Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026

Έχουν μνήμες οι πέτρες.The stones can recall.

Έχουν μνήμες οι πέτρες.
Των κεραμικών τα όστρακα
και των μαρμάρινων γλυπτών τα θραύσματα
                   λένε ιστορίες.
Έχουν οξειδωθεί με αναμνήσεις
και οι αιώνες έχουν, επάνω τους,
 σταλάξει ιστορίες
που κανείς, σωστά, δεν μπορεί να διαβάσει
παρεκτός ποιητές και αλαφροΐσκιωτοι
σαλιγκάρια και  πεταλούδες
κανένας άλλος καλλίτερα.

Έχουν μνήμες οι πέτρες ….
Έτσι όπως και τα κύτταρα.
             Καρτσωνάκης Πάν 

The stones can recall. 
The ceramic sherds and the pieces
 of the marble sculptures, 
have stories to tell.
 They’ve been oxidized with memories 
and the centuries 
have dripped on them stories
 that no one can read, 
in the right way, 
except the poets 
and the “moonstrucked”, 
the snails and the butterflies… 
nobody else could. 
 
Stones can recall.
Like bodycells do, 
the same way.
 Kartsonakis Pan

Διόλου δεν έφυγαν. Αναπνέουν ακόμη εδώ. They never left. They still breathe in here. *(5 εικόνες)

Διόλου δεν έφυγαν.
Αναπνέουν ακόμη εδώ.
Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.
Υπάρχει το άρωμά τους.
Αγριολούλουδα που επιμένουν.
 
Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,
 βεβήλωσαν τα ιερά τους,
έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους,
κι έκαψαν τα γραφτά τους.
Υπάρχουν ακόμη εδώ!
 
Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος
τους ιερούς ναούς τους.
 Ξερίζωσαν τη θύμισή τους;
 
Όχι, δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.
 Υπάρχουν πάντοτε 
στη γη που τους ξεγέννησε.
Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.
 
Αναπνέουν ακόμη.
Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.
 Όσες γενιές και να περάσουν.
    Πάν Καρτσωνάκης
They never left.
They still breathe in here.
 Like the flowers in springtime.
Their perfume exists.
Wildflowers that persist.
 
What if their temples are ravaged,
their sacred places are desecrated,
 their statues are broken
and their writings are burned.
They are still here!
 
Their sacred temples were destroyed and demolished.
But their remembrance was not washed out?
 
No, they never left their homeland.
There are always in the soil that once gave them birth.
 
They still breathe.
Their scent is still around us
and it will remain here
 for as many generations will pass through.
Pan Kartsonakis 

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2026

Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου
κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία
κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 
και βούλιαζα, πνιγόμουνα, ήθελα να με σώσεις.
Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει
ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι
και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 
μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια
και πλοία βλέποντας, φωτιές ανάβω να με δούνε. 
                Καρτσωνάκης Πάν 
          
Υ.Γ:Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

Οι δρόμοι πρέπει πάντοτε να οδηγούνε κάπου
αλλιώς  δεν έχει νόημα, χάνετε τον καιρό σας,
μας έλεγε κι ο δάσκαλος, το έγραφαν βιβλία.
Με σεβασμό τ ακούγαμε, κι αντίρρηση καμία.

Δεν  ήθελα προβλέψιμη να είναι η ζωή μας
μονόδρομος με σιγουριά να οδηγεί στο τέλος.

Όμως τα χρόνια πέρασαν και με την εμπειρία
κι εγώ τώρα κατάλαβα το λάθος των βιβλίων
που ήτανε απόλυτα για τον σκοπό των δρόμων.
Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.
                                         Καρτσωνάκης Πάν

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026

Πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι.....

Σ’ αυτό το χώμα βρίσκονται τα σπίτια, οι νεκροί μας
σ’ αυτό το χώμα φύτρωσαν τα δέντρα, τα σπαρτά μας
σ’ αυτό το χώμα παίξαμε τα πρώτα μας παιχνίδια
και τα παιδιά μας να μπορούν θα θέλαμε το ίδιο.

Λένε πολλοί πως έχουμε απέραντη πατρίδα
Όπου υπάρχουν θάλασσες σε όλον τον πλανήτη
Ανέκαθεν του Έλληνα  και στη μυθολογία
το κράτος του εκτείνονταν στις θάλασσες του κόσμου.

Όμως πατρίδα δεν αρκεί να είναι μια ιδέα
πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι. 
                            Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 11 Μαΐου 2026

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 
σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας
ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 
στην κόχη του μυαλού μας
ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας
και των ενστίκτων του κορμιού 
και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε
σηκώνονται και πέφτουν
μα προσπαθούν να προχωρούν
ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 
ώσπου το νήμα ξαφνικά 
κόβει η Αριάδνη 
κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,
ο φόβος σε κυκλώνει  
Λαβύρινθο θυμίζει.
………………......................
Αν δεν το φάω το θεριό, 
εκείνο θα με φάει.
                  Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 16 Απριλίου 2026

Mες τις λάσπες τραγουδώντας, περήφανοι, ακολουθώντας τα βήματα του προπάππου μας.

