Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νέων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νέων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020

Πάει, πέρασε και αυτό το καλοκαίρι του 2020 που ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Πάει, πέρασε και αυτό το καλοκαίρι του 2020
 που ήταν σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Τώρα, στα μέσα του φθινοπώρου, βολοδέρνω από το δωμάτιό μου 
στο μοναδικό καφέ που παραμένει ανοικτό ακόμη
αλλά με τις περισσότερες καρέκλες στοιβαγμένες 
και τα πορτοπαράθυρα κλειστά στον άνεμο. 
Μοιάζω κι εγώ με  κάποιους περίεργους τουρίστες του Οκτώβρη.
Στο χωριό τώρα έχουν άλλες δουλειές, οι άνθρωποι.
Βάζουν κρασί ή μαζεύουν ελιές, κόβουν ξύλα για τον χειμώνα.
Ένα αδέσποτο ξέμεινε στην παραλία να τριγυρνά ψάχνοντας 
για το αγαπημένο του αφεντικό
 που το φρόντιζε και μάλλον το εγκατέλειψε.
Κάποιοι αργόσχολοι συνταξιούχοι μάλλον 
τσακώνονται στο διπλανό μου τραπέζι για τα κόμματα
 ή για το ποδόσφαιρο ή τέλος πάντων για κάποιο άλλο θέμα 
έτσι απλώς σε κουβέντα να βρίσκονται.
Ήθελα να σου γράψω ότι μου λείπεις 
και προσπάθησα να το αποφύγω
αλλά τελικά δεν τα κατάφερα.
Όπως και να έχει πάντως μπορεί να σε σκέφτομαι
αλλά δεν θα σου στείλω τούτο το γραφτό μου
παρά μόνο θα το δημοσιοποιήσω και αν το δεις.....το είδες.
Υ.Γ: Τελικά, σκέφτομαι πως για να μπορείς να θάψεις κάτι, 
έστω και τις αναμνήσεις σου, θα πρέπει να είσαι σίγουρος
πρώτα-πρώτα,  πως δεν είναι ζωντανές ακόμη.
Φθινόπωρο του 2020 από την παραλία «του χωριού μας»
                                           Πάν Καρτσωνάκης                           

Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2020

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν....

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει
ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν.
Τώρα μπορεί φθινόπωρο σε λίγο κι ο χειμώνας
μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.

Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν
Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν 
σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι
σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα.

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν
σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν. 
                                                   Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2020

Κόρινθος: Στα μέσα του φθινοπώρου πλέον και μάλλον έχει πάει αλλού μήπως και βρει την τύχη του.

Η μυρωδιά της πρώτης φθινοπωρινής βροχής 
πάνω στα ξερά χόρτα.
Η φουρτουνιασμένη θάλασσα.
Τα σύννεφα που τρέχουν αλαφιασμένα
 να κρυφτούν από τον άνεμο που τα κυνηγά λυσσαλέα.
Οι φωνές των γλάρων που έπαψαν εδώ και ώρα.
Τα χελιδόνια έχουν ήδη φύγει.
Ένα γατί που νιαούριζε, εδώ και ώρα,  πεινασμένο
μάλλον έχει πάει αλλού μήπως και βρει την τύχη του. 
Το τηλέφωνό μου δεν λέει να χτυπήσει ακόμη.
Ο καφές έχει κρυώσει πλέον και δεν πίνεται.
Σταμάτησα εδώ και ώρα αυτό που έγραφα 
κι άρχισα να γράφω απλά σκόρπιες σκέψεις μου.
Σκέφτομαι το παρελθόν και μπερδεύομαι.
Σκέφτομαι το μέλλον και μπερδεύομαι.
Προσπαθώ να δω κατάματα και να νιώσω το τώρα
αλλά και πάλι χάνω τον προσανατολισμό μου,
μπερδεύομαι με τόσα πολλά που συμβαίνουν ταυτόχρονα
ολόγυρά μου και ναι σε λίγο θα βγει ένα υπέροχο φεγγάρι.
Ναι, όλα αυτά θα υπάρχουν και θα συμβαίνουν 
και μόνο εμείς δεν θα υπάρχουμε. 
Όλα όσα υπάρχουν γύρω μας δεν μας έχουν ανάγκη.
                                                Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ: Κι απόψε, η σελήνη, θα είναι πανέμορφη.

