Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

Οι δρόμοι πρέπει πάντοτε να οδηγούνε κάπου

αλλιώς  δεν έχει νόημα, χάνετε τον καιρό σας,

μας έλεγε κι ο δάσκαλος, το έγραφαν βιβλία.

Με σεβασμό τ ακούγαμε, κι αντίρρηση καμία.

Δεν  ήθελα προβλέψιμη να είναι η ζωή μας

μονόδρομος με σιγουριά να οδηγεί στο τέλος.

Όμως τα χρόνια πέρασαν και με την εμπειρία

κι εγώ τώρα κατάλαβα το λάθος των βιβλίων

που ήτανε απόλυτα για τον σκοπό των δρόμων.

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

                                         Καρτσωνάκης Πάν

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα  

Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το 'βγαζα το κοιτούσα.  

Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.  

Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.  

Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα  

αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα  

και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες  

Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.  

Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα  

Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!  

Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,  

όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων  

αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια  

πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!  

Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....  

Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει  

και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι  

θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει.  

Πες του για μένα μοναχά πως ήμουν ένας φίλος  

που τραγουδούσε στο χαρτί ανώφελα σαν γρύλος.  

                                        Τάκης Καρτσωνάκης

 

Η ΓΟΜΑ, της Γεωργίας Κόλλια

Κάθε όνομα και δάκρυ

 και ζητώ να βρώ μιαν άκρη

 μια γόμα που θα σβήσει

 τις φιλίες που  έχουν δύσει

Φίλους που έγιναν σιωπή

που χαθήκαν μιαν αυγή

 ήρθε η ώρα να αφήσω

 με την γόμα μου να σβήσω

Έδωσα και παραπάνω

 τον λογαριασμό πια χάνω

 ένας ήταν ο Οιδίπους

 δεν κρατώ άλλο τους τύπους

Τα ματάκια μου δεν βγάζω

 την ψυχή μου λογαριάζω

 και αν πονώ τώρα πολύ

 δεν υπάρχει επιλογή

Θετική και ονειροπόλα

 τα προσφέρω όλα για όλα

 στην ζωή μου θέλω αξίες

 σταθερές, σωστές φιλίες.

           Γεωργία Κόλλια

Θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει

τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.

Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.

 

Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει

κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.

Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο

παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.

 

Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει

θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

                               Πάν Καρτσωνάκης

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα...

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

                             Πάν Καρτσωνάκης

Mες τις λάσπες τραγουδώντας, περήφανοι, ακολουθώντας τα βήματα του προπάππου μας.

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα 

                                 στο μέλλον

   εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή 

                ανεβαίνοντας αργά και σταθερά 

                               στην κορυφή

           που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε» 

                 όχι γιατί δεν είναι εφικτή

            αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.

                  Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε

               αυτός ο αγώνας να τελειώσει.

                   Αδιάκοπα θα προχωρούμε

    και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή

               αλλά και στο απώτερο μέλλον

                                   αενάως 

                 μες τις λάσπες τραγουδώντας

                  περήφανοι ακολουθώντας

              τα βήματα του προπάππου μας,

                             του Σίσυφου 

              κόντρα στις επιθυμίες των θεών 

                           για μεταμέλεια.

                   Πάν Καρτσωνάκης

ΤΟ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙ (30 Αργύρια) της Γεωργίας Κόλλια.

Τι αλισβερίσι είναι αυτό

τα έχω αλήθεια χάσει

Οι σχέσεις πάνε και έρχονται 

 δεν μένουν,  έχουν  βιάση 

Δίνω με όλη την ψυχή 

να τους χαροποίησω 

στο τέλος μένω μοναχή

κομμάτια να μετρήσω

Τριάνντα αργύρια κρατώ

μήπως και τους τα δώσω

να δω και την κατάντια τους 

και να τους καμαρώσω

Όνειρα φύγανε με μιας

και οτι έφτιαχνα χαλάγαν

δεν ηταν φίλοι της καρδιάς

παίρνανε,προσπερνάγαν

Το μάθημα που δώσανε

είναι πολύ μεγάλο

ότι με κόπο έφτιαξα

δεν θα προσφέρω  άλλο

          ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία.

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                                  Καρτσωνάκης Πάν             

Υ.Γ: Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.      

Το θηρίο που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.

Ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν ο τρόπος 

που το θηρίο ήξερε να επιβιώνει.

Το θηρίο που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.

Για να μην τρομάζουν όμως οι άνθρωποι 

το έντυναν με όμορφα και πολύχρωμα ρούχα

ούτως ώστε να φαντάζει όμορφο,

κι έτσι περήφανο και κορδωτό το παρουσίαζαν

στα μάτια των έφηβων κυρίως.

Αυτών δηλαδή που θα έτρωγε ο Μινώταυρος. 

Από τους χρόνους των παραμυθιών 

και των ηρωικών κατορθωμάτων 

των προγόνων τους οι άνθρωποι πολεμούσαν.

