Ο Πάν Κατσωνάκης, [για τους φίλους από παλιά “Τάκης”],
είναι ένας -θα έλεγα- μποέμ ποιητής της πόλης Κορίνθου.
Δεν εμφανίζεται στις “φιλολογικές” δραστηριότητες και
σε “ποιητικές συνάφειες”, έχοντας ως τρόπο ζωής το καβαφικό:
“Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου / όπως την θέλεις,
/ τούτο προσπάθησε τουλάχιστον / όσο μπορείς: μην την εξευ-τελίζεις
/ μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, / μες στες πολλές κινήσεις
κι ομιλίες…”. Η επιθυμητική ουσία της ύπαρξής του περιγράφεται
ανάγλυφα σε κάποιο από τα πεζά του σημειώματα:
“Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο σε ένα περιοδικό, είναι
η καλύτερη παρέα για τις μικρές και μοναχικές νυχτερινές ώρες
που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου.
Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά του φρέσκου
καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι, λιβάνι στην έμπνευση!
Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις και η μουσική
να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της”.
Τούτο βέβαια δε σημαίνει πως ο ποιητής μας είναι απόκοσμος
και μοναχικός. Με τα blog του, με τη συμμετοχή του σε ηλεκτρονική
εφημερίδα, με την έντονη παρουσία του στα κοινωνικά δίκτυα,
με δημοσιεύσεις ανεξάρτητων ποιημάτων του κατά καιρούς, έχει κάνει
αισθητή την ποιητική του φύση-υπόσταση.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, που ενώ δεν έχει ως σήμερα εκδώσει
δική του ποιητική συλλογή ή άλλο βιβλίο, συμπεριελήφθη
στους Κορίνθι-ους Ποιητές, στην ιστορική εκείνη έκδοση
του Δήμου Κορινθίων το 1988, καθώς και στην έκδοση
της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων “95 Παρουσίες στα Κορινθιακά
Γράμματα” το 2023. Ενώ έχουν δημοσιευθεί ποιήματά του
σε ανθολογίες τόσο κορινθιακές όσο και εκτός των τοπικών μας ορίων.
Με την ανά χείρας έκδοση που φέρει τον αμφίσημο τίτλο
Σπεύδε βραδέως, επιχειρεί για πρώτη φορά να “εκτεθεί”
στο κοινό των φιλαναγνωστών και φίλων του με ένα απάνθι-σμα
ποιημάτων και κειμένων -τα οποία και αυτά χαρακτηρίζονται
από ποιητική χροιά-.
Χαιρετίζουμε αυτό του το “τόλμημα” και χαιρόμαστε που επιτέλους
μας δίνει τη χα-ρά να έχουμε σελίδες με συγκεντρωμένα κάποια ίχνη
της πλούσιας ποιητικής του σκέψης.
Και λέμε “ίχνη”, διότι γνωρίζουμε ότι έχει πληθώρα ανέκδοτης
στιχουργημένης παραγωγής στο αρχείο του.
Αρκεί ένα ψηφιακό ξεφύλλισμα των ιστοσελίδων του
για να γευθούμε πνευματικά πάμπολλα ποιήματά του.
Ο Παν (Τάκης) Καρτσωνάκης και ως φωτογράφος έχει επιδείξει
μιαν ευαισθησία που είναι απόλυτα ποιητική.
Δημιουργεί με τον καλλιτεχνικό του φακό συνθέσεις που ξε-φεύγουν
από την απλή φωτογράφηση, συνδυάζοντας μοναδικά και υπέροχα
τα στοιχεία της κορινθιακής αρχαιολογικής σημειολογίας
και της τοπικής μας μυθολογίας, με την ουράνια ατμόσφαιρα,
σε στιγμές όπου το κορινθιακό φως παίζει αρμονικά στον ορίζοντα
με το γα-λανό της θάλασσας και εξάπτει τη φαντασία
οδηγώντας την σε κόσμους οπτικής μαγείας.
