Με λέξεις μόνο έχτιζαν, τον κόσμο τους και ζούσαν στοές τριγύρω σκάβοντας, τούνελ για να ξεφύγουν. Πάν Καρτσωνάκης "Οι Ποιητές"
Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2026
Κόρινθος-παλαιό κρατικό Νοσοκομείο: Απαθανατίζονται προσωπικό και κάποιοι ασθενείς. (4 εικόνες)
Ο πατέρας μου Κωνσταντίνος
κάτω δεξιά με το μουστάκι.
Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026
Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες
Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω
σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους
σε ακρογιάλια και νησιά, στα κύματα απάνω
όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας.
Κι όταν θα έλθει η στιγμή, απ’ το κορμί, να φύγω
θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο.
Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες
έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία.
Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους
κι όπως πολλοί, στην ποίηση, βρήκα το «καταφύγιο».
Πάν Καρτσωνάκης
Ο Αντώνης ζει τον μύθο του.
Αντώνης
Δημήτρης Καμπουράκης
Ο Αντώνης ζει τον μύθο του.
Ξάφνου όλοι οι προβολείς στέκονται επάνω του.
Από την μοναξιά της συνταξιοδότησης,
στο μεγαλείο του ρυθμιστή.
Από την έρημο της μεταπρωθυπουργικής απραξίας,
στους ανθισμένους κήπους των πρωτοσέλιδων
και των τηλεοπτικών αναλύσεων.
Από την θανατερή ησυχία ενός τηλεφώνου που δεν
χτυπούσε, στο συνεχές ντριν-ντριν από διάφορους
κολασμένους και εγκαταλελειμμένους της πολιτικής
που παρακαλούν «πάρε με κι εμένα».
Από την αδράνεια του απομονωμένου γέροντα,
στην αδρεναλίνη του κυβερνήτη αόρατου
υποβρυχίου που ετοιμάζεται να πατήσει το κουμπί
για να φύγει η τορπίλη. Λίγο το χεις;
Ο Αντώνης ζει την ανανεωμένη του δόξα.
Από απόμαχος Μεσσηνιάρχης,
ξανά πανελλαδικός δερβέναγας.
Από Novartiανός κατηγορούμενος του «μεγαλύτερου
σκανδάλου από συστάσεως του ελληνικού κράτους»,
εκλεκτός των Τσιπρικών, των αποδέλοιπων
Συριζαίων, των Ζωη-Κωνσταντοπουλικών
και των Βαρουφακικών.
Από συνταξιούχο που δεν είχε δουλειά να κάνει –πλην
ίσως την συγγραφή των απομνημονευμάτων του- σε
πρόθυμο μεταφορέα όλων των προσδοκιών
μιας κουτσής ελληνικής αριστεράς, που εναποθέτει
στους «πατριωτικούς» του ώμους την δουλειά
που αυτή στάθηκε ανίκανη να κάνει.
Να εξοβελίσει τον Μητσοτάκη.
Ο Αντώνης ξαναζεί την θεϊκή του αποστολή.
Να «ξανασώσει».
Έσωσε κάποτε την ομογένεια της Βορείου Ηπείρου,
καλώντας την όχι να μείνει εκεί που εμείς θα
μπορούσαμε να διεκδικήσουμε, αλλά να μετοικήσει
οριστικά στην μητροπολιτική Ελλάδα.
Έσωσε αργότερα την χώρα από της διαπλοκή
του γέρο-Μητσοτάκη, φέρνοντας ξανά στην εξουσία
τον Ανδρέα. Αχ πόσο τον είχαμε λατρέψει τότε
όλοι εμείς οι Πασόκοι τον Αντώνη.
Στα καλά καθούμενα μας έδωσε την χώρα στο πιάτο.
Τώρα ξανασώζει την χώρα παραδίδοντας την
στο χάος της πολιτικής κρίσης και της ακυβερνησίας.
Ναι, αλλά θα χει σώσει την ψυχή της παράταξης
και θα χει πατήσει την woke ατζέντα
στον λαιμό σαν οχιά.
Ο Αντώνης ζει την πολιτική του νεκρανάσταση.
Δεν το απομειώνω ως προσωπική φιλοδοξία.
Δικαιούται.
Άλλοι συνταξιούχοι καταπολεμούν την καλπάζουσα
γεροντική κατάθλιψη καλλιεργώντας μαρούλια
στον κήπο τους, άλλοι σημαδεύοντας
χώρες και πρωθυπουργούς από το παραθυράκι
της σοφίτας τους.
Κανένα θέμα.
Στο τέλος-τέλος, υπό την έγκριση του σοφού λαού μας
γίνονται (ή δεν γίνονται) όλα.
Αν επέλθει χάος, δεν θα ναι δουλειά του Αντώνη,
όλων μας θα ναι.
Υ.Γ. Άκουγα χθες έναν από τους εκλεκτούς του,
τον Μαρκόπουλο εξ Ευβοίας, στην δημοσιογραφική
ερώτηση «με ποιον θα μπορούσατε
να συνεργαστείτε;», να απαντά με το καταπληκτικό
«με όλους πλην εκείνου που βύθισε την χώρα
στην διαφθορά».
