες που πίστεψαν
ότι χωμένοι στις στρατιές της Μαρίας
θα διαλύσουν το σύστημα, μέσω Τεμπών.
Τώρα φεύγουν ξεπαπούτσωτοι και οι ψεκασμένοι, οι Ρωσόφιλοι
και οι αριβίστες που κόλλησαν δίπλα της όταν έφτιαξε
το ακροσυντηρητικό κόμμα της.
Φεύγουν ένας-ένας καταγγέλλοντας την.
Λένε πολύ χειρότερα απ’ όσα έλεγα εγώ και κάποιοι λογικοί
άνθρωποι, διότι είχαμε απλώς καθαρό μυαλό και ανοικτά μάτια.
Πάει ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ο πτέραρχος ε.α.
Αθανάσιος Παπανικολάου, ο Κώστας Βαμβακάς,
ο Αχιλλέας Ρομπογιαννάκης, η Αγγελική Λενακάκη,
ο Γιάννης Φρονιμάκης και ο Όθων Ιακωβίδης.
Πάει και ο Θανάσης Αυγερινός, η Κατερίνα Μουτσάτσου,
η Μαρία Ιωαννίδου, ο Τάκης Κοτσόργιος.
Έχουν φύγει κι άλλοι, λιγότερο γνωστοί,
έπονται περισσότεροι λέει το ρεπορτάζ.
Ώρα καλή στην πλώρη τους κι αέρας στα πανιά τους.
Έτσι κι αλλιώς, κι εκεί που ήταν, τίποτα καλό
για τον τόπο δεν κυοφορούνταν.
Είχαν βέβαια ελπίσει ότι κυοφορούνταν μια σπουδαία δική τους
πολιτική καριέρα, πλην ούτε αυτό τους έκατσε.
Τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή.
Φτιάχνεις ένα ωραίο σχέδιο για το μέλλον σου κι ύστερα έρχεται
μια Γρατσία και στο κάνει μαντάρα.
Το ‘χε πει παλιά ο πρωτοπυγμάχος Μάικλ Τάισον.
Αγράμματος και θηριώδης, αλλά σοφός κατά βάθος.
Είχε μάθει την ζωή μέσα στα ρινγκ.
«Όλοι έχουν ένα εξαιρετικό σχέδιο, μέχρι την στιγμή που θα φάνε
μια γερή μπουνιά στο στόμα» είχε πει ο μποξέρ.
Ως γνωστόν, η γροθιά ή το χαστούκι στα χείλη δεν σε ματώνει απλώς,
πονάει και τόσο πολύ που παύεις να σκέφτεσαι και να αντιδράς λογικά.
Τώρα λοιπόν έφαγαν την μπουνιά στο στόμα τους
τα στελεχάκια της Μαρίας.
Ποσώς τους λυπάμαι ή τους συμπαραστέκομαι όταν ποστάρουν
οργισμένοι κατά της πρώην αρχηγού τους.
«Ήθελες τα κι έπαθες τα», λένε στο χωριό μου.
Τώρα τα «ντροπή σου, εσύ δεν έχεις παιδιά;» που μας πετούσαν
κατάμουτρα, να τα πουν στον καθρέφτη τους.
Και ν’ αφήσουν κατά μέρος αυτά τα περί ανύπαρκτης κομματικής
δημοκρατίας ή παράκεντρων που λειτουργούσαν παράλληλα.
Ποιον κοροϊδεύουν;
Σ’ έναν προσωπικό μηχανισμό πήγαν και χώθηκαν εν γνώσει τους,
μπας και γίνουν βουλευτές.
Ε, στους προσωπικούς μηχανισμούς, κουμάντο κάνει το αφεντικό.
Όλα τα υπόλοιπα είναι μπούρδες.
Δεν μ’ ενδιαφέρει ούτε ο θυμός τους, ούτε η απογοήτευση τους,
ούτε η καταγγελία τους.
Τα ξέραμε, δεν μας λένε κάτι καινούριο.
Ένα μόνο μ’ ενδιαφέρει.
Να κάτσουν σε μια γωνιά ήσυχοι, με επίγνωση της αφέλειας
και της ανοησίας τους, όχι να μας ξανάρθουν σε κανένα δίμηνο
καβάλα πάνω σε κάποιον καινούριο Μεσσία.
Και να μας φωνάζουν πάλι «ντροπή σας»…
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
