Αν δεν το φάω το θεριό, εκείνο θα με φάει.

Η νύχτα δεν μας πρόδωσε, 

σκιές μόνο χορεύουν στα όνειρά μας

ξεψυχούν στο πρώτο φως της μέρας.

Ισορροπούν και ταλαντεύονται 

στην κόχη του μυαλού μας

ανάμεσα στον άυλο, τον κόσμο της ελπίδας

και των ενστίκτων του κορμιού 

και της επιθυμίας.

Παραπατούν τρεκλίζουνε

σηκώνονται και πέφτουν

μα προσπαθούν να προχωρούν

ωστόσο κύκλους κάνουν μόνο 

ώσπου το νήμα ξαφνικά 

κόβει η Αριάδνη 

κι αρχίζουν τα αδιέξοδα,

ο φόβος σε κυκλώνει  

Λαβύρινθο θυμίζει.

………………......................

Αν δεν το φάω το θεριό, 

εκείνο θα με φάει.

                  Πάν Καρτσωνάκης

ΤΟ ΑΛΙΣΒΕΡΙΣΙ (30 Αργύρια) της Γεωργίας Κόλλια.

Τι αλισβερίσι είναι αυτό

τα έχω αλήθεια χάσει

Οι σχέσεις πάνε και έρχονται 

 δεν μένουν,  έχουν  βιάση 

Δίνω με όλη την ψυχή 

να τους χαροποίησω 

στο τέλος μένω μοναχή

κομμάτια να μετρήσω

Τριάνντα αργύρια κρατώ

μήπως και τους τα δώσω

να δω και την κατάντια τους 

και να τους καμαρώσω

Όνειρα φύγανε με μιας

και οτι έφτιαχνα χαλάγαν

δεν ηταν φίλοι της καρδιάς

παίρνανε,προσπερνάγαν

Το μάθημα που δώσανε

είναι πολύ μεγάλο

ότι με κόπο έφτιαξα

δεν θα προσφέρω  άλλο

          ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο "3 μουσικοί", γράφει η Γεωργία Κόλλια.

Το ποίημα μου βασίζεται στο έργο του Πικάσο

 "3 μουσικοί" που δημιουργήθηκε το 1921. 

Περιγραφή: 

Μαύρα φοράει ο μονάχος 

στην παρτιτούρα του σκυφτός 

Ο πιερότος χαρωπός,

μασκαρεμένος και αυτός.

Πιο δίπλα ο αρλεκίνος

χαίρεται και εκείνος.

Οι τρεις τις μάσκες τους φορούν 

το καρναβάλι ξεκινούν.

Τραγούδια παίζουν εύθυμα 

καθώς είναι τα έθιμα.

       ΠΟΊΗΜΑ 

Τρεις μουσικοί τα λέγανε

μελωδικά με γλύκα

Τραγούδια πιάνανε θαρρείς 

μου φευγε κάθε πίκρα. 

Φλογέρα, πιάνο και βιολί

ζωντάνευαν το κέφι

και όλοι χειροκρόταγαν

και πίνανε αψέντι. 

Και ο Πικάσο και εγώ 

τα πίναμε παρέα 

και η νύχτα εκείνη η έναστρη

πέρναγε τόσο ωραία. 

Και το φεγγάρι εσβησε 

και η νύχτα πια εχάθη

μα την κρατώ σαν φυλαχτό 

μες στης καρδιάς τα βάθη. 

Στους πίνακες σου θε να μπω

και εγώ, μην μείνω έξω 

στο σκηνικό τους να μπλεχτώ

και να το ζωντανέψω. 

   Γεωργία Κόλλια

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν. No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo..

Caminar descalza en la arena,recuerdo,

pero nunca en el mar habìas nadado.

No aprendiste de nin̈a, me decìas,que tenìas miedo

y ahora que creciste, que es muy tarde. 

Por esto yo te molestaba te llamaba sirena

y aquello que temìas que era una fàbula 

que decìa que en la tierra  si sale una sirena,

si vuelve a entrar al mar ya no regresa atràs. 

Que digan que te ahogaste, ya no les creo,

la barca cuando se hundió volviste a ser sirena.

                                    Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                      Γεωργία  Κόλλια

Να περπατάς ξυπόλητη στις αμμουδιές θυμάμαι

αλλά ποτέ στη θάλασσα δεν είχες κολυμπήσει.

