Το θηρίο που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.

Ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν ο τρόπος 

που το θηρίο ήξερε να επιβιώνει.

Το θηρίο που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.

Για να μην τρομάζουν όμως οι άνθρωποι 

το έντυναν με όμορφα και πολύχρωμα ρούχα

ούτως ώστε να φαντάζει όμορφο,

κι έτσι περήφανο και κορδωτό το παρουσίαζαν

στα μάτια των έφηβων κυρίως.

Αυτών δηλαδή που θα έτρωγε ο Μινώταυρος. 

Από τους χρόνους των παραμυθιών 

και των ηρωικών κατορθωμάτων 

των προγόνων τους οι άνθρωποι πολεμούσαν.

Έγραφαν και μουσικές και στίχους

 για ντύσουν το θηρίο κι έκαναν γιορτές

 και παρελάσεις για να τιμήσουν τους νεκρούς.

Φυσικά, αυτοί που αμύνονταν για την πατρίδα,

και την υπεράσπιση της γης των προγόνων τους  

δεν είχαν άδικο

αλλά και οι άλλοι εφεύρισκαν ιδανικά  

για τους πολέμους τους.

Πότε μιλούσαν για εκπολιτισμό των βαρβάρων,

 πότε για την δημοκρατία

 ενάντια στον ολοκληρωτισμό 

ή την προσφορά βοήθειας  στους συμμάχους τους

 και άλλοτε για μια Ελένη.

               Πάν Καρτσωνάκης

Κάνε ταξίδια με τον νου στα πέρατα του κόσμου...Travel to the end of the world with your mind.

Φτερούγισε ελεύθερος, 

μια μέρα και δραπέτευσε, 

στον ουρανό, του ονείρου σου

 και φύγε...............................

Κάνε ταξίδια μακρινά, όσο αντέχεις και μπορείς

και όλα τα σύνορα της λογικής

που μίζερη και πρακτική όλο σου βάζει, σπάσε. 

Κάνε ταξίδια με τον νου στα πέρατα του κόσμου

κι αν δεν σου φτάνει και η γη, ταξίδεψε στ αστέρια.

Έτσι κι αλλιώς εικονική και η ζωή μας είναι.

Ο χρόνος είναι σχετικός που συνεχώς όλο κυλά

μα φαίνεται πως μένει και σαν ποτάμι φεύγει.

Την ευτυχία, την χαρά και πώς θα τις μετρήσεις,

όπως τον πόνο, τον καημό, την θλίψη και το άγχος;

Σε όγκο, ποσοστά, κιλά ή μήπως δεν σε νοιάζει;

Ποιος, πότε μπόρεσε να τα μετρήσει τάχα

το άρωμα, το σύννεφο, λόγια γλυκά του έρωτα 

και της αγάπης χάδια;

Αέρας είναι η ζωή, σαν σύννεφο και φεύγει

Είναι εικόνα, μια σκιά και άρωμα και χάδι.

Μα είναι  στιγμές, κάποιες στιγμές που στην ζωή αξίζουν.

Σταλαγματιές, σαν ίδρωτας, σαν δάκρυα, σαν αίμα.

Είναι στιγμές σαν αστραπές που τη ζωή φωτίζουν

Είναι στιγμές που λάμπουν ξαφνικά

στις αχανείς, τις δυο μεγάλες τρύπες

που ‘ναι το πριν και το μετά 

και μόνο γι αυτές ίσως μπορεί κι αξίζει και να ζήσεις.

Δυο αστραπές στις σκοτεινές κι ανεξερεύνητες οπές,

λένε κενές κι όμως μπορεί αυτές οι δυο, 

στου απέραντου του σύμπαντος την ύλη,

να καρτερούν με κάτι να γεμίσουν.

Ίσως μπορεί να καρτερούν κορμιά και νου

από πολλούς της ουτοπίας εραστές κι επαναστάτες.

Αυτές οι δυο, οι σκοτεινές, κι απόκοσμες

            σπηλιές στο υπερπέραν.

                        Πάν Καρτσωνάκης.

Some day fly free and escape to the sky of your dreams.

Travel as far as you can and break

 all the boundaries of logic that pose misery. 

Travel to the end of the world with your mind

and if the earth is not enough, go for the stars.

Anyway our life is virtual.

