Με λέξεις μόνο έχτιζαν, τον κόσμο τους και ζούσαν στοές τριγύρω σκάβοντας, τούνελ για να ξεφύγουν. Πάν Καρτσωνάκης "Οι Ποιητές"
Τετάρτη 21 Οκτωβρίου 2026
Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026
Εισαγωγές
Δημήτρης Καμπουράκης
Μιας λοιπόν και εξεγέρθηκαν οι Γάλλοι, είναι υποχρεωτικό
να εξεγερθούμε κι εμείς.
Τι είμαστε δηλαδή εμείς;
Μούλικα;
Κι αφού οι Ισπανοί έστησαν αντίσκηνα στις πλατείες τους,
υπάρχει αναπόδραστη η ανάγκη να γεμίσουμε τσαντίρια
και τις δικές μας. Αμ στο Μιλάνο;
Πώς γίνεται εκεί να λεηλατούν μαγαζιά την πλατεία Ντουόμο,
και τα δικά μας στην Ερμού ή την Σταδίου να κορδώνονται
αλώβητα περιμένοντας πελάτες;
Καλά, η Αλβανία μας έχει κυριολεκτικά ρίξει στ’ αυτιά
κι είναι ντροπή μας.
Εκεί έχουν κάψει ίσα με δέκα δημόσιες υπηρεσίες, ενώ εδώ
δεν έχει ανάψει ούτε αναπτήρας Bic σε κρατικό κτίριο. Αίσχος.
Οπότε move your Greek asses και εξεγερθείτε τώρα.
Άιντε παλιορεμάλια του καναπέ.
Σηκωθείτε και κάντε επιτέλους την επανάσταση.
Στην ανάγκη, απλώς αντιγράψτε το θρυλικό 2011.
Τότε που εμφανίστηκε στην πλατεία Πουέρτα δε Σολ το πανό
που έγραφε
«¡Shhh... Silencio, que no despertemos a los griegos!»
(Σσσς… κάντε ησυχία, μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες!),
μεταφέρθηκε η εικόνα μέσω fb και –θιγμένοι εμείς- φτιάξαμε
μέσα σε ένα τριήμερο τέτοιο ντόπιο κίνημα αγανακτισμένων,
που θα το ζήλευε ακόμα και η Πασιονάρια
μέσα στα ντουζένια του ισπανικού εμφυλίου.
Θυμάστε που στις 25 Μαΐου 201, αναρτήθηκε στο Σύνταγμα
πελώριο κιτρινοκόκκινο πανό που έγραφε
«''ESTAMOS DESPIERTOS ! QUE XORA ES ?
YA ES HORA DE QUE SE VAYAN !''
(Είμαστε ξύπνιοι! Τι ώρα είναι; Ήρθε η ώρα να φύγουν!».
Δεν ξέρω ποιο ντόπιο αστροπελεκημένο επαναστατικό μυαλό
σκέφτηκε τότε την ασυνάρτητη απάντηση στους Ισπανούς,
πάντως από κει ξεκινήσαμε για να δούμε στην εξουσία
τους Τσιπρο-Καμένους, τους Βαρουφακο-Λαφαζάνηδες,
τις Θεανω-Κωνσταντόπουλες
και τους Χαϊκαλο-Παπαγγελόπουλους.
Εισαγωγής εκ της Ιβηρικής ήταν το Κίνημα των Αγανακτισμένων.
Ε, αφού ξέρουμε την συνταγή,
γιατί να μην την ξαναεφαρμόσουμε;
Πειράματα θα κάνουμε τώρα;
Στο κάτω-κάτω, όλα τα εισάγουμε.
Και πετρέλαια, και όπλα, και αυτοκίνητα, και κινητά, και ρούχα,
και λεμόνια, και πιπεριές.
Οπότε που βλέπετε το κακό να εισάγουμε και τις εξεγέρσεις μας;
Διότι αν πάμε να φτιάξουμε δικιά μας επανάσταση, θα καταλήξει
σαν το ελληνικό αυτοκίνητο.
Από την δεκαετία του ’60 το σχεδιάζουμε και το βάζουμε
στην γραμμή παραγωγής, αλλά στους δρόμους μας δεν το είδαμε.
