Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν. No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo..

Caminar descalza en la arena,recuerdo,
pero nunca en el mar habìas nadado.
No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo
y ahora que creciste, que es muy tarde. 

Por esto yo te molestaba te llamaba sirena
y aquello que temìas que era una fàbula 
que decìa que en la tierra  si sale una sirena,
si vuelve a entrar al mar ya no regresa atràs. 

Que digan que te ahogaste, ya no les creo,
la barca cuando se hundió volviste a ser sirena.
                                    Pan Kartsonakis
Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                                      Γεωργία  Κόλλια

Να περπατάς ξυπόλητη στις αμμουδιές θυμάμαι
αλλά ποτέ στη θάλασσα δεν είχες κολυμπήσει.
Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν
και τώρα που μεγάλωσες, πολύ αργά πως είναι.

Γι αυτό κι εγώ σε πείραζα σε φώναζα γοργόνα
και κείνο που φοβόσουνα πως ήταν ένας θρύλος
που έλεγε πως στην στεριά, σαν βγει μία γοργόνα
αν ξαναμπεί στη θάλασσα, πίσω δεν επιστρέφει.

Ας είπανε πως πνίγηκες, εγώ δεν τους πιστεύω
η βάρκα όταν βούλιαξε, ξανάγινες γοργόνα.
Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2026

ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ της Γεωργίας Κόλλια..

Μαμά:"Όταν θα μεγαλώσει
θα παντρευτεί με  ηθοποιό"
.........αποσιωπώ.

Μπαμπάς:"Όταν θα μεγαλώσει 
θα παντρευτεί με πλούσιο"...
...αποσιωπώ

Θεία:" Όταν θα μεγαλώσει 
θα κάνει πολλά παιδιά"..
...με απορία την κοιττω
 και δεν μιλώ.

Θείος:" Θα κλέψει και καρδιές 
με τέτοια ομορφιά"...
σωπαινω και απορώ.

Πολλά ζητάνε όλοι αυτοί
μα ούτε για μια στιγμή 
δεν κάθισαν να μου μιλήσουν,
ούτε καν να με ρωτήσουν,
"Τι θες αγάπη μου εσυ;
να γίνεις στην ζωή αυτή;"

Ε ,πια δεν θα το  ανεχτώ
να ακούω και να μην μιλώ
ήρθε η ώρα να το φωνάξω
τα σχέδια τους να τους χαλάσω
Όταν λοιπόν θα μεγαλώσω 
σε όλους σας θα το δηλώσω:

"Σε αυτή την σύντομη ζωή
Θα είμαι ΕΓΩ και όχι ΕΣΥ."
          Γεωργία Κόλλια

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2026

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας
κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα
που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.
Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.
Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.
Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει
όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.
Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα
αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.
                                    Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026

Tότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου...

Ήτανε ντάλα μεσημέρι κι έδειξε μεσάνυχτα.
Έλεγε η μάνα του παιδιού: "Καμάρι μου κοιμήσου".
Όμως τα μάτια μείνανε του καθενός ορθάνοιχτα
τότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου.
Ποιος το 'λεγε, ποιος το 'λπιζε και ποιος να το βαστάξει.
Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.
Θερίζουν του προσώπου σου το εβένινο μετάξι,
νεράιδες και το υφαίνουνε να δέσουν τα μαλλιά τους.

Πάνθηρας ακουρμάζεται θωράει και κοντοστέκει.
Γλείφει τα ρόδα απ' τις πληγές, μεθάει και δυναμώνει.
Ξέρασε η γη τα σπλάχνα της και πήδησαν δαιμόνοι.
Σφυρί βαράει με δύναμη, μένει βουβό τ' αμόνι.
Τ' όνειρο πάει με τον καπνό στον ουρανό,
έσμιξε πια με το καράβι του συννέφου.
Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό
και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν.

Χοσέ Μαρτί (κόνδορας πάει και χαμηλώνει,
περηφανεύεται, ζυγιάζεται, θυμάται.
Με τα φτερά του θα σκοτείνιαζ' ένα αλώνι).
Απόψε οι δυο συντροφιαστοί θα πιείτε μάτε.