Time is relative that constantly is flying

but it seems it stays though it flows like a river.

How can you measure Happiness, joy, 

will you measure them as you do with pain,

 misery, sadness and stress? 

Will you measure them in volume, 

percentages, kilograms 

or you may not care?

Who could ever measure the aroma, the cloud, 

sweet words of love and love caresses?

Life is air, like a cloud that flies away.

It’s image, shadow and scent and caress.

But there are some moments in life that are worth it.

There are moments that shine all of a sudden 

in the vast two big holes,

 which are the past and the beyond 

and only for those moments it may be worth living.

Two flashes of lightning in the dark 

and unexplored holes,

 they say they’re empty and yet these two

 in the vastness of the universe may be lurking 

in order to be filled by something. 

They may be lurking bodies and minds

 of utopia lovers and rebels. 

Those two, dark and eerie caves, in the beyond.

                                       Pan Kartsonakis

Απόδοση, στην Αγγλική γλώσσα,

από την κυρία Katerina Antonopoulou-Rouki

που έχω την τιμή να έχω φίλους μου 

και την ίδια και τον σύζυγό της.

Της πατρίδας μου πάλι*ομοιώθηκα

Μες στις πέτρες άνθισα*και μεγάλωσα

Των φονιάδων το αίμα*με φως

*ξεπληρώνω

Mακρινή Mητέρα*Pόδο μου Aμάραντο

Οδυσσέας Ελύτης

Το Άξιον Εστί (Τα Πάθη, ι΄)

 

Ο άνθρωπος είναι το όνειρο μιας σκιάς. – Πίνδαρος

Πάνω στις πέτρες φύτρωσες, ήλιο κι αλμύρα ήπιες

την θάλασσα σαν σύνορο, ποτέ σου δεν την είδες.

Γοργόνες ερωτεύτηκες  στα πέρατα του κόσμου.

Με τους θεούς σου, ήρωες κι ημίθεους γεννούσες. 

Πολλές φορές ποτίστηκε ο τόπος σου στο αίμα

μα σπόρος έστω λιγοστός δεν χάνονταν, υπήρχε

στα βράχια ρίζες έπιανε κι επέμενε ν ανθίζει

και τότε κήπος ζηλευτός ο τόπος σου και πάλι.

Μπορείς και είσαι ικανός ημίθεος να γίνεις

αλλά ταυτόχρονα μπορείς, να τα γκρεμίζεις όλα.

                              Πάν Καρτσωνάκης

Είναι εικόνα, μια σκιά και άρωμα και χάδι.

Φτερούγισε ελεύθερος, μια μέρα και δραπέτευσε, 

στον ουρανό, του ονείρου σου και φύγε.

Κάνε ταξίδια μακρινά, όσο αντέχεις και μπορείς

και όλα τα σύνορα της λογικής

που μίζερη και πρακτική όλο σου βάζει, σπάσε. 

Κάνε ταξίδια με τον νου στα πέρατα του κόσμου

κι αν δεν σου φτάνει και η γη, ταξίδεψε στ αστέρια.

Έτσι κι αλλιώς εικονική και η ζωή μας είναι.

Ο χρόνος είναι σχετικός που συνεχώς όλο κυλά

μα φαίνεται πως μένει και σαν ποτάμι φεύγει.

Την ευτυχία, την χαρά και πώς θα τις μετρήσεις,

όπως τον πόνο, τον καημό, την θλίψη και το άγχος;

Σε όγκο, ποσοστά, κιλά ή μήπως δεν σε νοιάζει;

Ποιος, πότε μπόρεσε να τα μετρήσει τάχα

το άρωμα, το σύννεφο, λόγια γλυκά του έρωτα 

και της αγάπης χάδια;

Αέρας είναι η ζωή, σαν σύννεφο και φεύγει

Είναι εικόνα, μια σκιά και άρωμα και χάδι.

Μα είναι  στιγμές, κάποιες στιγμές που στην ζωή αξίζουν.

Σταλαγματιές, σαν ίδρωτας, σαν δάκρυα, σαν αίμα.

Είναι στιγμές σαν αστραπές που τη ζωή φωτίζουν

Είναι στιγμές που λάμπουν ξαφνικά

στις αχανείς, τις δυο μεγάλες τρύπες

που ‘ναι το πριν και το μετά 

και μόνο γι αυτές ίσως μπορεί κι αξίζει και να ζήσεις.

