Να ψάχνεις, μάταια μπορεί, μα θα ‘χεις την ελπίδα..

Ψάχνω να βρω τον «άνθρωπο», πως έλεγε, μας είπαν

μα όχι πόσοι σήμερα το ίδιο λένε, ψάχνουν

χωρίς ωστόσο να τον βρουν αφού με λάθος τρόπο

ψάχνουν τον «άνθρωπο» κι αυτοί όπως κι ο Διογένης.

Αν θέλεις «άνθρωπο» να βρεις με άλφα κεφαλαίο

θα κάνεις πρώτα κάθαρση, όπως κι ο Διογένης.

Τότε μονάχα και μπορεί, δικαίωμα να έχεις 

να ψάχνεις, μάταια μπορεί, μα θα ‘χεις την ελπίδα.

Αιώνες τώρα τριγυρνά σκιά, ο Διογένης

κι ακόμη ψάχνει μάταια τον «άνθρωπο» που να βρει.

                       Πάν Καρτσωνάκης

Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα, ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας, φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                Καρτσωνάκης Πάν 

          

Υ.Γ:Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

Οι δρόμοι πρέπει πάντοτε να οδηγούνε κάπου

αλλιώς  δεν έχει νόημα, χάνετε τον καιρό σας,

μας έλεγε κι ο δάσκαλος, το έγραφαν βιβλία.

Με σεβασμό τ ακούγαμε, κι αντίρρηση καμία.

Δεν  ήθελα προβλέψιμη να είναι η ζωή μας

μονόδρομος με σιγουριά να οδηγεί στο τέλος.

Όμως τα χρόνια πέρασαν και με την εμπειρία

κι εγώ τώρα κατάλαβα το λάθος των βιβλίων

που ήτανε απόλυτα για τον σκοπό των δρόμων.

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να...χαθούμε.

                                         Καρτσωνάκης Πάν

Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω

σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους

σε ακρογιάλια και νησιά, στα κύματα απάνω

όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας.

Κι όταν θα έλθει η στιγμή, απ’ το κορμί, να φύγω

θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο.

Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες

έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία.

Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους

κι όπως πολλοί, στην ποίηση, βρήκα το «καταφύγιο».

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Η ΑΞΊΑ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΥ........από την Γεωργία Κόλλια

Πόσο αξίζει ενα φιλί;

Πόσο αξίζει,πόσο;

θα δώσω όσο - όσο

τα χείλη σου να νοιώσω. 

Αυτά τα χείλη που αγαπώ

να τα γευτώ, να τα αισθανθώ

μου πήραν την καρδιά μου

και όλα τα όνειρά μου. 

Τα μεθυσμένα σου φιλιά

όλου του κόσμου τα φλουριά

έγω θέλω να δώσω

γα να τα ξσνανοιώσω 

Στου δωματίου την σιωπή

χάθηκα δίχως αφορμή

Χίλιες φωτογραφίες

παλιές μας ιστορίες.

    Γεωργία Κόλλια

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

Θα ‘θελα να ‘μουν φυλακτό, στα ρούχα σου επάνω

να σε προσέχω διαρκώς, κακό να μην σε πιάνει

κι εσύ το νου σου πάντοτε να έχεις μην ξεχάσεις

όταν αλλάζεις φορεσιά. να τρέμεις μην με χάσεις.

Θα ‘θελα να ‘χα μαγικό και σπάνιο βοτάνι

που να γιατρεύει κάθε τι και θάνατο ξορκίζει

να στο χαρίσω και μ’αυτό αθάνατη  να γίνεις

αστερισμός στον ουρανό τις νύχτες να στολίζεις. 

Θα ΄θελα να ‘μουν ναυαγός στο άγνωστο μαζί σου

και να προσεύχομαι ποτέ, να μην μας βρει κανένας. 

                             Πάν Καρτσωνάκης

Πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι.....