Δευτέρα 31 Αυγούστου 2020

.........το μηδέν και τ’ άπειρο, αιώνια μαλώνουν.

Πάνω στην άμμο έγραψα και το ‘σβησε το κύμα
το όνομά της, μια καρδιά και το δικό μου δίπλα.
Μόνο το βέλος έλειπε σκέφτηκα πριν το βάλω
αν όντως είναι μια πληγή, ο έρωτας ή όχι.

Έφτιαξα κάστρο και ψηλά κάρφωσα μια σημαία
ολόλευκη, ναι σαν κι αυτήν ανακωχή που κάνουν.
Αυτό το φωτογράφισα στο messenger στο στέλνω
να δεις ότι το χιούμορ μου δεν το ‘χασα ακόμη. 

Είναι αλήθεια, άρχισα σαν μυρωδιά να νοιώθω
πως το μηδέν και τ’ άπειρο, αιώνια μαλώνουν. 
                                     Πάν Καρτσωνάκης


 

Τρίτη 7 Ιουλίου 2020

Ερωτευμένος φούσκωνα μαζί σου σαν μιλούσα.

Όταν σε πρωτογνώρισα με ρώτησες θυμάμαι,
απ’ τον Σεπτέμβρη που θα ‘ρθει ποια τάξη θα πηγαίνω
κι εγώ σου είπα ψέματα φιγούρα για να κάνω
με ύφος όλο σιγουριά πως έχω τελειώσει.

Ερωτευμένος φούσκωνα μαζί σου σαν μιλούσα
να με ζηλεύουν μ’ άρεσε οι φίλοι μου για σένα
κι είναι αλήθεια έμοιαζα αρσενικό παγώνι
όπως μου έλεγες συχνά, εσύ, να με πειράξεις. 

Εντέλει κι όπως γίνεται, πολύ συχνά, Σεπτέμβρη
μες τον χειμώνα έσβησε κι ο έρωτας εκείνος. 
          Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ: Αφιερωμένο στην Χριστίνα
Έναν ξαφνικό σφοδρό μου έρωτα 
καλοκαίρι στο Λουτράκι το 1968

Πέμπτη 27 Ιουλίου 2017

To travel to unknown ports, cities...Να ταξιδέψω σ’ άγνωστα λιμάνια, πολιτείες.

Να ταξιδέψω σ’ άγνωστα λιμάνια, πολιτείες
σε χώρες που ‘ναι δύσκολο να βρεις μέσα στον χάρτη
να περπατήσω δύσβατα αρχαία μονοπάτια
που ορειβάτες περπατούν και κάποιοι κτηνοτρόφοι.

Να ταξιδέψω θα ‘θελα μα δυστυχώς θα μείνει
επιθυμία κι όνειρο από παιδί που είχα.
Των οριζόντων την γραμμή δεν θα τη διασχίσω
όπως ο Κόλιας έγραψε, ο ποιητής, σε στίχο.

Μα κι αν ταξίδια όνειρα έμειναν στο μυαλό μου
ακόμη την Ιθάκη μου ψάχνω να προσεγγίσω.
                                 Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ: Το 2010 συμπληρώθηκαν 100 χρόνια
           από τη γέννηση του Νίκου Καββαδία (Κόλια)
To travel to unknown ports, cities, 
countries that are difficult to find on the map, 
to walk through rough ancient paths,
 where hikers walk along with some breeders.

I wanted to travel but unfortunately it will remain 
a wish and dream from childhood. 
I will not cross the horizon 
as Kolias the poet wrote. 

But even if I traveled in my dreams 
they will remain in my mind
 as I long to find my Ithaca.
              Kartsonakis Pan 
Translation from Greek to English by Sophia Koustas

Παρασκευή 21 Ιουλίου 2017

Να κυβερνούν και τους πολλούς κάποιες μειοψηφίες.

Σκέψεις γεννάει το μυαλό από τα δεδομένα
που προσλαμβάνει συνεχώς απ’ όλες τις αισθήσεις
κι ανάλογα, συνδυασμούς που κάνει ο καθένας,
διαμορφώνει άποψη και κοσμοθεωρία.

