Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου
κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία
κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 
και βούλιαζα, πνιγόμουνα, ήθελα να με σώσεις.
Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει
ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι
και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 
μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια
και πλοία βλέποντας, φωτιές ανάβω να με δούνε. 
                Καρτσωνάκης Πάν 
          
Υ.Γ:Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου 2026

Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω
σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους
σε ακρογιάλια και νησιά, στα κύματα απάνω
όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας.

Κι όταν θα έλθει η στιγμή, απ’ το κορμί, να φύγω
θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο.
Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες
έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία.

Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους
κι όπως πολλοί, στην ποίηση, βρήκα το «καταφύγιο».
                                    Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2026

Quisiera ser amuleto sobre tu ropa Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω

Quisiera ser amuleto sobre tu ropa 
cuidarte cada rato para que el mal no te alcance
Y tú,en tu mente siempre tengas el no olvidarme 
cuando cambies de vestimenta  por miedo a perderme.

 Quisiera tener una hierba màgica  y rara
que cure cualquier mal y ahuyente la muerte 
regalàrtela y con ella te hagas inmortal 
y estrella en el cielo adornes las noches.

Quisiera  ser naúfrago contigo en lo desconocido
y rezar que nunca, nadie nos encuentre.
  Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                           Γεωργία  Κόλλια

Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω
να σε προσέχω διαρκώς, κακό να μην σε πιάνει
κι εσύ το νου σου πάντοτε να έχεις μην ξεχάσεις
όταν αλλάζεις φορεσιά. να τρέμεις μην με χάσεις.

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι
που να γιατρεύει κάθε τι και θάνατο ξορκίζει
να στο χαρίσω και μ’αυτό αθάνατη  να γίνεις
αστερισμός στον ουρανό τις νύχτες να στολίζεις. 

Θα ΄θελα να ‘μουν ναυαγός στο άγνωστο μαζί σου
και να προσεύχομαι ποτέ, να μην μας βρει κανένας. 
                             Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 24 Αυγούστου 2026

Η ΑΞΊΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΥ........από την Γεωργία Κόλλια

Πόσο αξίζει ενα φιλί;
Πόσο αξίζει,πόσο;
θα δώσω όσο - όσο
τα χείλη σου να νοιώσω. 

Αυτά τα χείλη που αγαπώ
να τα γευτώ, να τα αισθανθώ
μου πήραν την καρδιά μου
και όλα τα όνειρά μου. 

Τα μεθυσμένα σου φιλιά
όλου του κόσμου τα φλουριά
έγω θέλω να δώσω
γα να τα ξσνανοιώσω 

Στου δωματίου την σιωπή
χάθηκα δίχως αφορμή
Χίλιες φωτογραφίες
παλιές μας ιστορίες.
    Γεωργία Κόλλια

Σάββατο 15 Αυγούστου 2026

Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι, συνήθως, λένε...

Ένας λεκές που έμεινε εδώ και τόσα χρόνια
λες και στοιχειώνει το χαρτί κι αυτά που ναι γραμμένα.
Ίσως να είναι δάκρυ μου κι εκεί πέφτει το βλέμμα 
κι όχι στις λέξεις που 'γραψες για να μου πεις αντίο.

Για μένα ανεκτίμητο είναι και το φυλάω
αυτό το γράμμα που 'στειλες πριν φύγεις Αυστραλία
καθώς δεν ήταν δυνατόν δια ζώσης να τα πούμε.
Ήμουν στον Έβρο, στο στρατό, στο χάος μιας θητείας.

Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι, συνήθως, λένε
αυτοί που ανεκπλήρωτοι για κάποιο λόγο μείναν.
                                      Πάν Καρτσωνάκης


 

Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026

Αυτούς που φέρνουνε το φως, της γνώσης, τιμωρούνε.

Όταν ο Δίας έμαθε πως στους βωμούς επάνω
οι ιερείς θα έψηναν τα σφάγια της θυσίας 
εζήτησε τον ένοχο να μάθει τον προδότη.
ο Προμηθέας του ‘πανε τους δίδαξε την τέχνη.

Οργίστηκε που φίλος του και σύμμαχος πριν λίγο
πρωτοβουλίες έπαιρνε δίχως να πάρει άδεια.
Τους δίδαξε κι άλλα πολλά του  είπαν οι ρουφιάνοι
και τώρα θα ‘ταν δυνατόν κι αυτοί θεοί να γίνουν. 

