Ruego,día y noche, con toda mi alma Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

Pienso en la muerte , así como me mira

la veo lamiéndose y suspirando con pesadez 

Ruego,día y noche, con toda mi alma

que no me lleve,aún gozo de la vida.

Si algún día me llevara, quisiera que fuese  mientras duermo

y que de mis sueños entrara en la inmensidad.

Dicen muchos,que la muerte,no es màs  

que el viaje de la vida hacia el gran universo.

Pero si al final,vamos a la nada,

sería absurdo decir que no me importa

                     Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα,

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών

Γεωργία  Κόλλια

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει

τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.

Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.

 

Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει

κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.

Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο

παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.

 

Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει

θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 

σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας

ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 

στην κόχη του μυαλού μας

ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας

και των ενστίκτων του κορμιού 

και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε

σηκώνονται και πέφτουν

μα προσπαθούν να προχωρούν

ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 

ώσπου το νήμα ξαφνικά 

κόβει η Αριάδνη 

κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,

ο φόβος σε κυκλώνει  

Λαβύρινθο θυμίζει.

………………......................

Αν δεν το φάω το θεριό, 

εκείνο θα με φάει.

                  Πάν Καρτσωνάκης

Νο es viento este que canta en el tejado Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη

Νο es viento este que canta en el tejado

y con gotas  de lluvia, en mi ventana llora

Ni este que golpea mi puerta  toda la noche 

y con el árbol en el patio festeja y baila.

¿Es este el viento que  hace crujir las persianas 

camina en el  pasillo y me rompiò la maceta ?

¿Es este viento que susurra palabras

 y silba una melodìa que parece como si llorára?

Claro  que el viento no entra en la casa 

sino el que llega en casa para morir

 o quizá también llega para nacer de nuevo.

            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

Γεωργία  Κόλλια

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη 

και με σταγόνες της βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει.

Ούτε αυτός που μου χτυπά,την πόρτα όλη νύχτα 

και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια,

βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια, 

σφυρίζει μία μουσική που μοιάζει σαν να κλαίει;

Μα φυσικά ο άνεμος, δεν μπαίνει μες στο σπίτι

αλλά αυτός που έρχεται, στο σπίτι να πεθάνει

μα ίσως και να έρχεται να γεννηθεί και πάλι. 

                   Πάν Καρτσωνάκης

Ησυχία (ένα ποίημα της Γεωργίας Κόλλια)

Ένα σπιτάκι χαμηλό

πόσο αλήθεια επιθυμώ

να κάθομαι να ηρεμώ

και να αγναντεύω το βουνό 

Να χω κοντά μου τον Θεό

και να μπορώ να του μιλώ

και εαν θα θελω συντροφιά

να χω μονάχα τα πουλιά . 

Μια ροδιά και μια μηλιά

και τα τρεχούμενο νερά

και σαν θα πέφτει η νυχτιά 

να γαληνεύει η καρδιά.

Να φύγω από όλα τα κοινά 

έχω ανάγκη ειλικρινά 

και κάπως έτσι η ζωή

να ξεκινά κάθε πρωί

          Γεωργία Κόλλια

Ωδή στο έργο του Νταλί......της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ-Κόντρα στον χρόνο

   

Ωδή στο έργο του Νταλί 

Τρέχει τρέχει η ζωή

σαν νερό μες στην πηγή

τρέχουν όνειρα κ ελπίδες

φεύγουν μέρες ,φεύγουν μήνες

Και ξωπίσω τους εγώ

να τα φτάσω δεν μπορώ

ένα τέρμα θε να βάλω

ένα φρένο να πατήσω

και όλο μένω εγώ πίσω. 

Κουλουβάχατα έχουν γίνει

και είναι το τώρα που με πνίγει

τι να κάνω, προλαβαινω;

κάθομαι και επιμένω.

Πείσμα εγώ κόντρα στον χρόνο

χαλινάρι του απλώνω

μα θα σκάσω δεν μπορώ

κάθομαι κ αναπολώ

τον παλιό καλό καιρό 

Απ την μια είναι οι γάμοι

απ την άλλη οι σπουδες

τα παιδιά κ οι δουλειές

οι απαιτήσεις ένα σωρό

ψάχνω δύναμη να βρω

άλλο φτάνει  δεν βαστώ.

       ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας.

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει

ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν.

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας

μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.

Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν

Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν 

σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι

σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα.

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν

σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν. 

