Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

Ανέκαθεν τη θάλασσα, θύμιζαν τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία.

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                                  Καρτσωνάκης Πάν             

Υ.Γ: Ποίηση, ανικανοποίητη ερωμένη.      

Γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

Στο σπίτι όταν άναβε, η μάνα μου καντήλι

πρώτα-πρώτα τ’ άλλαζε το χθεσινό φυτίλι

ύστερα θα καθάριζε τα λάδια στο ποτήρι

κι απ το καλό, του φαγητού, έβαζε λαδωτήρι! 

Τέλος το ακούμπαγε, αφού το ‘χε ανάψει 

μέσα σε πιάτο με νερό κι όχι να μη μας κάψει,

αλλά σαν έλθουν οι ψυχές, μου έλεγε, το βράδυ

με το νερό δεν καίγονται σαν πίνουνε το λάδι!

Είναι ψυχές, μου έλεγε, προγονικές που κάνουν

γλέντια, γιορτές, συνάθροιση, όπως προτού πεθάνουν!

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Πλάθοντας έναν κόσμο με λέξεις, όνειρα κι επιθυμίες.

Ζωγράφισα με γράμματα

κι όλα τα χρώματα της γης

πλάθοντας έναν κόσμο

με λέξεις, όνειρα κι επιθυμίες.

Σε προσκάλεσα να ζήσουμε εκεί

κοιτάζοντας  τη θάλασσα,

τον ουρανό, τους γλάρους

ηλιοβασιλέματα και χαραυγές

έως το τέλος του χρόνου.

Κανείς να μην υπάρχει

άλλος στον κόσμο μας

παρεκτός οι φίλοι μας.

Ένα κόσμο χάρτινο

που να τον αντιλαμβάνονται

μόνο όσοι μας αγαπούν και αγαπάμε.

Ένας κόσμος σαν νησί που ταξιδεύει

στην απεραντοσύνη του χρόνου.

Ένας κόσμος δίχως θάνατο

δίχως χθες και αύριο

Ένας κόσμος  που να υπάρχει 

μόνο το τώρα.

Ένας κόσμος του παρόντος……

Μοιράστηκα τα όνειρά μου μαζί σου

και γέλασες.

Αυτά είναι παιδιάστικες φαντασίες

και ποιητικές ουτοπίες,

μου είπες,

αλλά τελικά δέχτηκες.

Από τότε όμως κάθε νύχτα

μου τραβάς τα σκεπάσματα

αποκαλύπτοντας το γυμνό μου σώμα.

                          Πάν Καρτσωνάκης

Σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω..

Δεν είναι ένα όνειρο κι απλά μια οπτασία,

είναι με σάρκα και οστά και όχι φαντασία.

Πάντα φυλάω πράγματα, κάποιες φωτογραφίες

που με βοηθούν καλύτερα σ αυτές τις «νοσταλγίες».

Σαν άνεμος, σαν τη βροχή, σημάδια που αφήνουν,

όσα θα ζήσουμε μαζί, στη μνήμη μου θα μείνουν

και σαν μεταξοσκώληκας κουκούλι θα υφάνω

στιχάκια ένα γύρω μου να μπω για να «πεθάνω».

Ο θάνατος και η ζωή δεν έχουν σημασία

Αξία έχει τ όνειρο και η διαδικασία.

                           Πάν  Καρτσωνάκης

It is not a dream but only a vision,

it is with flesh and blood and not fantasy.

I always hold to keepsakes and photos 

that help me to cherish these "memories". 

Like the wind, like the rain, they have marks

 of what we will live together in my memory the will stay 

and I will weave as a silkworm’s cocoon 

verses around me to get in to "die".

Death and life do not matter,

It is a dream and the process that has value.

                                 Kartsonakis Pan 

 

Ένα τζιτζίκι τραγουδά απελπισμένο τώρα.

Άλλη μια χάντρα γλίστρησε στον άβακα του χρόνου

για να τρυπώσει φωτεινή κι ανάμνηση να γίνει.

Σαν όνειρο, το φετινό, θα μείνει καλοκαίρι

να μας κρατά παρηγοριά τις νύχτες του χειμώνα.