Του Λόρκα η κόκκινη φοράδα χλιμιντράει
μ' αυτός μπλεγμένος στα μετάξινα δεσμά του
μακρύ κιβούρι με τον πέτρινο κασμά του
σενιάρει ο φίλος και στο μπόι σου το μετράει

Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα
βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια.
Έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα
κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτια.
             ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2026

Η ΡΟΥΛΈΤΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Μια,σε βρίσκω, μια σε χάνω
πες μου αλήθεια, τι να κάνω;
Νοιώθω χάνω το μυαλό 
λίγο, λίγο αν δεν σε δω

Με τους φίλους βγαίνω, πίνω 
τους τα λέω και ξεδίνω 
αναμνήσεις που πονάνε
και σε σένα με γυρνάνε 

Με κερνάνε άλλο ένα 
και εγώ νοιωθω στα χαμένα 
ο έρωτας είναι ρουλέτα 
μια κερδίζεις,χάνεις δέκα

Τι σου είναι η αγάπη;
όλα είναι αυταπάτη 
έπεσα με ένα σου βλέμμα 
μα όλα ήταν ένα ψέμα 

Μια σε βρίσκω, μια σε χάνω 
πίνω λίγο παραπάνω 
προσπαθώ να δραπετεύσω 
και τις σκέψεις να ημερέψω 

Μα η μορφή σου που τρυπωνει 
την καρδιά μου μαραζώνει
Θέλω να εξιλεωθεί 
πριν η αγάπη μαραθεί

Άλλο μην με βασανίζεις
φυγε ,πίσω μην γυρίζεις
όσες ζήσαμε στιγμές 
τώρα ανοιγουνε πληγές 

Την καρδιά κλειδαμπαρωνω 
ξεμπερδεύω και τελειώνω  
η ζωή είναι γλυκιά  
πάμε για άλλη αγκαλιά
      Γεωργία Κόλλια

Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2026

Σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια.

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.
                          Κωνσταντίνος Καβάφης

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026

ΓΙΟΡΤΗ ΧΑΡΑΣ της Γεωργίας Κόλλια.

Το τύμπανο μου  κρατώ
και σε όλους  χαμογελώ
μαζί με τα άλλα παιδιά
χαρίζω  γέλια,χαρά 

Έλα λοιπόν μην αργείς
μην σε εμποδίζει κανείς
μπες και εσύ στην γιορτή
ανέβα εδώ στην σκηνή 

Χαμόγελα να σκορπάς
χρυσόσκονη να πετάς
δώσε χάρη, ρυθμό
πες τραγούδια σωρό 

Σε προσκαλώ χαρωπά
ήρθε η νέα χρονιά (2026)
όλοι μαζί να ενωθούν
ήρθε η στιγμή να χαρούν 
        Γεωργία Κόλλια

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2025

Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν..

Σαν τους ανθούς, οι άνθρωποι,  ζούνε για λίγο μόνο
ανθίζουν και μαραίνονται, χαρές γνωρίζουν, πόνο.
Με χρώματα και μ’ ευωδιές γιορτάζουν και χορεύουν
τριγύρω τους οι μέλισσες την γύρη σαν μαζεύουν.

Όμως εσύ δεν πρόλαβες και τώρα  πας ν’ ανθίσεις
και όμως επιπόλαια τον κόσμο θες ν’ αφήσεις.
Δες, η ζωή, επιστροφής, διαδρομή δεν έχει
σαν το νερό μία φορά μες’ το ποτάμι τρέχει. 

Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν
αστέρια που αιώνια, ούτε κι αυτά δεν μένουν.
                                     Πάν Καρτσωνάκης

Ησυχία (ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια)

Ένα σπιτάκι χαμηλό
πόσο αλήθεια επιθυμώ
να κάθομαι να ηρεμώ
και να αγναντεύω το βουνό 

Να χω κοντά μου τον Θεό
και να μπορώ να του μιλώ
και εαν θα θελω συντροφιά
να χω μονάχα τα πουλιά . 

Μια ροδιά και μια μηλιά
και τα τρεχούμενο νερά
και σαν θα πέφτει η νυχτιά 
να γαληνεύει η καρδιά.

Να φύγω από όλα τα κοινά 
έχω ανάγκη ειλικρινά 
και κάπως έτσι η ζωή
να ξεκινά κάθε πρωί
          Γεωργία Κόλλια

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2025

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια.

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια
γι αυτό και με τη θάλασσα έχει αυτή τη σχέση.

Σαν μάγισσα η θάλασσα ασκεί μια γοητεία 
και ξελογιάζει εντελώς κάποιους απ τους ανθρώπους.
Είναι μια χώρα μόνη της  κι όσοι την αγαπήσαν 
δεν την αλλάζουν με καμιά, του κόσμου, άλλη χώρα.