                      Πάν Καρτσωνάκης

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΑΧΗ. ένα ποίημα της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ

Τις δυσκολίες της ζωής

μάθε να προσπερνάς

σε όσους πόνους κι αν βρεθεις

το γέλιο να σκορπάς 

Μην παραιτείσαι ούτε στιγμή

πολέμα κι όπου πάει

και ο,τι στην ζωή συμβεί

Θεός θα σε φυλάει. 

Και όταν  όλα πάνε στραβά

και η πίκρα όταν σε πιάνει

να ξέρεις η Παναγιά κοιττά

το θαύμα της να κάνει.

Σαν  νοιωσεις πάλι  μόνος σου

την προσευχή σου κάνε

εύκολος θα είναι ο δρόμος σου

οι Άγιοι βοηθάνε.

Δείξε λιγάκι υπομονή

πολέμησε γενναία

και όσο η ζωή είναι μουντή

εξ ίσου είναι κι ωραία

        ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

 

Κανένας μας δεν είναι τέλειος.

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι συνήθως μόνος. 

Αν η αγάπη είναι σκλαβιά, τότε δεν είναι αγάπη.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση

 της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του. 

Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί 

από τις επιδοκιμασίες ή τις αποδοκιμασίες των άλλων.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι απαλλαγμένος από ρόλους

 που υπαγορεύουν, ουσιαστικά, τρόπους συμπεριφοράς. 

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι υπεύθυνος, χωρίς 

να ανησυχεί όμως για τις εγωιστικές ερμηνείες 

των άλλων, σχετικά με το τι είναι ευθύνη.

Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται πολίτης

 του κόσμου και ταυτόχρονα πολίτης της πιο μικρής 

κοινότητας χωρίς να νοιάζεται το τι πιστεύουν οι άλλοι

 για το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται. 

Ο ελεύθερος άνθρωπος αγαπά τους άλλους γι' αυτό 

που είναι και όχι γι' αυτό που θα τον βόλευε να είναι. 

Αγαπά την ελευθερία του το ίδιο ακριβώς όσο και 

την ελευθερία των άλλων. 

Άνθρωπος που, με την συμπεριφορά του,

υποδουλώνει άλλους και στηρίζει την υποτιθέμενη 

προσωπική του ελευθερία στην υποδούλωση 

άλλων ανθρώπων, με διάφορους τρόπους,

 δεν είναι στην ουσία ελεύθερος.

 Είναι σκλάβος του εγωισμού του.

Και κάτι τελευταίο. 

Είναι ανόητο να χάνετε τον καιρό σας, 

προσπαθώντας να αλλάξετε τη γνώμη που έχουν 

οι άλλοι για σας. 

Αρκεί απλά να είστε ο εαυτός σας.

Πάν Καρτσωνάκης

Υ. Γ:και προπαντός κανένας μας δεν είναι τέλειος.

ΑΝΕΜΕΛΑ ΧΡΟΝΙΑ...

Αναμνήσεις απ 'εκείνα τα χρόνια.

Χρόνια που πέρασαν ανέμελα.

Ανέμελη ήμουν παιδούλα τότε.

Τότε που σκορπίζαμε 

παιδικές φωνές στον αέρα.

Αέρας φύσηξε οι αναμνήσεις χάθηκαν.

Χάθηκαν και έμεινε το τώρα αβάσταχτο.

                        Γεωργία Κόλλια

Μια παροιμία, ο λαός, λέει για να γελάει..

Πάντα σχεδόν, τα όνειρα, σου λένε την αλήθεια

μα ‘συ δεν θέλεις να το δεις σ’ αρέσουν παραμύθια

δεν το πιστεύεις και απλά, ξεχνάς πως στην ουσία

αυτό συμβαίνει, το γιατί, θα έχει μια αιτία. 

Στα όνειρα μπορώ να πω, οι πύλες ξεκλειδώνουν

και μνήμες τ’ ασυνείδητου έρχονται ξεγυμνώνουν

να ξεκουρδίσουν το μυαλό στο σώμα συμμετέχουν

αυτό δεν είναι μυστικό μα λίγοι το κατέχουν. 

Μια παροιμία, ο λαός, λέει για να γελάει

«Καρβέλια βλέπει στ’ όνειρο όποιος απλά πεινάει». 

                             Πάν Καρτσωνάκης

Ο Διογένης άνθρωπο, ακόμα θα γυρεύει.

Στην αιωνιότητα δίχως σκιά θα τριγυρνάμε...

