Πολλές φορές με ρώτησαν γιατί δεν τραγουδάω

Κανείς δεν είναι λεύτερος ψευδαίσθησή μας είναι.

Λεύτεροι μόνο οι τρελοί, οι καλλιτέχνες, είναι

σαν τραγουδούν ελεύθερα και στα κλουβιά τους σπάνε

τα σίδερα της λογικής και κόντρα στο συμφέρον.

Μοιάζω με κείνα τα πουλιά που στα κλουβιά τους μέσα

δεν κελαηδούν από χαρά, μα ο λυγμός τους μοιάζει

θρήνος που έχει ψεύτικο ερωτικό κουκούλι

για τη ζωή που χάνεται μες το κλουβί τους τώρα.

Πολλές φορές με ρώτησαν γιατί δεν τραγουδάω

κι όταν οι άλλοι τραγουδούν ποτέ μου δε χορεύω.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις.

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 

δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις

κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει

θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε

και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει

 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι

παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,

στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Νο es viento este que canta en el tejado Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη

Νο es viento este que canta en el tejado

y con gotas  de lluvia, en mi ventana llora

Ni este que golpea mi puerta  toda la noche 

y con el árbol en el patio festeja y baila.

¿Es este el viento que  hace crujir las persianas 

camina en el  pasillo y me rompiò la maceta ?

¿Es este viento que susurra palabras

 y silba una melodìa que parece como si llorára?

Claro  que el viento no entra en la casa 

sino el que llega en casa para morir

 o quizá también llega para nacer de nuevo.

            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

Γεωργία  Κόλλια

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη 

και με σταγόνες της βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει.

Ούτε αυτός που μου χτυπά,την πόρτα όλη νύχτα 

και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια,

βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια, 

σφυρίζει μία μουσική που μοιάζει σαν να κλαίει;

Μα φυσικά ο άνεμος, δεν μπαίνει μες στο σπίτι

αλλά αυτός που έρχεται, στο σπίτι να πεθάνει

μα ίσως και να έρχεται να γεννηθεί και πάλι. 

                   Πάν Καρτσωνάκης

Mες τις λάσπες τραγουδώντας, περήφανοι, ακολουθώντας τα βήματα του προπάππου μας.

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα 

                                 στο μέλλον

   εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή 

                ανεβαίνοντας αργά και σταθερά 

                               στην κορυφή

           που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε» 

                 όχι γιατί δεν είναι εφικτή

            αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.

                  Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε

               αυτός ο αγώνας να τελειώσει.

                   Αδιάκοπα θα προχωρούμε

    και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή

               αλλά και στο απώτερο μέλλον

                                   αενάως 

                 μες τις λάσπες τραγουδώντας

                  περήφανοι ακολουθώντας

              τα βήματα του προπάππου μας,

                             του Σίσυφου 

              κόντρα στις επιθυμίες των θεών 

                           για μεταμέλεια.

                   Πάν Καρτσωνάκης

Todos los planes en los papeles se quedaràn.... Όλα τα σχέδια, στα χαρτιά, που έκανα θα μείνουν.

Todos los planes en los papeles se quedaràn

y las intenciones en la mente se hallaràn

como aquellas barcas de pesca en la arena arrojadas que

como nin̈os creìamos,al mundo que habìan dado la vuelta.

Gorgonas,Cìclopes,bestias sirenas, Lestrigones

tales viajes en suen̈os solamente he hecho,

Me consuelo ,pienso incluso Ulises

a Calipso abandono, y al final a Nausica

para volver y hallar calor en su hogar

aunque fue obligado matar a pretendientes 

Quizà hasta se arrepentio que ha ido hasta Troya

pero estoy casi seguro que deberìa tener remordimiento

para los inocentes,los sencillos, los Troyanos,los ancianos

las mujeres y los nin̈os y para esta ciudad que quemaron.