Οι Έλληνες απ την αρχή, τους μυθικούς μας χρόνους
η σχέση μας, με θάλασσα υπήρξε ....ερωτική.
Καθόρισε τον ρόλο μας σε όλη την ιστορία.
Ακόμη και στις μέρες, η θάλασσα μας σώζει.
                                        Πάν Καρτσωνάκης

ΚΛΕΙΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Μην μου αρχίζεις τα παραμύθια
δεν με αγγίζουν εμένα αυτά
γιατί έχω μάθει δεν είναι αλήθεια
λόγια είναι τούτα ρομαντικά 

Θέλουνε χρόνο θέλουν μεράκι
τα συναισθήματα να αναπτυχθούν
για στάσου λίγο βρε αγοράκι
και πότε πρόλαβαν να εμφανιστούν; 

Τα τόσα λόγια από συνήθεια 
τα λέν(ε) τα αγόρια κάθε στιγμή
μα πια δεν ξέρω αν είναι αλήθεια
και την καρδια μου θέλω κλειστή 

Ούτε ακούω ούτε πιστεύω
ούτε με νοιάζει κανένας πια
και την καρδιά μου πια δεν παιδεύω
τούτα είναι όνειρα απατηλά.
                Γεωργία Κόλλια

Παρασκευή 26 Δεκεμβρίου 2025

ΤΡΕΧΑ,ΤΡΕΧΑ ΑΙ ΒΑΣΙΛΗ της Γεωργίας Κόλλια...

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 
να μοιράσεις χίλια δώρα
τα παιδάκια σε προσμένουν
να τα ανοίξουν χαρωπά.

Τρέχα,Τρέχα Αι Βασίλη
ήρθε τώρα πια η ώρα
όλα εσένα περιμένουν
προσωπάκια φωτεινά.

Τρέχα, τρέχα Αι Βασίλη
και στην μηχανή σου ανέβα
δεν τα βλέπειςv όλα στέκουν
στα παράθυρα μπροστά.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 
με την μηχανή σου τρέχα
φέρε δώρα,φέρε γέλια
φέρε αγάπη στην καρδια.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 
φεύγει ο παλιός ο χρόνος
με αγάπη κι ευλογία
μπαίνει η νέα μας χρονιά.
         Γεωργία Κόλλια

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2025

Αθάνατες οντότητες και φίλοι, συγγενείς μας....

Οι ζωντανοί έχουν σκιά, για να τους συνοδεύει
κι όταν για μας είναι νεκροί, δίχως σκιά στο σύμπαν
θα τριγυρνούν σ’ ασύλληπτες ταχύτητες και θα 'ναι 
οντότητες αθάνατες, ποτέ τους δεν πεθαίνουν. 

Ωστόσο κάποιοι πιο πολύ, κοντά μας τριγυρνάνε 
αυτοί που κάτι άφησαν δεν πρόλαβαν τον κύκλο
δεν ολοκλήρωσαν εδώ και προσπαθούν συνήθως
λαθραία να τρυπώνουνε, στα όνειρα συνήθως.

Αθάνατες οντότητες οι φίλοι, συγγενείς μας
κι είναι νεκροί όταν εμείς τους έχουμε ξεχάσει. 
                                Πάν Καρτσωνάκης


 

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2025

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα.

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας
κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα
που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.
Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.
Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.
Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει
όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.
Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα
αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.
                Πάν Καρτσωνάκης

Σάββατο 13 Δεκεμβρίου 2025

Tο μυαλό, εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει. Como un vagabundo,la mente,no da cuentas.

Σαν τον αλήτη, το μυαλό, λογαριασμό δεν δίνει
Εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει.
Δεν υπακούει σ’ εντολές, σε νόρμες και κανόνες
σε λογικές που χαλινό και όρια του βάζουν.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες
Αυτές που ‘ναι στα κύτταρα πολύ καλά κρυμμένες.
Μα προπαντός στα όνειρα διάπλατες ανοίγουν 
οι πύλες και ορμητικά, χωρίς φραγμούς γιορτάζουν.

Μακάρι ένα όνειρο να  ήταν  η ζωή μας 
κι όταν ξυπνούσαμε, αυτό, να ‘ταν ο θάνατός μας.
                                Πάν Καρτσωνάκης

Como un vagabundo,la mente,no da cuentas
Se descarrila a menudo y libre galopea.
No obedece ni órdenes,ni normas ,ni mandatos
ni a razones que riendas y lìmites le ponen.
Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias
Estas que estàn en las cèlulas muy bien ocultas.
Mas sobre todo en los suen̈os abren de par 
en par las puertas y con ìmpetu sin lìmites celebran.