 

Ένα τζιτζίκι τραγουδά απελπισμένο τώρα

μαζί με το φθινόπωρο ήλθαν και πρωτοβρόχια.

Το καλοκαίρι σπαρταρά  μ’ αναλαμπές ακόμη

φιλότιμα το προσπαθεί για λίγες έστω μέρες. 

Δεν προσδοκώ ανάσταση κι αναστροφή του χρόνου

που φέγγει όσο καίγεται και σαν κερί θα σβήσει. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Δώστε όποια απάντηση εσείς θέλετε…μπορείτε;

Όποιος είναι έτοιμος να δει και έτοιμος να ακούσει

 ας κοιτάξει γύρω του προσεκτικά.

Ολόγυρά η φύση, μας διδάσκει με αγάπη και επιμονή 

από την πρώτη ημέρα που, ως παράσιτο, οριστικοποιήσαμε 

τη σημερινή μας μορφή, με την σπίθα εκείνη όμως 

που χρόνους αργότερα και όταν τιθασεύσαμε

τις άναρθρες κραυγές μας την ονοματίσαμε.

Εκείνη την σπίθα που υπήρχε μέσα στο μυαλό μας,

 την ονομάσαμε φιλάρεσκα λογική και ίσως όχι άδικα.

Αυτή η σπίθα είναι που μας έκανε ανήσυχους, 

να μη βολευόμαστε και να ορμάμε συνεχώς προς το άγνωστο και το νέο.

Αυτή η σπίθα μας έκανε να σπάμε τα πήλινα ποδάρια της παράδοσης 

και με τα φτερά της να πετάμε σε νέες ψηλότερες 

κι απάτητες πρωτύτερα κορυφές  με τρόπο ώστε

 να δημιουργούμε νέες και συνεχώς νέες παραδόσεις.

Αυτή η σπίθα, μας ξεχώρισε οριστικά από τα άλλα πλάσματα 

που συνοικούσαν τον πλανήτη και μας πρόσφερε 

ένα κυρίαρχο ρόλο πάνω του.

Τόσο κυρίαρχο που τώρα πια,  εδώ και μισό αιώνα περίπου, 

το ανθρώπινο είδος κομπάζει ότι μπορεί να προκαλέσει ακόμη

 και την εξαφάνισή του.

Ίσως και να το μπορεί.

Αλλά γιατί το κάνει τότε, θα αναρωτηθεί κάποιος. 

Δώστε όποια απάντηση εσείς θέλετε……..

Κλείνοντας το κείμενό μου αυτό, θα ήθελα έτσι απλά να πω ότι

 μόνο τα παράσιτα σκοτώνουν τελικά τον οργανισμό 

που πάνω του παρασιτούν.

Και αυτό γίνεται μόνο και όταν, δεν μπορούν να μάθουν

 να συμβιώνουν μαζί του.

Εντάξει, ας μην απελπιζόμαστε, θα υπάρχουν

 και άλλοι κατοικήσιμοι πλανήτες στον …. γαλαξία μας.

Υ.Γ: Φυσικά και πιστεύω ότι και τίποτε άλλο να μην κάνουμε

 που να επιταχύνει την διαδικασία ο πλανήτης 

θα μας ξεφορτωθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Άλλωστε έχω βάσιμες υποψίες πως δεν είμαστε 

 και ο πρώτος «πολιτισμός» που γνώρισε ο πλανήτης μας.

Όταν λέω ο πρώτος, αναφέρομαι σε αυτόν που μαθαίνουμε στα σχολεία.

Φιλικά, όπως πάντοτε.

Πάν Καρτσωνάκης

 

Μα και η θάλασσα ένας μεγάλος αλμυρός ποταμός δεν είναι;

Το νερό είναι κυρίαρχο στοιχείο της ζωής μας

αφού, ως γνωστόν κατέχει 

το μεγαλύτερο ποσοστό του σώματός μας.

Ίσως αυτός είναι και ο λόγος 

που στεκόμαστε πότε-πότε 

στην όχθη του ποταμού για να συλλογιστούμε, 

και να κάνουμε εκτίμηση των πεπραγμένων,

αθροίζοντας τα θετικά μα πιότερο τα αρνητικά.

