Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα, ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας, φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                Καρτσωνάκης Πάν 

          

Υ.Γ:Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

Οι δρόμοι πρέπει πάντοτε να οδηγούνε κάπου

αλλιώς  δεν έχει νόημα, χάνετε τον καιρό σας,

μας έλεγε κι ο δάσκαλος, το έγραφαν βιβλία.

Με σεβασμό τ ακούγαμε, κι αντίρρηση καμία.

Δεν  ήθελα προβλέψιμη να είναι η ζωή μας

μονόδρομος με σιγουριά να οδηγεί στο τέλος.

Όμως τα χρόνια πέρασαν και με την εμπειρία

κι εγώ τώρα κατάλαβα το λάθος των βιβλίων

που ήτανε απόλυτα για τον σκοπό των δρόμων.

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

                                         Καρτσωνάκης Πάν

Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω

σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους

σε ακρογιάλια και νησιά, στα κύματα απάνω

όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας.

Κι όταν θα έλθει η στιγμή, απ’ το κορμί, να φύγω

θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο.

Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες

έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία.

Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους

κι όπως πολλοί, στην ποίηση, βρήκα το «καταφύγιο».

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι, συνήθως, λένε...

Ένας λεκές που έμεινε εδώ και τόσα χρόνια

λες και στοιχειώνει το χαρτί κι αυτά που ναι γραμμένα.

Ίσως να είναι δάκρυ μου κι εκεί πέφτει το βλέμμα 

κι όχι στις λέξεις που 'γραψες για να μου πεις αντίο.

Για μένα ανεκτίμητο είναι και το φυλάω

αυτό το γράμμα που 'στειλες πριν φύγεις Αυστραλία

καθώς δεν ήταν δυνατόν δια ζώσης να τα πούμε.

Ήμουν στον Έβρο, στο στρατό, στο χάος μιας θητείας.

Οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι, συνήθως, λένε

αυτοί που ανεκπλήρωτοι για κάποιο λόγο μείναν.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

 

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω

να σε προσέχω διαρκώς, κακό να μην σε πιάνει

κι εσύ το νου σου πάντοτε να έχεις μην ξεχάσεις

όταν αλλάζεις φορεσιά. να τρέμεις μην με χάσεις.

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

που να γιατρεύει κάθε τι και θάνατο ξορκίζει

να στο χαρίσω και μ’αυτό αθάνατη  να γίνεις

αστερισμός στον ουρανό τις νύχτες να στολίζεις. 

Θα ΄θελα να ‘μουν ναυαγός στο άγνωστο μαζί σου

και να προσεύχομαι ποτέ, να μην μας βρει κανένας. 

                             Πάν Καρτσωνάκης

Οι κάπηλοι σφετεριστές θα μείνουν θεόγυμνοι

Έτσι όπως είναι οι πληγές, στο σώμα μας σημάδια

που άφησαν κι ας πέρασε πολύς καιρός, ενθύμια 

αδιάψευστα τεκμήρια, πειστήρια εγκλημάτων

που στο κορμί σου έγιναν Ελλάδα και τα κρύβουν. 

Αλλά το φως με τις σκιές δεν γίνεται να κρύψεις

και δεν μπορείς να πολεμάς με δόγμα τις αλήθειες.

Ο σπόρος που ‘πεσε στη γη αργεί μα θα βλαστήσει

μόλις θα βρει κατάλληλες συνθήκες και θ’ ανθίσει.

Οι κάπηλοι και ψεύτικοι σφετεριστές θα μείνουν

θεόγυμνοι και πιθανόν τότε να καταλάβουν. 

                              Πάν Καρτσωνάκης

Ruego,día y noche, con toda mi alma Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

Pienso en la muerte , así como me mira

la veo lamiéndose y suspirando con pesadez 

Ruego,día y noche, con toda mi alma

que no me lleve,aún gozo de la vida.

Si algún día me llevara, quisiera que fuese  mientras duermo

y que de mis sueños entrara en la inmensidad.

Dicen muchos,que la muerte,no es màs  

que el viaje de la vida hacia el gran universo.