Με όλους;
Και με τον Αλέξη άρα;
Άντε βρε, με το καλό και τον Παπαγγελόπουλο
στα ψηφοδέλτια σας…
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε
και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο,
με επιχειρήματα όμως.
Τρίτη 8 Σεπτεμβρίου 2026
Πετάτε το μπαγιάτικο ψωμί; Λάθος, καλύτερα να το κάνετε παξιμάδι.
Τράγκες θέλετε
Δημήτρης Καμπουράκης
Να σας πω την αλήθεια, βαρέθηκα να τα βάζω
με τα χιλιάδες «θέλω» και «δικαιούμαι»
που με περικυκλώνουν.
Οκτώ μόλις χρόνια μετά την έξοδο μας από
τις συνθήκες (και τη δυστυχία)
της χρεωκοπίας, έχουμε μεταβληθεί ξανά
σε μια κοινωνία μαξιμαλιστικών απαιτήσεων,
στην οποία κάθε ορθολογική σκέψη αυτομάτως
ενοχοποιείται.
Όλοι θέλουν τα πάντα τώρα, απαιτούν
τα πάντα τώρα, δικαιούνται τα πάντα τώρα.
Τίποτα λιγότερο, τίποτα αργότερα.
Τα θέλουμε όλα και σήμερα.
Όποιος τολμήσει να πει «οικονομική πολιτική είναι
η διαχείριση πεπερασμένων πόρων», είναι
από κυνικός (το επιεικέστερο)
μέχρι πουλημένος στον Μητσοτάκη
(το πιο συνηθισμένο).
Τα πατριωτάκια μας δεν θέλουν πρωθυπουργούς
και υπουργούς που προσπαθούν να μοιράσουν
τρία διαθέσιμα πορτοκάλια σε δέκα νοματαίους
που έχουν απλωμένο το χέρι, μια παρέα
από μάγους Χουντίνηδες θέλουν που τραβάνε
το σεντόνι κι από κάτω αποκαλύπτεται ένα
σιντριβάνι από χρυσό, όπως τραγουδούσε
και ο συγχωρεμένος ο Σαββόπουλος
στο «γεννήθηκα στην Σαλονίκη».
Έχει ξεχειλώσει τόσο πολύ το πράγμα, που
προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι ακόμα
κι αν ο Μητσοτάκης έδινε προχθές όχι 2,2 δις ευρώ
αλλά 22 δις, πάλι τα ίδια θα ακούγαμε.
Επειδή είμαι παλιός, βλέπω φρικιαστικές
ομοιότητες με την δεκαετία 1995-2005, τότε που
σιγοψήναμε τη χρεωκοπία μας συνωστισμένοι
στα αστακομακαρονάδικα διαμαρτυρόμενοι
διαρκώς για την φτώχεια και την ανέχεια
που μας δέρνει.
Στον ίδιο δρόμο βαδίζουμε συλλογικώς, αυτό έχουμε
υιοθετήσει ως εθνικό μας όραμα και δεν υπάρχει
κυβέρνηση που θα μπορέσει επί μακρόν
να αντισταθεί σ’ αυτό το κλίμα.
Μήτε του Μητσοτάκη, μήτε κανενός.
Όσο γι αυτούς (εμάς δηλαδή) που «μεταφέρουν»
τις ειδήσεις, ο σημερινός μέσος Έλληνας δεν
τους θέλει μήτε δημοσιογράφους,
μήτε ορθολογιστές, μήτε πραγματιστές.
Τράγκες θέλει.
Αυτούς μόνο ακούει και αγαπάει.
Όλους τους υπόλοιπους που πάνε να ψελλίσουν
ένα «προσοχή παιδιά», τους διαολοστέλνει ψυχρά.
Θέλει τύπους που υιοθετούν όλα τα «απαιτώ»
και τα «δικαιούμαι» στο πολλαπλάσιο.
Καταστροφολόγους, συνωμοσιολόγους,
αντιευρωπαϊστές, χαοτικούς, γενικολόγους
και αοριστολόγους, που σήμερα εκφράζουν
το «φέρτα όλα ρε» κι αύριο, την ώρα
της καταστροφής, θα ξαναφωνάξουν οργισμένοι
«εσείς οι κλέφτες φταίτε».
Κι ύστερα θα ορμήσουν να πλουτίσουν
από την χρεωκοπία.
Δεν υπάρχει σωτηρία πατριώτες.
Ο ορθολογισμός την χάνει τη μάχη στη χώρα
όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, που κοκκινίζει
η σταφυλή και θάλλει η ελαία.
Όσοι έχετε μετρητά κρατείστε τα,
θα σας χρειαστούν.
Οι υπόλοιποι, μην πετάτε το μπαγιάτικο ψωμί,
καλύτερα να το κάνετε παξιμάδι.
Κι εσείς θα το χρειαστείτε.
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε
και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου 2026
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)