Το ποτάμι φυσικά ενδέχεται να μην το βλέπουμε 

αλλά μπορούμε να το φανταστούμε

αφού σαν ένα ποτάμι είναι και ο χρόνος

που μας παρασέρνει στην θάλασσα.

Τώρα, αργά ή γρήγορα δεν έχει σημασία 

αφού έτσι κι αλλιώς 

όλα τα ποτάμια σε αυτήν καταλήγουν.

Χάνουμε και μας χάνουν οι άνθρωποι

που αγαπήσαμε ή ερωτευτήκαμε.

Κάπως έτσι, αν προλάβουμε, 

αποχαιρετάμε φίλους και γνωστούς

σαν τα φύλλα που σαν βαρκούλες 

παρασέρνει το ρεύμα του ποταμού

δηλαδή ο χρόνος και χάνονται,

όπως τα καράβια χάνονται πίσω από τον ορίζοντα.

Δεν βλέπουμε τον ποταμό,  

τις περισσότερες φορές, 

ωστόσο κάποιοι τον νοιώθουμε

να κυλάει μέσα μας μαζί με το αίμα.

Τον ποταμό που φυσικά μπορεί να μην βλέπουμε,

αλλά στις όχθες του παρατηρούμε κάποιους άλλους

να μας κοιτάζουν όπως εμείς ταξιδεύουμε μες το νερό

και πριν καλά-καλά το συνειδητοποιήσουμε

βλέπουμε μπροστά μας, για πρώτη φορά, την θάλασσα

ίσως για να αρχίσει και το μεγαλύτερό μας ταξίδι.

Μα και η θάλασσα ένας μεγάλος αλμυρός ποταμός δεν είναι;

                                           Πάν Καρτσωνάκης

 

Εσύ γράφεις τη μοίρα σου και όχι ο καφές σου.

O μοιρολάτρης άνθρωπος είναι παραιτημένος. 

Ηττήθηκε πριν γεννηθεί και πέθανε στη γέννα.

Εσύ γράφεις τη μοίρα σου και όχι ο καφές σου.

Γι αυτό σου λέω, στον καφέ, μην ψάχνεις τη ζωή σου.

Κι αν, όπως είπε ο ποιητής, την ζωή σου δεν μπορείς

να την κάνεις όπως θέλεις, προσπάθησε μονάχα 

πως να μην την ευτελίζεις να μην κάνεις βαρετή,

πηγαίνοντάς την δω κι εκεί, ανόητα, σαν ξένη.

Άδραξέ τη, την ζωή σου, είναι μόνο μια φορά

τόλμησε και θα πετάξεις κι ας σου κάψουν τα φτερά.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Σε πολλούς από σας θα συμβαίνει να κάνετε παρόμοιες σκέψεις.

Σε πολλούς από σας θα συμβαίνει να κάνετε παρόμοιες σκέψεις.

Συνήθως αυτό συμβαίνει κάποιες από τις μικρές ώρες 

και ειδικά όταν χαλαρώνουμε και λίγο προτού να μας πάρει ο ύπνος.

Σκέφτομαι, πως το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου είναι παρελθόν. 

Δεν έχω δυστυχώς, την ευχέρεια  να περιμένω πολλά πλέον.

Ά, όχι, να μην νομίζετε ότι  έχω κάποια διάθεση  να κάνω

αυτό που λένε, απολογισμό των πεπραγμένων μου.

Διόλου δεν έχω, αλλά το μυαλό, όπως βλέπετε, έχει.

Κάποιες φορές λειτουργεί αυτόνομα  

δεν υπακούει και ταξιδεύει άναρχα.

Στριφογυρίζει  παρά την όποια μας επιθυμία 

με αυτόματο πιλότο, θα έλεγα, σε σκηνές του παρελθόντος.

Προσπαθώ μάταια να το πείσω

 πως ότι και συμπέρασμα να βγάλει, είναι ανώφελο.

Ότι έγινε, λάθος ή σωστό, πολύ απλά έγινε.

Τώρα πλέον τίποτε δεν αλλάζει.

Δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε στον χρόνο

 όπως στην ταινία Back to the future.

