Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κορινθία. δεκαπεντασύλλαβος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κορινθία. δεκαπεντασύλλαβος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2025

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος

Είναι μια γάτα στην αυλή που έρχεται κοιμάται 
αλλά δεν έρχεται συχνά ίσως να με φοβάται
Εγώ της βάζω και τροφή, νερό να ξεδιψάει
μα δείχνει ακατάδεκτη, κρυφά μόνο θα φάει. 

Λατρεύω, ανεξάρτητη που θέλησε να μείνει 
και σπιτωμένη να μην πουν, πως ήθελε να γίνει.
Αναρωτιέμαι κι  αν ποτέ, αρσενικός μαζί της
κατάφερε ζευγάρωσε κι ανάθρεψε παιδί της.

Παπουτσωμένος θα θελα να ήμουν ένας γάτος
που ν’ αλητεύω διαρκώς και να ‘μουνα χορτάτος. 
               Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2020

Εσύ γράφεις τη μοίρα σου και όχι ο καφές σου.

O μοιρολάτρης άνθρωπος είναι παραιτημένος. 
Ηττήθηκε πριν γεννηθεί και πέθανε στη γέννα.
Εσύ γράφεις τη μοίρα σου και όχι ο καφές σου.
Γι αυτό σου λέω, στον καφέ, μην ψάχνεις τη ζωή σου.

Κι αν, όπως είπε ο ποιητής, την ζωή σου δεν μπορείς
να την κάνεις όπως θέλεις, προσπάθησε μονάχα 
πως να μην την ευτελίζεις να μην κάνεις βαρετή,
πηγαίνοντάς την δω κι εκεί, ανόητα, σαν ξένη.

Άδραξέ τη, την ζωή σου, είναι μόνο μια φορά
τόλμησε και θα πετάξεις κι ας σου κάψουν τα φτερά.
                                     Πάν Καρτσωνάκης

Κυριακή 12 Ιουλίου 2020

Όπως δεν γίνεται χωρίς, η θάλασσα, αλάτι.

Στους Έλληνες ανέκαθεν, το κράτος τους καράβι
σ όλη την γη τους πήγαινε και σύνορα δεν είχαν.
Όλες οι θάλασσες της γης Έλληνες είχαν πάντως
όπως δεν γίνεται χωρίς, η θάλασσα, αλάτι.

Το μέγα κράτος τους λοιπόν οι Έλληνες το είχαν
ανέκαθεν στην θάλασσα, ο Περικλής το είπε
κι αυτό δεν έπαψε ποτέ όποια σημαία να ‘χαν 
πάντοτε τρόπους έβρισκαν κι ως πειρατές ακόμη.

Αιώνες τώρα ευτυχώς δεν άλλαξε καθόλου
διέξοδος η θάλασσα στους Έλληνες να δίνει. 
                                      Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016

Φοβάται ο Γιάννος το θεριό και το θεριό τον Γιάννο.

Πρέπει να ψάξεις στις στοές τις σκοτεινές του νου σου
να βρεις αυτόν που κουβαλάς από γεννησιμιού σου.
Αυτός αν και Μινώταυρος πολύ καλά κρυβόταν 
γιατί εκείνος πιο πολύ από εμάς φοβόταν.

Φοβάται ο Γιάννος το θεριό και το θεριό τον Γιάννο
έτσι απλά και ο λαός λέει τα παραπάνω.
Όσους και όποιους φόβους μας μέσα μας κουβαλάμε
όσο τους αποφεύγουμε τόσο μας τυραννάνε.

Θέλει ωστόσο τεχνική κι όταν θα τους νικήσεις
να ‘χεις το μίτο για να βγεις και πίσω να γυρίσεις.
                               Καρτσωνάκης Πάν

Τετάρτη 6 Ιανουαρίου 2016

Δραπετεύω απ΄ τον κόσμο, τα άψυχα τα πράγματα.....

Δραπετεύω απ΄ τον κόσμο, τ' άψυχα τα πράγματα
σ έναν άλλον που 'ναι μόνο, όνειρα και θαύματα.
Τον καθρέφτη μη σκεπάζεις, γιατί θέλω να κρυφτώ
κι όποτε θα τον κοιτάζεις, να σου λέω σ΄ αγαπώ! 

Τον καθρέφτη μας μη σπάζεις 
γιατί είναι γρουσουζιά
την ζωή σου δεν αλλάζεις
μοναχά με μια γροθιά!

Μαύρο φόρεμα να βάζεις να δακρύζεις, δένομαι
με τα Ανθρώπινα και πάλι, τόσο που θα φαίνομαι.
Το καντήλι μην ανάβεις, μες το φως αισθάνομαι
εγκλωβίζομαι κοντά του, καίγομαι και χάνομαι!
Πάν Καρτσωνάκης
Μάρτης 1990

Τρίτη 21 Απριλίου 2015

Κι απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου!

Στα μονοπάτια του μυαλού γεννούν τα όνειρά μας
 κάνουν ταξίδια που κανείς παραμυθάς δεν είπε. 
Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια
 έχουν σε χρόνους άρρυθμους μια λογική δική τους.

Αλλόκοτες, περίπλοκες, προσωπικές πορείες
 σπάζουν φραγμούς και σύνορα με γνώμονα τ αστέρια.

 Αδυνατούν οι ποιητές να ζήσουν στην αλήθεια, 
έτσι κι αλλιώς το ξέρουνε αλήθεια δεν υπάρχει. 

Αγανακτούν και πνίγονται να σπάσουνε τους φράχτες
 κι απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου. 
Χαρτογραφούν οι ποιητές τα ίχνη τους αφήνουν
 κι αν προχωρήσουν χάνονται βυθίζονται στο μέλλον. 
Πάν Καρτσωνάκης
In the paths of the mind they born our dreams 
and make trips that no storyteller has ever said.
 Images that fail to describe the words, 
have at times of no rhythm a logic of their own. 

Strange, complex, personal roots 
break barriers and borders, leading by the stars.

 The poets are unable to live the truth, 
although they know that truth does not exist.

 Furious and eager to break the fences 
and they sing from the basement the peaks of the world. 
The poets make maps, they leave their traces
 and if they go ahead, they are lost and sunk in the future.
 Kartsonakis Pan