Έγραφαν και μουσικές και στίχους

 για ντύσουν το θηρίο κι έκαναν γιορτές

 και παρελάσεις για να τιμήσουν τους νεκρούς.

Φυσικά, αυτοί που αμύνονταν για την πατρίδα,

και την υπεράσπιση της γης των προγόνων τους  

δεν είχαν άδικο

αλλά και οι άλλοι εφεύρισκαν ιδανικά  

για τους πολέμους τους.

Πότε μιλούσαν για εκπολιτισμό των βαρβάρων,

 πότε για την δημοκρατία

 ενάντια στον ολοκληρωτισμό 

ή την προσφορά βοήθειας  στους συμμάχους τους

 και άλλοτε για μια Ελένη.

               Πάν Καρτσωνάκης

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε έτσι

Περπατώντας γοργά ή και αργά στην προκυμαία

ενδέχεται να σκέπτεστε διάφορα.

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε

αν υπάρχετε ή όχι.

Ναι, το γνωστό "to be or not to be"

ή αυτό του δικού μας ποιητή

«Υπάρχω, λες κι ύστερα δεν υπάρχεις»

κι έβαλε, εκεί στην Πρέβεζα, 

τέρμα στην ζωή του. 

Εάν πάντως σκέφτεστε οτιδήποτε

οφείλω να σας διαβεβαιώσω 

πως εφόσον σκέφτεστε οτιδήποτε

είναι σίγουρο πως υπάρχετε

σύμφωνα με το πασίγνωστο 

«σκέφτομαι, άρα υπάρχω». 

           Πάν Καρτσωνάκης

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν. No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo..

Caminar descalza en la arena,recuerdo,

pero nunca en el mar habìas nadado.

No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo

y ahora que creciste, que es muy tarde. 

Por esto yo te molestaba te llamaba sirena

y aquello que temìas que era una fàbula 

que decìa que en la tierra  si sale una sirena,

si vuelve a entrar al mar ya no regresa atràs. 

Que digan que te ahogaste, ya no les creo,

la barca cuando se hundió volviste a ser sirena.

                                    Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                      Γεωργία  Κόλλια

Να περπατάς ξυπόλητη στις αμμουδιές θυμάμαι

αλλά ποτέ στη θάλασσα δεν είχες κολυμπήσει.

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν

και τώρα που μεγάλωσες, πολύ αργά πως είναι.

Γι αυτό κι εγώ σε πείραζα σε φώναζα γοργόνα

και κείνο που φοβόσουνα πως ήταν ένας θρύλος

που έλεγε πως στην στεριά, σαν βγει μία γοργόνα

αν ξαναμπεί στη θάλασσα, πίσω δεν επιστρέφει.

Ας είπανε πως πνίγηκες, εγώ δεν τους πιστεύω

η βάρκα όταν βούλιαξε, ξανάγινες γοργόνα.

Πάν Καρτσωνάκης

ΚΛΕΙΣΤΗ ΚΑΡΔΙΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Μην μου αρχίζεις τα παραμύθια

δεν με αγγίζουν εμένα αυτά

γιατί έχω μάθει δεν είναι αλήθεια

λόγια είναι τούτα ρομαντικά 

Θέλουνε χρόνο θέλουν μεράκι

τα συναισθήματα να αναπτυχθούν

για στάσου λίγο βρε αγοράκι

και πότε πρόλαβαν να εμφανιστούν; 

Τα τόσα λόγια από συνήθεια 

τα λέν(ε) τα αγόρια κάθε στιγμή

μα πια δεν ξέρω αν είναι αλήθεια

και την καρδια μου θέλω κλειστή 

Ούτε ακούω ούτε πιστεύω

ούτε με νοιάζει κανένας πια

και την καρδιά μου πια δεν παιδεύω

τούτα είναι όνειρα απατηλά.

                Γεωργία Κόλλια

No es un suen̈o ni simple optasia... Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία....

No es un suen̈o ni simple optasia 

tiene carne y huesos y no fantasia

siempre guardo cosas,unas fotografias

que me ayudan mejor en estas "utopias".

Como viento, como lluvia huellas me dejan 

lo que viviremos juntos, en mi memoria quedarà

y como un gusano de seda capullo hilarè 

versos a mi alrededor para entrar y morir 

La muerte y la vida no tienen importancia 

valor tiene el suen̈o y el proceso.

             Pan Kartsonakis

Η απόδοση στην Ισπανική γλώσσα

έγινε από την καθηγήτρια φιλόλογο της Ισπανικής.

            Γεωργίας Κόλλια

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

              Πάν  Καρτσωνάκης

Σαν Ίκαρος ή Δαίδαλος ποθώ να δραπετεύσω

Μες το κουκούλι όνειρα, της κάμπιας, έχω κάνει

πως κάποια μέρα με φτερά, όπως οι πεταλούδες

από ανθούς διάφορους το νέκταρ θα τρυγήσω

έστω κι αν ξέρω πως μετά, απλά θα ξεψυχήσω.

