Ο Αντώνης ζει τον μύθο του.

Αντώνης

Δημήτρης Καμπουράκης

Ο Αντώνης ζει τον μύθο του. 

Ξάφνου όλοι οι προβολείς στέκονται επάνω του.

 Από την μοναξιά της συνταξιοδότησης, 

στο μεγαλείο του ρυθμιστή. 

Από την έρημο της μεταπρωθυπουργικής απραξίας,

 στους ανθισμένους κήπους των πρωτοσέλιδων 

και των τηλεοπτικών αναλύσεων. 

Από την θανατερή ησυχία ενός τηλεφώνου που δεν 

χτυπούσε, στο συνεχές ντριν-ντριν από διάφορους 

κολασμένους και εγκαταλελειμμένους της πολιτικής

 που παρακαλούν «πάρε με κι εμένα». 

Από την αδράνεια του απομονωμένου γέροντα, 

στην αδρεναλίνη του κυβερνήτη αόρατου 

υποβρυχίου που ετοιμάζεται να πατήσει το κουμπί 

για να φύγει η τορπίλη. Λίγο το χεις;

Ο Αντώνης ζει την ανανεωμένη του δόξα. 

Από απόμαχος Μεσσηνιάρχης,

 ξανά πανελλαδικός δερβέναγας. 

Από Novartiανός κατηγορούμενος του «μεγαλύτερου 

σκανδάλου από συστάσεως του ελληνικού κράτους»,

 εκλεκτός των Τσιπρικών, των αποδέλοιπων

 Συριζαίων, των Ζωη-Κωνσταντοπουλικών 

και των Βαρουφακικών. 

Από συνταξιούχο που δεν είχε δουλειά να κάνει –πλην

 ίσως την συγγραφή των απομνημονευμάτων του- σε

 πρόθυμο μεταφορέα όλων των προσδοκιών 

μιας κουτσής ελληνικής αριστεράς, που εναποθέτει

 στους «πατριωτικούς» του ώμους την δουλειά

 που αυτή στάθηκε ανίκανη να κάνει. 

Να εξοβελίσει τον Μητσοτάκη.

Ο Αντώνης ξαναζεί την θεϊκή του αποστολή.

 Να «ξανασώσει». 

Έσωσε κάποτε την ομογένεια της Βορείου Ηπείρου, 

καλώντας την όχι να μείνει εκεί που εμείς θα

 μπορούσαμε να διεκδικήσουμε, αλλά να μετοικήσει

 οριστικά στην μητροπολιτική Ελλάδα. 

Έσωσε αργότερα την χώρα από της διαπλοκή

 του γέρο-Μητσοτάκη, φέρνοντας ξανά στην εξουσία 

τον Ανδρέα. Αχ πόσο τον είχαμε λατρέψει τότε 

όλοι εμείς οι Πασόκοι τον Αντώνη. 

Στα καλά καθούμενα μας έδωσε την χώρα στο πιάτο.

 Τώρα ξανασώζει την χώρα παραδίδοντας την 

στο χάος της πολιτικής κρίσης και της ακυβερνησίας.

 Ναι, αλλά θα χει σώσει την ψυχή της παράταξης 

και θα χει πατήσει την woke ατζέντα

 στον λαιμό σαν οχιά.

Ο Αντώνης ζει την πολιτική του νεκρανάσταση.

 Δεν το απομειώνω ως προσωπική φιλοδοξία.

 Δικαιούται. 

Άλλοι συνταξιούχοι καταπολεμούν την καλπάζουσα

 γεροντική κατάθλιψη καλλιεργώντας μαρούλια 

στον κήπο τους, άλλοι σημαδεύοντας 

χώρες και πρωθυπουργούς από το παραθυράκι

 της σοφίτας τους. 

Κανένα θέμα. 

Στο τέλος-τέλος, υπό την έγκριση του σοφού λαού μας

 γίνονται (ή δεν γίνονται) όλα.

 Αν επέλθει χάος, δεν θα ναι δουλειά του Αντώνη,

 όλων μας θα ναι.

Υ.Γ. Άκουγα χθες έναν από τους εκλεκτούς του, 

τον Μαρκόπουλο εξ Ευβοίας, στην δημοσιογραφική 

ερώτηση «με ποιον θα μπορούσατε 

να συνεργαστείτε;», να απαντά με το καταπληκτικό

 «με όλους πλην εκείνου που βύθισε την χώρα 

στην διαφθορά». 

Με όλους;

 Και με τον Αλέξη άρα;

 Άντε βρε, με το καλό και τον Παπαγγελόπουλο

 στα ψηφοδέλτια σας…

ΠΗΓΗ

Ποια είναι η γνώμη σας;

Όλα τα άρθρα δεν είναι απαραίτητο

να εκφράζουν πάντοτε

 και την δική μας άποψη

αλλά τα δημοσιοποιούμε για να γίνουν     

αφορμή για έναν ευπρεπή διάλογο.   

Αυτό τουλάχιστον επιθυμούμε.

Έναν γόνιμο διάλογο, 

με επιχειρήματα όμως.