Δυο αστραπές στις σκοτεινές κι ανεξερεύνητες οπές,

λένε κενές κι όμως μπορεί αυτές οι δυο, 

στου απέραντου του σύμπαντος την ύλη,

να καρτερούν με κάτι να γεμίσουν.

Ίσως μπορεί να καρτερούν κορμιά και νου

από πολλούς της ουτοπίας εραστές κι επαναστάτες.

Αυτές οι δυο, οι σκοτεινές, κι απόκοσμες

            σπηλιές στο υπερπέραν.

                        Πάν Καρτσωνάκης.

Κάποιες ιδέες, μουσικές, εικόνες στο μυαλό μου.....αποσκευές να πάρω.

Να «φυλακίσω» θα θελα, αποσκευές να πάρω

κάποιες ιδέες, μουσικές κι εικόνες στο μυαλό μου

για κείνο το ατέλειωτο ταξίδι προς τ’ αστέρια 

άμα, πως λένε μερικοί, οντότητα θα γίνω.

Δεν ξέρω πως κι αν γίνεται, αν στέκουν θεωρίες

για μετά θάνατον ζωή και ποια μορφή θα έχει.

Ίσως ανάσταση νεκρών ή σαν σκιές στον Άδη,

σαν πνεύματα στον ουρανό, στο σύμπαν ως αστέρια.

Αν όμως επιτρέπεται αποσκευές να έχω

εικόνες, έστω, σαν κι αυτές θα ήθελα να έχω.

                        Πάν Καρτσωνάκης

Πάει, μας είπαν, πέθανε φέτος το καλοκαίρι.

Ο ήλιος με τα σύννεφα καβγά έχουνε στήσει.

Τα κυνηγά, τον κυνηγούν, δεν έχω καταλάβει

κάπου το πάει για βροχή, μας είπαν, εκτιμώντας 

πως ώρα να μαζεύουμε και τέρμα το κολύμπι. 

Πάει, μας είπαν, πέθανε φέτος το καλοκαίρι

κι ο ποιητής το έγραψε στο ποίημά του Ελένη

πως μια σταγόνα της βροχής αρκεί να το σκοτώσει.

Ωστόσο δεν το δέχομαι κι ακούω τα τζιτζίκια.

Το καλοκαίρι φίλοι μου μπορεί να το σκοτώσει 

ο χωρισμός κι ο θάνατος που δεν τον περιμένεις.  

                                Πάν Καρτσωνάκης

Στους Ποιητές θα πέσει, όπως πάντα, ο κλήρος......

ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ....

Στους Ποιητές θα πέσει, 

όπως πάντα, ο κλήρος

να γεμίσουν την Κιβωτό 

με συναισθήματα, εμπειρίες, 

ηλιοβασιλέματα, πρωτοβρόχια 

και παπαρούνες των αγρών,

νιφάδες χιονιού τη νύχτα, 

έρημες παραλίες κι έναστρες νύχτες,

παιδικά παιχνίδια και φωνές, 

γλυκά τραγούδια και βουνοκορφές,

ήρεμα συναισθήματα και αγάπες, 

φιλίες και φιλιά, 

χειρονομίες ανθρώπων 

και παρήγορη ανθρωπιά,

γιατί, αφού ο επερχόμενος

Κατακλυσμός της Βάρβαρης,

Τεχνολογικής, Θεαματικής 

και Καταναλωτικής Μαζοκρατίας 

θα τα εξαφανίσει όλα,

ο μόνος τρόπος 

για να διασωθούν είναι 

να τα 'χουν αποθηκεύσει

οι Ποιητές, 

κάπου, 

για να τα ξαναθυμηθούν

και να τα χρησιμοποιήσουν

πάλι οι άνθρωποι, 

επάνω στο όρος Αραράτ 

της Μοναχικής τους Συνείδησης.

              ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΛΕΖΟΣ

Καληνύχτα και καλό μας ξημέρωμα από την Κόρινθο με 2 φωτογραφίες και λίγους στίχους..