Μούφα οι μάστορες και οι επαναστάτες μας.
Οπότε στήστε σκηνές σήμερα στο Σύνταγμα
(κάλεσμα φοιτητικών συλλόγων), κάντε πανεκπαιδευτικό αύριο
στην ίδια πλατεία (κάλεσμα ΔΟΕ, ΟΛΜΕ), δεν μπορεί του κερατά,
κάτι θα γίνει, θα εδραιωθεί η εισαγόμενη εξέγερση.
Θα βοηθήσουν και οι μπάχαλοι, που πρώτα θα τα κάνουν
μαντάρα για να ‘χουν εικόνες εξέγερσης οι τηλεοράσεις
κι ύστερα (όταν σπάσουν τα μαγαζιά) οι διοργανωτές
θα τους πουν προβοκάτορες της Ασφάλειας,
οπότε όλα θα κλείσουν όπως πρέπει.
Άντε παιδιά μας εσείς εξεγερμένα, αν υπάρχει ακόμα κανένας
ανθρωπάκος που δεν έχει φοβηθεί από την διεθνή
και ευρωπαϊκή αναταραχή, φροντίστε να τον τρομοκρατήσετε.
Κάντε δώρα στον Μητσοτάκη…
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
Με δάκρυα στα μάτια βλέπω τους φτωχούς Γάλλους μαθητές.....
Με δάκρυα στα μάτια βλέπω τους φτωχούς
Γάλλους μαθητές να μαζεύουν από τον
δρόμο ρούχα, για να μπορέσουν να
ζεσταθούν στο ανήλιαγο υπόγειο στο οποίο
ζουν με την άρρωστη μανούλα τους.
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα κείμενα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
Και μετά θα κλαψουρίζουν όλοι για το φίδι που βγήκε από το αυγό του.
«Και στα δικά μας»
Γιάννης Σιδέρης
«Ένα πρωί θ’ ανοίξω την πόρτα και θα χαθώ/ με τ’ όνειρο
της επανάστασης/ μες την απέραντη μοναξιά των δρόμων
που θα καίγονται, μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων…», έγραφε μια τραγική φιγούρα,
ποιήτρια και ηθοποιός, η οποία πίστευε υπαρξιακά
σε αυτά που έγραφε - και της οποίας το όνομα δεν χρειάζεται
να εμπλέξουμε σε ένα ιντερνετικό σχόλιο
τρέχουσας επικαιρότητας.
«Οι δρόμοι που θα καίγονται» είναι ο φαντασιακός πόθος κάθε
κατά δήλωση αριστερού, από τότε που έμαθε να παπαγαλίζει
τη φράση του Μαρξ ότι «η βία είναι η μαμή της ιστορίας».
Δεν αναφερόμαστε σε σοβαρούς διαβασμένους αριστερούς.
Αναφερόμαστε σε κάθε ανώριμο όποιας ηλικίας, που
νομίζει ότι η επανάσταση είναι τσαμπουκάς στους «μπάτσους»
και γιούργια να κάψουμε το μαγαζάκι κάποιου…
τρομερού αιμοπότη μεγαλοκαπιταλίστα, και να επαναφέρουμε
την κοινωνική δικαιοσύνη - όπως τη φαντάζονται.
Όπως π.χ. θυμάμαι, έναν ευαίσθητο στιχουργό που είχε
πάρει συνέντευξη από τον Αλέξη Τσίπρα πριν την πρωθυπουργία,
και έγραφε ότι είδε στα μάτια του αλήθεια και το μέλλον.
Και για την αλήθεια και το μέλλον στα μάτια του Αλέξη τον ψήφισε!
Ο ίδιος έγραφε ότι ευχόταν να γίνει μια «αναίμακτη επανάσταση»,
λες έχουν υπάρξει αναίμακτες επαναστάσεις
( ώσπου να έβλεπε κάποιο προσφιλές του πρόσωπο νεκρό
στο δρόμο και θα χανόταν ως δια μαγείας η ρομαντική
φαντασίωση της αναίμακτης επανάστασης).
