Πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι.....

Σ’ αυτό το χώμα βρίσκονται τα σπίτια, οι νεκροί μας

σ’ αυτό το χώμα φύτρωσαν τα δέντρα, τα σπαρτά μας

σ’ αυτό το χώμα παίξαμε τα πρώτα μας παιχνίδια

και τα παιδιά μας να μπορούν θα θέλαμε το ίδιο.

Λένε πολλοί πως έχουμε απέραντη πατρίδα

Όπου υπάρχουν θάλασσες σε όλον τον πλανήτη

Ανέκαθεν του Έλληνα  και στη μυθολογία

το κράτος του εκτείνονταν στις θάλασσες του κόσμου.

Όμως πατρίδα δεν αρκεί να είναι μια ιδέα

πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι. 

                            Πάν Καρτσωνάκης

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 

σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας

ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 

στην κόχη του μυαλού μας

ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας

και των ενστίκτων του κορμιού 

και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε

σηκώνονται και πέφτουν

μα προσπαθούν να προχωρούν

ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 

ώσπου το νήμα ξαφνικά 

κόβει η Αριάδνη 

κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,

ο φόβος σε κυκλώνει  

Λαβύρινθο θυμίζει.

………………......................

Αν δεν το φάω το θεριό, 

εκείνο θα με φάει.

                  Πάν Καρτσωνάκης

Mες τις λάσπες τραγουδώντας, περήφανοι, ακολουθώντας τα βήματα του προπάππου μας.

Από έναν βράχο θα σπρώχνουμε αδιάκοπα 

                                 στο μέλλον

   εμείς που αγαπήσαμε τούτη τη «χάρτινη»  ζωή 

                ανεβαίνοντας αργά και σταθερά 

                               στην κορυφή

           που ουδέποτε θα «κατακτήσουμε» 

                 όχι γιατί δεν είναι εφικτή

            αλλά γιατί εμείς δεν το θελήσαμε.

                  Ναι, εμείς δεν το θελήσαμε

               αυτός ο αγώνας να τελειώσει.

                   Αδιάκοπα θα προχωρούμε

    και όχι μόνο σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή

               αλλά και στο απώτερο μέλλον

                                   αενάως 

                 μες τις λάσπες τραγουδώντας

                  περήφανοι ακολουθώντας

              τα βήματα του προπάππου μας,

                             του Σίσυφου 

              κόντρα στις επιθυμίες των θεών 

                           για μεταμέλεια.

                   Πάν Καρτσωνάκης

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία.

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                                  Καρτσωνάκης Πάν             

Υ.Γ: Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.      

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε έτσι

Περπατώντας γοργά ή και αργά στην προκυμαία

ενδέχεται να σκέπτεστε διάφορα.

Θεωρώ λίγο απίθανο βέβαια να σκέφτεστε

αν υπάρχετε ή όχι.

Ναι, το γνωστό "to be or not to be"

ή αυτό του δικού μας ποιητή

«Υπάρχω, λες κι ύστερα δεν υπάρχεις»

κι έβαλε, εκεί στην Πρέβεζα, 

τέρμα στην ζωή του. 

Εάν πάντως σκέφτεστε οτιδήποτε

οφείλω να σας διαβεβαιώσω 

πως εφόσον σκέφτεστε οτιδήποτε

είναι σίγουρο πως υπάρχετε

σύμφωνα με το πασίγνωστο 

«σκέφτομαι, άρα υπάρχω». 

           Πάν Καρτσωνάκης

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ της Γεωργίας Κόλλια.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ 

Η ελληνική γλώσσα, σήμερα 9 Φεβρουαρίου

 έχει την τιμητική της.

Μια πλούσια γλώσσα,ποιητική και γεμάτη ιστορία.

Το μεγαλείο της ελληνικής μας γλώσσας πέρα 

από τον Όμηρο (Οδύσσεια, Ιλιάδα), 

τον Σολωμό (Ύμνος εις την ελευθερίαν)  

αξιόλογους ποιητές και συγγραφείς, από φέτος 

και κάθε 9 Φεβρουαρίου θα γιορτάζεται 

από όλο τον κόσμο με τιμή και περηφάνια.