Υπάρχουν γύρω μας παντού, εικόνες για τα μάτια

αλλά υπάρχουν και αυτές που «βλέπει» το μυαλό μας

κι αυτές κυρίως γίνονται εντέλει εμπειρίες

που εισχωρούν πολύ βαθιά στο ασυνείδητό μας.

Οι μυρωδιές, οι μουσικές, εν γένει οι αισθήσεις

όπως ας πούμε η αφή συμβατικές προσφέρουν 

πληροφορίες σχετικά μ’ αυτό που όλοι ζούμε

γιατί ο κόσμος είν’ αλλιώς κι ενδόμυχα μονάχα

τον καταγράφει το μυαλό στα κύτταρά μας μέσα.  

Η μνήμες άφθαρτες παντού ολόγυρά μας είναι

απ’ όσους έζησαν εδώ που πρόγονοί μας ήσαν

στις πέτρες και στον άνεμο, στα χόρτα, στα λουλούδια

αλλά και στα τραγούδια τους που λένε τα ποτάμια

τα φύλα που θροΐζουνε και μες τις ιστορίες.

                        Πάν Καρτσωνάκης

Γιάντα οι ευκολόπιστοι λαοί να ξεγελιούνται πάντα;

Όπως τα σύννεφα φτερά

δεν έχουν μα πετάνε

και πάνε όπου τα φυσά

μα ύστερα σκορπάνε,

έτσι και κάποιοι που μυαλό

δεν έχουν μα μιλάνε

με στόμφο και φανατισμό

πιστεύω τους μας λένε

κι όλοι μαζί απ’ τον γκρεμό

αν πέσουμε δεν φταίνε

γιατί υπάρχουν οι εχθροί

τρικλοποδιές που βάζουν

και κάποιοι που ‘χουν πουληθεί

το έθνος θυσιάζουν.

Οι λαοπλάνοι σαν φελλοί

θα επιπλέουν. Γιάντα

οι ευκολόπιστοι λαοί

να ξεγελιούνται πάντα;

   Τάκης Καρτσωνάκης

Aιώνες πριν μου έκοψαν, ολόκληρη μια μέρα.

Παράπονα εξέφραζε, στον Χρόνο, ο Φλεβάρης

γιατί δεν είχε και αυτός τριάντα μέρες πάντα.

Κόψε μια μέρα του Μαρτιού και μία του Γενάρη

να ’χουμε όλοι δίκαια, από τριάντα μέρες.

Αυτά και περισσότερα, του ‘λεγε ο Φλεβάρης,

αιώνες πριν μου έκοψαν, ολόκληρη μια μέρα.

Με λένε κουτσοφλέβαρο και με γνωρίζουν ήδη

και σαν τον μήνα των νεκρών απ’ όπου τα’ όνομά μου.

Ναι, μα είσαι μήνας της χαράς και των ερωτευμένων,

απάντησε ο γέροντας, ο Χρόνος, του Φλεβάρη.   

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Στα λατινικά η λέξη Φεβρουάριος (februarius) προέρχεται

 από το ουσιαστικό februum, που σημαίνει καθαρμός, κάθαρση,

 λόγω των θρησκευτικών εορτών εξαγνισμού και καθαρμού (Februa ή Februatio) 

που τελούνταν στη Ρώμη στη διάρκεια του μήνα. 

 Αρχικά, πάντως, ο Φεβρουάριος είχε 29 ημέρες στα κοινά 

και 30 ημέρες στα δίσεκτα έτη, το 4 π.Χ. όμως ο αυτοκράτορας

 Οκταβιανός Αύγουστος που αφαίρεσε μία ημέρα, την οποία πρόσθεσε 

στο μήνα Αύγουστο που έφερε το όνομά του.

Η αρχή του Τριωδίου αναγγελλόταν με πυροβολισμούς και με ταμπούρλα 

και γινόταν ιδιαίτερα αισθητή την Τσικνοπέμπτη. 

Όπως αναφέρει ο Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης,

«την Τσικνοπέμπτη, σφάζονται σε πολλά μέρη τα χοιρινά, 

κυρίως στη νότια Ελλάδα και σε ορισμένα νησιά. 

Το Σάββατο όμως της ίδιας εβδομάδας, καθώς και τα δύο επόμενα Σάββατα, 

της Τυρινής και εκείνο της πρώτης εβδομάδας της Σαρακοστής, 

των Αγίων Θεοδώρων, είναι αφιερωμένα στη μνήμη των πεθαμένων.