Σ’ αυτό το χώμα βρίσκονται τα σπίτια, οι νεκροί μας

σ’ αυτό το χώμα φύτρωσαν τα δέντρα, τα σπαρτά μας

σ’ αυτό το χώμα παίξαμε τα πρώτα μας παιχνίδια

και τα παιδιά μας να μπορούν θα θέλαμε το ίδιο.

Λένε πολλοί πως έχουμε απέραντη πατρίδα

Όπου υπάρχουν θάλασσες σε όλον τον πλανήτη

Ανέκαθεν του Έλληνα  και στη μυθολογία

το κράτος του εκτείνονταν στις θάλασσες του κόσμου.

Όμως πατρίδα δεν αρκεί να είναι μια ιδέα

πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι. 

                            Πάν Καρτσωνάκης

Θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

Τον σκέφτομαι, τον θάνατο, έτσι που με κοιτάζει

τον βλέπω ξερογλείφεται  και βαριαναστενάζει.

Παρακαλώ νυχθημερόν με όλη την ψυχή μου

να μην με πάρει, χαίρομαι ακόμη την ζωή μου.

 

Αν θα με πάρει, θα ‘θελα στον ύπνο μου να γίνει

κι από τα όνειρα να μπω στην απεραντοσύνη.

Λένε πολλοί, ο θάνατος, δεν είναι κάτι άλλο

παρά ταξίδι της ψυχής, στο σύμπαν το μεγάλο.

 

Αν όμως προς το τίποτα πηγαίνουμε εντέλει

θα ήταν και παράλογο να πω πως δεν με μέλει.

                               Πάν Καρτσωνάκης

Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 

σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας

ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 

στην κόχη του μυαλού μας

ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας

και των ενστίκτων του κορμιού 

και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε

σηκώνονται και πέφτουν

μα προσπαθούν να προχωρούν

ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 

ώσπου το νήμα ξαφνικά 

κόβει η Αριάδνη 

κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,

ο φόβος σε κυκλώνει  

Λαβύρινθο θυμίζει.

………………......................

Αν δεν το φάω το θεριό, 

εκείνο θα με φάει.

                  Πάν Καρτσωνάκης

ΤΟ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙ (30 Αργύρια) της Γεωργίας Κόλλια.

Τι αλισβερίσι είναι αυτό

τα έχω αλήθεια χάσει

Οι σχέσεις πάνε και έρχονται 

 δεν μένουν,  έχουν  βιάση 

Δίνω με όλη την ψυχή 

να τους χαροποίησω 

στο τέλος μένω μοναχή

κομμάτια να μετρήσω

Τριάνντα αργύρια κρατώ

μήπως και τους τα δώσω

να δω και την κατάντια τους 

και να τους καμαρώσω

Όνειρα φύγανε με μιας

και οτι έφτιαχνα χαλάγαν

δεν ηταν φίλοι της καρδιάς

παίρνανε,προσπερνάγαν

Το μάθημα που δώσανε

είναι πολύ μεγάλο

ότι με κόπο έφτιαξα

δεν θα προσφέρω  άλλο

          ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο "3 μουσικοί", γράφει η Γεωργία Κόλλια.

Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο

 "3 μουσικοί" που δημιουργήθηκε το 1921. 

Περιγραφή: 

Μαύρα φοράει ο μονάχος 

στην παρτιτούρα του σκυφτός 

Ο πιερότος χαρωπός,

μασκαρεμένος και αυτός.

Πιο δίπλα ο αρλεκίνος

χαίρεται και εκείνος.

Οι τρεις τις μάσκες τους φορούν 

το καρναβάλι ξεκινούν.

Τραγούδια παίζουν εύθυμα 

καθώς είναι τα έθιμα.

       ΠΟΊΗΜΑ 

Τρεις μουσικοί τα λέγανε

μελωδικά με γλύκα

Τραγούδια πιάνανε θαρρείς 

μου φευγε κάθε πίκρα. 