Αποφάσισα και εγώ με τον προσωπικό μου τρόπο

  να τιμήσω την ελληνική γλώσσα. 

Ζήτησα από λίγους φίλους μου να γράψουμε 

την αγαπημένη μας λέξη 

και να τις ενώσω όλες σε ένα ποίημα. 

Παρ'όλο που πιστεύουμε ότι απομακρυνόμαστε 

συναισθηματικά ο ένας από τον άλλον φάνηκε τελικά

 πως όλοι αναζητάμε την εγγύτητα και την αμεσότητα.

Τα αποτελέσματα το δείχνουν ξεκάθαρα 

(κανείς εκτός από εμένα δεν γνώριζε τι είχε επιλέξει ο άλλος) 

ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗ

 (Ντίνα Τσώλη, Βασιλική Κατσιγεώργη)

ΑΝΘΡΩΠΙΑ (Ελένη Βούρου)

ΦΟΙΝΙΞ ( Τάσος Ναστούλης)

ΘΑΛΑΣΣΑ ( Άντζελα Δελή)

ΕΡΩΤΑΣ (Κατερίνα Βαλιάκου)

ΑΓΑΠΗ (Γεωργία  Θεοδωσοπούλου)

ΑΓΚΑΛΙΑ (Σόφη Παπουτσή)

ΚΑΡΔΙΑ ( Γεωργία Κόλλια) 

ΩΔΗ  ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ 

Φαντάσου να γινότανε 

όλος ο κόσμος μια αγκαλιά, 

μια αγκαλιά σαν θάλασσα 

γαλήνια και πλατιά. 

Φαντάσου να φανέρωνε 

λέξεις, τις πιο μεγάλες 

που να φωλιάζουν στην καρδιά 

σαν δροσερές ψιχάλες 

Κάθε της κύμα να έφερνε 

όλους μας πιο κοντά

και τις ψυχές να γέμιζε

με αγάπη και ανθρωπιά 

Λέξεις να είχε μέσα της

του κάλλους και του ωραίου 

έρωτας και ενσυναίσθηση

σαν κύματα του Αιγαίου 

Αρχαία  γλώσσα ελληνική,

γλώσσα μου δοξασμένη 

σαν φοίνιξ αναδύεσαι

σε όλη την οικουμένη. 

            Γεωργία Κόλλια.       

ΓΙΟΡΤΗ ΧΑΡΑΣ της Γεωργίας Κόλλια.

Το τύμπανο μου  κρατώ

και σε όλους  χαμογελώ

μαζί με τα άλλα παιδιά

χαρίζω  γέλια,χαρά 

Έλα λοιπόν μην αργείς

μην σε εμποδίζει κανείς

μπες και εσύ στην γιορτή

ανέβα εδώ στην σκηνή 

Χαμόγελα να σκορπάς

χρυσόσκονη να πετάς

δώσε χάρη, ρυθμό

πες τραγούδια σωρό 

Σε προσκαλώ χαρωπά

ήρθε η νέα χρονιά (2026)

όλοι μαζί να ενωθούν

ήρθε η στιγμή να χαρούν 

        Γεωργία Κόλλια

Ησυχία (ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια)

Ένα σπιτάκι χαμηλό

πόσο αλήθεια επιθυμώ

να κάθομαι να ηρεμώ

και να αγναντεύω το βουνό 

Να χω κοντά μου τον Θεό

και να μπορώ να του μιλώ

και εαν θα θελω συντροφιά

να χω μονάχα τα πουλιά . 

Μια ροδιά και μια μηλιά

και τα τρεχούμενο νερά

και σαν θα πέφτει η νυχτιά 

να γαληνεύει η καρδιά.

Να φύγω από όλα τα κοινά 

έχω ανάγκη ειλικρινά 

και κάπως έτσι η ζωή

να ξεκινά κάθε πρωί

          Γεωργία Κόλλια

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια.

