Ἂν - λέω ἄν...

 Ἂν - λέω ἄν...

ἂν ὅλα δὲ συνέβαιναν τόσο νωρὶς

ἡ ἀποβολή σου ἀπ᾿ τὸ Γυμνάσιο στὴν Ε´ τάξη,

μετὰ Χαϊδάρι, Ἅι-Στράτης, Μακρονήσι, Ἰτζεδίν,

ἂν στὰ 42 σου δὲν ἤσουν μὲ σπονδυλοαθρίτιδα

ὕστερα ἀπὸ τὰ εἴκοσι χρόνια τῆς φυλακῆς

μὲ δυὸ διαγραφὲς στὴν πλάτη σου, μιὰ δήλωση

ἀποκηρύξεως ὅταν σ᾿ ἀπομονῶσαν στὸ Ψυχιατρεῖο

ἂν - σήμερα λογιστὴς σ᾿ ἕνα κατάστημα ἐδωδίμων-

ἄχρηστος πιὰ γιὰ ὅλους, στιμμένο λεμόνι,

ξοφλημένη περίπτωση, μὲ ἰδέες ἀπὸ καιρὸ ξεπερασμένες,

ἂν - λέω ἄν...

μὲ λίγη καλὴ θέληση ἐρχόνταν ὅλα κάπως διαφορετικὰ

ἢ ἀπὸ μία τυχαία σύμπτωση, ὅπως σὲ τόσους καὶ τόσους

συμμαθητές, φίλους, συντρόφους - δὲ λέω ἀβρόχοις ποσὶ

ἀλλὰ ἄν...

(Φτάνει. Μ᾿ αὐτὰ δὲ γράφονται τὰ ποιήματα. Μὴν ἐπιμένεις.

Ἄλλον ἀέρα θέλουν γιὰ ν᾿ ἀρέσουν, ἄλλη «μετουσίωση».

Τὸ παραρίξαμε στὴ θεματογραφία).

              Μανόλης Ἀναγνωστάκης 

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα

Ένα φασόλι στον στρατό στην τσέπη κουβαλούσα  

Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το 'βγαζα το κοιτούσα.  

Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.  

Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.  

Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα  

αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα  

και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες  

Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.  

Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα  

Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!  

Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων,  

όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων  

αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυο σου χείλια  

πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια!  

Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει....  

Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει  

και μες τα σύννεφα δε βρει παλάτια και χρυσάφι  

θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει.  

Πες του για μένα μοναχά πως ήμουν ένας φίλος  

που τραγουδούσε στο χαρτί ανώφελα σαν γρύλος.  

                                        Τάκης Καρτσωνάκης

 

Η ΑΞΊΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΥ........από την Γεωργία Κόλλια

Πόσο αξίζει ενα φιλί;

Πόσο αξίζει,πόσο;

θα δώσω όσο - όσο

τα χείλη σου να νοιώσω. 

Αυτά τα χείλη που αγαπώ

να τα γευτώ, να τα αισθανθώ

μου πήραν την καρδιά μου

και όλα τα όνειρά μου. 

Τα μεθυσμένα σου φιλιά

όλου του κόσμου τα φλουριά

έγω θέλω να δώσω

γα να τα ξσνανοιώσω 

Στου δωματίου την σιωπή

χάθηκα δίχως αφορμή

Χίλιες φωτογραφίες

παλιές μας ιστορίες.

    Γεωργία Κόλλια

Η ΓΟΜΑ, της Γεωργίας Κόλλια

Κάθε όνομα και δάκρυ

 και ζητώ να βρώ μιαν άκρη

 μια γόμα που θα σβήσει

 τις φιλίες που  έχουν δύσει

Φίλους που έγιναν σιωπή

που χαθήκαν μιαν αυγή

 ήρθε η ώρα να αφήσω

 με την γόμα μου να σβήσω

Έδωσα και παραπάνω

 τον λογαριασμό πια χάνω

 ένας ήταν ο Οιδίπους

 δεν κρατώ άλλο τους τύπους

Τα ματάκια μου δεν βγάζω

 την ψυχή μου λογαριάζω

 και αν πονώ τώρα πολύ

 δεν υπάρχει επιλογή

Θετική και ονειροπόλα

 τα προσφέρω όλα για όλα

 στην ζωή μου θέλω αξίες

 σταθερές, σωστές φιλίες.