Σαν Ίκαρος ή Δαίδαλος ποθώ να δραπετεύσω

από μια μίζερη ζωή κλεισμένος σε καβούκι

ρισκάροντας τον θάνατο, σαν Ίκαρος με πτώση

τουλάχιστον ελεύθερος, θα νιώσω πριν πεθάνω.

Πολύ συχνά λαβύρινθος με δίχως Αριάδνη

Κρυφτούλι με Μινώταυρους και η ζωή μας μοιάζει. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι

πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι

ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι

κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι! 

Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει 

μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει,

αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ

με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι!

Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν

γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται 

αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται

Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει

μα δείχνει ακατάδεκτη, κρυφά μόνο θα φάει. 

Λατρεύω, ανεξάρτητη που θέλησε να μείνει 

και σπιτωμένη να μην πουν, πως ήθελε να γίνει.

Αναρωτιέμαι κι  αν ποτέ, αρσενικός μαζί της

κατάφερε ζευγάρωσε κι ανάθρεψε παιδί της.

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

που ν’ αλητεύω διαρκώς και να ‘μουνα χορτάτος. 

               Πάν Καρτσωνάκης

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας.

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει

ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν.

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας

μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.

Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν

Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν 

σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι

σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα.

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν

σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν. 

                      Πάν Καρτσωνάκης

ΦΛΑΜΕΓΚΟ Ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια...

Θέλω ν ακούω κιθάρες απόψε

και να  μαγεύομαι σε αυτόν τον ρυθμό

Φλαμέγκο, πάλμας και τακονέο

στον πιο θερμό της Ισπανίας χορό.

Μέσα στην σάλα οι δυό μας μονάχοι

και γύρω ,γύρω να καίει μια φωτιά

Και η ματιά σου να είναι σαν λόγχη 

που μου τρυπά τρυφερά την καρδιά .

Και τα άστρα φέγγουν μακριά ,από πάνω

σε ουράνιο τρούλο  σαν φώτα  θολά

με αυτή την ματιά σου εγώ ν τα χάνω

και να ζητάω να χορέψω ξανά .

Πιάσε λοιπόν τον ρυθμό της Σεβίλλης

αφέσου στου έρωτα το κύμα με μιας

σαν να βυθίζεσαι σε κόκκινα χείλη

σε ένα φιλί  γλυκιάς ευωδιάς. 

                  ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Την τραγουδούν την θάλασσα με χίλια δυο στιχάκια

Μας τραγουδά η θάλασσα ή μήπως φαντασία

που την γεννά λαχτάρα μας κρυφή επιθυμία

σειρήνες, που ακούγονται φωνές που σε μαγεύουν

καταμεσής στο πέλαγος με λόγια που πλανεύουν.

Την τραγουδούν την θάλασσα με χίλια δυο στιχάκια

ανέκαθεν οι Έλληνες ακόμη κι αν φαρμάκια

πολλές φορές μας πότισε κι αγαπημένους παίρνει

δώρα πολλά κι ανείπωτες και ηδονές μας φέρνει.

Είναι στο κύτταρο μπορεί ή λάθος έχω γνώμη;

Ατέλειωτες Οδύσσειες που γράφονται ακόμη. 

                                Πάν Καρτσωνάκης

Κανένας μας δεν είναι τέλειος.

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι συνήθως μόνος. 

Αν η αγάπη είναι σκλαβιά, τότε δεν είναι αγάπη.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση

 της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του. 

Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί 

από τις επιδοκιμασίες ή τις αποδοκιμασίες των άλλων.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι απαλλαγμένος από ρόλους

 που υπαγορεύουν, ουσιαστικά, τρόπους συμπεριφοράς. 

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι υπεύθυνος, χωρίς 

να ανησυχεί όμως για τις εγωιστικές ερμηνείες 

των άλλων, σχετικά με το τι είναι ευθύνη.

Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται πολίτης

 του κόσμου και ταυτόχρονα πολίτης της πιο μικρής 

κοινότητας χωρίς να νοιάζεται το τι πιστεύουν οι άλλοι

 για το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται. 

Ο ελεύθερος άνθρωπος αγαπά τους άλλους γι' αυτό 

που είναι και όχι γι' αυτό που θα τον βόλευε να είναι. 

Αγαπά την ελευθερία του το ίδιο ακριβώς όσο και 

την ελευθερία των άλλων. 

Άνθρωπος που, με την συμπεριφορά του,

υποδουλώνει άλλους και στηρίζει την υποτιθέμενη 

προσωπική του ελευθερία στην υποδούλωση 

άλλων ανθρώπων, με διάφορους τρόπους,

 δεν είναι στην ουσία ελεύθερος.

 Είναι σκλάβος του εγωισμού του.

Και κάτι τελευταίο. 

Είναι ανόητο να χάνετε τον καιρό σας, 

προσπαθώντας να αλλάξετε τη γνώμη που έχουν 

οι άλλοι για σας. 

Αρκεί απλά να είστε ο εαυτός σας.

Πάν Καρτσωνάκης

Υ. Γ:και προπαντός κανένας μας δεν είναι τέλειος.