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια

γι αυτό και με τη θάλασσα έχει αυτή τη σχέση.

Σαν μάγισσα η θάλασσα ασκεί μια γοητεία 

και ξελογιάζει εντελώς κάποιους απ τους ανθρώπους.

Είναι μια χώρα μόνη της  κι όσοι την αγαπήσαν 

δεν την αλλάζουν με καμιά, του κόσμου, άλλη χώρα.

Οι Έλληνες απ την αρχή, τους μυθικούς μας χρόνους

η σχέση μας, με θάλασσα υπήρξε ....ερωτική.

Καθόρισε τον ρόλο μας σε όλη την ιστορία.

Ακόμη και στις μέρες, η θάλασσα μας σώζει.

                                        Πάν Καρτσωνάκης

No es un suen̈o ni simple optasia... Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία....

No es un suen̈o ni simple optasia 

tiene carne y huesos y no fantasia

siempre guardo cosas,unas fotografias

que me ayudan mejor en estas "utopias".

Como viento, como lluvia huellas me dejan 

lo que viviremos juntos, en mi memoria quedarà

y como un gusano de seda capullo hilarè 

versos a mi alrededor para entrar y morir 

La muerte y la vida no tienen importancia 

valor tiene el suen̈o y el proceso.

             Pan Kartsonakis

Η απόδοση στην Ισπανική γλώσσα

έγινε από την καθηγήτρια φιλόλογο της Ισπανικής.

            Γεωργίας Κόλλια

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

              Πάν  Καρτσωνάκης

Ωδή στο έργο του Νταλί......της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ-Κόντρα στον χρόνο

   

Ωδή στο έργο του Νταλί 

Τρέχει τρέχει η ζωή

σαν νερό μες στην πηγή

τρέχουν όνειρα κ ελπίδες

φεύγουν μέρες ,φεύγουν μήνες

Και ξωπίσω τους εγώ

να τα φτάσω δεν μπορώ

ένα τέρμα θε να βάλω

ένα φρένο να πατήσω

και όλο μένω εγώ πίσω. 

Κουλουβάχατα έχουν γίνει

και είναι το τώρα που με πνίγει

τι να κάνω, προλαβαινω;

κάθομαι και επιμένω.

Πείσμα εγώ κόντρα στον χρόνο

χαλινάρι του απλώνω

μα θα σκάσω δεν μπορώ

κάθομαι κ αναπολώ

τον παλιό καλό καιρό 

Απ την μια είναι οι γάμοι

απ την άλλη οι σπουδες

τα παιδιά κ οι δουλειές

οι απαιτήσεις ένα σωρό

ψάχνω δύναμη να βρω

άλλο φτάνει  δεν βαστώ.

       ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Ο ΝΤΡΑΜΕΡ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ (αφιερωμένο στον Τ.Ν)

Ο ντράμερ παίζει με ρυθμό

που βγαίνει απ την ψυχή του

Για να απολαύσει το κοινό

την  groovy μουσική του. 

Λάμψεις χορεύουν γύρω του

με κάθε άγγιγμα του

και με πιατίνια και ραβδια 

κομμάτια απ την καρδιά του 

Είναι η ψυχή της μπάντας του

αέρας και οδηγός της

και με τον κάθε χτυπο του

μαρκάρει τον  παλμό της

Σαν παίζει πανω στην σκηνή 

όλοι χειροκροτάνε

ανθιζουν συναισθήματα

τα χέρια τους κουνάνε 

Baker, Rich και Ringo Starr 

μαγεύουν το κοινό του

και οι οπαδοί χορεύουνε 

στον δυνατό σκοπό τους

              Γεωργία Κόλλια

Γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι

πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι

ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι

κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι! 

Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει 

μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει,

αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ

με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι!

Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν

γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται 

αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται

Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει

μα δείχνει ακατάδεκτη, κρυφά μόνο θα φάει. 