                            Πάν Καρτσωνάκης

Έτσι σαν δημώδες άσμα...............ελπίζω.

-Εκεί στην βρύση που θα πας 

νερό για να μας φέρεις

να μου προσέχεις το σταμνί

Γιαννούλα να μην σπάσει

σαν δεις τον Μήτσο να διαβεί 

και σε καλησπερίσει. 

-Γοργά θα πάω για νερό 

γοργά και θα γυρίσω

κι αν θα διαβεί και τι μ’ αυτό

το παλικάρι π’ αγαπώ 

είναι μακριά στα ξένα.  

Τάκης Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Έτσι σαν δημώδες άσμα...............ελπίζω.

            Αφιερωμένο σε κάποια Γιαννούλα.

 

Βράδιαζε και στο βάθος του φθινοπωρινού δρόμου λιγόστευε όλο και πιο πολύ το φως......

«Βράδιαζε και στο βάθος του φθινοπωρινού δρόμου

 λιγόστευε όλο και πιο πολύ το φως

σα να τέλειωνε για πάντα ο κόσμος.»

(Τάσος Λειβαδίτης)

                            «Όταν βραδιάζει»

«Όταν βραδιάζει, μέσα μου, ξυπνούν τα περασμένα·

ξυπνούν αργά, σα μουσικές νεκρές από καιρό,

– σα μουσικές που χάθηκαν, και που τις λαχταρώ,

κι έρχονται πάλι, μαγικά κι ανέλπιδα, σε μένα·

πόθοι, παράπονα παλιά, νοσταλγικές φωνές,

λόγια βαθιά κι αξέχαστα, κι ωστόσο ξεχασμένα,

παράξενα, χιμαιρικές αγάπες μακρινές,

όπως η φλόγα μιας αυγής, υψώνονται σε μένα!

Μια βρύση, τότε, μαγική, μου λύνεται ξανά,

και το τραγούδι ρυθμικό στα χείλη μου ανεβαίνει,

– ένα τραγούδι καθαρό, καθώς τα δειλινά

που μέσα του λυτρώνονται, και ζουν οι πεθαμένοι.»

                                 Ναπολέων  Λαπαθιώτης

 

Άντε κι άλλη μια μέρα πέρασε. Καλό μας Σαββατοκύριακο.

Μια καληνύχτα θα σου πω ακόμη κι αν, 

πολύ φοβάμαι ότι μάλλον,

δεν θα την ακούσει κανένας απόψε. 

Έχω τουλάχιστον, την ψευδαίσθηση έστω,

 ότι ενδέχεται κάποτε τα κύματα κι ο άνεμος

να την φέρουν πάλι στην επιφάνεια.

Ίσως κάποτε και να την αφουγκραστείς, 

σαν αντίλαλο, μέσα από κάποιο σου όνειρο.

Έτσι σαν αύρα δροσερή την νύχτα αυτή 

με μια τρυφερή καληνύχτα θα σε αποχαιρετίσω.

Ανυπομονώ να βυθιστώ στα όνειρα……….

Σε αυτήν την χώρα που όλα μπορούν να συμβούν.

 Στην χώρα που ο βάτραχος γίνεται πρίγκιπας

  και η πεντάμορφη ερωτεύεται το «τέρας»

Στην χώρα που και οι νεκροί μας ανασταίνονται.

Στην χώρα όπου μπορούμε να συνομιλούμε με όλους,

ακόμη και με κάποιους που έζησαν πολύ πριν από εμάς. 

               Καληνύχτα Ελλάδα μου

Με αγάπη και πολύ διάθεση για όνειρα.

                 Πάν Καρτσωνάκης

Έτσι σαν αύρα δροσερή την νύχτα αυτή......

Μια καληνύχτα θα σου πω ακόμη κι αν, 

πολύ φοβάμαι ότι μάλλον,

δεν θα την ακούσει κανένας απόψε. 

Έχω τουλάχιστον, την ψευδαίσθηση έστω,

 ότι ενδέχεται κάποτε τα κύματα κι ο άνεμος

να την φέρουν πάλι στην επιφάνεια.

