Ἂν - λέω ἄν...

 Ἂν - λέω ἄν...

ἂν ὅλα δὲ συνέβαιναν τόσο νωρὶς

ἡ ἀποβολή σου ἀπ᾿ τὸ Γυμνάσιο στὴν Ε´ τάξη,

μετὰ Χαϊδάρι, Ἅι-Στράτης, Μακρονήσι, Ἰτζεδίν,

ἂν στὰ 42 σου δὲν ἤσουν μὲ σπονδυλοαθρίτιδα

ὕστερα ἀπὸ τὰ εἴκοσι χρόνια τῆς φυλακῆς

μὲ δυὸ διαγραφὲς στὴν πλάτη σου, μιὰ δήλωση

ἀποκηρύξεως ὅταν σ᾿ ἀπομονῶσαν στὸ Ψυχιατρεῖο

ἂν - σήμερα λογιστὴς σ᾿ ἕνα κατάστημα ἐδωδίμων-

ἄχρηστος πιὰ γιὰ ὅλους, στιμμένο λεμόνι,

ξοφλημένη περίπτωση, μὲ ἰδέες ἀπὸ καιρὸ ξεπερασμένες,

ἂν - λέω ἄν...

μὲ λίγη καλὴ θέληση ἐρχόνταν ὅλα κάπως διαφορετικὰ

ἢ ἀπὸ μία τυχαία σύμπτωση, ὅπως σὲ τόσους καὶ τόσους

συμμαθητές, φίλους, συντρόφους - δὲ λέω ἀβρόχοις ποσὶ

ἀλλὰ ἄν...

(Φτάνει. Μ᾿ αὐτὰ δὲ γράφονται τὰ ποιήματα. Μὴν ἐπιμένεις.

Ἄλλον ἀέρα θέλουν γιὰ ν᾿ ἀρέσουν, ἄλλη «μετουσίωση».

Τὸ παραρίξαμε στὴ θεματογραφία).

              Μανόλης Ἀναγνωστάκης