Pero si al final,vamos a la nada,

sería absurdo decir que no me importa

                     Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα,

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών

Γεωργία  Κόλλια

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει

τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.

Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.

 

Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει

κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.

Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο

παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.

 

Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει

θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Λευκή κουρτίνα μοναχά είναι αυτό που βλέπεις

Δεν έχει πόρτες και κλειδιά ο χώρος της αγάπης

ούτε υπάρχουν μυστικά για να βρεις ευτυχία.

Λευκή κουρτίνα μοναχά είναι αυτό που βλέπεις

που πάνω της προβάλλονται όλες οι δυσκολίες.

Μόνο μια κίνηση απλή πρώτη φορά να κάνεις 

να το πιστέψεις μέσα σου και θα βρεθεί ο τρόπος

κι όσο κρατήσει η στιγμή, απόλαυση θα είναι

κι αν θα ναι δευτερόλεπτα ευγνώμων πρέπει να ‘σαι.

Υπάρχουν σκέψου άνθρωποι, στιγμή δεν έχουν νοιώσει

έστω και στο ελάχιστο αγάπη κι ευτυχία.

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

Να δραπετεύω μ άρεσε σε κόσμους ουτοπίας

εκεί που ζουν τα ξωτικά, τελώνια και νεράιδες,

εκεί όπου τα θαύματα  δεν προκαλούν εκπλήξεις

κι ο πόνος είναι άγνωστος κι ο θάνατος το ίδιο.

Κρατώντας μαγικό ραβδί κοιτώντας με στα μάτια

κάθε φορά ερχόσουνα ντυμένη σαν νεράιδα 

και ράντιζες χρυσόσκονη τα έπιπλα κι εμένα.

Έτσι πιο εύκολα να μπω στις χώρες του ονείρου.

Μα είναι κόσμοι δυστυχώς που μοιάζουν με φουσκάλες

από σαπούνι και νερό, γυαλίζουν κι όμως σκάνε.

                       Καρτσωνάκης Πάν

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει

Κάθε φορά που έρχεται, η νύχτα, την ημέρα

να συμπληρώσει, βάζοντας στην τούρτα κερασάκι

μ ένα ηλιοβασίλεμα εντύπωση  να κάνει

σαν Κίρκη και σαν μάγισσα για να μας ξελογιάσει. 

Έρχεται σαν αρχόντισσα, η νύχτα, και μας παίρνει

σ ένα χορό αισθήσεων σε κίνηση και χρώμα

και κάποιων παραισθήσεων ίσα να ξεχαστούμε

με υποσχέσεις μπόλικες που τόσο μας αρέσουν.

Η νύχτα σαν αρχόντισσα φανταχτερά ντυμένη.

Χορεύει κι όλο γδύνεται γυμνή ποτέ δε μένει. 

                     Πάν Καρτσωνάκης

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις.

Μέσα στον ύπνο το μυαλό σε κόσμους ταξιδεύει 

δίχως κανόνες λογικής, της φυσικής τους νόμους.

Μπορείς πετάς σαν τα πουλιά και με θεριά παλεύεις

κι όταν στριμώχνεσαι ξυπνάς λίγο προτού πεθάνεις.

Όπως ξυπνώντας ξαφνικά ο νους μας δραπετεύει

θα ήθελα το σώμα μου το ίδιο να μπορούσε

και κάποιοι λένε το μπορεί και σ’ άλλους κόσμους πάει

 γιατί το σώμα το φθαρτό που φαίνεται δεν είναι

παρά το όχημα σ’ αυτό το γήινο ταξίδι. 

Ακόμη και στον Όμηρο βλέπει κι αναγνωρίζει,

στον Άδη, φίλους και γνωστούς τότε ο Οδυσσέας.

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Νο es viento este que canta en el tejado Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη

Νο es viento este que canta en el tejado

y con gotas  de lluvia, en mi ventana llora

Ni este que golpea mi puerta  toda la noche 

y con el árbol en el patio festeja y baila.

¿Es este el viento que  hace crujir las persianas 

camina en el  pasillo y me rompiò la maceta ?

¿Es este viento que susurra palabras

 y silba una melodìa que parece como si llorára?

Claro  que el viento no entra en la casa 

sino el que llega en casa para morir

 o quizá también llega para nacer de nuevo.