Αυτός ο λόγος βασικά πλάθει τους χαρακτήρες 
του καθενός ξεχωριστά και μας διαχωρίζει. 
Μπαίνει βεβαίως σε αυτά και κάπου το συμφέρον
και φυσικά κληρονομιά που ‘χουν τα κύτταρά μας.

Σ’ αυτά κυρίως ακουμπούν και φτιάχνουν τα πιστεύω
να κυβερνούν και τους πολλούς κάποιες μειοψηφίες.
                                Κάρτσωνάκης Πάν 

Δευτέρα 20 Μαρτίου 2017

Ας υποδεχτούμε σήμερα την Άνοιξη που μπαίνει με 4 φωτογραφίες κι ένα ποίημα.

Προ των πυλών η άνοιξη κι ανάσταση θα γίνει
ξυπνά και πάλι η ζωή ολόγυρα στη φύση.
Οι Έλληνες την ταύτιζαν και με την Περσεφόνη
που κάθε χρόνο γύριζε στον κόσμο, στους ανθρώπους
αφήνοντας τον Πλούτωνα και τους νεκρούς του Άδη
στη μάνα της τη Δήμητρα κι ανθοφορούσε ο  κόσμος.

Γαλήνευε η Δήμητρα της γλύκαινε ο πόνος
άνθιζε το χαμόγελο στα χείλη της και πάλι
γέμιζε ο τόπος μουσικές ακούγονταν ολούθε
γλεντούσε ο κόσμος με χορούς κι έστηνε πανηγύρια.

Την αγαπώ την άνοιξη και αγαπώ και σένα
γιατί σαν άνοιξη κι εσύ ανάστησες και μένα. 
Πάν Καρτσωνάκης
Μπαίνει σήμερα η Άνοιξη!
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, η 'Ανοιξη μικραίνει 
στο βόρειο ημισφαίριο και ό,τι χάνει, 
το κερδίζει σε διάρκεια το καλοκαίρι.

Ο χειμώνας πέρασε, το κρύο αποτελεί παρελθόν
και από το μεσημέρι της Δευτέρας και συγκεκριμένα 
στις 12:29 ώρα Ελλάδας μπαίνει επίσημα η Άνοιξη.

Τη Δευτέρα ο Ήλιος θα λάμπει κάθετα πάνω από τον Ισημερινό της Γης
 και η διάρκεια της μέρας και της νύχτας θα είναι περίπου ίδια. 
Μετά τις 20 Μαρτίου, στο βόρειο ημισφαίριο (και στην Ελλάδα) η μέρα 
θα μεγαλώνει συνεχώς σε βάρος της νύχτας έως το θερινό ηλιοστάσιο, 
ενώ το αντίστροφο θα συμβεί στο νότιο ημισφαίριο.

Οι ισημερίες -η εαρινή και η φθινοπωρινή- καθορίζουν την έναρξη της άνοιξης
 και του φθινοπώρου, ενώ τα ηλιοστάσια -το θερινό και το χειμερινό- προσδιορίζουν 
την έναρξη του καλοκαιριού και του χειμώνα αντίστοιχα.
 Η άνοιξη δεν έχει σταθερή ημερομηνία έναρξης και η πρώτη μέρα της ποικίλει 
ανάμεσα στις 19, στις 20 και στις 21 Μαρτίου, ανάλογα με το έτος.

Για μια ακόμη χρονιά φέτος θα συνεχιστεί η ανεπαίσθητη συρρίκνωση 
της διάρκειας της 'Άνοιξης, η οποία θα είναι πιο σύντομη κατά σχεδόν
 ένα λεπτό της ώρας σε σχέση με πέρυσι.
 Εδώ και χιλιάδες χρόνια, η 'Άνοιξη μικραίνει στο βόρειο ημισφαίριο 
και ό,τι χάνει, το κερδίζει σε διάρκεια το καλοκαίρι.


Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2016

Mες την δοκιμασία τους μπορεί και να κερδίσουν........

Όποιος θερίζει θύελλες το να ‘σπειρε ανέμους
δεν είναι πάντα σίγουρο κι ας λέει ο λαός μας.
Πολλές φορές η συμφορά έρχεται και σ’ ανθρώπους
που δίκαιοι και αγαθοί ευεργεσίες κάνουν.

