Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα....

Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο ποτάμι

έτσι καθώς γλυκολαλιά της δίνει το νεράκι

όταν τις νύχτες λούζονται νεράιδες τραγουδώντας

και μαγεμένοι βάτραχοι, αδίκως περιμένουν. 

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα

δίπλα στο τζάκι μοναχός χαζεύοντας ενθύμια

και πότε-πότε γράφοντας μηνύματα και στίχους

που κι όμως ξέρω τελικά  ποτέ δεν θα σου στείλω. 

Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο σκοτάδι

τις νύχτες τις αφέγγαρες που τριγυρνούν νεράιδες. 

                                  Πάν Καρτσωνάκης

Αλλά κι εγώ από παιδί άκουγα τον παππού μου.

Έχουμε χρέος στη γενιά, ο Καζαντζάκης γράφει

αλλά κι εγώ από παιδί άκουγα τον παππού μου

που έλεγε πως την γενιά οι άντρες τηνε κάνουν

γι αυτό, το χρέος σου μικρέ κι εσύ να το τιμήσεις.

Αργότερα που διάβασα πως γράφει ο Καβάφης

γενναίοι οσάκις πλούσιοι μα και φτωχοί γενναίοι.....

Ξέρω πως έχεις μπερδευτεί και μάλλον έχεις δίκιο

μα δεν μιλά ο ποιητής για πλούσιους σε χρήμα

γιατί ο πλούτος σε χρυσό, μονάχα, δεν υπάρχει.

Ο πλούτος είναι χάρισμα και το ‘χεις ή δεν το ‘χεις.

                            Πάν Καρτσωνάκης

 

Όλο το σύμπαν μέσα μας κι εμείς ούτε μια σκόνη.

Όπως πολλοί στην ομορφιά, του κόσμου, νοιώθουν δέος

να κυριεύει το μυαλό και όλο τους το σώμα

έτσι κι ο φόβος στα στοιχειά, της φύσης, πλημμυρίζει 

αντίστοιχα, τον άνθρωπο, αδύναμος μπροστά τους. 

Θεός θα νοιώσεις άνθρωπε παράλογες ελπίδες

τους φόβους σου όταν μπορείς έστω να ξεπεράσεις

κι όχι απλά ελεύθερος που ‘πε ο Καζαντζάκης

που κέρδισε και δίκαια, στο πάνθεον μια θέση.

Όλο το σύμπαν μέσα μας κι εμείς ούτε μια σκόνη.

Αυτό αν νοιώσεις μοναχά πιο άνθρωπος θα γίνεις. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη,

που δεν είναι ούτε καν ορατή.

Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου

και μέσα στα όνειρά σου.

Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται

και να πεθαίνει συνεχώς.

http://kartson.blogspot.com/2012/07/blog-post_3512.html

Ερωτευμένος φούσκωνα μαζί σου σαν μιλούσα.

Όταν σε πρωτογνώρισα με ρώτησες θυμάμαι,

απ’ τον Σεπτέμβρη που θα ‘ρθει ποια τάξη θα πηγαίνω

κι εγώ σου είπα ψέματα φιγούρα για να κάνω

με ύφος όλο σιγουριά πως έχω τελειώσει.

Ερωτευμένος φούσκωνα μαζί σου σαν μιλούσα

να με ζηλεύουν μ’ άρεσε οι φίλοι μου για σένα

κι είναι αλήθεια έμοιαζα αρσενικό παγώνι

όπως μου έλεγες συχνά, εσύ, να με πειράξεις. 

Εντέλει κι όπως γίνεται, πολύ συχνά, Σεπτέμβρη

μες τον χειμώνα έσβησε κι ο έρωτας εκείνος. 

          Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Αφιερωμένο στην Χριστίνα

Έναν ξαφνικό σφοδρό μου έρωτα 

καλοκαίρι στο Λουτράκι το 1968

Ο πόλεμος ήταν ζωή επιλογή δεν είχαν.