Ίσως κάποτε και να την αφουγκραστείς, 

σαν αντίλαλο, μέσα από κάποιο σου όνειρο.

Έτσι σαν αύρα δροσερή την νύχτα αυτή 

με μια τρυφερή καληνύχτα θα σε αποχαιρετίσω.

Ανυπομονώ να βυθιστώ στα όνειρα……….

Σε αυτήν την χώρα που όλα μπορούν να συμβούν.

 Στην χώρα που ο βάτραχος γίνεται πρίγκιπας

  και η πεντάμορφη ερωτεύεται το «τέρας»

Στην χώρα που και οι νεκροί μας ανασταίνονται.

Στην χώρα όπου μπορούμε να συνομιλούμε με όλους,

ακόμη και με κάποιους που έζησαν πολύ πριν από εμάς. 

               Καληνύχτα Ελλάδα μου

Με αγάπη και πολύ διάθεση για όνειρα.

                 Πάν Καρτσωνάκης

Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι, οι μέρες.

Είμαστε πλέον για καλά, μέσα του φθινοπώρου

και ο καιρός είναι γλυκός, τις πιο πολλές ημέρες.

Τώρα σου γράφω να σου πω, πως ήδη μου ‘χεις λείψει

αλλά προσμένω να σε δω, Πρωτοχρονιά ελπίζω. 

Απλώνει τώρα τρυφερά, με σεβασμό, η νύχτα

σαν μάνα λες που στοργικά θα σκέπαζε τον γιο της

κι ένα φωτάκι μακρινό στην θάλασσα που φέγγει

είναι βαρκούλα προφανώς που κάνει πυροφάνι. 

Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι, οι μέρες

σαν κύματα στην θάλασσα, σαν φώτα στις βαρκούλες. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Ώρες πολλές ξεχάστηκα, πάνω τους να κοιτάζω.

Φωτογραφίες μας παλιές, που είχα ξεχασμένες

τυχαία βρήκα εντελώς κι άρχισα να θυμάμαι.

Πάνω στο κάστρο πόζαρες για φλάμπουρο κουνώντας

το άσπρο σου πουκάμισο, γυμνόστηθη, γελούσες. 

Αχ, κοριτσάκι μου χαζοί, που ήμασταν κι οι δυο μας

πως θα νικήσουμε κι εμείς θ’ αλλάξουμε τον κόσμο.

Πως η δική μας η γενιά καλύτερη πως θα ‘ναι 

δεν θα υπάρχει πόλεμος, κανείς δεν θα πεινάει.

Ώρες πολλές ξεχάστηκα, πάνω τους να κοιτάζω

και μ’ έναν κόμπο στον λαιμό και δάκρυα στα μάτια. 

                                         Πάν Καρτσωνάκης 

Ωστόσο, κι όσο έζησε στην λεύτερη πατρίδα...........

Νικήτα τον ονόμαζαν, Νικηταράς ωστόσο

στην ιστορία έμεινε αλλά και Τουρκοφάγος

Ο ανιψιός του στρατηγού, σύντροφος στους αγώνες

για μια πατρίδα λεύτερη με δίχως αφεντάδες.

Ωστόσο, κι όσο έζησε στην λεύτερη πατρίδα

την πίκρα μόνο γνώρισε και την αχαριστία.

Χαρτογιακάδες, ερπετά, «γλύφτες» και κάποιοι άλλοι 

αφού τον ταλαιπώρησαν τον έκαναν επαίτη. 

Περήφανε Νικηταρά, δεν έσκυψες κεφάλι

και το ποτήρι το πικρό το ‘πιες χαμογελώντας. 

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Ο Νικήτας Σταματελόπουλος, γνωστότερος ως Νικηταράς 

(Νέδουσα Μεσσηνίας, 1782 - Πειραιάς, 25 Σεπτεμβρίου 1849), 

ήταν Έλληνας οπλαρχηγός και ηγετική μορφή 

της Ελληνικής Επανάστασης του 1821. 

Έμεινε γνωστός και μέσα από το ψευδώνυμό του, ως Τουρκοφάγος.