Δεν έμαθες από παιδί, μου έλεγες, φοβόσουν

και τώρα που μεγάλωσες, πολύ αργά πως είναι.

Γι αυτό κι εγώ σε πείραζα σε φώναζα γοργόνα

και κείνο που φοβόσουνα πως ήταν ένας θρύλος

που έλεγε πως στην στεριά, σαν βγει μία γοργόνα

αν ξαναμπεί στη θάλασσα, πίσω δεν επιστρέφει.

Ας είπανε πως πνίγηκες, εγώ δεν τους πιστεύω

η βάρκα όταν βούλιαξε, ξανάγινες γοργόνα.

Πάν Καρτσωνάκης

Σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια.

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος

σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·

με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια

σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια

που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νοιώθει, το κυττάζει.

Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει

σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·

και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —

την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση

χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι

κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

.... Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται

ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται

στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

                          Κωνσταντίνος Καβάφης

ΓΙΟΡΤΗ ΧΑΡΑΣ της Γεωργίας Κόλλια.

Το τύμπανο μου  κρατώ

και σε όλους  χαμογελώ

μαζί με τα άλλα παιδιά

χαρίζω  γέλια,χαρά 

Έλα λοιπόν μην αργείς

μην σε εμποδίζει κανείς

μπες και εσύ στην γιορτή

ανέβα εδώ στην σκηνή 

Χαμόγελα να σκορπάς

χρυσόσκονη να πετάς

δώσε χάρη, ρυθμό

πες τραγούδια σωρό 

Σε προσκαλώ χαρωπά

ήρθε η νέα χρονιά (2026)

όλοι μαζί να ενωθούν

ήρθε η στιγμή να χαρούν 

        Γεωργία Κόλλια

Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν..

Σαν τους ανθούς, οι άνθρωποι,  ζούνε για λίγο μόνο

ανθίζουν και μαραίνονται, χαρές γνωρίζουν, πόνο.

Με χρώματα και μ’ ευωδιές γιορτάζουν και χορεύουν

τριγύρω τους οι μέλισσες την γύρη σαν μαζεύουν.

Όμως εσύ δεν πρόλαβες και τώρα  πας ν’ ανθίσεις

και όμως επιπόλαια τον κόσμο θες ν’ αφήσεις.

Δες, η ζωή, επιστροφής, διαδρομή δεν έχει

σαν το νερό μία φορά μες’ το ποτάμι τρέχει. 

Στον ουρανό κάθε στιγμή, γεννιόνται και πεθαίνουν

αστέρια που αιώνια, ούτε κι αυτά δεν μένουν.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

ΤΡΕΧΑ,ΤΡΕΧΑ ΑΙ ΒΑΣΙΛΗ της Γεωργίας Κόλλια...

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

να μοιράσεις χίλια δώρα

τα παιδάκια σε προσμένουν

να τα ανοίξουν χαρωπά.

Τρέχα,Τρέχα Αι Βασίλη

ήρθε τώρα πια η ώρα

όλα εσένα περιμένουν

προσωπάκια φωτεινά.

Τρέχα, τρέχα Αι Βασίλη

και στην μηχανή σου ανέβα

δεν τα βλέπειςv όλα στέκουν

στα παράθυρα μπροστά.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

με την μηχανή σου τρέχα

φέρε δώρα,φέρε γέλια

φέρε αγάπη στην καρδια.

Τρέχα,τρέχα Αι Βασίλη 

φεύγει ο παλιός ο χρόνος

με αγάπη κι ευλογία

μπαίνει η νέα μας χρονιά.

         Γεωργία Κόλλια

No es un suen̈o ni simple optasia... Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία....

No es un suen̈o ni simple optasia 

tiene carne y huesos y no fantasia

siempre guardo cosas,unas fotografias

que me ayudan mejor en estas "utopias".

Como viento, como lluvia huellas me dejan 

lo que viviremos juntos, en mi memoria quedarà

y como un gusano de seda capullo hilarè 

versos a mi alrededor para entrar y morir 

La muerte y la vida no tienen importancia 

valor tiene el suen̈o y el proceso.