Τους δοκιμάζει ο θεός κάποιοι πιστεύουν κι ότι
μες την δοκιμασία τους μπορεί και να κερδίσουν
μια θέση στον Παράδεισο αιώνια γαλήνη
με τους αγγέλους συντροφιά και πιθανόν ν’ αγιάσουν.

Μια ένσταση μόνο εγώ, ο άνθρωπος, θα κάνω
γι’ αυτούς τους τρόπους που θεός επέλεξε γι’ ανθρώπους.
                                           Καρτσωνάκης Πάν

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2016

Εκεί, στην Ολυμπία, είχαν τιμή οι Έλληνες μόνο να συμμετέχουν.

Ανέκαθεν οι Έλληνες παρά τις διαφορές τους
είχαν κοινή συνείδηση πως βάρβαροι δεν ήταν.
Μπορεί σαν κράτη πόλεων συχνά εχθροί να ήσαν
με πόλεμο η καθεμιά ηγέτιδα να γίνει.

Είχαν γιορτές όμως κοινές θεούς επίσης ίδιους.
Πολιτισμό, τη γλώσσα τους, τα ήθη τους στον κόσμο
μαζί τους τα μετέφεραν όπου κι αν κτίσαν πόλεις
όχι μονάχα μια και δυο πολλές οι αποικίες.

Στην πιο μεγάλη τους γιορτή εκεί στην Ολυμπία
είχαν τιμή οι Έλληνες μόνο να συμμετέχουν.
                                        Πάν Καρτσωνάκης
Οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν μία σειρά αθλητικών αγώνων μεταξύ εκπροσώπων
 των πόλεων-κρατών και ένας από τους πανελλήνιους αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα. 
Oι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν η πιο σημαντική διοργάνωση της αρχαίας Ελλάδας
 και διεξάγονταν στην Αρχαία Ολυμπία κάθε τέσσερα χρόνια, από το 776 π.Χ.. 
Στα Ολύμπια έπαιρναν μέρος αθλητές από όλη την Ελλάδα
 (και αργότερα από άλλα μέρη) και σταδιακά απέκτησαν ιδιαίτερη αίγλη. 
Η διοργάνωσή τους γινόταν μέχρι το 393 
όταν ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος
απαγόρευσε την διεξαγωγή τους.
Στην ιστορική εποχή οι Ολυμπιακοί αγώνες διεξάγονταν
 μετά το θερινό ηλιοστάσιο κάθε τέσσερα χρόνια. 
Η τετραετία αυτή ονομαζόταν «πενθετηρίς» 
επειδή οι αρχαίοι συμπεριλάμβαναν και τα δύο έτη της διοργάνωσης, 
που σημάδευαν την αρχή και το τέλος της περιόδου. 
Οι πενθετηρίες ονομάζονταν με τον αύξοντα αριθμό της εκάστοτε Ολυμπιάδας 
και χρησίμευαν ως χρονική αναφορά.
 Ο πρώτος καταγραμμένος εορτασμός των Ολυμπιακών Αγώνων στην αρχαιότητα
 ήταν στην Ολυμπία, το 776 π.Χ., δηλαδή η πρώτη πενθετηρία ξεκινά 
το καλοκαίρι του 775 π.Χ., σύμφωνα με το σημερινό ημερολόγιο.

Είναι σχεδόν σίγουρο ότι αυτή δεν ήταν και η πρώτη φορά που γίνονταν οι Αγώνες. 
Τότε οι Αγώνες ήταν μόνο τοπικοί και διεξαγόταν μόνο ένα αγώνισμα, 
η κούρσα του σταδίου. 
Ο Παυσανίας μνημονεύει τους κατοίκους της Ήλιδας, οι οποίοι
 από τα πανάρχαια χρόνια είχαν κτίσει ναό προς τιμή του Κρόνου. 
Όταν γεννήθηκε ο Δίας, οι Ιδαίοι Δάκτυλοι ήρθαν από την Κρήτη στην Ήλιδα
 και έκαναν αγώνα δρόμου για να διασκεδάσει λίγο ο βρεφικός Δίας. 
Ο μεγαλύτερος από αυτούς, ο Ηρακλής (όχι ο συνώνυμος ήρωας), 
έβαλε τους άλλους αδερφούς του, τον Παιωναίο, τον Επιμήδη, τον Ιάσιο
 και τον Ίδα να τρέξουν, και μετά τη λήξη των αγώνων, ο Ιδαίος Ηρακλής 
στεφάνωσε τους νικητές με κλαδί άγριας ελιάς, ένα δέντρο που είχε φέρει
 από την χώρα των Υπερβορείων. 
Ο αγώνας αυτός θεωρείται έτι είναι η μυθική παράδοση των Ολυμπιακών αγώνων 
και χρονολογείται στα τέλη της 2ης χιλιετίας π.Χ.