                          Pan Kartsonakis

 Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα έκανε

 η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                     Γεωργία  Κόλλια

          

Όλα τα σχέδια, στα χαρτιά, που έκανα θα μείνουν

και οι προθέσεις, στο μυαλό και μόνο θα υπάρχουν

σαν κείνες τις ψαρόβαρκες στην αμμουδιά ριγμένες

που σαν παιδιά νομίζαμε, τον κόσμο πως γυρίσαν.

Γοργόνες, Κύκλωπες, θεριά, σειρήνες, Λαιστρυγόνες

τέτοια ταξίδια σ'όνειρα και μόνο έχω κάνει.

Παρηγορούμαι, σκέφτομαι, ακόμη κι o Οδυσσέας

την Καλυψώ παράτησε, την Ναυσικά στο τέλος

για να γυρίσει, θαλπωρή να βρει στο σπιτικό του

έστω κι αν αναγκάστηκε μνηστήρες να σκοτώσει.

Ίσως και να μετάνιωσε, που πήγε ως την Τροία

μα είμαι σχεδόν σίγουρος πως πρέπει να ‘χε τύψεις

για τους αθώους, τους απλούς, τους Τρώες, τους γερόντους

τα γυναικόπαιδα κι αυτήν, που έκαψαν την πόλη.

                         Πάν Καρτσωνάκης

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte Ένα ταξίδι στο κενό......

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte

y nosotros sin nuestro cuerpo,como aroma sólo 

que "viaja" constantemente para unirse con el universo.

Unos hablan de alma y quizà tengan razón.

Sin cuerpo ni sombra,como aroma sólo.

Tambièn sin suen̈os, me temo que serà.

Desde la oscuridad hacia la luz y otra vez a la oscuridad.

Desde el cero al nfinito, en el medio nuestra vida.

Como relàmpago que en un instante brilla y se apaga

tanta vida, sobre la tierra, sólo nos  tocó.

                                           Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών

                                            Γεωργία  Κόλλια

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

Αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

                                    Pan Kartsonakis

Nunca insulta al muerto ni profana cuerpo. Ποτέ δεν βρίζει τον νεκρό ούτε σκυλεύει πτώμα.

Nunca insulta al muerto ni profana cuerpo

el hombre honesto y el civilizado.

Los valientes luchan al oponente de igual a igual

y respetan cuando muerto,en la tierra,lo tumbaràn.

Los valientes respetan hasta su prisionero 

ni atado lo golpean, ni lo torturan

y no matan al enfermo caìdo al lecho

ni con engan̈o intentan vencer al otro 

Estas cosas riguen, por cierto, cuando "hablan" las armas

pero son preferibles las batallas con palabras

                                    Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                        Γεωργία  Κόλλια

Ποτέ δεν βρίζει τον νεκρό ούτε σκυλεύει πτώμα

ο έντιμος ο άνθρωπος και ο πολιτισμένος.

Τα παλικάρια πολεμούν αντίπαλο στα ίσα

και σέβονται όταν νεκρό, στη γη, θα τον ξαπλώσουν.

Τα παλικάρια σέβονται και τον αιχμάλωτό τους

ούτε δεμένο τον κτυπούν, ούτε τον βασανίζουν

και δεν σκοτώνουν άρρωστο που ‘πεσε στο κρεβάτι

ούτε με δόλο προσπαθούν τον άλλον να νικήσουν.

Αυτά ισχύουν βέβαια όταν «μιλούν» τα όπλα

μα είναι προτιμότερες οι μάχες με τα λόγια.

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Αιθεροβάμονες που ζουν, «λαθραίοι» στο ταξίδι.

Λεύτεροι είναι οι τρελοί, οι ποιητές, που γράφουν 

με λέξεις σκόρπιες που ειρμό δεν έχουν μεταξύ τους

 ή απαγγέλνουν μοναχά διάφορα στιχάκια

 δίχως καμία λογική και άποψη να έχουν;

Ατρόμητους τους θεωρείς, με δαίμονες παλεύουν 

με δράκους ανεμόμυλους, με σύννεφα μαλώνουν 

μιλάνε με τον άνεμο, με ξωτικά, γοργόνες 

αλλά και με φαντάσματα, φίλους που ‘χουν πεθάνει.