Γονείς του είναι ο Σταματέλος, αγωνιστής της περιοχής του Λεονταρίου

 και μητέρα του η Σοφία Δημητρίου Καρούτσου από τον Άκοβο του Λεονταρίου, 

δευτερότοκη θυγατέρα και αδελφή της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη,

 Αικατερίνης και της Μαρίας συζύγου του Ακοβίτη Γιωργάκη Μεταξά 

(Απομνημονεύματα Θ. Κολοκοτρώνη), καθώς και της συζύγου του

 Δημητρίου Κάρτσωνα, από τα Αρφαρά, το όνομα της οποίας είναι άγνωστο. 

Από τα αδέλφια του γνωστά είναι ο Ιωάννης Τουρκολέκας (1805-1816)

 και ο Νικόλαος Σταματελόπουλος.

Διωγμένος και επικηρυγμένος ο πατέρας του από την Μεγάλη Αναστάσοβα 

(καθώς ήταν πολεμικός - από τους Τούρκους, σε ηλικία 16 χρονών πολέμησε 

στην Πάρο με Ρώσικα στρατεύματα)[εκκρεμεί παραπομπή] βρήκε καταφύγιο 

στο νεοσύστατο τότε μικρό συνοικισμό του Λεονταρίου

σημερινό χωριό "Τουρκολέκα" Μεγαλόπολης. 

Εκεί γεννήθηκε ο γιος του Γιάννης (1805) και αδελφός του Νικηταρά 

όπου θανατώθηκε βάναυσα από τους Τούρκους το 1816 

μαζί με τον γερο-Σταματέλο στην Μονεμβασιά και αγιοποιήθηκε αργότερα 

από την Ορθόδοξη Εκκλησία ως "Άγιος Ιωάννης ο Τουρκολέκας".

Το 1816, κατά τον ανηλεή διωγμό των κλεφταρματολών της Πελοποννήσου, 

ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους και ο Νικηταράς 

ακολούθησε τον θείο του Κολοκοτρώνη στα Επτάνησα, όπου εντάχθηκε 

στα Ρωσικά τάγματα και μετέβη στην Ιταλία για να πολεμήσει 

κατά του στρατού του Ναπολέοντα.

 Στη συνέχεια επέστρεψε στα Επτάνησα και υπηρέτησε τους Γάλλους,

 οι οποίοι στο μεταξύ τα είχαν καταλάβει με τη συνθήκη του Τίλσιτ. 

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821.

 Συντηρούσε δικό του σώμα ενόπλων με άνδρες 

που προέρχονταν από διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Ελληνική Επανάσταση

Το σπίτι που ταμπουρώθηκε ο Νικηταράς στη Μάχη των Δολιανών, 

σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

Με την έκρηξη της Επανάστασης, πήρε μέρος στην πρώτη Μάχη που δόθηκε

 στο Βαλτέτσι της Αρκαδίας στις 24 Απριλίου του 1821

 (είχε προηγηθεί μια συμπλοκή στο Λεβίδι).

 Μετέπειτα, στη Μάχη των Δολιανών, ο Νικηταράς που κρατούσε 

με 450 άντρες τα Άνω Δολιανά, κατάφερε να αποκρούσει χιλιάδες Τούρκους

 που επιτίθενται με πυροβολικό.

Επειδή έπεσαν πολλοί Τούρκοι από το χέρι του εκείνη την ημέρα,

οι άντρες του τον ονόμασαν Τουρκοφάγο.

 Διακρίθηκε και στις μάχες που ακολούθησαν, όπου συνεργάστηκε 

με το θείο του, κυρίως δε στην πολιορκία και την άλωση της Τριπολιτσάς,

 και σε άλλες μάχες στην Στερεά Ελλάδα.

“Του Λεωνίδα το σπαθί,

Νικηταράς θα το φορεί”

Προτομή του Νικηταρά στο ρέμα του Τσάκωνα, 

εκεί όπου εξελίχθηκε η Μάχη των Δολιανών.

Συμμετείχε στην αντιμετώπιση του Δράμαλη στην Πελοπόννησο. 