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα 
                                 στο μέλλον
   εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή 
                ανεβαίνοντας αργά και σταθερά 
                               στην κορυφή
           που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε» 
                 όχι γιατί δεν είναι εφικτή
            αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.

                  Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε
               αυτός ο αγώνας να τελειώσει.

                   Αδιάκοπα θα προχωρούμε
    και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή
               αλλά και στο απώτερο μέλλον
                                   αενάως 
                 μες τις λάσπες τραγουδώντας
                  περήφανοι ακολουθώντας
              τα βήματα του προπάππου μας,
                             του Σίσυφου 
              κόντρα στις επιθυμίες των θεών 
                           για μεταμέλεια.
                   Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 13 Μαρτίου 2026

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου
κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία.
κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 
και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις.
Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει
ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι
και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 
μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια
και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε. 
                                  Καρτσωνάκης Πάν             
Υ.Γ: Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.      

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2026

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε έτσι

Περπατώντας γοργά ή και αργά στην προκυμαία
ενδέχεται να σκέπτεστε διάφορα.
Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε
αν υπάρχετε ή όχι.
Ναι, το γνωστό "to be or not to be"
ή αυτό του δικού μας ποιητή
«Υπάρχω, λες κι ύστερα δεν υπάρχεις»
κι έβαλε, εκεί στην Πρέβεζα, 
τέρμα στην ζωή του. 

Εάν πάντως σκέφτεστε οτιδήποτε
οφείλω να σας διαβεβαιώσω 
πως εφόσον σκέφτεστε οτιδήποτε
είναι σίγουρο πως υπάρχετε
σύμφωνα με το πασίγνωστο 
«σκέφτομαι, άρα υπάρχω». 
           Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2026

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ 

Η ελληνική γλώσσα, σήμερα 9 Φεβρουαρίου
 έχει την τιμητική της.
Μια πλούσια γλώσσα,ποιητική και γεμάτη ιστορία.
Το μεγαλείο της ελληνικής μας γλώσσας πέρα 
από τον Όμηρο (Οδύσσεια, Ιλιάδα), 
τον Σολωμό (Ύμνος εις την ελευθερίαν)  
αξιόλογους ποιητές και συγγραφείς, από φέτος 
και κάθε 9 Φεβρουαρίου θα γιορτάζεται 
από όλο τον κόσμο με τιμή και περηφάνια.
Αποφάσισα και εγώ με τον προσωπικό μου τρόπο
  να τιμήσω την ελληνική γλώσσα. 
Ζήτησα από λίγους φίλους μου να γράψουμε 
την αγαπημένη μας λέξη 
και να τις ενώσω όλες σε ένα ποίημα. 

Παρ'όλο που πιστεύουμε ότι απομακρυνόμαστε 
συναισθηματικά ο ένας από τον άλλον φάνηκε τελικά
 πως όλοι αναζητάμε την εγγύτητα και την αμεσότητα.
Τα αποτελέσματα το δείχνουν ξεκάθαρα 
(κανείς εκτός από εμένα δεν γνώριζε τι είχε επιλέξει ο άλλος) 

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ
 (Ντίνα Τσώλη, Βασιλική Κατσιγεώργη)
ΑΝΘΡΩΠΙΑ (Ελένη Βούρου)
ΦΟΙΝΙΞ ( Τάσος Ναστούλης)
ΘΑΛΑΣΣΑ ( Άντζελα Δελή)
ΕΡΩΤΑΣ (Κατερίνα Βαλιάκου)
ΑΓΑΠΗ (Γεωργία  Θεοδωσοπούλου)
ΑΓΚΑΛΙΑ (Σόφη Παπουτσή)
ΚΑΡΔΙΑ ( Γεωργία Κόλλια) 

ΩΔΗ  ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ 

Φαντάσου να γινότανε 
όλος ο κόσμος μια αγκαλιά, 
μια αγκαλιά σαν θάλασσα 
γαλήνια και πλατιά. 

Φαντάσου να φανέρωνε 
λέξεις, τις πιο μεγάλες 
που να φωλιάζουν στην καρδιά 
σαν δροσερές ψιχάλες 

Κάθε της κύμα να έφερνε 
όλους μας πιο κοντά
και τις ψυχές να γέμιζε
με αγάπη και ανθρωπιά 

Λέξεις να είχε μέσα της
του κάλλους και του ωραίου 
έρωτας και ενσυναίσθηση
σαν κύματα του Αιγαίου 

Αρχαία  γλώσσα ελληνική,
γλώσσα μου δοξασμένη 
σαν φοίνιξ αναδύεσαι
σε όλη την οικουμένη. 
            Γεωργία Κόλλια.       

Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2026

ΓΙΟΡΤΗ ΧΑΡΑΣ της Γεωργίας Κόλλια.