 Στα Ψυχοσάββατα αυτά φαίνεται ότι συνεχίζεται αρχαία συνήθεια,

 αν λάβουμε υπόψη ότι στα Ανθεστήρια, που τελούνταν στην αρχαία Αθήνα 

την ίδια περίπου εποχή που σήμερα είναι οι Αποκριές,

 η τρίτη ημέρα, οι Χύτροι, ήταν ημέρα των ψυχών, με προσφορές

 πανσπερμίας στους νεκρούς και σπονδές από νερό πάνω στους τάφους».

— Γεώργιος Ν. Αικατερινίδης

Στα Ψυχοσάββατα οι ψυχές κάθονται επάνω στα δέντρα και τα βλαστάρια 

του αμπελιού, γι’ αυτό δεν κόβουν ως τότε βλαστάρια, 

μήπως πέσουν οι ψυχές που είναι καθισμένες επάνω σε αυτά και κλάψουν. 

Σύμφωνα με τον Γεώργιο Δημητροκάλλη, «τούτο το κάθισμα των ψυχών

 πάνω στα δέντρα έχει ρίζες προχριστιανικές, κι έχουμε παραστάσεις αρχαίες,

 κι ακόμα και χριστιανικές, κι ας μην το ‘χει στις διδαχές του ο χριστιανισμός. 

Αυτό γιατί αυτές οι δοξασίες είναι πανάρχαιες και οικουμενικές, 

αποκαλούν μάλιστα των φύλλων του δάσους το θρόισμα, 

ψυχοθρόισμα, μουρμούρισμα των ψυχών».

πηγή

Σήμερα το θυμήθηκα τον ουρανό κοιτώντας.

Όταν, θυμάμαι, στη σχολή σπουδάζαμε το σχέδιο

να κάνουμε ελεύθερο σε βάζα και κεφάλια

μου πρότεινες να παίξουμε παιχνίδι φαντασίας

κάποια φορά στο ύψωμα του κάστρου της Κορίνθου.

Μου έδειχνες τα σύννεφα που άλλαζαν το σχήμα

στον άνεμο και ρώταγες αυτό με τι σου μοιάζει;

Πότε με ζώο δηλαδή και  πότε κάτι άλλο

κι ήταν παιχνίδι τρυφερό…. ήταν το μυστικό μας.

Σήμερα το θυμήθηκα τον ουρανό κοιτώντας

κι αναρωτήθηκα που ζεις κι αν ζεις ευτυχισμένη.

                                     Καρτσωνάκης Πάν

Έρχεται ώρα ξαφνικά σαν αστραπή να λάμψει

Μες τις σπηλιές, τα ξωτικά, κρύβονταν την ημέρα.

Μόνο τις νύχτες θάρρευαν, νύχτες χωρίς φεγγάρι

κι έπαιρναν την απόφαση να βγουν να σεργιανίσουν 

γιατί δεν θέλανε ποτέ ανθρώπους να φοβίσουν.

Όπως λουφάζει στο μυαλό η έμπνευση φοβάται

κι έρχεται ώρα ξαφνικά σαν αστραπή να λάμψει

κι όσα προλάβεις και μπορείς, να δεις, να περιγράψεις

να βρεις το θάρρος να τα πεις, προτού να τα ξεχάσεις.

Σαν ένας σπόρος που ‘πεσε στο χώμα να καρπίσει

κι αν δεν θα γίνει έγκαιρα, στο τέλος θα σαπίσει.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Οι κλέφτες που τα χαίρονται και οι κλεπταποδόχοι....και ο μύθος του Αισώπου.

Έχουν φωνή τα μάρμαρα και λένε ιστορίες.

Τις έμαθαν από αυτούς που τα ‘χουνε δουλέψει.

Έχουν ψυχή κι αισθήματα στα ξένα υποφέρουν,

αιχμάλωτα αισθάνονται έως να επιστρέψουν.

Οι κλέφτες που τα χαίρονται και οι κλεπταποδόχοι

γνωρίζουν μέσα τους καλά πως λάθος είναι, ύβρις

να καμαρώνουν σαν πουλιά, σαν κείνο του Αισώπου,

με ξένα που στολίστηκε, ωραίο για να δείχνει.

