Κώστας Στούπας
Τον γνωρίζετε όλοι. Παραγγέλνει φρέντο, κοιτάζει το κινητό
και αναστενάζει: «Οι Τούρκοι φτιάχνουν αυτοκίνητα και μαχητικά
κι εμείς δεν παράγουμε τίποτα. Μόνο καφέδες και τουρίστες».
Εσχάτως «ανησυχεί» για το υποβρύχιο καλώδιο…
Πριν από 5-6 χρόνια μάς είχε «πρήξει» με το ηλεκτρικό
αυτοκίνητο του Ερντογάν, το Togg.
Το θυμήθηκα γιατί αυτές τις μέρες διάβασα για την κατάληξή του.
Κρατικοποιήθηκε. Δεν χρειάζεται να έχει διακονήσει κάποιος
40 χρόνια στο οικονομικό ρεπορτάζ για να καταλάβει πως
μια εταιρεία κρατικοποιείται όταν στην πραγματικότητα
έχει ήδη χρεοκοπήσει.
Το ζήσαμε στην Ελλάδα τις δεκαετίες του ‘80 και του ‘90, μετά
τα σοσιαλιστικά πειράματα του Παπανδρέου και του Αρσένη.
Ας τον πάρουμε από το χέρι και ας τον πάμε βόλτα.
Χαμένος κόπος, θα μου πείτε.
Έχει μάθει να πιστεύει αυτά που θέλει και όχι αυτά που βλέπει.
Πρώτη στάση, το σούπερ μάρκετ. Φέτα και ελαιόλαδο, δύο ράφια,
έφεραν το 2025 εξαγωγές πάνω από 2,1 δισ. ευρώ.
Ολόκληρη η Togg, με την πρόσφατη συμφωνία, αποτιμάται
στα 800 εκατ. Με τα έσοδα μίας χρονιάς από το τυρί και το λάδι,
αγοράζεις το «εθνικό αυτοκίνητο» δυόμισι φορές
και περισσεύουν κάτι ψιλά…
Δεύτερη στάση, ο βυθός της θάλασσας.
Το ανεκτέλεστο της Cenergy, που φτιάχνει καλώδια ρεύματος,
έφτασε τα 3,9 δισ. ευρώ, σχεδόν πέντε Togg.
Κέρδισε 138 εκατ. στο εξάμηνο και χτίζει εργοστάσιο στο Μέριλαντ.
Έλληνες στήνουν βιομηχανία στην Αμερική και κανείς δεν ανέβηκε
σε εξέδρα με σημαία. Μη του πείτε τίποτα για το Τιτάνα.
Τρίτη στάση, το σκοτάδι. Τα συστήματα νυχτερινής όρασης
της Theon, του Κρίστιαν Χατζημηνά, έγραψαν στο εξάμηνο
έσοδα +35% και παραγγελίες +38,5%.
Συνολικά, 48,6 δισ. ευρώ εξαγωγές αγαθών πέρυσι η Ελλάδα.
Να είμαστε δίκαιοι. Η Τουρκία δεν είναι φούσκα.
Εξήγαγε πέρυσι αγαθά 273,4 δισ. δολαρίων, τα 112 δισ. προϊόντα
μεσαίας και υψηλής τεχνολογίας.
Η βιομηχανία της είναι πολύ μεγαλύτερη από τη δική μας.
Είναι όμως και 86 εκατ. άνθρωποι.
Ανά κάτοικο, η Ελλάδα εξάγει πάνω από 5.000 δολάρια
και η Τουρκία γύρω στα 3.200.
Ξέρετε τον γείτονα με το καινούργιο SUV έξω από την πόρτα,
που κερνά όλη τη γειτονιά και χρωστά στον μπακάλη;
Αυτός είναι η Τουρκία.
Το φθηνό Togg που ετοιμάζουν και θα στοιχίζει 23.000 ευρώ
ισοδυναμεί με περίπου 41 κατώτατους μισθούς.
Στην Ελλάδα, ένα Toyota Yaris Cross, Opel Moka ή Ford Puma π.χ.
ισούται με περίπου 25 κατώτατους.
Και ο αγοραστής παίρνει Αυτοκίνητο.
Το εθνικό μαχητικό της γείτονος KAAN κρέμεται από αμερικανικούς
κινητήρες, που τους πάγωσαν οι κυρώσεις.
Εθνικό αεροπλάνο με ξένη καρδιά. Φράνκενσταϊν…
Όλα καλά λοιπόν εδώ; Κάθε άλλο.
Τον περασμένο Δεκέμβριο εξαγάγαμε 4,1 δισ.
και εισαγάγαμε 7,7 δισ. Ο κύκλος εργασιών της βιομηχανίας μας
ανέβηκε πέρυσι μόλις 0,2%.
Παράγουμε λίγα για όσα καταναλώνουμε.
Αν δεν εισέρρεαν οι επιδοτήσεις από την Ευρώπη και τα επιδόματα
από τον κρατικό κορβανά, θα είχαμε μικρότερο εμπορικό έλλειμμα.
Ίσως όμως να είχαμε περισσότερους και σοβαρότερους
ακραίους ταραξίες στη Βουλή και στο κεφάλι μας.
Όμως το «δεν παράγουμε τίποτα» δεν είναι κριτική.
Είναι άλλοθι.
Αν δεν υπάρχει τίποτα, δεν έχεις και τίποτα να υπερασπιστείς.
Ούτε τον βιομήχανο που περιμένει χρόνια μια άδεια,
ούτε τον τυροκόμο που ψάχνει εργάτη.
Και όποιος δεν βλέπει τι έχουμε, δεν θα ρωτήσει ποτέ γιατί
δεν έχουμε περισσότερα.
Στα στέκια των «ελληναράδων», ο Έλληνας που έφτιαξε
εργοστάσιο είναι ύποπτος και ο Τούρκος που ζει από
το Κρατικό Ταμείο είναι όραμα.
Την ευθύνη δεν την έχει πρώτα η Άγκυρα που ανεβάζει
προπαγανδιστικές θεατρικές παραστάσεις, ούτε ο Τύπος που
τις μεταφράζει. Την έχει η κοινωνία που αγοράζει εισιτήριο
και χειροκροτεί όρθια.
Το Togg το πληρώνει ο Τούρκος φορολογούμενος.
Τη φέτα, ο Γερμανός στο σούπερ μάρκετ του.
Τα καλώδια και τα τσιμέντα μας, ο Αμερικάνος.
Βρείτε τη διαφορά. Σύμφωνοι.
Έχουμε πολλά ακόμη να κάνουμε.
Αλλά με μέχρι εκεί με τη κλάψα…
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