Έχτιζαν σπίτια στα βουνά πάντα κοντά σε βρύσες

μποστάνια είχαν στις πλαγιές με πέτρινες πεζούλες

και στον γιαλό κατέβαιναν λίγους μονάχα μήνες

να σπείρουν στάρι κι όσπρια να βγάλουν τον χειμώνα.

Είχαν ωστόσο πάντοτε των πειρατών τον φόβο

και γενικά από ληστές π' αρπάζανε το βιός τους 

αλλά και κάποιους αιχμαλώτιζαν για να ζητήσουν λύτρα.

Γι αυτούς τους λόγους τ’ άρματα τα είχαν προσκεφάλι.

Ο πόλεμος ήταν ζωή, επιλογή δεν είχαν,

οι πρόγονοί μου κάποτε, γι αυτό κι εγώ υπάρχω. 

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Έχουμε χρέος στους νεκρούς και στις γενιές που θα ‘λθουν

Ανάσες, γέλια και λυγμοί αλλά και μοιρολόγια

τραγούδια γάμου και χαράς από τα χρόνια κείνα

λέξεις και σκέψεις,  μυστικά πολύ καλά φυλάνε

τα μάρμαρα π’ αμίλητα στέκουν και μας κοιτάζουν…

Αλλά κι οι πέτρες που έχτιζαν τα σπίτια τους, τα τείχη.

Επίσης τα πολύχρωμα λουλούδια που αιώνες

επίμονα και συνεχώς φυτρώνουν  και στολίζουν

όπως και ζούδια που σ’ αυτή την ίδια γη υπάρχουν

μιαν αίσθηση σαν άνεμος και μυρωδιές μας φέρνουν

σαν το τραγούδι των πουλιών κι ο ήχος των κυμάτων.

Ολόγυρα τα βήματα μονάχα τους μας πάνε 

να βλέπουμε ερείπια που έχουν κλειδωμένα 

τις ιστορίες τις παλιές, αν ξέρεις να διαβάζεις.

Αυτά μόνο την γλίτωσαν δεν έγιναν ασβέστης

ούτε τα καταχώνιασαν σ ανήλιαγα υπόγεια

σε συλλογές ιδιωτών κρυφά από τον κόσμο

να μην μπορούν σαν μάρτυρες να πουν  τι κουβαλάνε

σαν κύτταρα  όταν ξυπνούν, σαν σπόροι που φυτρώνουν.

Έχουμε χρέος στους νεκρούς και στις γενιές που θα ‘λθουν 

στον τόπο που μας γέννησε σε μας τους κληρονόμους

ελεύθεροι, σαν άνθρωποι, αν θέλουμε να ζούμε.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Ελεύθεροι, σαν άνθρωποι, αν θέλουμε να ζούμε........

Ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια.....κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν.

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες

         των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών

  που  από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει 

      κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων

               κάτι χρόνια να αναγγείλουν, 

                 ο επισκέπτης αν θα ψάξει 

           με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη 

                       και είναι τυχερός, 

                          θα ανακαλύψει 

          ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια

          κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν. 

                              Είναι κάτι πέτρες 

που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά έχουνε γίνει

                   από χιλιάδες δάκρυα χαράς

                         μα πιότερο της λύπης

             κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.

                        Τις έχουν σχηματίσει 

             τόσα λόγια, υποσχέσεις και φιλιά 

                    αναχωρήσεων κι αφίξεων 

                   απολιθώματα αναστεναγμών 

                      και προπαντός ιζήματα

        ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής. 

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Στους ανοιχτούς ορίζοντες το βλέμμα σου πετάει......

Στους ανοιχτούς ορίζοντες το βλέμμα σου πετάει

σαν το πουλί που λεύτερο απ’ το κλουβί ξεφεύγει

στην όποια σου «δραπέτευση» απ το κλουβί της πόλης

σαν γιατρικό ‘ναι βάλσαμο, για το μυαλό, το νιώθεις. 

Τους ανοιχτούς ορίζοντες οσάκις αντικρίζουν

οι άνθρωποι των πόλεων αισθάνονται περίπου

σαν μαθητές στο σχόλασμα που διακοπές αρχίζουν

σαν τον φαντάρο, άδεια που του ‘δωσαν και φεύγει. 