Εξ αυτής της διαχρονικής φαντασίωσης που διακατέχει όσους
δηλώνουν αριστεροί, δεν χρειάζεται ποινικοποίηση
και κραυγές καταδίκης του αφελούς νεαρού που υπήρξε
γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ, και τώρα είναι στέλεχος
της ΕΛΑΣ. Και ο οποίος δήλωσε με αφορμή τα επεισόδια
στη Γαλλία: «Αντε και στα δικά μας.
Να πάρει σειρά η Ελλάδα. Είμαστε κοντά».
Παράλληλα προέβλεψε ότι τον Νοέμβριο μαθητές και φοιτητές
θα βγουν στους δρόμους.
Την ίδια φράση «Και στα δικά μας» ανέφεραν ως ευχή
και προσμονή χιλιάδες χρήστες των κοινωνικών δικτύων,
κάτω από φωτογραφίες με φόντο πυρπολημένα κτήρια
και λεηλατημένα καταστήματα. Και δεν ήταν όλοι
στην ηλικία του αφελούς νεαρού, αλλά και μεσήλικες
και τρίτης ηλικίας!
Ο νεαρός είναι μαθημένος στα εύκολα που τα θεωρεί «αγώνα».
Άλλωστε κάποιοι συνομήλικοί του σε κάθε διαδήλωση
το παίζουν «επανάσταση». Και μόλις τους μπουζουριάσει
η αστυνομία, τα κόμματα εκδίδουν αγανακτισμένες
ανακοινώσεις κάνοντας λόγο για αστυνομική αυθαιρεσία
και βία, ενώ αλληλέγγυοι δικηγόροι κινητοποιούνται
με την απαίτηση «αφήστε τα παιδιά».
Την ίδια προστατευτική και απαλλακτική στάση «για τα παιδιά»
κράτησε και ο Αλέξης Τσίπρας, αναφερόμενος στο νεαρό
στέλεχος του κόμματός του. Επιτέθηκε στον Άδωνι Γεωργιάδη
ο οποίος με αφορμή τη δήλωση έγραψε:
«Μην αυταπατάστε, θέλουν και επιδιώκουν το χάος διότι
μόνο σε αυτό ευδοκιμούν. Αυτό θα κριθεί στις εκλογές
που θα έρθουν, τίποτε άλλο».
Ήταν μια πολιτική δήλωση, καθαρά διαπιστωτική.
Άλλωστε η φράση για το «χάος που μόνο σε αυτό ευδοκιμούν»,
καθόλου δεν απείχε από τη γνωστή δήλωση
της Έφης Αχτσιόγλου ότι «η κανονικότητα ποτέ δεν ήταν
ευκαιρία για την Αριστερά». Ο υπουργός επικαλέστηκε
τις εκλογές, χωρίς καμιά χροιά επίκλησης εισαγγελικής
παρέμβασης, όπως έκαναν πολλοί άλλοι χρήστες
των κοινωνικών δικτύων, οι οποίοι ζητούσαν παρέμβαση
του εισαγγελέα για πρόκληση και πρόσκληση σε έκτροπα.
Και τι είπε για τη δήλωση του Άδωνι ο Τσίπρας;
Ότι ο «ανεκδιήγητος» Άδωνις «επιτέθηκε σε ένα νέο παιδί
της νεολαίας μας, της ΕΛΑΣ γιατί είπε ότι κάτι θα έρθει
και εδώ». Πάλι διαστρεβλωτικός. Το «νέο παιδί»
της νεολαίας του δεν είπε ότι κάτι θα έρθει και εδώ.
Το ευχήθηκε.
Η ευχή αυτή ήταν μια πολιτική δήλωση που κρίνεται
ως τέτοια, και δεν χρειάζεται καμιά ποινικοποίησή της.
Αλλά δεν χρειαζόταν και η πατρική προστασία Τσίπρα,
που διαστρέβλωσε τη δήλωση του στελέχους του
(πρωτοφανές για τον Αλέξη).
Σαφώς θα έρθουν και εδώ, αν και πιστεύουμε με λιγότερη
ένταση ως κακή αντιγραφή, επειδή υπήρξαμε πρωτοπόροι
και είδαμε τα αποτελέσματα. Τα ζήσαμε το 2008
και την περίοδο των αγανακτισμένων.
Αποτέλεσμα ήταν η άνοδος της ΧΑ και του Αλέξη
στην Πρωθυπουργία.