Αλαφροΐσκιωτοι, ποτέ συμβιβασμούς δεν κάνουν

Αιθεροβάμονες που ζουν, «λαθραίοι» στο ταξίδι.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Εγώ γι αγάπη σου μιλώ, που έρωτας γεννάει.

Πολλές φορές το σκέφτομαι κι εξήγηση δεν βρίσκω

πως γίνεται, τον άνθρωπο, που συνεχώς παιδεύεις

ταυτόχρονα τον αγαπάς, σύμφωνα με την γνωστή

που λέγεται πολύ συχνά, σε όλους παροιμία.

Ναι, σου μιλώ για του θεού το παίδεμα που λένε

αλλά και την ανθρώπινη, αγάπη και φροντίδα

από  γονείς προς τα παιδιά, αλλά κι απ' τους δασκάλους.

Λένε πως δίχως παίδεμα αγάπη δεν υπάρχει.

Μα και ο έρωτας γεννά, πολλές φορές αγάπη

αγάπη όμως γνήσια, ξεκάθαρη αγάπη.

                      Πάν Καρτσωνάκης

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ:Μα φυσικά και του θεού, του άκακου, του πλάστη. 

Στον τόπο τους παντού υπάρχουν, στην ουσία.

Μας άφησαν τα χνάρια τους, ποτέ δεν έχουν σβήσει.

Υπάρχουν πάντα και παντού στα μέρη που χουν ζήσει.

Ακόμη και ο άνεμος, στα δέντρα που μιλάει,

λέει γι αυτούς που έζησαν, κλαίει, μοιρολογάει.

Ακόμη και στα κύματα υπάρχουν σαν αφρίζουν

κάποιες φωνές στον άνεμο λιγάκι ξεχωρίζουν.

κι όταν χαϊδεύει τις ακτές τ’ αγέρι μ’ ένα μύρο

μας έρχεται η αίσθηση πως ζουν εδώ τριγύρω. 

Όχι, δεν έφυγαν ποτέ δηλώνουν παρουσία

γιατί στον τόπο τους παντού υπάρχουν, στην ουσία.

                               Πάν Καρτσωνάκης

Το συζητώ με φίλους, που και που, μήπως βρούμε μιαν απάντηση σ’ αυτήν την απορία.

Για την ψυχή έχουν γραφτεί πάρα πολλές απόψεις

κάποιοι την θέλουν σαν πουλί κι άλλοι σαν πεταλούδα.

Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που λένε δεν υπάρχει,

είναι απλά των έμψυχων ενέργεια της ύλης .

Εγώ δεν είμαι φυσικός και ούτε επιστήμων

με υποθέσεις συνεχώς το συζητώ με φίλους

να βρούμε μιαν απάντηση σ’ αυτήν την απορία

αν η ζωή μας δηλαδή μοναδική δεν είναι.

Ωραίο θα ταν όνειρο πολύ απλά να ήταν

κι όπως ξυπνάμε ν’ άρχιζε και η ζωή μας πάλι.

                                       Καρτσωνάκης Πάν

Για να γυρίσει, θαλπωρή να βρει στο σπιτικό του.

Όλα τα σχέδια, στα χαρτιά, που έκανα θα μείνουν

και οι προθέσεις, στο μυαλό και μόνο θα υπάρχουν

σαν κείνες τις ψαρόβαρκες στην αμμουδιά ριγμένες

που σαν παιδιά νομίζαμε, τον κόσμο πως γυρίσαν.

Γοργόνες, Κύκλωπες, θεριά, σειρήνες, Λαιστρυγόνες

τέτοια ταξίδια σ'όνειρα και μόνο έχω κάνει.

Παρηγορούμαι, σκέφτομαι, ακόμη κι o Οδυσσέας

την Καλυψώ παράτησε, την Ναυσικά στο τέλος

για να γυρίσει, θαλπωρή να βρει στο σπιτικό του

έστω κι αν αναγκάστηκε μνηστήρες να σκοτώσει.