Τους ανοιχτούς ορίζοντες λατρεύει το μυαλό μας

γιατί μονάχα λεύτερο ανθίζει και θεριεύει. 

                               Πάν Καρτσωνάκης

Oι όρκοι, γύρω φώτιζαν σαν τις πυγολαμπίδες.

Τους όρκους μας τους άκουσε μονάχα το φεγγάρι 

τα σύννεφα  το έκρυψαν δεν είδε την συνέχεια

κι όταν μετά, ο άνεμος τα έδιωξε, μονάχα

οι όρκοι, γύρω φώτιζαν σαν τις πυγολαμπίδες.

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Είναι θεριό μα και μπορεί, σχεδόν θεός να γίνει.

Τι ‘ναι θεός, τι άνθρωπος, ύπαρξη και ιδέα;

Είναι μηδέν και άπειρο, το νόημα του κόσμου;

Ποιο σε τυφλώνει πιο πολύ και τίποτα δεν βλέπεις;

Είναι το φως το δυνατό ή το σκοτάδι μήπως;

Αυτοί που πλάθουν όνειρα κοιτάζοντας το μέλλον

νοιώθουν καλύτερα εκτός κι όχι εντός πορείας.

Πάντοτε ζουν ασύμβατα ισορροπούν στην κόχη 

στα σύνορα παρθενικών, της σκέψης, ταξιδιών τους.

Είναι θεριό, ο άνθρωπος, ή μήπως και τα δύο;

Είναι θεριό μα και μπορεί, σχεδόν θεός να γίνει.

                                   Πάν Καρτσωνάκης  

Το θέμα είναι αν κι εσείς «βολεύεστε» με τούτο.

Σταγόνα στον ωκεανό ξεχωριστή ωστόσο

απ’ την στιγμή της γέννησης  έως τον θάνατό μας

κι ύστερα πάλι ξεκινά αρχίζει νέος κύκλος.

έτσι μας λένε, πως απλά αλλάζουμε το σώμα.

Αυτοί πιστεύουν, την ψυχή που μέσα μας υπάρχει,

αθάνατη και δεν μπορεί να χάνεται για πάντα

και συμφωνούν πάνω σ’ αυτό αμέτρητες θρησκείες 

με κάποιες όμως διαφορές μα στην ουσία ίδιες. 

Το θέμα είναι αν κι εσείς «βολεύεστε» με τούτο 

παρηγοριά αν βρίσκετε σ’ αυτή την θεωρία. 

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Ελεύθεροι, σαν άνθρωποι, αν θέλουμε να ζούμε.

Ανάσες, γέλια και λυγμοί αλλά και μοιρολόγια

τραγούδια γάμου και χαράς από τα χρόνια κείνα

λέξεις και σκέψεις,  μυστικά πολύ καλά φυλάνε

τα μάρμαρα π’ αμίλητα στέκουν και μας κοιτάζουν…

Αλλά κι οι πέτρες που έχτιζαν τα σπίτια τους, τα τείχη.

Επίσης τα πολύχρωμα λουλούδια που αιώνες

επίμονα και συνεχώς φυτρώνουν  και στολίζουν

όπως και ζούδια που σ’ αυτή την ίδια γη υπάρχουν

μιαν αίσθηση σαν άνεμος και μυρωδιές μας φέρνουν

σαν το τραγούδι των πουλιών κι ο ήχος των κυμάτων.

Ολόγυρα τα βήματα μονάχα τους μας πάνε 

να βλέπουμε ερείπια που έχουν κλειδωμένα 

τις ιστορίες τις παλιές, αν ξέρεις να διαβάζεις.

Αυτά μόνο την γλίτωσαν δεν έγιναν ασβέστης

ούτε τα καταχώνιασαν σ ανήλιαγα υπόγεια

σε συλλογές ιδιωτών κρυφά από τον κόσμο

να μην μπορούν σαν μάρτυρες να πουν  τι κουβαλάνε

σαν κύτταρα  όταν ξυπνούν, σαν σπόροι που φυτρώνουν.