Ojalà un suen̈o fuera tambièn nuestra vida
 y que al despertar,este,fuera nuestra muerte.
                           Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
                                       Γεωργία  Κόλλια

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2025

Tantos an̈os que coquetea,la luna con la tierra.Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη.

Tantos an̈os que coquetea,la luna con la tierra
tal vez cierto dìa quiera unirse con ella.
Empezaràn ambas un viajecito amoroso
y vida no habrà despuès de esta boda. 

Ciertos mitos habìa oìdo que hubo època
que la tierra sin luna  vagaba a solas.
Obviamente no vivìan entonces los humanos en la tierra
por lo tanto no era este  un saber de humanos. 

Si tales mitos tienen base aunque sea en un porcentaje 
y no es imaginacion....no sè decirles.
         Pan Kartsonakis
Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα
έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.
Γεωργία  Κόλλια
Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη
ίσως κάποτε θελήσει και μαζί της ενωθεί.
Θα κινήσουν και οι δύο ταξιδάκι ερωτικό
και ζωή δεν θα υπάρχει  απ’ το πάντρεμα αυτό.

Κάποιους μύθους είχα ακούσει πως υπήρξε εποχή
που η γη δίχως σελήνη τριγυρνούσε μοναχή.
Προφανώς δεν ζούσαν τότε και οι άνθρωποι στη γη 
συνεπώς δεν ήταν γνώση από γήινους αυτή.

Αν οι μύθοι έχουν βάση έστω σ’ ένα ποσοστό
και δεν είναι φαντασία…..δεν γνωρίζω να σας πω. 
            Καρτσωνάκης Πάν

Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025

ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ: ποίημα της Γεωργίας ΚΟΛΛΙΑ.

Στο παραθύρι μου  μπροστά
νοιώθω αστείρευτη χαρά
γιατί είναι όλα γιορτινά
φέγγουν λαμπιόνια στην σειρά 

Τρέχουν εδώ τρέχουν εκεί
οι άνθρωποι χουν γιορτή
αφού γεννήθηκε ο Χριστός 
και λούστηκε  η φύση φως

Τα μαγαζια όλα ανοιχτά,
τα πάρκα γέμισαν παιδιά
η πόλη ντύθηκε κομψά
σαν μία όμορφη κυρά.

Το βλέμμα στρέφω στον Χριστό 
στη φάτνη είναι σαν μωρό 
και δίπλα ζώα ένα σωρό
κάτω από τον έναστρο ουρανό

Ας ψαλουμε όλοι μαζί
γιατί είναι σήμερα γιορτή
είναι η νύχτα μαγική 
ας αγαλλιάσει η ψυχή

"Ωσσανά εν τοις υψίστης
  ουρανού και γης ο κτίστης". 
                Και εις έτη πολλά
            ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου 2025

Ψιτ, Αλέκο, ξαναδιάβασε την Οδύσσεια και για την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Κάτι που δεν πρόσεξες!

Λοιπόν, δεν γνωρίζω με ποιο σκεπτικό
αποφασίστηκε αυτός ο τίτλος 
για το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο σου
αλλά να σου θυμίσω, 
ότι ο Οδυσσέας δεν έφτασε στην Ιθάκη
επειδή τα κατάφερε 
αλλά διότι τον "λυπήθηκε" ο Αλκίνοος 
αλλά και που ίσως ήθελε να τον ξεφορτωθεί
διότι υποψιάστηκε πως η κόρη του Ναυσικά
ήταν τσιμπημένη μαζί του.
Διέταξε λοιπόν το πλήρωμα ενός από τα καράβια του
να τον πάνε στην Ιθάκη και μάλιστα 
τον μετέφεραν στην παραλία κοιμισμένο.
Στην περίπτωση τώρα την δική σου
έχεις καταλάβει ποιος παίζει τον ρόλο του Αλκίνοου;
Υ.Γ: Πάντως σε παραδέχομαι.
Όλους εκείνους τους συντρόφους σου
τους έβαλες στα ορεινά 
κι εκείνοι όχι μόνο το δέχτηκαν 
αλλά μάλλον και το ευχαριστήθηκαν.
Τώρα μένει, από εδώ και μπρος,
να αρχίσεις να σκοτώνεις μνηστήρες.