           Γεωργία Κόλλια

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 

σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας

ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 

στην κόχη του μυαλού μας

ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας

και των ενστίκτων του κορμιού 

και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε

σηκώνονται και πέφτουν

μα προσπαθούν να προχωρούν

ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 

ώσπου το νήμα ξαφνικά 

κόβει η Αριάδνη 

κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,

ο φόβος σε κυκλώνει  

Λαβύρινθο θυμίζει.

………………......................

Αν δεν το φάω το θεριό, 

εκείνο θα με φάει.

                  Πάν Καρτσωνάκης

Ματαίως όμως τελικά, δεν βρέθηκε μια λύση.

Ένα σημάδι, σφράγισμα, πάνω στο σώμα έχω

μα τώρα το συνήθισα, ούτε που το προσέχω

και τόσα χρόνια ύστερα το ξέχασα που νέος

ντρεπόμουν και το έκρυβα, δεν γνώριζα βεβαίως

ούτε γιατί γεννήθηκα με τούτο το σημάδι

ούτε γιατί προσπάθησε με αγιασμό και λάδι

η μάνα μου πολλές φορές, με εξορκισμούς να σβήσει.

Ματαίως όμως τελικά, δεν βρέθηκε μια λύση.

Ένας μου πρόγονος εκεί, στα βάθη της Ασίας

μόνιμος κάτοικος τρελός, ήταν  της ουτοπίας.

Μα τότε άλλες εποχές, ήταν και όπως λένε

τους ποιητές «πετροβολούν» και τώρα δεν τους καίνε.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Niña con Paloma: Paloma, palomita, Περιστέρι, περιστεράκι, από Γεωργία Κόλλια

Niña con Paloma

Paloma, palomita,

sacude tus alas,

quédate conmigo en las malas.

Paloma, palomita,

cántame algo,

dicen que soy soldado y no valgo.

Paloma , palomita vuela alto,

enséñame también tu lindo canto.

Paloma , palomita,pon en tu vuelo alma

regala al mundo entero ,eterna calma.

Viven llorando la madres y las novias,

nos gobiernan mentes llenas de escorias

Paloma mia deja que las guerras se apaguen

y que los soldados con sus vidas ya no paguen.

Paloma, palomita,sigue volando,

contigo en mi alma, mensajes mando.

Paloma blanca,te ruego cántame algo,

y si quieres luego, vuela alto.

                              Γεωργία Κόλλια

Περιστέρι, περιστεράκι,

τίναξε  τα φτερά σου,

μείνε μαζί μου στις δύσκολες στιγμές.

Περιστέρι, περιστεράκι,τραγούδα μου κάτι,

λένε ότι είμαι στρατιώτης και δεν αξίζω.

Περιστέρι μου, πέτα ψηλά,

δίδαξέ με να αγαπώ και  επίσης το όμορφο  τραγούδι σου.

Περιστέρι ,περιστάκι βάλε στην πτήση σου ψυχή,

δώρισε στον κόσμο όλο αιώνια γαλήνη.

Κλαίνε οι μητέρες και οι νύφες,

μα κυβερνούν μυαλά γεμάτα απόβλητα.

Περιστέρι μου ,άφησε οι πόλεμοι να σβήσουν

και οι στρατιώτες με τις ζωές τους να μην πληρώνουν πια.

Περιστέρι, περιστεράκι συνέχισε να πετάς,

μαζί  με σένα στην ψυχή μου στέλνω μηνύματα.

Λευκό περιστέρι, σε παρακαλώ, τραγούδα μου κάτι,

και αν θέλεις μετά, πέτα ψηλά.

          Αλλά και στα ελληνικά 

από την ποιήτρια Γεωργία Κόλλια

ΑΓΑΠΗΣ ΣΠΟΡΟΣ της Γεωργίας Κόλλια..