Σύμφωνα με τον ίδιο μύθο, ο Ιδαίος Ηρακλής 
ήταν εκείνος που έδωσε το όνομα Ολύμπια στους αγώνες αυτούς. 
Σύμφωνα με έναν άλλο μύθο, στην τοποθεσία αυτή πάλεψε
 ο ίδιος ο Δίας με τον Κρόνο για την εξουσία της Γης, ενώ ένας τρίτος μύθος
 συμπληρώνει ότι μετά την μάχη αυτή, διεξάχθηκαν οι πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες
 προς τιμήν και εορτασμό της έκβασης της μάχης και της νίκης του Ολύμπιου Δία. 
Στους αγώνες αυτούς πήραν μέρος οι Ολύμπιοι θεοί,
 και μάλιστα ο Απόλλων νίκησε τον Ερμή και τον Άρη στο τρέξιμο 
και την πυγμαχία αντίστοιχα. 
Αυτά σύμφωνα με τον Παυσανία.

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016

Έτσι φαντάζουν πάντοτε τα παιδικά μας χρόνια.

Μικρά παιδιά σαν παίζαμε στις λάσπες, στις αλάνες
πολλές φορές ματώναμε και σχίζαμε τα ρούχα
οπότε στην επιστροφή τρώγαμε και κατσάδα
τόσο γιατί ματώσαμε αλλά και για τα ρούχα.

Ποδόσφαιρο σε δίτερμα με στοίχημα δεκάρες
κι αργότερα δεκάρικα ή και γλυκά ακόμα.

Υπήρχαν όμως βέβαια κι άλλα πολλά παιχνίδια
ακόμη κι όταν νύχτωνε και κάτω απ τις λάμπες
απ τις κολόνες της ΔΕΗ αν δεν τις είχαν σπάσει
με τη σφεντόνα τους παιδιά που βάζανε σημάδι.

Νοσταλγικά θυμήθηκα τα όμορφα τα χρόνια.
Έτσι φαντάζουν πάντοτε τα παιδικά μας χρόνια.
                                              Πάν Καρτσωνάκης
Υ.Γ: Δηλαδή, έτσι συνήθως φαντάζουν
 στους περισσότερους από εμάς.

Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2016

....για να ξορκίζεις το κακό να μη σε καταβάλει.

Να τραγουδάς αν το μπορείς τη θλίψη σου να διώχνεις
για να ξορκίζεις το κακό να μη σε καταβάλει.
Την ατυχία να γλεντάς στη σκέψη μόνον ότι
τα πράγματα χειρότερα μπορεί και να ‘ταν ίσως.

Σκέψου μονάχα τη ζωή που κάθε μέρα φεύγει
πως όλα είναι μάταια σαν σύννεφα που φεύγουν.
Κι όσοι προσπάθησαν εδώ κι έγιναν σπουδαίοι
με πλούτο που συγκέντρωναν, είχαν το ίδιο τέλος.

Ο χρόνος φεύγει σαν νερό σε ποταμό μεγάλο
που δείχνει να ‘ναι στάσιμο μα συνεχώς κυλάει.
                                  Πάν Καρτσωνάκης

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2015

Μα φυσικά δεν είναι άνεμος αυτός που μπαίνει σπίτι να κρυφτεί.

Δεν είναι άνεμος αυτός,
που τραγουδά στη στέγη 
και με σταγόνες τις βροχής,
στο τζάμι μου δακρύζει 

ούτε αυτός που μου χτυπά, 
την πόρτα όλη νύχτα 
και με το δέντρο στην αυλή,
γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, 
που τρίζει τα παντζούρια,
βαδίζει στον διάδρομο 
και μου ‘σπασε τη γλάστρα;

Είναι ο άνεμος αυτός 
που ψιθυρίζει λόγια, 
σφυρίζει μία μουσική
που είναι σα να κλαίει;

Μα φυσικά δεν είναι άνεμος αυτός, 
που μπαίνει σπίτι να κρυφτεί,
μα κάποιος που πεθαίνει.
ή πάλι όποιος προσπαθεί
να μπει μέσα στο σπίτι
μπορεί και να γεννιέται.
Πάν Καρτσωνάκης 2009
This is not the wind
that sings on the roof
and bursts in tears
with rain drops 
on my window glass.