 Θα μας δικάσουν οι θεοί,

           αν πράγματι στο σώμα τους

                  ανάξιοι σταθήκαμε

            και την γενέθλια χώρα μας,

               αυτήν που αξιωθήκαμε,

                      βεβηλώσαμε!

                Μάρτυρες κατηγορίας

                θα είναι οι σκιές μας,

           οι πιο αξιόπιστοι ρουφιάνοι,

     που ύστερα θα μας εγκαταλείψουν

   για να γίνουν οι σκιές κάποιων άλλων.

Στην αιωνιότητα δίχως σκιά θα τριγυρνάμε.

         Πάν Καρτσωνάκης 

Όλο και πιο νωρίς νυχτώνει τώρα αλλά η νύχτα, παραμένει νύχτα. (3 φωτογραφίες)

Μα όσες φορές και να νυχτώσει

άλλες τόσες και θα ξημερώσει.

Να ευχηθώ καλό μας ξημέρωμα.

Την αυγή μπορείς να την φτάσεις μόνο 

περπατώντας το μονοπάτι της νύχτας.

Χαλίλ Γκιμπράν

Λιβανοαμερικανός ποιητής & φιλόσοφος  (1883-1931)

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος..

Και να που φτάσαμε εδώ

Χωρίς αποσκευές

Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο

φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες

ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο

ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Βέβαια αγάπησε

τα ιδανικά της ανθρωπότητας,

αλλά τα πουλιά

πετούσαν πιο πέρα.

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,

που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα

πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα

για να πεθαίνουν κι αλλού

και την απληστία

για να μένουν νεκροί για πάντα.

Αλλά καθώς βραδιάζει

ένα φλάουτο κάπου

ή ένα άστρο συνηγορεί

για όλη την ανθρωπότητα.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,

μου ’ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.

Φοράω το σακάκι του πατέρα

κι έτσι είμαστε δυο,

κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω

ήταν για να δώσω

έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη

μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί

σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει

παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου...

Δως μου το χέρι σου...

Τάσος Λειβαδίτης

 «Αλλά τα βράδια»

 

Ελπίζω να έγινε κατανοητός, από όλους, ο όρος δειμοκρατία.

Όταν λέμε την απλή συνηθισμένη φράση:

-Ένα κιλό ζυμωτό ψωμί δεν κυριολεκτούμε.

Ζητώντας να αγοράσουμε αυτό το βασικό αγαθό,

 λέμε ένα σωρό ψέματα.

Ούτε κιλό είναι πια, το ένα κιλό ψωμί, 

ούτε φυσικά ζυμωτό, με την κυριολεκτική έννοια 

του όρου, αφού δεν είναι προϊόν φυσιολογικής ζύμωσης.

Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν είναι, 

λέω εγώ τώρα, ούτε ψωμί από Έλληνες.

Θα μου πείτε όμως ότι υπερβάλω.

Ίσως και να το έκανα, για να γίνει πιο εντυπωσιακός

 ο πρόλογος και να τραβήξω την προσοχή σας 

κάτι που επιθυμώ.

Αυτοί που ξέρουν όμως το μέγεθος της υποκρισίας, 

και για να σπάσουν πλάκα μαζί μας, 

δίνουν και ονομασίες όπως χωριάτικο 

ή ολικής άλεσης στα διάφορα

(πολλές φορές από εισαγόμενη κατεψυγμένη ζύμη)

αρτοσκευάσματα. 

Κάπως έτσι ονοματίζουμε, άλλοτε από συνήθεια

 και άλλοτε από σκοπιμότητα, πολλά και διάφορα

 στην καθημερινή μας ζωή

 κουτσουρεύοντάς τα ανελέητα και τελικά 

κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας

 αλλά κυρίως τον εαυτό μας κοροϊδεύουμε.

Κάπως έτσι κουτσουρεμένη μπορεί να είναι

 και η δημοκρατία.

Μία κουτσή όμως δημοκρατία ετοιμάζει τον "δρόμο"

για μία δικτατορία. 

Και η δικτατορία, δεν είναι βιώσιμος τρόπος 

διακυβέρνησης.

Και τον καλύτερο ηγέτη, κάποτε βιολογικά

 θα τον διαδεχτούν ανίκανοι και ίσως επικίνδυνοι 

για την κοινότητα ηγέτες.