Ζηλόφθονες κι ανασφαλείς τι κρίμα οι θεοί μας
αυτούς που φέρνουνε το φως, της γνώσης, τιμωρούνε.
                                   Πάν Καρτσωνάκης
Κατά τη διάρκεια της Τιτανομαχίας ο Προμηθέας τάχθηκε υπέρ του Δία 
και γι’ αυτό δεν τιμωρήθηκε όπως οι άλλοι Τιτάνες. 
Η συμβολή του στην ανάπτυξη του ανθρώπινου γένους 
ήταν πολύ σημαντική. 
Κατά το Λουκιανό, ο Προμηθέας, με την αρωγή της θεάς Αθηνάς, 
δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο (Χρυσό Γένος) από πηλό και φωτιά 
(κατά άλλους με το νερό του ήρωα Πανοπέα της Φωκίδας) 
και με μορφή όμοια με αυτή των θεών.

Ο Προμηθέας έμαθε τους ανθρώπους να χειρίζονται τη φωτιά, 
να δημιουργούν εργαλεία και τους έμαθε τις Επιστήμες
 (που έκλεψε από την Αθηνά) και τα Γράμματα.
 Για να γλυτώσει την ανθρωπότητα από το μένος των θεών, 
την έμαθε να τους λατρεύει και να τους κάνει θυσίες.

Όταν έμαθαν οι άνθρωποι να κάνουν θυσίες στους θεούς τέθηκε θέμα 
για το ποια κομμάτια του ζώου θα άνηκαν στους θεούς 
και ποια στους θνητούς. 
Τότε ο Δίας συμφώνησε με τον Προμηθέα να δώσει το λόγο του
 πως όποιο μερίδιο διαλέξει, αυτό θα παίρνουν οι θεοί
 και το άλλο οι άνθρωποι.
 Έτσι, κατά μια μαρτυρία στη Σικυώνα, 
κατέβηκε ο Δίας να κάνει το ξεδιάλεγμα. 
Όμως ο Προμηθέας έντεχνα στο ένα μερίδιο έβαλε κόκαλα
 και τα σκέπασε με λαχταριστό λίπος και στο άλλο κρέας 
που το σκέπασε με δέρμα. 
Ο Δίας επέλεξε αυτό με το λίπος και όταν έμαθε την απάτη
 ήταν πλέον αργά, μια που είχε δώσει το λόγο του.

Οργισμένος ο Δίας λοιπόν ζητά από τον Ήφαιστο
 να του φτιάξει μια Γυναίκα. 
Έτσι δημιουργείται η Πανδώρα, από ξηρά και θάλασσα. 
Ονομάστηκε έτσι επειδή έλαβε πολλά χαρίσματα 
και δώρα από τους θεούς.
 Μαζί με αυτά παρέλαβε και ένα κουτί με την εντολή 
να μην το ανοίξει. 
Τέλος ο Ερμής την οδήγησε στον Επιμηθέα και εκείνος, 
παρά την συμβουλή του αδελφού του να μην δεχτεί δώρο 
από τον Δία, την έκανε γυναίκα του.
 Η Πανδώρα δεν άντεξε και άνοιξε το κουτί 
από το οποίο ξεχύθηκαν τα δεινά των ανθρώπων..
έμεινε όμως μέσα στο κουτί η ελπίδα. 

Έτσι λοιπόν ο Προμηθέας μαθαίνει 
στους ανθρώπους την Ιατρική και τα βότανα.

Ο Δίας θέλοντας να τιμωρήσει τους ανθρώπους, που έγιναν 
κακοί και άδικοι, και τον Προμηθέα,
 βρίσκει ευκαιρία να προκαλέσει κατακλυσμό.
 Η αιτία ήταν οι γιοί του Λυκάονα, απόγονοι του Πελασγού. 
Επισκεπτόμενος τους γιους του Λυκάονα, μεταμφιεσμένος 
σε ταξιδιώτη, του προσφέρθηκε ως φίλεμα μια σούπα 
φτιαγμένη από τα μέλη του σκοτωμένου αδελφού τους, 
του Νύκτιμου.
 Εξοργισμένος τους μετατρέπει σε λύκους
και ανασταίνει τον Νύκτιμο. 
Αποφασίζει να εξαφανίσει την ανθρωπότητα (Χάλκινο Γένος). 
Ο Προμηθέας ενημερώνει τον γιο του Δευκαλίωνα, 
βασιλιά της Φθίας, για τις βουλές του Δία
 και τον προτρέπει να φτιάξει μια κιβωτό (λάρνακα),
 να την γεμίσει με εφόδια και ζώα και να μείνει μέσα 
μαζί με την γυναίκα του Πύρρα, κόρη του Επιμηθέα.