            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

Γεωργία  Κόλλια

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη 

και με σταγόνες της βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει.

Ούτε αυτός που μου χτυπά,την πόρτα όλη νύχτα 

και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια,

βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια, 

σφυρίζει μία μουσική που μοιάζει σαν να κλαίει;

Μα φυσικά ο άνεμος, δεν μπαίνει μες στο σπίτι

αλλά αυτός που έρχεται, στο σπίτι να πεθάνει

μα ίσως και να έρχεται να γεννηθεί και πάλι. 

                   Πάν Καρτσωνάκης

Ματαίως όμως τελικά, δεν βρέθηκε μια λύση.

Ένα σημάδι, σφράγισμα, πάνω στο σώμα έχω

μα τώρα το συνήθισα, ούτε που το προσέχω

και τόσα χρόνια ύστερα το ξέχασα που νέος

ντρεπόμουν και το έκρυβα, δεν γνώριζα βεβαίως

ούτε γιατί γεννήθηκα με τούτο το σημάδι

ούτε γιατί προσπάθησε με αγιασμό και λάδι

η μάνα μου πολλές φορές, με εξορκισμούς να σβήσει.

Ματαίως όμως τελικά, δεν βρέθηκε μια λύση.

Ένας μου πρόγονος εκεί, στα βάθη της Ασίας

μόνιμος κάτοικος τρελός, ήταν  της ουτοπίας.

Μα τότε άλλες εποχές, ήταν και όπως λένε

τους ποιητές «πετροβολούν» και τώρα δεν τους καίνε.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Με φυλακτά και αγιασμό, με ξόρκια και λιβάνι

Θυμάμαι όταν μου ΄λεγες, σαν άλλαζες φυτίλι 

- Όσο θα καίει τούτο δω, το λάδι στο καντήλι,

θα ΄ρχονται όλες οι ψυχές στη φλόγα για να πίνουν.

κι έτσι θα εγκλωβίζονται κι ως το πρωί θα μείνουν.

Με φυλακτά και αγιασμό, με ξόρκια και λιβάνι

δεν καταφέρνω τίποτα, τίποτα δε με πιάνει.

Έρχεσαι πάντα ξαφνικά, στον ύπνο μου, μιλάμε

αλλά και πάλι ξαφνικά, ξυπνώ γιατί φοβάμαι.

Εσύ  μου έλεγες συχνά, δεν πρέπει να μπερδεύω

τους ζωντανούς με τους νεκρούς και τώρα το πιστεύω.

Μην έρχεσαι στον ύπνο μου, δεν έχω συνηθίσει.

Ξέρω πως είναι όνειρο κι όμως θα με φοβίσει.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο σε ένα περιοδικό,

 είναι η καλύτερη παρέα για τις μικρές και μοναχικές 

νυχτερινές ώρες, που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου.

Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά 

του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καίει στο τασάκι, 

λιβάνι στην έμπνευση!

 Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί, να κρατάς σημειώσεις 

και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της.

Όλοι οι άλλοι να κοιμούνται

 (εκτός από σένα και κάτι άλλα φαντάσματα) 

και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα 

και σαν να πίνεις αίμα από τα ίχνη που άφησαν 

κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα .

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους 

που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, σε άλλα επίπεδα πνευματικά, 

αφήνοντάς μας την αγωνία τους.

Κάποιους που με έκπληξη, πολλές φορές, 

ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με εσένα είναι. 

Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος από τα μάτια σου 

αποκαλύπτοντας πόσο πιο απλά είναι όλα αλλά και πόσο σύνθετα.

 Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη, 

που δεν είναι ούτε καν ορατή. 

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου και μέσα στα όνειρά σου. 

Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται και να πεθαίνει συνεχώς.

Και είσαι σίγουρος ότι σαν κι εσένα υπήρχαν, υπάρχουν 

και θα υπάρξουν χιλιάδες.

 Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου. 

Είσαι μία σκόνη μη ορατή αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν.

                                 Πάν Καρτσωνάκης

Αυτούς που ο Μινώταυρος τους έτρωγε...