Δεν μπορώ άλλο να αντέξω 

Θέλω να  φύγω Θέλω να τρέξω 

νοιώθω σαν κούκλα από γυαλί

που μέρα νύχτα ακροβατεί. 

Τούτος ο κόσμος δεν με σηκώνει

όσα κερδίζω γίνονται σκόνη

και είναι αλήθεια να απορείς 

ποιο είναι το όριο της αντοχής. 

Υπάρχει πείνα, υπάρχει πόνος

και κάθε ένας βαδίζει μόνος

πότε θα δούμε μια άσπρη μέρα

να πάρει η ζωή μας μια στάλα αέρα. 

Σε αυτόν τον κόσμο της αδικίας

πολλοί διαλέγουν δρόμο κακιάς

μα εγώ διαλέγω της αρετής

και αν θελήσεις, με ακολουθείς.

Θέλω να πάω κόντρα σε όλα

φως και αγάπη κρατώ για "όπλα"

κι ένα χαμόγελο από άκρη σε άκρη 

για να τους σβήνω το κάθε δάκρυ. 

Έτσι είμαι εγώ και αυτό γυρεύω

αγάπης σπόρο παντού φυτεύω

έτσι όπως δίδαξε ο Χριστός 

που είναι βοηθός μας μοναδικός.

                   Γεωργία Κόλλια

 

ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ της Γεωργίας Κόλλια..

Μαμά:"Όταν θα μεγαλώσει

θα παντρευτεί με  ηθοποιό"

.........αποσιωπώ.

Μπαμπάς:"Όταν θα μεγαλώσει 

θα παντρευτεί με πλούσιο"...

...αποσιωπώ

Θεία:" Όταν θα μεγαλώσει 

θα κάνει πολλά παιδιά"..

...με απορία την κοιττω

 και δεν μιλώ.

Θείος:" Θα κλέψει και καρδιές 

με τέτοια ομορφιά"...

σωπαινω και απορώ.

Πολλά ζητάνε όλοι αυτοί

μα ούτε για μια στιγμή 

δεν κάθισαν να μου μιλήσουν,

ούτε καν να με ρωτήσουν,

"Τι θες αγάπη μου εσυ;

να γίνεις στην ζωή αυτή;"

Ε ,πια δεν θα το  ανεχτώ

να ακούω και να μην μιλώ

ήρθε η ώρα να το φωνάξω

τα σχέδια τους να τους χαλάσω

Όταν λοιπόν θα μεγαλώσω 

σε όλους σας θα το δηλώσω:

"Σε αυτή την σύντομη ζωή

Θα είμαι ΕΓΩ και όχι ΕΣΥ."

          Γεωργία Κόλλια

Tότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου...

Ήτανε ντάλα μεσημέρι κι έδειξε μεσάνυχτα.

Έλεγε η μάνα του παιδιού: "Καμάρι μου κοιμήσου".

Όμως τα μάτια μείνανε του καθενός ορθάνοιχτα

τότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου.

Ποιος το 'λεγε, ποιος το 'λπιζε και ποιος να το βαστάξει.

Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.

Θερίζουν του προσώπου σου το εβένινο μετάξι,

νεράιδες και το υφαίνουνε να δέσουν τα μαλλιά τους.

Πάνθηρας ακουρμάζεται θωράει και κοντοστέκει.

Γλείφει τα ρόδα απ' τις πληγές, μεθάει και δυναμώνει.

Ξέρασε η γη τα σπλάχνα της και πήδησαν δαιμόνοι.

Σφυρί βαράει με δύναμη, μένει βουβό τ' αμόνι.

Τ' όνειρο πάει με τον καπνό στον ουρανό,

έσμιξε πια με το καράβι του συννέφου.

Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό

και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν.

Χοσέ Μαρτί (κόνδορας πάει και χαμηλώνει,

περηφανεύεται, ζυγιάζεται, θυμάται.

Με τα φτερά του θα σκοτείνιαζ' ένα αλώνι).

Απόψε οι δυο συντροφιαστοί θα πιείτε μάτε.