Χρέος του κάθε Έλληνα, αν Έλληνας το νοιώθει

σαν Ερινύες διαρκώς αυτό να τους το λέμε.

                                Πάν Καρτσωνάκης

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ

Ο Δίας ήθελε να χειροτονήσει έναν βασιλιά 
μεταξύ των πουλιών, 
γι' αυτό όρισε μια ημερομηνία να διαγωνισθούν,
κι όποιο πουλί είναι το πιο όμορφο, 
να γίνει ο βασιλιάς των πουλιών. 
Τότε τα πουλιά πήγανε σε έναν ποταμό
και πλένονταν για να γίνουν πιό ευπαρουσίαστα
για τον διαγωνισμό. 
Όπως είναι φυσικό, καθώς πλένονταν,
 τους έπεσαν μερικά φτερά από το κάθε πουλί. 
Η καλιακούδα τότε, ξέροντας οτι 
στον διαγωνισμό ομορφιάς 
θα έβγαινε η πιο άσχημη, πήγε και μάζεψε
τα φτερά που πέσανε από τα άλλα πουλιά
και τα κόλλησε επάνωτης,
κι έτσι έγινε το πιο όμορφο από όλα τα πουλιά. 
Όταν μαζεύτηκαν τα πουλιά, 
για τον διαγωνισμό ομορφιάς, ο Δίας είπε:
 την καλιακούδα θα ανακηρύξω 
βασιλέα των πουλιών, το βλέπετε όλοι
ότι είναι το πιο όμορφο από όλα τα πουλιά. 
Τότε όμως τα πουλιά, 
το καθένα γνώρισε το δικό του φτερό
 πάνω στην καλιακούδα, και φώναζαν: 
αυτό είναι δικό μου φτερό!
 απο εμένα το πήρε και πήγαινε κάθε πουλί 
έπαιρνε από την καλιακούδα το δικό του φτερό. 
Έτσι σε ελάχιστη ώρα η καλιακούδα
 απογυμνώθηκε απο τα ξένα πουλιά
 και φάνηκε όπως ήτανε, καλιακούδα.
Είναι όμως και πολλοί άνθρωποι 
που με ξένα μέσα, δανεικά, 
κλεμμένα ή μαζεμένα απο καταγής, 
αναδεικνύονται μέσα στην κοινωνία.

Έχει φωνή, η θάλασσα, που όλοι την ακούμε...

Έχει φωνή, η θάλασσα, που όλοι την ακούμε

μα λίγοι έχουν την τιμή να την καταλαβαίνουν

Την γλώσσα της μόνο παιδιά και ποιητές τη νιώθουν

και σίγουρα οι ναυτικοί τη νιώθουν στο πετσί τους.

Είναι η θάλασσα τρελή που έμπνευση χαρίζει

πότε σα μάγισσα κακιά μαγεύει τους ανθρώπους

και τους κρατά ζηλόφθονα όσο μπορεί κοντά της

κι άλλες φορές απλόχερα πλούτη χαρίζοντάς τους.

Για μας όμως τους Έλληνες είναι και μια πατρίδα.

Όλη τη γη, οι ναυτικοί, οι Έλληνες γυρίζουν!

                               Καρτσωνάκης Πάν

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ. Αναπνέουν ακόμη. Όσες γενιές και να περάσουν.

Διόλου δεν έφυγαν.

 Αναπνέουν ακόμη εδώ.

 Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη.

Υπάρχει το άρωμά τους.

Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους,

 βεβήλωσαν τα ιερά τους,

έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους,

κι έκαψαν τα γραφτά τους.

Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος

τους ιερούς ναούς τους.

 Ξερίζωσαν τη θύμισή τους;

Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους.

 Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε.

Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι.

Αναπνέουν ακόμη.

Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ.

 Όσες γενιές και να περάσουν.

   Πάν Καρτσωνάκης

 They never left.

They still breathe in here.

 Like the flowers in springtime.

Their perfume exists.

Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged,

their sacred places are desecrated,

 their statues are broken

and their writings are burned.

They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished.

But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland.

There are always in the soil that once gave them birth.

They still breathe.

Their scent is still around us

and it will remain here

 for as many generations will pass through.

Pan Kartsonakis