Θρησκευτικός συμβολισμός εγώ πιστεύω ήταν,

κυρίως, ο Λαβύρινθος, που έπρεπε την λύση

να βρει κι από την έξοδο να βγει κανείς μονάχος.

Σ’ αυτήν του την προσπάθεια η μύηση γινόταν.

Αυτούς που ο Μινώταυρος τους έτρωγε εντέλει 

ήταν οι επικίνδυνοι εχθροί του καθεστώτος.

Μα φυσικά Μινώταυρος σαφώς και δεν υπήρχε 

όπως τον περιγράφουνε ανθρωποφάγο τέρας.

Το τέρας ήταν οι πιστοί φρουροί του καθεστώτος

Ιερατείο του ναού που ήταν εξουσία. 

                             Πάν Καρτσωνάκης

Ανέκαθεν οι Έλληνες την τραγουδούν την θάλασσα.

Μας τραγουδά η θάλασσα ή μήπως φαντασία

που την γεννά λαχτάρα μας κρυφή επιθυμία

σειρήνες, που ακούγονται φωνές που σε μαγεύουν

καταμεσής στο πέλαγος με λόγια που πλανεύουν.

Την τραγουδούν την θάλασσα με χίλια δυο στιχάκια

ανέκαθεν οι Έλληνες ακόμη κι αν φαρμάκια

πολλές φορές μας πότισε κι αγαπημένους παίρνει

δώρα πολλά κι ανείπωτες και ηδονές μας φέρνει.

Στο κύτταρό μας το ΄χουμε ή λάθος έχω γνώμη;

Ατέλειωτες Οδύσσειες που γράφονται ακόμη. 

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Hay noches que el alba tarda mucho en llegar. Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει.

 Hay noches que el alba tarda mucho en llegar

te dan la impresion que no amanecerà.

Las horas, parecen si se hubieran  petrificado 

o si se hubieran caìdo en suen̈o

y yo miro el vacìo como si esperara algo. 

Mientras no miro el vacìo no cesa de existir

el poeta lo escribió y no estaba equivocado. 

Pero es una tentacion enorme y una duda 

si es cierto  que es el vacìo lo que me asusta.

Quien teme el vacìo nunca cae dentro 

y nunca aprenderà, si el vacìo esta en su propia mente.

                                Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                         Γεωργία  Κόλλια

Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει

σου δίνουν την εντύπωση πως δεν θα ξημερώσει.

Οι ώρες λες και πέτρωσαν ή έπεσαν για ύπνο

κι εγώ κοιτάζω το κενό σαν κάτι να προσμένω.

Όσο δεν πέφτω στο κενό δεν παύει να υπάρχει

Ο ποιητής το έγραψε και άδικο δεν είχε

Μα πειρασμός τεράστιος και μια αμφιβολία

αν όντως είναι το κενό αυτό που με τρομάζει.

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα

και δεν θα μάθει, το κενό, αν είναι στο μυαλό του.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν. No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo..

Caminar descalza en la arena,recuerdo,

pero nunca en el mar habìas nadado.

No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo

y ahora que creciste, que es muy tarde. 

Por esto yo te molestaba te llamaba sirena

y aquello que temìas que era una fàbula 

que decìa que en la tierra  si sale una sirena,

si vuelve a entrar al mar ya no regresa atràs. 

Que digan que te ahogaste, ya no les creo,

la barca cuando se hundió volviste a ser sirena.

                                    Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                      Γεωργία  Κόλλια

Να περπατάς ξυπόλητη στις αμμουδιές θυμάμαι

αλλά ποτέ στη θάλασσα δεν είχες κολυμπήσει.

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν

και τώρα που μεγάλωσες, πολύ αργά πως είναι.

Γι αυτό κι εγώ σε πείραζα σε φώναζα γοργόνα

και κείνο που φοβόσουνα πως ήταν ένας θρύλος

που έλεγε πως στην στεριά, σαν βγει μία γοργόνα

αν ξαναμπεί στη θάλασσα, πίσω δεν επιστρέφει.

Ας είπανε πως πνίγηκες, εγώ δεν τους πιστεύω

η βάρκα όταν βούλιαξε, ξανάγινες γοργόνα.

Πάν Καρτσωνάκης