Φλογέρα, πιάνο και βιολί

ζωντάνευαν το κέφι

και όλοι χειροκρόταγαν

και πίνανε αψέντι. 

Και ο Πικάσο και εγώ 

τα πίναμε παρέα 

και η νύχτα εκείνη η έναστρη

πέρναγε τόσο ωραία. 

Και το φεγγάρι εσβησε 

και η νύχτα πια εχάθη

μα την κρατώ σαν φυλαχτό 

μες στης καρδιάς τα βάθη. 

Στους πίνακες σου θε να μπω

και εγώ, μην μείνω έξω 

στο σκηνικό τους να μπλεχτώ

και να το ζωντανέψω. 

   Γεωργία Κόλλια

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν. No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo..

Caminar descalza en la arena,recuerdo,

pero nunca en el mar habìas nadado.

No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo

y ahora que creciste, que es muy tarde. 

Por esto yo te molestaba te llamaba sirena

y aquello que temìas que era una fàbula 

que decìa que en la tierra  si sale una sirena,

si vuelve a entrar al mar ya no regresa atràs. 

Que digan que te ahogaste, ya no les creo,

la barca cuando se hundió volviste a ser sirena.

                                    Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                      Γεωργία  Κόλλια

Να περπατάς ξυπόλητη στις αμμουδιές θυμάμαι

αλλά ποτέ στη θάλασσα δεν είχες κολυμπήσει.

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν

και τώρα που μεγάλωσες, πολύ αργά πως είναι.

Γι αυτό κι εγώ σε πείραζα σε φώναζα γοργόνα

και κείνο που φοβόσουνα πως ήταν ένας θρύλος

που έλεγε πως στην στεριά, σαν βγει μία γοργόνα

αν ξαναμπεί στη θάλασσα, πίσω δεν επιστρέφει.

Ας είπανε πως πνίγηκες, εγώ δεν τους πιστεύω

η βάρκα όταν βούλιαξε, ξανάγινες γοργόνα.

Πάν Καρτσωνάκης

Σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια.

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος

σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·

με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια

σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια

που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.

Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει

σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·

και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —

την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση

χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι

κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται

ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται

στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

                          Κωνσταντίνος Καβάφης

ΓΙΟΡΤΗ ΧΑΡΑΣ της Γεωργίας Κόλλια.

Το τύμπανο μου  κρατώ

και σε όλους  χαμογελώ

μαζί με τα άλλα παιδιά

χαρίζω  γέλια,χαρά 

Έλα λοιπόν μην αργείς

μην σε εμποδίζει κανείς

μπες και εσύ στην γιορτή

ανέβα εδώ στην σκηνή 

Χαμόγελα να σκορπάς

χρυσόσκονη να πετάς

δώσε χάρη, ρυθμό

πες τραγούδια σωρό 

Σε προσκαλώ χαρωπά

ήρθε η νέα χρονιά (2026)

όλοι μαζί να ενωθούν

ήρθε η στιγμή να χαρούν 

        Γεωργία Κόλλια

Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν..

Σαν τους ανθούς, οι άνθρωποι,  ζούνε για λίγο μόνο

ανθίζουν και μαραίνονται, χαρές γνωρίζουν, πόνο.

Με χρώματα και μ’ ευωδιές γιορτάζουν και χορεύουν

τριγύρω τους οι μέλισσες την γύρη σαν μαζεύουν.

Όμως εσύ δεν πρόλαβες και τώρα  πας ν’ ανθίσεις

και όμως επιπόλαια τον κόσμο θες ν’ αφήσεις.

Δες, η ζωή, επιστροφής, διαδρομή δεν έχει

σαν το νερό μία φορά μες’ το ποτάμι τρέχει. 

Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν

αστέρια που αιώνια, ούτε κι αυτά δεν μένουν.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

ΤΡΕΧΑ,ΤΡΕΧΑ ΑΙ ΒΑΣΙΛΗ της Γεωργίας Κόλλια...