Του Λόρκα η κόκκινη φοράδα χλιμιντράει

μ' αυτός μπλεγμένος στα μετάξινα δεσμά του

μακρύ κιβούρι με τον πέτρινο κασμά του

σενιάρει ο φίλος και στο μπόι σου το μετράει

Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα

βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια.

Έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα

κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτια.

             ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

ΓΙΟΡΤΗ ΧΑΡΑΣ της Γεωργίας Κόλλια.

Το τύμπανο μου  κρατώ

και σε όλους  χαμογελώ

μαζί με τα άλλα παιδιά

χαρίζω  γέλια,χαρά 

Έλα λοιπόν μην αργείς

μην σε εμποδίζει κανείς

μπες και εσύ στην γιορτή

ανέβα εδώ στην σκηνή 

Χαμόγελα να σκορπάς

χρυσόσκονη να πετάς

δώσε χάρη, ρυθμό

πες τραγούδια σωρό 

Σε προσκαλώ χαρωπά

ήρθε η νέα χρονιά (2026)

όλοι μαζί να ενωθούν

ήρθε η στιγμή να χαρούν 

        Γεωργία Κόλλια

Ησυχία (ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια)

Ένα σπιτάκι χαμηλό

πόσο αλήθεια επιθυμώ

να κάθομαι να ηρεμώ

και να αγναντεύω το βουνό 

Να χω κοντά μου τον Θεό

και να μπορώ να του μιλώ

και εαν θα θελω συντροφιά

να χω μονάχα τα πουλιά . 

Μια ροδιά και μια μηλιά

και τα τρεχούμενο νερά

και σαν θα πέφτει η νυχτιά 

να γαληνεύει η καρδιά.

Να φύγω από όλα τα κοινά 

έχω ανάγκη ειλικρινά 

και κάπως έτσι η ζωή

να ξεκινά κάθε πρωί

          Γεωργία Κόλλια

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια.

Γοργόνας γάλα βύζαξε, ο Έλληνας, στην κούνια

γι αυτό και με τη θάλασσα έχει αυτή τη σχέση.

Σαν μάγισσα η θάλασσα ασκεί μια γοητεία 

και ξελογιάζει εντελώς κάποιους απ τους ανθρώπους.

Είναι μια χώρα μόνη της  κι όσοι την αγαπήσαν 

δεν την αλλάζουν με καμιά, του κόσμου, άλλη χώρα.

Οι Έλληνες απ την αρχή, τους μυθικούς μας χρόνους

η σχέση μας, με θάλασσα υπήρξε ....ερωτική.

Καθόρισε τον ρόλο μας σε όλη την ιστορία.

Ακόμη και στις μέρες, η θάλασσα μας σώζει.

                                        Πάν Καρτσωνάκης

ΤΡΕΧΑ,ΤΡΕΧΑ ΑΙ ΒΑΣΙΛΗ της Γεωργίας Κόλλια...

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

να μοιράσεις χίλια δώρα

τα παιδάκια σε προσμένουν

να τα ανοίξουν χαρωπά.

Τρέχα,Τρέχα Αι Βασίλη

ήρθε τώρα πια η ώρα

όλα εσένα περιμένουν

προσωπάκια φωτεινά.

Τρέχα, τρέχα Αι Βασίλη

και στην μηχανή σου ανέβα

δεν τα βλέπειςv όλα στέκουν

στα παράθυρα μπροστά.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

με την μηχανή σου τρέχα

φέρε δώρα,φέρε γέλια

φέρε αγάπη στην καρδια.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

φεύγει ο παλιός ο χρόνος

με αγάπη κι ευλογία

μπαίνει η νέα μας χρονιά.

         Γεωργία Κόλλια

No es un suen̈o ni simple optasia... Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία....

No es un suen̈o ni simple optasia 

tiene carne y huesos y no fantasia

siempre guardo cosas,unas fotografias

que me ayudan mejor en estas "utopias".

Como viento, como lluvia huellas me dejan 

lo que viviremos juntos, en mi memoria quedarà

y como un gusano de seda capullo hilarè 

versos a mi alrededor para entrar y morir 

La muerte y la vida no tienen importancia 

valor tiene el suen̈o y el proceso.