Ίσως και να μετάνιωσε, που πήγε ως την Τροία

μα είμαι σχεδόν σίγουρος πως πρέπει να ‘χε τύψεις

για τους αθώους, τους απλούς, τους Τρώες, τους γερόντους

τα γυναικόπαιδα κι αυτήν, που έκαψαν την πόλη.  

                      Πάν Καρτσωνάκης

Ένα τζιτζίκι τραγουδά απελπισμένο τώρα.

Άλλη μια χάντρα γλίστρησε στον άβακα του χρόνου

για να τρυπώσει φωτεινή κι ανάμνηση να γίνει.

Σαν όνειρο, το φετινό, θα μείνει καλοκαίρι

να μας κρατά παρηγοριά τις νύχτες του χειμώνα.

 

Ένα τζιτζίκι τραγουδά απελπισμένο τώρα

μαζί με το φθινόπωρο ήλθαν και πρωτοβρόχια.

Το καλοκαίρι σπαρταρά  μ’ αναλαμπές ακόμη

φιλότιμα το προσπαθεί για λίγες έστω μέρες. 

Δεν προσδοκώ ανάσταση κι αναστροφή του χρόνου

που φέγγει όσο καίγεται και σαν κερί θα σβήσει. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Είμαι πολύ περίεργος, αν τα ‘χεις καταφέρει....

Να φεύγω θέλω, μου ΄λεγες, στα δύσκολα, γαμώτο

Βραχυκυκλώνω, δεν μπορώ σωστά να λειτουργήσω

και κάνω γκάφες που μετά, πικρά το μετανιώνω.

Είναι στον χαρακτήρα μου, δεν γίνεται να αλλάξω.

 Δεν έχεις δίκιο σου ΄λεγα και μόνο που το ξέρεις

το παραδέχεσαι κι αυτό, το πρώτο βήμα είναι.

Αν το «δουλέψεις» το μπορείς και θα τα καταφέρεις

έστω κι αν ίσως χρειαστεί και ειδικού βοήθεια.

 Βεβαίως τώρα και μετά που έχουμε χωρίσει

είμαι πολύ περίεργος, αν τα ‘χεις καταφέρει.

                             Πάν Καρτσωνάκης

Σαν κείνες τις ψαρόβαρκες στην αμμουδιά ριγμένες.......

Όλα τα σχέδια, στα χαρτιά, που έκανα θα μείνουν

και οι προθέσεις, στο μυαλό και μόνο θα υπάρχουν

σαν κείνες τις ψαρόβαρκες στην αμμουδιά ριγμένες

που σαν παιδιά νομίζαμε, πως γύρισαν τον κόσμο.

Γοργόνες, Κύκλωπες, θεριά, σειρήνες, Λαιστρυγόνες

τέτοια ταξίδια όνειρα και μόνο έχω κάνει.

Παρηγορούμαι, σκέφτομαι, ακόμη κι o Οδυσσέας

την Καλυψώ παράτησε, την Ναυσικά στο τέλος

για να γυρίσει, θαλπωρή να βρει στο σπιτικό του

έστω κι αν αναγκάστηκε μνηστήρες να σκοτώσει.

Ίσως και να μετάνιωσε, που πήγε ως την Τροία

μα είμαι σχεδόν σίγουρος πως πρέπει να ‘χε τύψεις

για τους αθώους, τους απλούς, τους Τρώες, τους γερόντους

τα γυναικόπαιδα κι αυτήν, που έκαψαν την πόλη.  

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Προ των πυλών η άνοιξη και ανάσταση θα γίνει...

Προ των πυλών η άνοιξη κι ανάσταση θα γίνει

ξυπνά και πάλι η ζωή, ολόγυρα στη φύση.

