Γλιστρά ο χρόνος ύπουλα, μέσα μας σαν ποτάμι.

Ποιος είσαι κι από πού, αλλά και που, σαν ύπαρξη πηγαίνεις. 

Μετά την επιβίωση, αυτό έρχεται πρώτο. 

Αυτό τουλάχιστον εγώ, ερώτημα πιστεύω

θεμελιώδες και αρχή κάθε φιλοσοφίας.

Έτσι καθώς κοιτάζω μπρος, τον ήλιο που ‘χει δύσει

και σκέφτομαι πως έφυγε μια μέρα που προσθέτει

έστω, σ’ ελάχιστο βαθμό, στα χρόνια που ‘χω ζήσει

κι ακόμη δεν κατάλαβα ποιος είμαι και που πάω. 

Γλιστρά ο χρόνος ύπουλα, μέσα μας σαν ποτάμι 

μας ταξιδεύει τελικά, στην θάλασσα μας πάει. 

                                   Πάν Καρτσωνάκης 

Κάποιες ιδέες, μουσικές, εικόνες στο μυαλό μου.....αποσκευές να πάρω.

Να «φυλακίσω» θα θελα, αποσκευές να πάρω

κάποιες ιδέες, μουσικές κι εικόνες στο μυαλό μου

για κείνο το ατέλειωτο ταξίδι προς τ’ αστέρια 

άμα, πως λένε μερικοί, οντότητα θα γίνω.

Δεν ξέρω πως κι αν γίνεται, αν στέκουν θεωρίες

για μετά θάνατον ζωή και ποια μορφή θα έχει.

Ίσως ανάσταση νεκρών ή σαν σκιές στον Άδη,

σαν πνεύματα στον ουρανό, στο σύμπαν ως αστέρια.

Αν όμως επιτρέπεται αποσκευές να έχω

εικόνες, έστω, σαν κι αυτές θα ήθελα να έχω.

                        Πάν Καρτσωνάκης

Είναι χρονιές περίεργες έχουν τρελάνει κόσμο.

Δύσκολα χρόνια, δίσεκτα, τα λέει ο λαός μας

είναι χρονιές περίεργες έχουν τρελάνει κόσμο.

Το λογικό δυσεύρετο, τρέλα εν αφθονία

μα κι οι χρονιές που έρχονται, δυσοίωνες τις βλέπω.

Συντήρηση η λογική και πρόοδος η τρέλα.

Να πέφτεις μόνος στον γκρεμό να δίνεις το μαχαίρι

την ευκαιρία σε αυτόν που θέλει να σε «σφάξει»

αν δεν θα γίνεις σαν κι αυτόν, φανατικός που είναι. 

Δύσκολα χρόνια, δίσεκτα, δεν είμαι και προφήτης

αλλά φοβάμαι έρχονται κι εμείς χασκογελάμε. 

                                       Πάν Καρτσωνάκης

Μας τραγουδά, ο άνεμος κι εμείς δεν λέμε λέξη.

Μας τραγουδά, ο άνεμος κι εμείς δεν λέμε λέξη

μόνο κοιτάζεις μ’ απλανές, το βλέμμα, το φλιτζάνι

λες και διαβάζεις στον καφέ τι λεν τα κατακάθια

για το παρόν, το παρελθόν αλλά και για το μέλλον.

Θα θελα σφόδρα να σου πω, τι ένοιωθα κι ωστόσο

θα ‘ταν ανόητο γι αυτό κουβέντα δεν σου είπα.

Όσες λεξούλες όμορφες να σου ‘λεγα εις μάτην

σαν σύννεφα στον άνεμο, θα σκόρπιζαν εντέλει.

Σαν έτοιμος από καιρό που ‘γραψε κι ο Καβάφης

σ’ αποχαιρέτησα βουβά και δίχως να δακρύσω.

                                                Πάν Καρτσωνάκης

Δεν βιάζεται η θάλασσα, δεν έχει που να πάει........... (BINTEO)

Δεν βιάζεται η θάλασσα, δεν έχει που να πάει

εμείς μόνο βιαζόμαστε, νεράκι που κυλάει.

Δεν πίνεται η θάλασσα, μια μουσική μονάχα λέει

δονείται τ' ασυνείδητο, θυμάται, επιπλέει.