Λατρεύω, ανεξάρτητη που θέλησε να μείνει 

και σπιτωμένη να μην πουν, πως ήθελε να γίνει.

Αναρωτιέμαι κι  αν ποτέ, αρσενικός μαζί της

κατάφερε ζευγάρωσε κι ανάθρεψε παιδί της.

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

που ν’ αλητεύω διαρκώς και να ‘μουνα χορτάτος. 

               Πάν Καρτσωνάκης

Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια.

Στα μονοπάτια του μυαλού γεννούν τα όνειρά μας

κάνουν ταξίδια που κανείς παραμυθάς δεν είπε. 

Αλλόκοτες, περίπλοκες, προσωπικές πορείες

σπάζουν φραγμούς και σύνορα με γνώμονα τ αστέρια.

Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια

έχουν σε χρόνους άρρυθμους μια λογική δική τους.

Αδυνατούν οι ποιητές να ζήσουν στην αλήθεια, 

έτσι κι αλλιώς το ξέρουνε αλήθεια δεν υπάρχει. 

Αγανακτούν και πνίγονται να σπάσουνε τους φράχτες

κι απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου. 

Χαρτογραφούν οι ποιητές τα ίχνη τους αφήνουν

κι αν προχωρήσουν χάνονται βυθίζονται στο μέλλον. 

                       Πάν Καρτσωνάκης

Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                                       Καρτσωνάκης Πάν             

Υ.Γ:Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.      

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte

y nosotros sin nuestro cuerpo,como aroma sólo 

que "viaja" constantemente para unirse con el universo.

Unos hablan de alma y quizà tengan razón.

Sin cuerpo ni sombra,como aroma sólo.

Tambièn sin suen̈os, me temo que serà.

Desde la oscuridad hacia la luz y otra vez a la oscuridad.

Desde el cero al nfinito, en el medio nuestra vida.

Como relàmpago que en un instante brilla y se apaga

tanta vida, sobre la tierra, sólo nos  tocó.

 Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

Γεωργία  Κόλλια

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

Αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Πάν Καρτσωνάκης

Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες.

Διψούν για αίμα μερικοί μα ούτε καν ιδέα

δεν έχουν από πόλεμο, φοβούνται την σκιά τους

κι ακόμη τραγικότερο μιλούν για περηφάνια….

μα μόνες μάχες πού ‘δωσαν είναι στο πληκτρολόγιο. 

Νομίζουν πως στον πόλεμο υπάρχουν κερδισμένοι

απ’ τον λαό των νικητών μα είναι γελασμένοι.

Την μάνα που ‘χασε τον γιο να πάνε να ρωτήσουν

κι αν θα τολμούσαν τα παιδιά που ‘χασαν τους γονείς τους.  

Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες

που οι κομπάρσοι σπίτια τους, γυρνούν όταν τελειώσουν.

                        Πάν Καρτσωνάκης

Το μόνο και πιο κρίσιμο, ερώτημά μου

Ποιος τις γραμμές, τα σύνορα, του εφικτού χαράζει

που δεν μπορούν να υπερβούν οι άνθρωποι στο μέλλον; 

Σαν το πουλί δίχως φτερά ο άνθρωπος θα μοιάζει

αν στο μυαλό του όνειρα κι ελπίδες δεν φωλιάζουν. 

Ο άνθρωπος ποτέ φωτιά, απ’ τους θεούς δεν κλέβει

ούτε κανείς δεν του ’δωσε ως δώρο εργαλεία. 

Πάρα πολλά που σήμερα εντύπωση δεν κάνουν

στο παρελθόν ήταν απλώς, φαντασιοπληξίες.

Το μόνο και πιο κρίσιμο, ερώτημά μου είναι

αν τελικά οι άνθρωποι «αυτόχειρες» θα γίνουν. 

                         Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Σήμερα,όσο ποτέ άλλοτε, το ανθρώπινο είδος

μπορεί να καταστρέψει και να καταστραφεί

 με την τεχνολογία του τον πλανήτη

 πάνω στον οποίο .........παρασιτεί.