Και τότε… «είδαμε στα μάτια του την αλήθεια και το μέλλον».
Αν έρθουν εδώ με την ένταση της Γαλλίας,
απλώς θα ξαναβγάλουν από την πρώτη
Κυριακή τον Μητσοτάκη.
Πάλι καλά.
Στη Γαλλία οι μπάχαλοι θα φέρουν τη Λεπέν.
Και μετά θα κλαψουρίζουν όλοι για το φίδι
που βγήκε από το αυγό του.
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026
Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026
Ο καθρέφτης δεν φταίει…
Ο ενοχλητικός καθρέφτης του Ισραήλ
Κώστας Στούπας
Ο Έλληνας πρωθυπουργός πριν λίγο καιρό πήγε
στη Silicon Valley. Είδε τη Nvidia, κάθισε με τη Sequoia,
έκανε και χειραψία «κόλα πέντε»
με ένα ρομπότ της Tesla. Καλά έκανε.
Όποιος θέλει να δει πού πηγαίνει ο κόσμος πρέπει
να κοιτάζει και προς τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό,
να κοιτάζει και προς τον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό,
όχι μόνο προς τον Σαρωνικό και το Κορινθιακό.
Το ερώτημα δεν είναι τι είδε εκεί.
Είναι τι θα κάνουμε εδώ.
Θα μείνουμε στις φωτογραφίες με όσους
κατασκευάζουν το μέλλον ή θα κατασκευάσουμε
κι εμείς ένα κομμάτι του;
Υπάρχει μια χώρα που έχει απαντήσει.
Και η απάντηση μας ενοχλεί.
Δύο χώρες με περίπου δέκα εκατομμύρια κατοίκους
η καθεμία. Το 2024 οι Ισραηλινοί κατέθεσαν
1.715 διεθνείς αιτήσεις πατεντών μέσω PCT.
Οι Έλληνες 103. Πολύ λιγότερες.
Στην έρευνα και ανάπτυξη το Ισραήλ δαπάνησε
το 2023 το 6,3% του ΑΕΠ του, πρώτο στον ΟΟΣΑ.
Εμείς το 2024 φτάσαμε στο 1,53%,
δηλαδή 3,62 δισ. ευρώ. Για εμάς είναι ρεκόρ.
Για εκείνους θα ήταν κατάρρευση.
Το Ισραήλ έχει 117 εταιρείες εισηγμένες στο Nasdaq.
Η ελληνική παρουσία στη Wall Street είναι κυρίως
ναυτιλιακές εταιρείες. Είμαστε παγκόσμια δύναμη
στη μεταφορά όσων φτιάχνουν οι άλλοι.
Στο να τα φτιάχνουμε εμείς, δεν παίζουμε ούτε
στα τοπικά πρωταθλήματα.
Όποιος το ρίχνει στο «εθνικό DNA» ψάχνει άλλοθι.
Το 1984, με πληθωρισμό 450% και την οικονομία
στο χείλος του γκρεμού, το Ισραήλ δεν μοίραζε
επιδόματα όπως ζητάει η αντιπολίτευση
των μικρομεσαίων εδώ.
Ψήφισε νόμο για τη βιομηχανική έρευνα.
Το 1991 έστησε θερμοκοιτίδες για ιδέες που κανένας
τραπεζίτης δεν θα χρηματοδοτούσε.
Το 1993 έβαλε 100 εκατ. δολάρια
στο πρόγραμμα Yozma: ένα δολάριο του κράτους
δίπλα σε κάθε δολάριο ξένου επενδυτή.
Γεννήθηκαν δέκα funds επιχειρηματικού ρίσκου.
Λίγα χρόνια μετά, το κράτος πούλησε το Yozma
σε ιδιώτες και βγήκε από τη μέση.
Δεν έφτιαξε κρατική εταιρεία.
Έφτιαξε αγορά για το ρίσκο και ανταμοιβή.
Μετά έφτιαξε και τη φορολογία.
Ο γενικός φορολογικός συντελεστής για
επιχειρήσεις είναι στο 23% όπως περίπου και εδώ.