Η θάλασσα μου έταζε

γοργόνες και ταξίδια

μα ναυαγό με πέταξε

στα βράχια με τα στρείδια.

Δεν τραγουδούν τη θάλασσα, οι γλάροι εδώ πέρα

ούτε κεντάνε το βαθύ γαλάζιο του αέρα.

Δεν παίζουνε τα κύματα και στη στεριά σαν πάνε

είναι γιατί πεθαίνουνε, είναι που ξεψυχάνε.

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Λένε πως είναι μαγικό σαν θαύμα που συμβαίνει.........

«Μέχρι να φτάσουμε εκεί 

θέλουμε μιαν ώρα

κι εσύ θα έχεις κουραστεί 

κάνε μια στάση τώρα».

Είχες ποζάρει γελαστή 

Ρωτούσες αν αντέχω.

Φωτογραφία σου θολή 

ανάμνησή μου έχω.

Αυτούς τους στίχους έγραφα με σινική μελάνι

σε κείνο το πορτρέτο σου πριν από τόσα χρόνια

σαν τίτλο υπενθύμιση ποτέ να μην ξεχάσω

την μέρα που ετόλμησα το σ’ αγαπώ και στο ’πα.

Λένε πως είναι μαγικό σαν θαύμα που συμβαίνει

άμα θα πεις το σ’ αγαπώ και στο κενό δεν πέσει. 

                                Πάν Καρτσωνάκης

Ένα φασόλι στο στρατό στην τσέπη κουβαλούσα  

Σαν φυλαχτό το πρόσεχα το βγαζα το κοιτούσα.  

Να με ρωτάνε ψόφαγα πότε θα το φυτέψω.  

Ίσως μπορεί τους έλεγα και να το μαγειρέψω.  

Ένας Πινόκιο ήμουνα, τα ψέματά μου πάντα  

αθώα ήταν, Μερσεντές σήμα είχα στο Λάντα  

και σου λεγα διάφορα τρελά και συμφωνούσες  

Μόνο εγώ μου έλεγες, σ έκανα και γελούσες.  

Κάθε φορά που γέλαγες άνθιζα και ριγούσα  

Φασίολος σ΄ ιδανικές συνθήκες και ξυπνούσα!  

Ήταν μαγεία άγγιζα την άκρη των ονείρων  

Όταν σε πρώτο φίλησα, εν μέσω των απείρων  

αναστολών της λογικής, γλυκά στα δυό σου χείλια  

πολύχρωμα πως νόμιζα πως έβγαζα μαντήλια !  

Η φασουλίνα μας μπορεί ποτέ να μη φυτρώσει  

Αν όμως κάποιο σου παιδί σε κλάρες σκαρφαλώσει  

και μες τα σύννεφα δεν βρει παλάτια και χρυσάφι  

θα βρει μπορεί τα γράμματα το χέρι μου που γράφει.  

Πες του για μένα μοναχά πως ήμουν ένας φίλος  

που τραγουδούσε στο χαρτί ανώφελα σαν γρύλος.  

                   Τάκης Καρτσωνάκης

Μ’ αυτήν την άμμο χτίσανε κάστρα και πολιτείες.

Σ’ αυτήν εδώ την αμμουδιά στα βότσαλα τα ίδια

πολλές γενιές περπάτησαν και παίξανε παιχνίδια.

Μ’ αυτήν την άμμο χτίσανε κάστρα και πολιτείες

και τ’ όνομά της σε καρδιά μπορεί να έχουν κάνει.

Κολύμπησαν κι αυτοί εδώ και χάζευαν τον ήλιο

κάθε φορά που έδυε πανέμορφος σαν τώρα

Μάλλον κι αυτοί θα άναβαν φωτιές στην παραλία

με τις παρέες τους κι αυτοί όπως κι εμείς πιστεύω.

Εδώ, σ’ αυτήν, θα έδωσαν και όρκους της αγάπης

 αιώνιας όπως κι εγώ κι εσύ είχαμε δώσει.

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Ούτε στο σχολείο, πολλά δεν μάθαμε κι εμείς, γι αυτούς τους τρεις αιώνες.