             Pan Kartsonakis

Η απόδοση στην Ισπανική γλώσσα

έγινε από την καθηγήτρια φιλόλογο της Ισπανικής.

            Γεωργίας Κόλλια

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

              Πάν  Καρτσωνάκης

Ψιτ, Αλέκο, ξαναδιάβασε την Οδύσσεια και για την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Κάτι που δεν πρόσεξες!

Λοιπόν, δεν γνωρίζω με ποιο σκεπτικό

αποφασίστηκε αυτός ο τίτλος 

για το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο σου

αλλά να σου θυμίσω, 

ότι ο Οδυσσέας δεν έφτασε στην Ιθάκη

επειδή τα κατάφερε 

αλλά διότι τον "λυπήθηκε" ο Αλκίνοος 

αλλά και που ίσως ήθελε να τον ξεφορτωθεί

διότι υποψιάστηκε πως η κόρη του Ναυσικά

ήταν τσιμπημένη μαζί του.

Διέταξε λοιπόν το πλήρωμα ενός από τα καράβια του

να τον πάνε στην Ιθάκη και μάλιστα 

τον μετέφεραν στην παραλία κοιμισμένο.

Στην περίπτωση τώρα την δική σου

έχεις καταλάβει ποιος παίζει τον ρόλο του Αλκίνοου;

Υ.Γ: Πάντως σε παραδέχομαι.

Όλους εκείνους τους συντρόφους σου

τους έβαλες στα ορεινά 

κι εκείνοι όχι μόνο το δέχτηκαν 

αλλά μάλλον και το ευχαριστήθηκαν.

Τώρα μένει, από εδώ και μπρος,

να αρχίσεις να σκοτώνεις μνηστήρες. 

Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias. Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες.

Como un vagabundo,la mente,no da cuentas

Se descarrila a menudo y libre galopea.

No obedece ni órdenes,ni normas ,ni mandatos

ni a razones que riendas y lìmites le ponen.

Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias

Estas que estàn en las cèlulas muy bien ocultas.

Mas sobre todo en los suen̈os abren de par 

en par las puertas y con ìmpetu sin lìmites celebran.

Ojalà un suen̈o fuera tambièn nuestra vida

 y que al despertar,este,fuera nuestra muerte.

                                 Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                Γεωργία  Κόλλια

Σαν τον αλήτη, το μυαλό, λογαριασμό δεν δίνει

Εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει.

Δεν υπακούει σ’ εντολές, σε νόρμες και κανόνες

σε λογικές που χαλινό και όρια του βάζουν.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες

Αυτές που ‘ναι στα κύτταρα πολύ καλά κρυμμένες.

Μα προπαντός στα όνειρα διάπλατες ανοίγουν 

οι πύλες και ορμητικά χωρίς φραγμούς γιορτάζουν.

Μακάρι ένα όνειρο να ’ταν και η ζωή μας 

κι όταν ξυπνούσαμε, αυτό, να ‘ταν ο θάνατός μας.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Ωδή στο έργο του Νταλί......της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ-Κόντρα στον χρόνο

   

Ωδή στο έργο του Νταλί 

Τρέχει τρέχει η ζωή

σαν νερό μες στην πηγή

τρέχουν όνειρα κ ελπίδες

φεύγουν μέρες ,φεύγουν μήνες

Και ξωπίσω τους εγώ

να τα φτάσω δεν μπορώ

ένα τέρμα θε να βάλω

ένα φρένο να πατήσω

και όλο μένω εγώ πίσω. 

Κουλουβάχατα έχουν γίνει

και είναι το τώρα που με πνίγει

τι να κάνω, προλαβαινω;

κάθομαι και επιμένω.

Πείσμα εγώ κόντρα στον χρόνο

χαλινάρι του απλώνω

μα θα σκάσω δεν μπορώ

κάθομαι κ αναπολώ

τον παλιό καλό καιρό 

Απ την μια είναι οι γάμοι

απ την άλλη οι σπουδες

τα παιδιά κ οι δουλειές

οι απαιτήσεις ένα σωρό

ψάχνω δύναμη να βρω

άλλο φτάνει  δεν βαστώ.

       ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