This is not the wind that knocks
 on my door all night long 
and has fun by dancing 
with the tree in the yard, either.

Is this the wind that creaks
on the window shutters, 
walks in the corridor 
and broke my flower pot?

Is this the wind that whispers
some words and whistles a crying music?
But of course it is not the wind,
 that tries to enter into the house 
in order to hide itself.
 But it's someone who is dying.
But of course it is not the wind,
 that tries to enter into the house 
in order to hide itself.
 But it's someone who is born.
  Kartsonakis Pan 2009

Δευτέρα 20 Απριλίου 2015

Δεν γράφουν, τα ποιήματα, οι ποιητές.

Τα ποιήματα δεν γράφονται μόνο με λέξεις
αλλά και με χρώματα
με ήχους, αρώματα, γεύσεις.....
Τα ποιήματα δε γράφονται μόνο με λόγια
αλλά και με σιωπές.

Ποιήματα γράφουν
 τα σύννεφα στον ουρανό
τα κύματα στη θάλασσα
και οι γλάροι προσπαθούν 
να μας τα εξηγήσουν.

Δεν γράφουν, τα ποιήματα, οι ποιητές.
Ο ποιητές, απλώς τα ερμηνεύουν.
                   Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 3 Μαρτίου 2015

Εγώ δεν έχω ζωγραφιές..........

Εγώ δεν έχω ζωγραφιές στους τοίχους του σπιτιού μου
αλλά φαντάσματα, σκιές που έχω μες το νου μου.
Και δεν υπάρχουνε απλώς, αμίλητες εικόνες
μα μου μιλούν και απαντούν, κάποιες φορές και μόνες.

Είναι φαντάσματα παλιά ανθρώπων π΄ όταν ζούσαν
είπαν και έγραψαν πολλά για όσους αγαπούσαν

Εγώ δεν έχω ακριβά έπιπλα κι ούτε ρούχα
εκείνο πού ήταν ακριβό είν η αγάπες πού χα
Γι αυτό με τα φαντάσματα μιλώ την ίδια γλώσσα
κι όσα κι αν πούμε πράγματα, θα χουμε κι άλλα τόσα.
Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 2 Μαρτίου 2015

Σκέψου να ήμουν ποιητής.

Σκέψου να ήμουν ποιητής, να στόλιζα με λέξεις
ότι ποθούσε η καρδιά και όλες μου τις σκέψεις.
Εσύ να ήσουν πλάι μου κι εγώ που σ αγαπάω
να έγραφα ποιήματα για να σου τραγουδάω.

Αλλά δεν είμαι ποιητής στιχάκια γράφω μόνο
ίσως ποτέ να μην τα δεις κι ας καίγομαι και λιώνω.

Αλλά αν γίνω ποιητής για σένα π΄αγαπάω 
και γράψω στίχους τους καημούς πιο λίγο να πονάω
που κάποια μέρα ίσως βρεις ή κάπου τους διαβάσεις
τουλάχιστον θα ήθελα να μη χασκογελάσεις.
Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014

Φτερά δεν έχει, ο έρωτας, ούτε πετάει βέλη.

Σαν τη βροχή, τον άνεμο, το χιόνι, το χαλάζι
έτσι θα ‘λθεί κι ο έρωτας που κάθε τι αλλάζει
σα φυσικό φαινόμενο σαν κάτι που συμβαίνει
κι είναι το πιο σημαντικό που στη ζωή τυχαίνει.

Φτερά δεν έχει ο έρωτας ούτε πετάει βέλη
να σημαδεύει στην καρδιά κάποιον θνητό που θέλει.

Τον έρωτα οι ποιητές έχουν θεοποιήσει
να γεφυρώνει ικανός αβυσσαλέα μίση
ή και πολέμους να μπορούν, για χάρη του να γίνουν
ή κάποιους πιο αδύναμους να κλαίνε και να πίνουν.....
Πάν Καρτσωνάκης