Πόσες φορές δεν διάβασα για κείνους τους αιώνες

π’ αρχίζουν απ’ τον θάνατο του μέγα στρατηλάτη 

που νίκες μόνο γνώρισε σε όλη την ζωή του

ξεχωριστή περίπτωση νομίζω παγκοσμίως.

Τους χρόνους τους Ελληνικούς που γλώσσα και παιδεία

Ελληνική απλώθηκε τόσο πολύ στον κόσμο

και ίσως αν στο Άκτιο κείνη την ναυμαχία

ήταν η έκβαση αλλιώς θα ‘ταν αλλιώς κι ο κόσμος.

Αυτά ‘ναι γράμματα ψιλά και ούτε στο σχολείο,

πολλά δεν μάθαμε κι εμείς, γι αυτούς τους τρεις αιώνες. 

                                       Πάν Καρτσωνάκης

«Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Έλληνες πλην Λακεδαιμονίων–»

Μπορούμε κάλλιστα να φανταστούμε

πως θ' αδιαφόρησαν παντάπασι* στην Σπάρτη

για την επιγραφήν αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων»,

μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται

για να τους οδηγούν και για να τους προστάζουν

σαν πολυτίμους υπηρέτας. Άλλωστε

μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς

Σπαρτιάτη βασιλέα γι' αρχηγό

δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής*.

Α βεβαιότατα «πλην Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νιώθεται*.

Έτσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό·

και στην Ισσό μετά· και στην τελειωτική

την μάχη, όπου εσαρώθη* ο φοβερός στρατός

που στ' Άρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι:

που απ' τ' Άρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κι εσαρώθη.

Κι απ' την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία

την νικηφόρα, την περίλαμπρη,

την περιλάλητη, την δοξασμένη

ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά,

την απαράμιλλη*: βγήκαμ' εμείς·

ελληνικός καινούριος κόσμος, μέγας.

Εμείς· οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς,

οι Σελευκείς, κι οι πολυάριθμοι

επίλοιποι* Έλληνες Αιγύπτου και Συρίας,

κι οι εν Μηδία, κι οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι.

Με τες εκτεταμένες επικράτειες*,

με την ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών*.

Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά*

ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμεν, ως τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

Κ.Π. Καβάφης, Ποιήματα, τόμ. 2, Ίκαρος

Μαζεύθηκαν οι Aλεξανδρινοί

να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά,

τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια,

Aλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη

φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο,

εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς,

μες στη λαμπρή παράταξι των στρατιωτών.

Ο Aλέξανδρος— τον είπαν βασιλέα

της Aρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.

Ο Πτολεμαίος— τον είπαν βασιλέα

της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.

Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά,

ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί,

στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους,

η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων,

δεμένα τα ποδήματά του μ’ άσπρες

κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.

Aυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς,

αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Aλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια

που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Aλλά η μέρα ήτανε ζεστή και ποιητική,

ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,

το Aλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα

θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης,

των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη,

ο Καισαρίων όλο χάρις κι εμορφιά

(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)·

κ’ οι Aλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,

κ’ ενθουσιάζονταν, κ’ επευφημούσαν

ελληνικά, κ’ αιγυπτιακά, και ποιοι εβραίικα,

γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα—

μ’ όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά,

τι κούφια λόγια ήσανε αυτές η βασιλείες. 

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984) 

Ο τελευταίος Έλληνας βασιλιάς της Αιγύπτου.

                     Περισσότερα ΕΔΩ

Οι τρεις αιώνες Ελληνιστικοί χρόνοι ήταν μια
 λαμπρή περίοδος της Ιστορίας μας 
όπου ο Ελληνικός Πολιτισμός γίνεται Οικουμενικός. 

Ο χώρος εξάπλωσης του ελληνισμού την περίοδο αυτή είναι αυτός

 που δημιουργήθηκε ως συνέπεια του Β’ ελληνικού αποικισμού 

και όπως διευρύνθηκε με την εκστρατεία του Αλεξάνδρου 

Ήταν μία περίοδος ανανέωσης, κατά την οποία οι Έλληνες συναντάν

 τους πολιτισμούς της Ανατολής

 (αιγυπτιακός, μεσοποταμιακός, περσικός, ινδικός, φοινικικός, συριακός, 

γηγενείς μικρασιατικοί πολιτισμοί, κ.α.) με τους οποίους βρίσκονται 

σε διαρκή αλληλεπίδραση, από την οποία προκύπτει ο ελληνιστικός.