Οι Έλληνες την ταύτιζαν και με την Περσεφόνη

που κάθε χρόνο γύριζε στον κόσμο, στους ανθρώπους

αφήνοντας τον Πλούτωνα και τους νεκρούς του Άδη

στη μάνα της τη Δήμητρα κι ανθοφορούσε ο  κόσμος.

Γαλήνευε η Δήμητρα της γλύκαινε ο πόνος

άνθιζε το χαμόγελο στα χείλη της και πάλι

γέμιζε ο τόπος μουσικές ακούγονταν ολούθε

γλεντούσε ο κόσμος με χορούς κι έστηνε πανηγύρια.

Την αγαπώ την άνοιξη κι αγαπώ και σένα

γιατί σαν άνοιξη κι εσύ ανάστησες και μένα. 

                                Πάν Καρτσωνάκης

 

Ακόμη κι όταν τα σύννεφα, τον ουρανό, μας κρύβουν.

Ακόμη κι όταν σύννεφα, τον ουρανό, μας κρύβουν

αρκεί που ξέρω πως εκεί,  ο κόσμος μας, υπάρχει.

Από την γη σχηματισμούς μας φαίνονται πως κάνουν.

Κι εμείς, οι άνθρωποι, απλά τα βλέπουμε σαν ζώδια. 

Ανέκαθεν «διαβάζαμε» με στοχασμούς τ΄ αστέρια.

Κάποιοι καριέρα έκαναν προλέγοντας τη μοίρα.

Ακόμη τώρα αφελείς πιστεύουν καιροσκόπους

απατεώνες δηλαδή που πείθουν κάποιους άλλους. 

Αστέρια όμως σίγουρα υπήρχαν πριν υπάρξουν

ζώα, φυτά και άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη. 

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Τελικά, έμεινε, στην αυλή μου ένας αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της γάτος!

Όλη την νύχτα τριγυρνά δεν ξέρω που πηγαίνει

και  ποιες αυλές καλύτερες απ’ την δική μου βρίσκει.

Όλη την μέρα άνετη, ξαπλώνει, χουζουρεύει

κι αν κάπου-κάπου σηκωθεί, απλώς αλλάζει θέση.

Πίνει νερό μα την τροφή κάποιες φορές αφήνει

ίσως γιατί καλύτερη, κάπου αλλού θα βρίσκει. 

Ενδέχεται με όμορφο και γάτο κοτσονάτο

να ζευγαρώνει και γι αυτό ξεμυαλισμένη θα ‘ναι. 

Αυτό συμβαίνει προφανώς και η αυλή σε λίγο 

θα ‘χει γεμίσει  τρυφερά και ζωηρά γατάκια. 

                                 Πάν Καρτσωνάκης

 Ένα δικό μου σχόλιο:

Τελικά χάθηκε η γάτα που για χάρη της είχα γράψει

 αυτούς τους στίχους και πήρε και μαζί της 

τα γατάκια της και μου έμεινε στην αυλή 

ένας αθεράπευτα ερωτευμένος μαζί της γάτος!

Αλλά μάλλον θα μου φύγει κι αυτός.

Όπως το κάνουν ναυαγοί πριν χάσουν την ελπίδα.

Η αμμουδιά, τα δειλινά και τριγύρω τα βουνά. 

Οι μυρωδιές στον άνεμο κι εσύ μονάχα λείπεις.

Τα λόγια μας που προσπαθώ να θυμηθώ εις μάτην.

Άλλα ωστόσο μοναχά έρχονται στο μυαλό μου.

Τώρα το ξέρω δυστυχώς, σε όλους τους ανθρώπους

όλο και κάποιος τελικά, γι αυτούς, απουσιάζει.

Για μένα έχει όνομα μα ποια η σημασία

είτε Ελένη λέγεται, είτε και Ασπασία.

Για μια Ελένη κάποτε πολέμησαν στην Τροία

μα λένε ότι αδειανό, πουκάμισο πως ήταν. 

                    Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Τώρα πετώ μηνύματα συχνά μες τα μπουκάλια

       όπως το κάνουν ναυαγοί πριν χάσουν την ελπίδα.