Έχουμε χρέος στους νεκρούς και στις γενιές που θα ‘λθουν 

στον τόπο που μας γέννησε σε μας τους κληρονόμους

ελεύθεροι, σαν άνθρωποι, αν θέλουμε να ζούμε.

                                           Πάν Καρτσωνάκης

Καλό μας ξημέρωμα. Κάτι αλλάζει μέσα τους, κάποιους τους συνεπαίρνει.

Η ομορφιά που διαρκεί την ώρα που η μέρα

για κάποια δευτερόλεπτα στη δύση ξεψυχώντας

με λιγοστό φωτίζοντας τη φύση ένα γύρω

τα σύννεφα στον ουρανό της θάλασσας το κύμα.

Είναι στιγμές που μαγικά, οι άνθρωποι τις νοιώθουν.

Κάτι αλλάζει μέσα τους, κάποιους τους συνεπαίρνει

τους κάνει λίγο ποιητές και σαν ερωτευμένους

και τους βυθίζει σ’ έκσταση ή τους απογειώνει.

Ηλιοβασίλεμα, θεοί, σε «ζωγραφίζουν» μόνο

που σαν κρασί γλυκόπιοτο μεθούν όταν σε πίνουν.

                                              Καρτσωνάκης Πάν

Καληνύχτα από την παραλία μας..."βάλσαμο μέσα στην αγκαλιά σου".

Σαν μέλισσα που ο ανθός την μαγνητίζει πάντα

ασκείς σε μένα μαγική επιρροή και νοιώθω 

το χάδι σου σαν βάλσαμο μέσα στην αγκαλιά σου

και άρωμα ο άνεμος μου φέρνει με τραγούδια.

Τον έρωτά σου θάλασσα πολλοί έχουν υμνήσει

και προπαντός οι άνθρωποι που δέθηκαν μαζί σου

λόγω του επαγγέλματος ή έζησαν κοντά σου

και βύζαξαν το γάλα σου, παίξαν στις αμμουδιές σου.

Στην αγκαλιά σου θάλασσα βυθίζομαι και ξέρω

πως το αλάτι γιατρικό για κάθε πόνο είναι.

                                Πάν Καρτσωνάκης 

Υ.Γ: «Η θεραπεία για όλα είναι το αλμυρό νερό:

           ιδρώτας, δάκρυα, θάλασσα» 

Κόρινθος: Μια καληνύχτα, 3 φωτογραφίες και λίγους στίχους.

Η σιωπή, πάντα χρυσός πως είναι, κάποιοι λένε.

Στο πάντα έχω ένσταση και δεν θα συμφωνήσω.

Πιστεύω πως οι άνθρωποι που έχουν νου και γλώσσα

πρέπει να διαλέγονται και όχι να σωπαίνουν.

Εμείς, οι Έλληνες, λαός του διαλόγου πάντα.

Γι αυτό εδώ γεννήθηκε και η Δημοκρατία.

«Τις αγορεύειν βούλεται», στην αγορά, δε λέγαν;

Του διαλόγου γέννημα και η φιλοσοφία.

Διαλογίζομαι λοιπόν σαφώς δεν είναι ίδιο

με το συνδιαλέγομαι που γράφω παραπάνω.

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Τρόπους πολλούς μετέρχονται μα ένας κορυφαίος.

Ότι μηνύματα θαρρώ στέλνουν τα γεγονότα 

ο κάθε άνθρωπος αλλιώς και θα τα ερμηνεύει.

Έτσι γινόταν πάντοτε απ’ την αρχή του κόσμου

γι’ αυτό δημιουργήθηκε κι αυτή η επιστήμη.

Λόγω του ότι ήθελαν και να επηρεάσουν

την γνώμη που ‘χαν οι πολλοί, για να τους κατευθύνουν

σκαρφίστηκαν σιγά-σιγά τους τρόπους προπαγάνδας

που εξουσίες χάριζε σε μια μειοψηφία.

Τρόπους πολλούς μετέρχονται μα ένας κορυφαίος

η μέθοδος, με την μισή να λέγεται αλήθεια. 