Το τύμπανο μου  κρατώ
και σε όλους  χαμογελώ
μαζί με τα άλλα παιδιά
χαρίζω  γέλια,χαρά 

Έλα λοιπόν μην αργείς
μην σε εμποδίζει κανείς
μπες και εσύ στην γιορτή
ανέβα εδώ στην σκηνή 

Χαμόγελα να σκορπάς
χρυσόσκονη να πετάς
δώσε χάρη, ρυθμό
πες τραγούδια σωρό 

Σε προσκαλώ χαρωπά
ήρθε η νέα χρονιά (2026)
όλοι μαζί να ενωθούν
ήρθε η στιγμή να χαρούν 
        Γεωργία Κόλλια

Τρίτη 30 Δεκεμβρίου 2025

Ησυχία (ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια)

Ένα σπιτάκι χαμηλό
πόσο αλήθεια επιθυμώ
να κάθομαι να ηρεμώ
και να αγναντεύω το βουνό 

Να χω κοντά μου τον Θεό
και να μπορώ να του μιλώ
και εαν θα θελω συντροφιά
να χω μονάχα τα πουλιά . 

Μια ροδιά και μια μηλιά
και τα τρεχούμενο νερά
και σαν θα πέφτει η νυχτιά 
να γαληνεύει η καρδιά.

Να φύγω από όλα τα κοινά 
έχω ανάγκη ειλικρινά 
και κάπως έτσι η ζωή
να ξεκινά κάθε πρωί
          Γεωργία Κόλλια

Κυριακή 28 Δεκεμβρίου 2025

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια.

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια
γι αυτό και με τη θάλασσα έχει αυτή τη σχέση.

Σαν μάγισσα η θάλασσα ασκεί μια γοητεία 
και ξελογιάζει εντελώς κάποιους απ τους ανθρώπους.
Είναι μια χώρα μόνη της  κι όσοι την αγαπήσαν 
δεν την αλλάζουν με καμιά, του κόσμου, άλλη χώρα.

Οι Έλληνες απ την αρχή, τους μυθικούς μας χρόνους
η σχέση μας, με θάλασσα υπήρξε ....ερωτική.
Καθόρισε τον ρόλο μας σε όλη την ιστορία.
Ακόμη και στις μέρες, η θάλασσα μας σώζει.
                                        Πάν Καρτσωνάκης

Τετάρτη 24 Δεκεμβρίου 2025

No es un suen̈o ni simple optasia... Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία....















No es un suen̈o ni simple optasia 

tiene carne y huesos y no fantasia

siempre guardo cosas,unas fotografias

que me ayudan mejor en estas "utopias".


Como viento, como lluvia huellas me dejan 

lo que viviremos juntos, en mi memoria quedarà

y como un gusano de seda capullo hilarè 

versos a mi alrededor para entrar y morir 


La muerte y la vida no tienen importancia 

valor tiene el suen̈o y el proceso.

             Pan Kartsonakis

Η απόδοση στην Ισπανική γλώσσα

έγινε από την καθηγήτρια φιλόλογο της Ισπανικής.

            Γεωργίας Κόλλια











Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».


Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».


Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

              Πάν  Καρτσωνάκης

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2025

Ωδή στο έργο του Νταλί......της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ


ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ-Κόντρα στον χρόνο
   
Ωδή στο έργο του Νταλί 

Τρέχει τρέχει η ζωή
σαν νερό μες στην πηγή
τρέχουν όνειρα κ ελπίδες
φεύγουν μέρες ,φεύγουν μήνες

Και ξωπίσω τους εγώ
να τα φτάσω δεν μπορώ
ένα τέρμα θε να βάλω
ένα φρένο να πατήσω
και όλο μένω εγώ πίσω. 

Κουλουβάχατα έχουν γίνει
και είναι το τώρα που με πνίγει
τι να κάνω, προλαβαινω;
κάθομαι και επιμένω.

Πείσμα εγώ κόντρα στον χρόνο
χαλινάρι του απλώνω
μα θα σκάσω δεν μπορώ
κάθομαι κ αναπολώ
τον παλιό καλό καιρό 

Απ την μια είναι οι γάμοι
απ την άλλη οι σπουδες
τα παιδιά κ οι δουλειές
οι απαιτήσεις ένα σωρό
ψάχνω δύναμη να βρω
άλλο φτάνει  δεν βαστώ.
       ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Τρίτη 4 Νοεμβρίου 2025

Ο ΝΤΡΑΜΕΡ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ (αφιερωμένο στον Τ.Ν)

Ο ντράμερ παίζει με ρυθμό
που βγαίνει απ την ψυχή του
Για να απολαύσει το κοινό
την  groovy μουσική του. 

Λάμψεις χορεύουν γύρω του
με κάθε άγγιγμα του
και με πιατίνια και ραβδια 
κομμάτια απ την καρδιά του 

Είναι η ψυχή της μπάντας του
αέρας και οδηγός της
και με τον κάθε χτυπο του
μαρκάρει τον  παλμό της

Σαν παίζει πανω στην σκηνή 
όλοι χειροκροτάνε
ανθιζουν συναισθήματα
τα χέρια τους κουνάνε 

Baker, Rich και Ringo Starr 
μαγεύουν το κοινό του
και οι οπαδοί χορεύουνε 
στον δυνατό σκοπό τους
              Γεωργία Κόλλια