Πράγματι όταν έγινε ο Κατακλυσμός, σώθηκε ο Δευκαλίωνας
 με την Πύρρα και δημιούργησαν το Γένος των Ηρώων
 (Τέταρτο Γένος) και την ανθρωπότητα. 
Φυσικά, αυτό εξόργισε τόσο τον Δία ώστε έδεσε 
τον Προμηθέα σε βράχια, στον Καύκασο, και έβαλε
 έναν αετό να του τρώει το συκώτι κάθε πρωί. 
Επειδή ο Προμηθέας ήταν αθάνατος, κάθε βράδυ 
τα σπλάχνα του δημιουργούνταν από την αρχή. 
Στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου, μαθαίνουμε
 τη στάση του Τιτάνα απέναντι στην τιμωρία του
 και το μυστικό που κρατούσε από τον Δία. 
Ο Προμηθέας, ο οποίος είχε και μαντικές ικανότητες 
αποκαλύπτει στο Δία ότι το παιδί που θα του γεννούσε η Θέτιδα 
θα ήταν πιο δυνατό από αυτόν και θα τον εκθρόνιζε.

Ο Προμηθέας κρεμόταν για πολλά χρόνια
 (από τριάντα έως τριάντα χιλιάδες) από το βράχο
 μέχρι τη στιγμή που ο Ηρακλής περνώντας από τον Καύκασο,
 με κατεύθυνση τη Χώρα των Εσπερίδων, 
σκοτώνει τον αετό και σπάει τις αλυσίδες του Ήφαιστου. 
Ο Δίας χάρηκε πολύ με το κατόρθωμα του γιου του
 και αποφάσισε να αφήσει ελεύθερο τον Προμηθέα. 
Επειδή όμως έπρεπε να κρατήσει τον όρκο του, υπέδειξε 
στον Προμηθέα να κατασκευάσει ένα δαχτυλίδι 
από το ατσάλι της αλυσίδας του και από ένα κομμάτι του βράχου 
πάνω στον οποίο ήταν δεμένος. 
Με αυτό τον τρόπο ο ατσάλινος δεσμός συνέχιζε 
να τον κρατάει δεμένο πάνω στο βράχο. 
Από τότε οι άνθρωποι άρχισαν να κατασκευάζουν 
με τη σειρά τους δαχτυλίδια και να τα φορούν προς τιμή 
του Προμηθέα που είχε υποφέρει γι’αυτούς ευεργετώντας τους.

Τετάρτη 12 Αυγούστου 2026

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω
να σε προσέχω διαρκώς, κακό να μην σε πιάνει
κι εσύ το νου σου πάντοτε να έχεις μην ξεχάσεις
όταν αλλάζεις φορεσιά. να τρέμεις μην με χάσεις.

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι
που να γιατρεύει κάθε τι και θάνατο ξορκίζει
να στο χαρίσω και μ’αυτό αθάνατη  να γίνεις
αστερισμός στον ουρανό τις νύχτες να στολίζεις. 

Θα ΄θελα να ‘μουν ναυαγός στο άγνωστο μαζί σου
και να προσεύχομαι ποτέ, να μην μας βρει κανένας. 
                             Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026

Πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι.....

Σ’ αυτό το χώμα βρίσκονται τα σπίτια, οι νεκροί μας
σ’ αυτό το χώμα φύτρωσαν τα δέντρα, τα σπαρτά μας
σ’ αυτό το χώμα παίξαμε τα πρώτα μας παιχνίδια
και τα παιδιά μας να μπορούν θα θέλαμε το ίδιο.

Λένε πολλοί πως έχουμε απέραντη πατρίδα
Όπου υπάρχουν θάλασσες σε όλον τον πλανήτη
Ανέκαθεν του Έλληνα  και στη μυθολογία
το κράτος του εκτείνονταν στις θάλασσες του κόσμου.

Όμως πατρίδα δεν αρκεί να είναι μια ιδέα
πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι. 
                            Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 9 Ιουλίου 2026

Ruego,día y noche, con toda mi alma Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

Pienso en la muerte , así como me mira
la veo lamiéndose y suspirando con pesadez 
Ruego,día y noche, con toda mi alma
que no me lleve,aún gozo de la vida.

Si algún día me llevara, quisiera que fuese  mientras duermo
y que de mis sueños entrara en la inmensidad.
Dicen muchos,que la muerte,no es màs  
que el viaje de la vida hacia el gran universo.

Pero si al final,vamos a la nada,
sería absurdo decir que no me importa
                     Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα,
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών
Γεωργία  Κόλλια

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει
τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.
Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου
να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.
 
Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει
κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.
Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο
παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.
 
Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει
θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.
                                      Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2026

Η ΓΟΜΑ, της Γεωργίας Κόλλια

Κάθε όνομα και δάκρυ
 και ζητώ να βρώ μιαν άκρη
 μια γόμα που θα σβήσει
 τις φιλίες που  έχουν δύσει

Φίλους που έγιναν σιωπή
που χαθήκαν μιαν αυγή
 ήρθε η ώρα να αφήσω
 με την γόμα μου να σβήσω

Έδωσα και παραπάνω
 τον λογαριασμό πια χάνω
 ένας ήταν ο Οιδίπους
 δεν κρατώ άλλο τους τύπους

Τα ματάκια μου δεν βγάζω
 την ψυχή μου λογαριάζω
 και αν πονώ τώρα πολύ
 δεν υπάρχει επιλογή

Θετική και ονειροπόλα
 τα προσφέρω όλα για όλα
 στην ζωή μου θέλω αξίες
 σταθερές, σωστές φιλίες.
           Γεωργία Κόλλια

Κυριακή 28 Ιουνίου 2026

Θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει
τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.
Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου
να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.
 
Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει
κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.
Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο
παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.
 
Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει
θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.
                               Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2026

Λευκή κουρτίνα μοναχά είναι αυτό που βλέπεις


Δεν έχει πόρτες και κλειδιά ο χώρος της αγάπης
ούτε υπάρχουν μυστικά για να βρεις ευτυχία.
Λευκή κουρτίνα μοναχά είναι αυτό που βλέπεις
που πάνω της προβάλλονται όλες οι δυσκολίες.

Μόνο μια κίνηση απλή πρώτη φορά να κάνεις 
να το πιστέψεις μέσα σου και θα βρεθεί ο τρόπος
κι όσο κρατήσει η στιγμή, απόλαυση θα είναι
κι αν θα ναι δευτερόλεπτα ευγνώμων πρέπει να ‘σαι.

Υπάρχουν σκέψου άνθρωποι, στιγμή δεν έχουν νοιώσει
έστω και στο ελάχιστο αγάπη κι ευτυχία.
                                  Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 14 Ιουνίου 2026

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

Να δραπετεύω μ άρεσε σε κόσμους ουτοπίας
εκεί που ζουν τα ξωτικά, τελώνια και νεράιδες,
εκεί όπου τα θαύματα  δεν προκαλούν εκπλήξεις
κι ο πόνος είναι άγνωστος κι ο θάνατος το ίδιο.

Κρατώντας μαγικό ραβδί κοιτώντας με στα μάτια
κάθε φορά ερχόσουνα ντυμένη σαν νεράιδα 
και ράντιζες χρυσόσκονη τα έπιπλα κι εμένα.
Έτσι πιο εύκολα να μπω στις χώρες του ονείρου.

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες
από σαπούνι και νερό, γυαλίζουν κι όμως σκάνε.
                       Καρτσωνάκης Πάν

Παρασκευή 22 Μαΐου 2026

En el sueño la mente en mundos viaja Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει.

En el sueño la mente en mundos viaja
sin normas de lògica, leyes de física
Puedes volar como los pájaros y con las ferias lucrative
y cuando te sientes acorralado te despiertas poco antes de morir.

Así como de repente te despiertas, nuestra mente huye 
quisiera que mi cuerpo pudiera hacer lo mismo.
Y unos dicen que puede y en otros mundos va
porque aunque el cuerpo parece perecedero, 
no  es sino el vehìculo en este viaje terrenal.

Incluso en Odisea de Ulises ve y reconoce, 
en el Hades, a amigos y conocidos entonces el Ulises.
                           Pan Kartsonakis
Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                                  Γεωργία  Κόλλια

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 
δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.
Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις
κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει
θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε
και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει
 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι
παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,
στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.
                                    Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 
σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας
ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 
στην κόχη του μυαλού μας
ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας
και των ενστίκτων του κορμιού 
και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε
σηκώνονται και πέφτουν
μα προσπαθούν να προχωρούν
ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 
ώσπου το νήμα ξαφνικά 
κόβει η Αριάδνη 
κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,
ο φόβος σε κυκλώνει  
Λαβύρινθο θυμίζει.
………………......................
Αν δεν το φάω το θεριό, 
εκείνο θα με φάει.
                  Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 28 Απριλίου 2026

Νο es viento este que canta en el tejado Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη

Νο es viento este que canta en el tejado
y con gotas  de lluvia, en mi ventana llora

Ni este que golpea mi puerta  toda la noche 
y con el árbol en el patio festeja y baila.

¿Es este el viento que  hace crujir las persianas 
camina en el  pasillo y me rompiò la maceta ?


¿Es este viento que susurra palabras
 y silba una melodìa que parece como si llorára?

Claro  que el viento no entra en la casa 
sino el que llega en casa para morir
 o quizá también llega para nacer de nuevo.
            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
Γεωργία  Κόλλια

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη 
και με σταγόνες της βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει.

Ούτε αυτός που μου χτυπά,την πόρτα όλη νύχτα 
και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια,
βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια, 
σφυρίζει μία μουσική που μοιάζει σαν να κλαίει;

Μα φυσικά ο άνεμος, δεν μπαίνει μες στο σπίτι
αλλά αυτός που έρχεται, στο σπίτι να πεθάνει
μα ίσως και να έρχεται να γεννηθεί και πάλι. 
                   Πάν Καρτσωνάκης