Όταν οι Έλληνες κατέστρεψαν τη στρατιά του Δράμαλη 

στα στενά των Δερβενακίων, ο Νικηταράς 

μαζί με τους Δημήτριο Υψηλάντη και Παπαφλέσσα, είχε καταλάβει 

τη χαράδρα γύρω από τον Άγιο Σώστη, απ' όπου θα περνούσαν οι Τούρκοι, 

προκαλώντας τους μεγάλη καταστροφή. 

Κατά τη διάρκεια της μάχης μάλιστα έσπασε τρία σπαθιά και όταν έσπασε

 το τελευταίο, το χέρι του έπαθε αγκύλωση και χρειάστηκε γιατρός 

για να του ανοίξει το χέρι και να βγάλει το σπαθί. 

Καθώς ο Δράμαλης υποχωρούσε προς το Άργος, ο Νικηταράς κατέλαβε 

την οχυρή θέση Αγιονόρι και σκότωσε πολλούς Τούρκους 

που προσπάθησαν να διαφύγουν μέσω αυτής. 

Συνετέλεσε στο να υποχωρήσει τελικά ο Δράμαλης, 

υφιστάμενος πανωλεθρία (26 - 28 Ιουλίου 1822).

Ο Νικηταράς πήρε μέρος σε πολλές ακόμη μάχες

 μέχρι που απελευθερώθηκε η χώρα.

ΠΗΓΗ

Μετά την απελευθέρωση διορίζεται υπασπιστής του Καποδίστρια. 

Επί Όθωνα κατηγορείται για συνωμοσία κατά του βασιλιά -«πληρώνει» 

την αντίθεση του στους Βαυαρούς και τον φόβο τους ότι μία ομάδα, η γνωστή 

ως «Φιλορθόδοξη Εταιρεία», στοχεύει στην άνοδο Ρώσου στον ελληνικό θρόνο.

Άλλωστε, το κατηγορητήριο αφορούσε και στον αδελφό

 του πρώτου Κυβερνήτη, Γεώργιο Καποδίστρια.

Κατόπιν της «απειλητικής επέμβασης του Μακρυγιάννη» ο Νικηταράς

 αποφυλακίζεται μετά από σχεδόν δύο χρόνια. 

Είναι όμως τυφλός -έπασχε από διαβήτη, χωρίς να το γνωρίζει, η υγεία του

 κλονίστηκε ανεπανόρθωτα κατά τη φυλάκιση- και λησμονημένος. 

Λέγεται ότι η μία του κόρη τρελάθηκε από θλίψη με τον εκτοπισμό 

και εγκλεισμό του πατέρα της. 

Ήταν γνωστό ότι στη φυλακή υπέστη 

βασανισμούς και εξευτελισμούς 

από τους δεσμοφύλακες.

Το 1843, όταν ο Όθωνας 

αναγκάζεται να δώσει σύνταγμα στην Ελλάδα, 

του απονέμεται ο βαθμός του υποστράτηγου 

μαζί με μία πενιχρή σύνταξη.

Το μοναδικό λάφυρο του από τον πόλεμο, ένα αδαμαντοστόλιστο, 

δαμασκηνό σπαθί -που συναγωνιστές του τον έπεισαν να πάρει- το είχε προσφέρει

 σε έρανο που είχε κάνει η προσωρινή κυβέρνηση της Ύδρας 

για να αρματώσει τον ελληνικό στόλο.

Ωστόσο πρέπει να δεχτώ πως πιο πολύ γενναίοι.....

Οι άνθρωποι αρέσκονται τ’ αυτιά τους να χαϊδεύουν

κι όσοι τους  λεν δυσάρεστα ούτε να τους ακούσουν.

Μα η αλήθεια πάντοτε, ευχάριστη δεν είναι

μόνο γενναίοι άνθρωποι να την ακούν αντέχουν.

Ωστόσο πρέπει να δεχτώ πως πιο πολύ γενναίοι 

είναι αυτοί που τόλμησαν δυσάρεστα να λένε

ακόμη κι όταν γνώριζαν το κόστος ότι θα ‘ταν

όχι απλά ο θάνατος μα και βασανιστήρια.

Τιμή και δόξα, ήρωες, τουλάχιστον οι άλλοι,

όλοι εμείς, με σεβασμό τις μνήμες να τιμούμε.

                                           Πάν Καρτσωνάκης