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

να μοιράσεις χίλια δώρα

τα παιδάκια σε προσμένουν

να τα ανοίξουν χαρωπά.

Τρέχα,Τρέχα Αι Βασίλη

ήρθε τώρα πια η ώρα

όλα εσένα περιμένουν

προσωπάκια φωτεινά.

Τρέχα, τρέχα Αι Βασίλη

και στην μηχανή σου ανέβα

δεν τα βλέπειςv όλα στέκουν

στα παράθυρα μπροστά.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

με την μηχανή σου τρέχα

φέρε δώρα,φέρε γέλια

φέρε αγάπη στην καρδια.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

φεύγει ο παλιός ο χρόνος

με αγάπη κι ευλογία

μπαίνει η νέα μας χρονιά.

         Γεωργία Κόλλια

No es un suen̈o ni simple optasia... Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία....

No es un suen̈o ni simple optasia 

tiene carne y huesos y no fantasia

siempre guardo cosas,unas fotografias

que me ayudan mejor en estas "utopias".

Como viento, como lluvia huellas me dejan 

lo que viviremos juntos, en mi memoria quedarà

y como un gusano de seda capullo hilarè 

versos a mi alrededor para entrar y morir 

La muerte y la vida no tienen importancia 

valor tiene el suen̈o y el proceso.

             Pan Kartsonakis

Η απόδοση στην Ισπανική γλώσσα

έγινε από την καθηγήτρια φιλόλογο της Ισπανικής.

            Γεωργίας Κόλλια

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

              Πάν  Καρτσωνάκης

Δεν θα το κρύψω, άλλωστε, ο πειρασμός μεγάλος.......

Σαν  τις νεράιδες, την φωνή, που κλέβουν των ανθρώπων

έτσι κι εγώ αμίλητος μαρμάρωνα μπροστά της

καθώς αυτή ερχότανε όλο και πιο κοντά μου

χαμογελώντας κι άνοιγε, μιαν αγκαλιά για μένα.

Δεν θα το κρύψω, άλλωστε,  ο πειρασμός μεγάλος 

στα πιο τρελά μου όνειρα, να μπω στην αγκαλιά της

και να πετάξουμε μαζί, στον Πήγασο καβάλα

και ίσως κάποτε να δω, των ιδεών την πόλη.

Δεν έχω την αξίωση πολίτης της να γίνω

μου φτάνει μόνο να την δω, στον Πήγασο καβάλα.  

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Αυτά τα δύο υπέροχα σκίτσα είναι 

του φίλου μου εικαστικού Περικλή Κουλιφέτη.

Έγιναν για τις ανάγκες της έκδοσης

 κάποιων κειμένων μου και τον ευχαριστώ από καρδιάς. 

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα.

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

                Πάν Καρτσωνάκης

ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ: ποίημα της Γεωργίας ΚΟΛΛΙΑ.

Στο παραθύρι μου  μπροστά

νοιώθω αστείρευτη χαρά

γιατί είναι όλα γιορτινά

φέγγουν λαμπιόνια στην σειρά 

Τρέχουν εδώ τρέχουν εκεί

οι άνθρωποι χουν γιορτή

αφού γεννήθηκε ο Χριστός 

και λούστηκε  η φύση φως

Τα μαγαζια όλα ανοιχτά,

τα πάρκα γέμισαν παιδιά

η πόλη ντύθηκε κομψά

σαν μία όμορφη κυρά.

Το βλέμμα στρέφω στον Χριστό 

στη φάτνη είναι σαν μωρό 

και δίπλα ζώα ένα σωρό

κάτω από τον έναστρο ουρανό

Ας ψαλουμε όλοι μαζί

γιατί είναι σήμερα γιορτή

είναι η νύχτα μαγική 

ας αγαλλιάσει η ψυχή

"Ωσσανά εν τοις υψίστης

  ουρανού και γης ο κτίστης". 

                Και εις έτη πολλά

            ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