Παρατηρώ καλούς φίλους να αποθεώνουν τους Ισραηλινούς
για το κτύπημα σε αεροπορική βάση της Συρίας, μόλις 70 περίπου
χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα.
Άλλοι κάνουν ακόμη ένα βήμα: ζητούν να τους μιμηθούμε και
οι πιο «ψαγμένοι» από αυτούς επικαλούνται τον Π. Κονδύλη
ο οποίος μιλά για ένα προληπτικό κτύπημα της Ελλάδας
κατά της Τουρκίας.
Αισθάνομαι την ανάγκη να αναφερθώ σε ένα θέμα το οποίο έχει
αναπτυχθεί επαρκώς από άλλους σχολιαστές και από εμένα
και αναφέρεται στο τίτλο αυτού του άρθρου.
Λοιπόν, η Ελλάδα δε θα γίνει ποτέ Ισραήλ, διότι οι Έλληνες ποτέ
δε θα γίνουν Ισραηλινοί.
Ξεκινούμε από το βασικό.
Καμιά ελληνική οικογένεια δεν πρόκειται να αποδεχθεί και να ζει
με την παραδοχή πως ενδεχομένως θα χάσει ένα και δύο παιδιά της
σε κάποια μάχη, σε κάποια συμπλοκή.
Με απλά λόγια η ισραηλινή κοινωνία είναι μια κοινωνία εν πολέμω
και η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία του φραπέ.
Θυμάμαι, στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, το 1991, ο υπουργός
Αμύνης Γιάννης Βαρβιτσιώτης θέλησε να στείλει ένα πολεμικό πλοίο
στην περιοχή, όχι για να λάβει μέρος στις επιχειρήσεις, αλλά
για εκπαιδευτικούς λόγους.
Ευθύς ως έγινε γνωστό, πλάκωσαν στον Ναύσταθμο
οι μανούλες των ναυτών διαμαρτυρόμενες για την αποστολή
στον θάνατο, όπως κραύγαζαν, των παιδιών τους.
Από κοντά και ο «προοδευτικός» τύπος της εποχής.
Τελικά, το πλοίο ουδέποτε σαλπάρισε.
Σήμερα, ας πει κάποιος σε έναν 35αρη ή 40άρη πως κάθε τόσο
θα αφήνει τη δουλειά του και θα πηγαίνει να εκπαιδεύεται ώστε
να είναι έτοιμος να πολεμήσει ανά πάσα στιγμή.
Θα γίνει λαϊκή εξέγερση.
Η πατρίδα μας ποτέ δεν πολέμησε υπερ
πατρίου εδάφους μετά τον εμφύλιο πόλεμο.
Για αυτό και δεν έβγαλε έναν Νταγιάν και έναν Σαρόν.
Είχαμε μικρούς πραγματικούς ήρωες στην Κύπρο το 1974, αλλά
ήταν ήρωες μιας ήττας.
Ο Νταγιάν και ο Σαρόν εκπροσωπούσαν έναν στρατό
ο οποίος δεν ηττήθηκε ποτέ.
Η νοοτροπία του νικητή είναι σύμφυτη
με την επιβίωση του συγκεκριμένου λαού.
Το Ισραήλ είναι το μοναδικό κράτος στον κόσμο που δε δικαιούται
να ηττηθεί ούτε μια φορά. Και αυτό έχει γίνει εθνικό βίωμα.
Στα τέλη του 1973, μετά τον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ,
συγκροτήθηκε εξεταστική επιτροπή στο Ισραήλ για να διερευνήσει
γιατί η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία αιφνιδιάστηκαν
τις πρώτες ώρες και μέρες του πολέμου.
Σε αυτήν την επιτροπή κατέθεσε και η Γκόλντα Μέιρ.
Να σημειώσω πως στην εξέλιξη αυτού του πολέμου οι δυνάμεις
του Αριέλ Σαρόν βρισκόταν μέσα στο αιγυπτιακό έδαφος
- το περίφημο προγεφύρωμα Σαρόν - και απείχαν μιας ημέρας δρόμο
από το Κάιρο, ενώ η 3η αιγυπτιακή στρατιά
είχε εγκλωβιστεί στο Σινά.
Παρ' όλα αυτά, το φάσμα της ήττας των πρώτων ημερών στοίχειωσε
την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του Ισραήλ.
Κλείνοντας, θεωρώ λογικό πως μια κοινωνία εν πολέμω εκλέγει
και τους ανάλογους πολιτικούς ηγέτες, όπως το ίδιο κάνει
και μια κοινωνία του φραπέ.
Άλλοι προσανατολισμοί, άλλες ανάγκες, διαφορετικές οι ηγεσίες.
Υ.Γ. Ποια νομίζετε ότι θα ήταν η τύχη
του Τούρκου δολοφόνου του Τάσου Ισαάκ,
αν είχε δολοφονήσει Ισραηλινό;
Σάκης Μουμτζής
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