Τα κέρδη μιας «προνομιούχου τεχνολογικής
επιχείρησης» από πνευματική ιδιοκτησία
φορολογούνται με 12%, ή 7,5% αν βρίσκεται
σε ειδική περιοχή ανάπτυξης.
Για ομίλους με τζίρο πάνω από 10 δισ. σέκελ ο φόρος
πέφτει στο 6%. Με όρους: ελάχιστες δαπάνες
έρευνας, ερευνητικό προσωπικό, εξαγωγές
τουλάχιστον 25%.
Δεν το παίρνει όποιος γράφει «AI» στην κάρτα του.
Εδώ συζητάμε την έκτακτη φορολόγηση
των υπερκερδών των διυλιστηρίων, του μοναδικού
σοβαρού βιομηχανικού κλάδου που έχει απομείνει.
Στην Ελλάδα ο φόρος είναι 22%.
Έχουμε κι εμείς κίνητρο: τα κέρδη από πατέντα που
ανέπτυξε η ίδια η επιχείρηση απαλλάσσονται
για τρία χρόνια και, από το 2024, προβλέπεται
ελάφρυνση για επτά ακόμη.
Δεν μας λείπει λοιπόν ο μαγικός συντελεστής.
Τα τελευταία χρόνια κινούμαστε προς τη σωστή
κατεύθυνση αρκεί να μην φέρουμε ξανά
τους «βαρβάρους» να μας σώσουν...
Μας λείπουν οι πατέντες
για να το χρησιμοποιήσουμε.
Φοροαπαλλαγή για κέρδη από εφευρέσεις
σε μια χώρα με 103 αιτήσεις τον χρόνο είναι
σαν έκπτωση σε εισιτήρια για πτήση
που δεν έχει προγραμματιστεί.
Ένα μικρό, σταθερό ποσοστό των προμηθειών
των ενόπλων δυνάμεων να πηγαίνει σε ελληνικούς
αισθητήρες, drones, λογισμικό, κυβερνοασφάλεια.
Με ανταγωνισμό, ορόσημα, αξιολόγηση.
Όχι άλλη μία κρατικοδίαιτη βιομηχανία που θα
πουλάει στο Δημόσιο την σαβούρα και
θα βολεύει ημετέρους.
Αυτό το έργο το έχουμε ξαναδεί.
Είχε κακό τέλος.
Το ίδιο ισχύει για τη ναυτιλία, την ενέργεια,
την υγεία, την πολιτική προστασία.
Έχουμε πραγματικά προβλήματα, ικανούς
επιστήμονες και, σε ορισμένους κλάδους, πελάτες
σε όλο τον κόσμο. Λείπει ο καταλύτης.
Ένα πανεπιστημιακό εργαστήριο να μπορεί
να ιδρύσει εταιρεία χωρίς να χαθεί σε διάδρομο
υπογραφών.
Κεφάλαιο που αντέχει πέντε χρόνια σπατάλης
σε δοκιμές. Κανόνες που ο ιδρυτής είναι οι ίδιοι
από τη μέρα που θα επενδύσει μέχρι εκείνη
που θα πουλήσει.
Το Ισραήλ δεν έγινε Ισραήλ επειδή ένας
πρωθυπουργός επισκέφθηκε την Καλιφόρνια.
Έγινε επειδή μια κοινωνία αποδέχθηκε ότι
οι περισσότερες απόπειρες αποτυγχάνουν και ότι
αυτό είναι το κόστος για τις λίγες που πετυχαίνουν.
Πέτυχε γιατί δεν επιδοτεί τους μικρομεσαίους
λαχειοπώλες και εστιάτορες αλλά την τεχνολογία.
Το κυριότερο δεν αρκεί ένας πρωθυπουργός με μια,
δυο και άντε τρεις θητείες, χρειάζονται
περισσότερες κυβερνητικές θητείες
προσανατολισμένες στον ίδιο σκοπό.
Εμείς ζητάμε μονιμότητα στο Δημόσιο, επιδότηση
στο ρίσκο και ένοχο όταν κάτι πάει στραβά.
Με αυτή τη συνταγή δεν βγάζεις
Nvidia ή Elbit Systems.
Βγάζεις φωτογραφίες με τη Nvidia και την Elbit.
Ο καθρέφτης δεν φταίει…
kstoupas@liberal.gr
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)