             Pan Kartsonakis

Η απόδοση στην Ισπανική γλώσσα

έγινε από την καθηγήτρια φιλόλογο της Ισπανικής.

            Γεωργίας Κόλλια

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

              Πάν  Καρτσωνάκης

Δεν θα το κρύψω, άλλωστε, ο πειρασμός μεγάλος.......

Σαν  τις νεράιδες, την φωνή, που κλέβουν των ανθρώπων

έτσι κι εγώ αμίλητος μαρμάρωνα μπροστά της

καθώς αυτή ερχότανε όλο και πιο κοντά μου

χαμογελώντας κι άνοιγε, μιαν αγκαλιά για μένα.

Δεν θα το κρύψω, άλλωστε,  ο πειρασμός μεγάλος 

στα πιο τρελά μου όνειρα, να μπω στην αγκαλιά της

και να πετάξουμε μαζί, στον Πήγασο καβάλα

και ίσως κάποτε να δω, των ιδεών την πόλη.

Δεν έχω την αξίωση πολίτης της να γίνω

μου φτάνει μόνο να την δω, στον Πήγασο καβάλα.  

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Αυτά τα δύο υπέροχα σκίτσα είναι 

του φίλου μου εικαστικού Περικλή Κουλιφέτη.

Έγιναν για τις ανάγκες της έκδοσης

 κάποιων κειμένων μου και τον ευχαριστώ από καρδιάς. 

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα.

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

                Πάν Καρτσωνάκης

ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΓΕΝΝΗΣΗ: ποίημα της Γεωργίας ΚΟΛΛΙΑ.

Στο παραθύρι μου  μπροστά

νοιώθω αστείρευτη χαρά

γιατί είναι όλα γιορτινά

φέγγουν λαμπιόνια στην σειρά 

Τρέχουν εδώ τρέχουν εκεί

οι άνθρωποι χουν γιορτή

αφού γεννήθηκε ο Χριστός 

και λούστηκε  η φύση φως

Τα μαγαζια όλα ανοιχτά,

τα πάρκα γέμισαν παιδιά

η πόλη ντύθηκε κομψά

σαν μία όμορφη κυρά.

Το βλέμμα στρέφω στον Χριστό 

στη φάτνη είναι σαν μωρό 

και δίπλα ζώα ένα σωρό

κάτω από τον έναστρο ουρανό

Ας ψαλουμε όλοι μαζί

γιατί είναι σήμερα γιορτή

είναι η νύχτα μαγική 

ας αγαλλιάσει η ψυχή

"Ωσσανά εν τοις υψίστης

  ουρανού και γης ο κτίστης". 

                Και εις έτη πολλά

            ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Ψιτ, Αλέκο, ξαναδιάβασε την Οδύσσεια και για την επιστροφή του Οδυσσέα στην Ιθάκη. Κάτι που δεν πρόσεξες!

Λοιπόν, δεν γνωρίζω με ποιο σκεπτικό

αποφασίστηκε αυτός ο τίτλος 

για το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο σου

αλλά να σου θυμίσω, 

ότι ο Οδυσσέας δεν έφτασε στην Ιθάκη

επειδή τα κατάφερε 

αλλά διότι τον "λυπήθηκε" ο Αλκίνοος 

αλλά και που ίσως ήθελε να τον ξεφορτωθεί

διότι υποψιάστηκε πως η κόρη του Ναυσικά

ήταν τσιμπημένη μαζί του.

Διέταξε λοιπόν το πλήρωμα ενός από τα καράβια του

να τον πάνε στην Ιθάκη και μάλιστα 

τον μετέφεραν στην παραλία κοιμισμένο.

Στην περίπτωση τώρα την δική σου

έχεις καταλάβει ποιος παίζει τον ρόλο του Αλκίνοου;

Υ.Γ: Πάντως σε παραδέχομαι.

Όλους εκείνους τους συντρόφους σου

τους έβαλες στα ορεινά 

κι εκείνοι όχι μόνο το δέχτηκαν 

αλλά μάλλον και το ευχαριστήθηκαν.

Τώρα μένει, από εδώ και μπρος,

να αρχίσεις να σκοτώνεις μνηστήρες. 

Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias. Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες.

Como un vagabundo,la mente,no da cuentas

Se descarrila a menudo y libre galopea.