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Μια καληνύχτα με λίγους στίχους και δυο φωτογραφίες από την Κόρινθο.

Να ταξιδεύει το μυαλό να κολυμπά στο χρώμα 

που ξεχειλίζει και σκορπά ο ήλιος όταν δύει

κι εγώ για πάντα έκθαμβος κάθε φορά που βλέπω

ηλιοβασίλεμα, το ζω σαν θαύμα, παραμύθι.

Δεν πρόκειται να βαρεθώ, αυτό δεν θα αλλάξει

όσο υπάρχω και θα ζω θα τα φωτογραφίζω

και ειδικά που τώρα πια σ’ αυτήν την ηλικία

μπορώ να νιώσω πιο βαθιά την ομορφιά της φύσης.

Είναι τυχαίο που θεός, ο ήλιος, λατρευόταν

αλλά και πάντα γιατρικό, τον ήλιο, θεωρούσαν.

                                 Πάν Καρτσωνάκης  

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια.

Μου θύμιζαν τη θάλασσα θυμάμαι τα φιλιά σου

κι όχι για την αλμύρα τους μα για την τρικυμία

κάθε φορά το ένοιωθα  κοβόταν η ανάσα 

και βούλιαζα, πνιγόμουνα κι ήθελα να με σώσεις.

Όσα φιλιά κι αν μου ‘δωσες κι αν σώθηκα εντέλει

ήταν γιατί αρπάχτηκα σε κάποιο σου κατάρτι

και τώρα μένω ναυαγός σε άξενο νησάκι 

μονάχος δίχως συντροφιά εκτός απ’ την ελπίδα.

Μηνύματα στη θάλασσα πετάω σε μπουκάλια

και πλοία βλέποντας φωτιές ανάβω να με δούνε. 

                            Καρτσωνάκης Πάν

Μα σκοτεινά τα «μυστικά» ακόμη παραμένουν.

Αιώνες τώρα προσπαθούν, 

οι άνθρωποι, 

να λύσουν γρίφους που δήθεν άλυτοι,

 ακόμη παραμένουν

Για μυστικά νοήματα μιλάνε, 

συμβουλεύουν

μας εξηγούν για σύμβολα 

που «κρύβουν» θεωρίες,

συνωμοσίες και προοπτικές 

που μυστικές παρέες, εταιρείες 

κάποιοι κακοί και ερπετά

 «υπόγεια και χθόνια»

 σχεδίαζαν 

αιώνες πριν το τώρα. 

Ειδήμονες αναλυτές,

φιλόσοφοι και στοχαστές

επίμονα ερίζουν

και προσπαθούν την ανθρωπότητα 

να σώσουν πριν «το τέλος».

Τόμους βιβλία γράφουνε 

ίσως γραφτούν και άλλα

για εφτασφράγιστα κρυφά

του κόσμου μας μυστήρια.

«Αποκαλύψεις» όλοι τους 

οι συγγραφείς πουλάνε

και οπαδούς της αποκτά

η κάθε θεωρία . . . .

. . . . μα σκοτεινά τα «μυστικά»

ακόμη παραμένουν.

Πάν Καρτσωνάκης

Αυτά στον νου σου έρχονται και νιώθεις θυμηδία.

Στα όνειρα που έκανες παιδάκι και ποθούσες 

να καταφέρεις κάποτε, όταν θα μεγαλώσεις

να γίνεις μέγας και τρανός όλοι να σε θαυμάζουν

γιατί θα είσαι χρήσιμος σ’ όσους έχουν ανάγκη.

Τα πρότυπά σου ήρωες, ο σούπερμαν, ο μπάτμαν

και κάποιοι που ‘ταν Έλληνες, ο Γιώργος ο Θαλάσσης.

Μα τώρα που μεγάλωσες σ’ αυτήν την ηλικία

αυτά στον νου σου έρχονται και νιώθεις θυμηδία.

Αυτοί που ‘χουν τους ήρωες την πιο πολύ ανάγκη

είναι για να ταυτίζονται στην μίζερη ζωή τους.

                                     Πάν Καρτσωνάκης