 Η ελληνιστική κοινή, δηλαδή τα απλοποιημένα ελληνικά κυριαρχούν 

σε όλη την ανατολική Mεσόγειο και αναδεικνύονται 

στη διεθνή γλώσσα της εποχής αυτής.

 Οι πιο πολλοί θέτουν ως αρχή της περιόδου τον θάνατο 
του Μεγάλου στρατηλάτη το 323 π.Χ. μετά τον οποίο άρχισαν να ιδρύονται
 τα πολυπολιτισμικά ελληνιστικά βασίλεια της Ανατολής. 
Αν και παλαιότερα θεωρούνταν ότι αλλοιώθηκε ο προγενέστερος πολιτισμός
 της κλασικής περιόδου, αυτός αντικαταστάθηκε από τον ελληνιστικό πολιτισμό.
 Ως προς τη λήξη της περιόδου άλλοι την τοποθετούν
 στο 146 π.Χ. και άλλοι στο 30 π.Χ. οπότε συμβαίνει η κατάλυση
 και του τελευταίου ελληνιστικού βασιλείου, αυτού των Πτολεμαίων, 
από τους Ρωμαίους.
ΠΗΓΗ

Γιάντα οι ευκολόπιστοι λαοί να ξεγελιούνται πάντα;

Όπως τα σύννεφα φτερά

δεν έχουν μα πετάνε

και πάνε όπου τα φυσά

μα ύστερα σκορπάνε,

έτσι και κάποιοι που μυαλό

δεν έχουν μα μιλάνε

με στόμφο και φανατισμό

πιστεύω τους μας λένε

κι όλοι μαζί απ’ τον γκρεμό

αν πέσουμε δεν φταίνε

γιατί υπάρχουν οι εχθροί

τρικλοποδιές που βάζουν

και κάποιοι που ‘χουν πουληθεί

το έθνος θυσιάζουν.

Οι λαοπλάνοι σαν φελλοί

θα επιπλέουν. Γιάντα

οι ευκολόπιστοι λαοί

να ξεγελιούνται πάντα;

   Τάκης Καρτσωνάκης

Σαν τραγωδία που θεός στο τέλος δίνει λύση.

Σαν τραγωδία που θεοί στο τέλος δίνουν λύση

και ήρωες που «σφάζονται» εκεί στα παρασκήνια

ήθος διδάσκοντας απλά το κάνουν προκαλώντας

αξίες πανανθρώπινες που η φυλή μας έχει.

Μονάχα έτσι να τα δεις όλα τα γεγονότα

σ’ ότι συμβαίνει σήμερα μήπως και καταλάβεις

ποια λύση πρέπει να δοθεί εδώ που ‘χουμε φτάσει

και σφάζει όντως τα παιδιά η Μήδεια πατρίδα.

Υπάρχει όμως εκδοχή και ο Οιδίπους να δεχτεί

έστω κι απλώς εξοριστεί δίνοντας μία λύση. 

                                   Πάν Καρτσωνάκης

Μια καληνύχτα με λίγους στίχους και δυο φωτογραφίες από την Κόρινθο.

Να ταξιδεύει το μυαλό να κολυμπά στο χρώμα 

που ξεχειλίζει και σκορπά ο ήλιος όταν δύει

κι εγώ για πάντα έκθαμβος κάθε φορά που βλέπω

ηλιοβασίλεμα, το ζω σαν θαύμα, παραμύθι.

Δεν πρόκειται να βαρεθώ, αυτό δεν θα αλλάξει

όσο υπάρχω και θα ζω θα τα φωτογραφίζω

και ειδικά που τώρα πια σ’ αυτήν την ηλικία

μπορώ να νιώσω πιο βαθιά την ομορφιά της φύσης.

Είναι τυχαίο που θεός, ο ήλιος, λατρευόταν

αλλά και πάντα γιατρικό, τον ήλιο, θεωρούσαν.

                                 Πάν Καρτσωνάκης  

Όση αλήθεια κρύβεται στης κιβωτού τον μύθο.......