No obedece ni órdenes,ni normas ,ni mandatos

ni a razones que riendas y lìmites le ponen.

Caen las vallas que sujetan los instintos, las memorias

Estas que estàn en las cèlulas muy bien ocultas.

Mas sobre todo en los suen̈os abren de par 

en par las puertas y con ìmpetu sin lìmites celebran.

Ojalà un suen̈o fuera tambièn nuestra vida

 y que al despertar,este,fuera nuestra muerte.

                                 Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                Γεωργία  Κόλλια

Σαν τον αλήτη, το μυαλό, λογαριασμό δεν δίνει

Εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει.

Δεν υπακούει σ’ εντολές, σε νόρμες και κανόνες

σε λογικές που χαλινό και όρια του βάζουν.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες

Αυτές που ‘ναι στα κύτταρα πολύ καλά κρυμμένες.

Μα προπαντός στα όνειρα διάπλατες ανοίγουν 

οι πύλες και ορμητικά χωρίς φραγμούς γιορτάζουν.

Μακάρι ένα όνειρο να ’ταν και η ζωή μας 

κι όταν ξυπνούσαμε, αυτό, να ‘ταν ο θάνατός μας.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν

Πάντα στις φλέβες μας κυλά, τ’ αλάτι μες το αίμα

που είναι απ την θάλασσα μαζί κι απ τον ιδρώτα

αλλά κι από τα δάκρυα, όλων μας των  προγόνων.

Ε, όχι δεν απέθαναν, μα ζουν στα κύτταρα μας. 

Γοργόνας γάλα βύζαξαν, οι Έλληνες, πιστεύω

κι από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες

που τους νανούριζαν γλυκά, φούσκωναν το μυαλό τους

το μέγα κράτος θαλασσών, μια μέρα να γνωρίσουν. 

Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν

μια Πηνελόπη ήθελαν, πιστή, να τους  προσμένει.

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι

πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι

ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι

κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι! 

Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει 

μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει,

αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ

με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι!

Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν

γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται 

αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται

Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει

μα δείχνει ακατάδεκτη, κρυφά μόνο θα φάει. 

Λατρεύω, ανεξάρτητη που θέλησε να μείνει 

και σπιτωμένη να μην πουν, πως ήθελε να γίνει.

Αναρωτιέμαι κι  αν ποτέ, αρσενικός μαζί της

κατάφερε ζευγάρωσε κι ανάθρεψε παιδί της.

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

που ν’ αλητεύω διαρκώς και να ‘μουνα χορτάτος. 

               Πάν Καρτσωνάκης

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας.

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει

ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν.

Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας

μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.

Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν

Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν 

σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι

σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα.

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν

σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν. 

                      Πάν Καρτσωνάκης

Asombrado el hombre, desde siempre miraba. Εκστατικός, ο άνθρωπος, ανέκαθεν κοιτούσε

Dentro de la luz victorioso, el sol reina

y ban̈a color al cielo y al mar a la vez

Asombrado el hombre, desde siempre miraba

al sol que como a un rey y a Dios contemplaba. 

Muchas canciones escribieron, cantaron himnos al sol.

Pintores plasmaron su amanecer y su  ocaso

Enamorados dan los votos del amor

pero la mayorìa perjuros se haràn. 

Sol para mì tus lindos ojos

para perderme dentro de un laberinto sin hilo

                                            Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                                        Γεωργία  Κόλλια

 

Μέσα στο φως θριαμβευτής, ο ήλιος βασιλεύει

και λούζει χρώμα ουρανό και θάλασσα συγχρόνως.

Εκστατικός, ο άνθρωπος, ανέκαθεν κοιτούσε 

τον ήλιο, που σαν βασιλιά και σαν θεό θαρρούσε.

Πολλά τραγούδια έγραψαν, τον ύμνησαν τον ήλιο

Ζωγράφοι αποτύπωσαν ανατολή και δύση

Ερωτευμένοι δίνουνε τους όρκους της αγάπης

αλλά οι περισσότεροι επίορκοι θα γίνουν.

Ήλιος για μένα να χαθώ, τα όμορφά σου μάτια

σαν μέσα σε λαβύρινθο με δίχως έναν μίτο.

                 Πάν Καρτσωνάκης