Στη Δημοκρατία όμως, που είναι το καλύτερο

 σύστημα διακυβέρνησης για το σκάφος της πολιτείας,

 πρέπει ο δήμος θα έχει κράτος και μέχρι τότε 

ο κάθε λαός έχει την δημοκρατία που του αξίζει.

Ας μην γκρινιάζουμε λοιπόν

ή μάλλον η πλειοψηφία των ψηφοφόρων. 

Η Δημοκρατία στο χέρι μας είναι 

να μην είναι κουτσουρεμένη και υποκριτική.

Η Δημοκρατία στο χέρι μας είναι

 να μην είναι ή να γίνεται δειμοκρατία.

Στο χέρι μας είναι και στον βαθμό 

που στον καθένα μας αναλογεί να έχουμε

 μία καλύτερη δημοκρατία όπου η ευτυχία 

των πολλών θα είναι αυτονόητη.

Και φυσικά το σκάφος της πόλης για να ταξιδέψει 

θέλει έναν καπετάνιο που πρώτα από όλα να ξέρει 

τη δουλειά του αλλά χρειάζεται 

και τον τελευταίο μούτσο 

αλλά και τον μάγειρα, όπως

 και τον δεύτερο καπετάνιο

 ή και τον τρίτο.

Τα πλοία της αρχαιότητος ταξίδευαν

 με τη δύναμη των κωπηλατών τους.

Αν οι κωπηλάτες όμως το έκαναν μόνο

 υπό την απειλή του μαστιγίου, τότε τι νόημα είχε

 το ταξίδι και για το συμφέρον τίνος γινόταν

 αν όχι του πληρώματος που σε μία δημοκρατία

 πρέπει να αισθάνεται πλοιοκτήτης;

Και φυσικά όταν έχουμε ένα πρόβλημα δε ρωτάμε 

τους πολλούς αλλά τους ειδικούς. 

Ωστόσο για τα προβλήματα της πόλης δεν κατάλαβα

 γιατί να μην έχει υποχρέωση ή δημοκρατία 

να κάνει τους πολίτες της, με την πραγματικά 

όμως δωρεάν παιδεία, ειδικούς σε κάποιους τομείς

 εκτός ίσως κάποιων που επιθυμούν τον τίτλο 

του ιδιώτη με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Είναι κι αυτό μέσα στη Ζωή αν και πιστεύω ότι 

τους ιδιώτες τους δημιουργούν οι δειμοκρατίες 

που στρώνουν χαλί για αυταρχικά συστήματα 

διακυβέρνησης των πολλών από τους λίγους.

Ειδικούς, μέσα από την παιδεία, αλλά πολίτες 

και όχι υπηκόους.

Αυτά τα λίγα και ελπίζω να μην έκανα κανένα

 να κακοκαρδίσει, ενώ αντίθετα σκοπός μου ήταν

 να γράψω κάποιες σκέψεις μου απλά και μόνο.

Δημοκρατία έχουμε άλλωστε.

Φιλικά πάντοτε

Πάν Καρτσωνάκης

Υ. Γ: Ελπίζω να έγινε κατανοητός, από όλους,

 ο όρος δειμοκρατία.

Δείμος = φόβος.

Και κάτι τελευταίο.

Τον Προμηθέα τον σταύρωσαν το κράτος και η βία 

(όταν αυτά πάνε μαζί, το μπορούν)

 με άλυτα δεσμά που έκανε ο ειδικός 

για τη δουλειά αυτή θεός της φωτιάς ΗΦΑΙΣΤΟΣ

 έστω και παρά τη θέλησή του 

υπακούοντας απλά στην εξουσία.

Όχι, δεν θέλω να σε δω, ούτε κι εσύ εμένα

Πολλές φορές σε σκέφτομαι και προσπαθώ εικόνα

να σχηματίσω, για το πώς θα μοιάζεις τώρα πλέον

κι αν κρίνω με παράδειγμα το πώς έχω αλλάξει

το προτιμώ καλύτερα, να μην συναντηθούμε.

Ναι,προτιμώ καλύτερα να έχω την εικόνα

όπως σε πρωτογνώρισα τότε που λαχταρούσα

τα χείλη σου τα κόκκινα, τα μάτια σου τα μαύρα

και το καλλίγραμμο κορμί που θαύμαζα, ποθούσα.

Όχι, δεν θέλω να σε δω, ούτε κι εσύ εμένα

το προτιμώ ανάμνηση και μόνο να σου μείνω.

                                       Πάν Καρτσωνάκης