Κώστας Στούπας
Επανεξοπλισμός, ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος και οικοδόμηση
εγχώριας αμυντικής βιομηχανίας με εκβιασμούς, απεργίες
και νοοτροπίες ΔΕΚΟ της δεκαετίας του ’80 και του ’90 δεν γίνεται.
Η ιστορία του αντιαεροπορικού συστήματος
«Άρτεμις» είναι χαρακτηριστική.
Ένα ελληνικό σύστημα, αξιόμαχο για την εποχή του, που σε απεργιακή
κινητοποίηση κατέληξε να βγει από τις εγκαταστάσεις
και να στηθεί ως οδόφραγμα στην εθνική οδό. Σύμβολο παρακμής,
όχι βιομηχανικής πολιτικής.
Ο φόβος είναι ότι, αν δεν ληφθούν εγκαίρως μέτρα, το ίδιο
μοτίβο μπορεί να επαναληφθεί με το σύστημα «Κένταυρος» της ΕΑΒ.
Ένα ελληνικής τεχνολογίας anti-drone σύστημα που ήδη έχει
προσελκύσει διεθνές ενδιαφέρον και θα μπορούσε να αποτελέσει
εξαγώγιμο προϊόν υψηλής προστιθέμενης αξίας.
Η εικόνα της ελληνικής κρατικής αμυντικής βιομηχανίας
θα μπορούσε να βελτιωθεί ουσιαστικά, αν αποσαφηνιστεί
το ζήτημα της ιδιοκτησίας, της διοίκησης
και –κυρίως– των εργασιακών σχέσεων.
Το ερώτημα είναι σαφές: θα εξελιχθούν οι κρατικές αμυντικές
επιχειρήσεις σε κανονικές, ανταγωνιστικές εταιρείες
ή θα συνεχίσουν να λειτουργούν ως καταφύγια
πελατειακών δικτύων της κομματοκρατίας;
Τα γράφω αυτά διότι τις τελευταίες ημέρες επανέρχονται
κινητοποιήσεις στην ΕΑΒ, με αιχμή τη «διασφάλιση των κεκτημένων».
Την Τρίτη 10 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση έξω
από το Υπουργείο Άμυνας, στο πλαίσιο στάσεων εργασίας και απεργιών
που ξεκίνησαν από την προηγούμενη εβδομάδα.
Με λίγα λόγια, εργαζόμενοι σε μία από τις πλέον προνομιούχες κρατικές
επιχειρήσεις –όπου η πρόσληψη συχνά
προϋποθέτει «μέσο»– απαιτούν όρους που οι εργαζόμενοι
στις ιδιωτικές αμυντικές εταιρείες δεν μπορούν ούτε να φανταστούν.
Αν υπήρξε κάποια βελτίωση τα τελευταία χρόνια, αυτή οφείλεται
στην αυξημένη εμπλοκή εργολάβων
και ιδιωτικών αμυντικών επιχειρήσεων.
Τα εξοπλιστικά προγράμματα ύψους €25 δισ. και τα ευρωπαϊκά
εργαλεία, όπως το SAFE εκατοντάδων δισ. ευρώ,
δημιουργούν τεράστιες προσδοκίες.
Οι κρατικοί συνδικαλιστές «μυρίζονται» χρήμα – και αντί
να επενδύσουν στην παραγωγικότητα και την καινοτομία,
καταφεύγουν στην παλιά, δοκιμασμένη μέθοδο: απεργίες και εκβιασμούς.
Η κυβέρνηση οφείλει να δράσει πριν ό,τι αρχίζει να συμμαζεύεται
διαλυθεί ξανά στα εξ ων συνετέθη.
Χρειάζεται ένα καθαρό μοντέλο: κρατική συμμετοχή και στρατηγικός
έλεγχος, αλλά λειτουργία με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
Χωρίς μονιμότητες, χωρίς προνόμια, χωρίς πλαφόν
που ακυρώνουν την ανταγωνιστικότητα.
Όταν απαιτείται υψηλή εξειδίκευση από την εγχώρια ή διεθνή αγορά,
η επιχείρηση πρέπει να μπορεί να πληρώσει όσο χρειάζεται.
Και όταν κάποιος δεν αποδίδει, πρέπει να μπορεί να απομακρυνθεί.
Άλλος δρόμος εξυγίανσης δεν υπάρχει.
Το παράδειγμα της ΔΕΗ είναι απολύτως ενδεικτικό: από εταιρεία
στα όρια της χρεοκοπίας το 2019, εξελίχθηκε
σε ισχυρό περιφερειακό παίκτη.
Αυτός είναι ο δρόμος που οφείλει να ακολουθήσει
και η εγχώρια αμυντική βιομηχανία.
Αν οι σωστές αποφάσεις ληφθούν έγκαιρα, η ελληνική αμυντική
βιομηχανία μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικό
πυλώνα οικονομικής και γεωπολιτικής ισχύος.
Αν όχι, θα μείνει άλλο ένα χαμένο παράθυρο σε μια εποχή
που δεν συγχωρεί αυταπάτες.
Ποια είναι η γνώμη σας;
Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο
να εκφράζουν πάντοτε και την δική μας άποψη
αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν
αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.
Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.
Έναν γόνιμο διάλογο, με επιχειρήματα όμως.