Ο μυθικός κορινθιακός Πήγασος, το άτι των ποιητών, εισβάλλει συχνά
στους στίχους και στη σκέψη του, όπως διαπιστώνει ο αναγνώστης
στην πρώτη του αυτή συλλογή:
“Με τα φτερά σου, Πήγασε, / μαζί σου να πετάξω
/ πάνω στον Ακροκόρινθο μια μέρα μόνο θέλω. /
Μα χαλινάρι πού να βρω για να σε τιθασεύσω;
/ γιατ’ είσαι ζόρικο φαρί / που λίγοι κάνουν ζάφτι”.
Ανάμεσα στους λίγους που τον “κάνουν ζάφτι”,
συγκαταλέγεται και ο ποιητής μας.
Αλλά και ο βασιλιάς Σίσυφος του μύθου και του μαρτυρίου εμπνέει
στίχους στον Κορίνθιο απόγονό του: “Όσο υπάρχει ουρανός
/ γεμάτος με αστέρια / κι έχουμε σώμα και μυαλό
/ οι άνθρωποι, και χέρια / αιώνια θα σπρώχνουμε
του Σίσυφου τον βράχο.
/ Ποτέ δεν τον φαντάστηκα τον πρόγονο μονάχο…”
Με ερευνητική και ανήσυχη ματιά, ο Τάκης Καρτσωνάκης, αναζητεί
όμως την έ-μπνευση ακόμα και σε σημερινούς χώρους,
μη ποιητικούς, όπως για παράδειγμα στον ε-γκαταλελειμμένο παλιό
σιδηροδρομικό σταθμό, που είναι περιζωσμένος από σκουπίδια
και αγριόχορτα. Παντού υπάρχει για τον ποιητή κρυμμένη ομορφιά,
αρκεί να την αναζητάει η ψυχή σου: “Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες
/ των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών
/ που από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει […] ο επισκέπτης
αν θα ψάξει / με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη
/ κι αν είναι τυχερός, / θα ανακαλύψει / ανάμεσα στις πέτρες
και τα σκου-πίδια / κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν”.
Ως γνήσια ποιητικά σκεπτόμενος δεν παύει να αισθάνεται αυτή
την μοναξιά των ευ-αίσθητων. Μια μοναξιά όμως που δίνει δημιουργική
δύναμη στο πνεύμα και ουσία ποιότη-τας στην καθημερινότητα:
“Η θάλασσα μου έταζε γοργόνες και ταξίδια / μα ναυαγό με πέταξε
στα βράχια με τα στρείδια…”
Και αλλού: “Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι συνήθως μόνος”.
Και αλλού: “Στο δωμάτιό μου μένω, / στην ουσία μόνος μου
/ στίχους φτιάχνω και διαβάζω / να γεμίζει ο χρόνος μου…”
Η ελευθερία του ανθρώπου τον απασχολεί επίσης έντονα
και συχνά επανέρχεται σε αυτή τη θεματολογία στα κείμενα
και στα ποιήματα της συλλογής: “Κανείς δεν είναι λεύτερος
/ ψευδαίσθησή μας είναι. / Λεύτεροι μόνο οι τρελοί,
/ οι καλλιτέχνες, είναι / σαν τρα-γουδούν ελεύθερα
/ και στα κλουβιά τους / σπάνε τα σίδερα της λογικής…”
Πολλά έχει να δει, να διαβάσει και να νοιώσει
ο αναγνώστης του Σπεύδε βραδέως… Και θα γνωρίσει έναν ευαίσθητο
ποιητή, που δεν του αρέσουν οι κολακείες και τα μεγάλα
των τεχνοκριτικών τα λόγια.
Αυτοσυστήνεται μόνος του έτσι απλά και ξάστερα:
“Πες του για μένα μοναχά / πως ήμουν ένας φίλος
/ που τραγουδούσε στο χαρτί / ανώφελα σαν γρύλος”.
Τι άλλο να προσθέσουμε εμείς;
Καλή πορεία στο πρώτο σου αυτό ποιητικό βιβλίο, αγαπητέ μου φίλε
και παλιέ συμ-μαθητή του αξέχαστου Γυμνασίου Αρρένων Κορίνθου
της εξαετίας 1963-1969, ξεχωριστέ κι ευαίσθητε
από τότε, Τάκη Καρτσωνάκη!
Γιάννης Δ. Μπάρτζης, δρ.φ.
Πρόεδρος της Εταιρείας Κορινθίων Συγγραφέων
Κόρινθος, Πρωτομαγιά του 2025