Το περιστέρι το λευκό συμβόλιζε ειρήνη

μ’ ένα κλαράκι της ελιάς που κράτησε στο στόμα

μας έλεγαν οι δάσκαλοι πως όταν ο θεούλης 

το είδος το ανθρώπινο το είχε αφανίσει.

Τότε μονάχα σώθηκε η φαμελιά του Νώε 

κι αυτοί που σώθηκαν απλά προπάτορές μας ήσαν.

Τόσο σπουδαίος ναυπηγός μπορώ να υποθέσω

που έφτιαξε μια κιβωτό μ’ όλα τα ζώα μέσα.

Όση αλήθεια κρύβεται στης κιβωτού τον μύθο

πόσο ειρήνη έφερε κείνο το περιστέρι.

                           Πάν Καρτσωνάκης

Mια λογική εξήγηση δεν έχω βρει ακόμη.

Στην παραδοσιακή πίστη και φαντασία, 

ένα φάντασμα είναι η ψυχή ή το πνεύμα 

ενός πεθαμένου ανθρώπου ή ζώου που μπορούν

 να εμφανιστούν, σε ορατή μορφή ή άλλη εκδήλωση,

 στους ζωντανούς. 

Οι περιγραφές για εμφάνιση των φαντασμάτων

 ποικίλλουν σε μεγάλο βαθμό, από μια αόρατη παρουσία

 ή ένα ελάχιστα ορατό ημιδιαφανές σχήμα, 

σε ρεαλιστικά και ζωντανά οράματα. 

Η ύπαρξη των φαντασμάτων είναι ένα μεγάλο μυστήριο που βασάνισε 

την ανθρωπότητα από το 2000πΧ (η πρώτη γραπτή αναφορά για φάντασμα 

προέρχεται από την ιστορία “Έπος του Gilgamesh” – Τhe Epic Of Gilgamesh).

 Πολλοί πιστεύουν ότι είναι αποκύημα της φαντασίας του ανθρώπου, 

ενώ άλλοι πιστεύουν ότι υπάρχουν πραγματικά. 

Όπως και να έχει,όμως, δεν παύουν να είναι πηγή αινιγμάτων για τoν καθένα μας.

Πολλές φορές με ξεγελούν τα μάτια μου και βλέπω

σκιές που μοιάζουν άνθρωποι και μάλιστα γνωστοί μου.

Τόσο πολύ παραπλανούν και το μυαλό ακόμη

που έχω την εντύπωση πως είναι γνώριμοί μου. 

Ωστόσο κι όταν λογικά το θέμα εξετάζω

δεν είναι λέω δυνατόν αυτό να μου συμβαίνει

αυτοί που βλέπω πέθαναν δεν ζουν ανάμεσά μας

και όπως είναι φυσικό, φαντάσματα θα είναι.

Τώρα, τι είναι φάντασμα κι εγώ γιατί τα βλέπω

μια λογική εξήγηση δεν έχω βρει ακόμη. 

                  Πάν Καρτσωνάκης

Έχουν ψυχή κι αισθήματα στα ξένα υποφέρουν.

Έχουν φωνή τα μάρμαρα και λένε ιστορίες.

Τις έμαθαν από αυτούς που τα ‘χουνε δουλέψει.

Έχουν ψυχή κι αισθήματα στα ξένα υποφέρουν,

αιχμάλωτα αισθάνονται έως να επιστρέψουν.

Οι κλέφτες που τα χαίρονται και οι κλεπταποδόχοι

γνωρίζουν μέσα τους καλά πως λάθος είναι, ύβρις

να καμαρώνουν σαν πουλιά, σαν κείνο του Αισώπου,

με ξένα που στολίστηκε, ωραίο για να δείχνει.

Χρέος του κάθε Έλληνα, αν Έλληνας το νοιώθει

σαν Ερινύες διαρκώς αυτό να τους το λέμε.

                                Πάν Καρτσωνάκης

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ ΕΔΩ

Η Αρχαία Ελλάδα αποτελεί πυξίδα πολιτισμού για όλους τους λαούς του κόσμου. 

Τα αρχαία εκθέματα προσελκύουν εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο στην Ελλάδα, 

όμως χιλιάδες είναι τα παραδείγματα αρχαιοελληνικής τέχνης 

που μπορεί κανείς να βρει σε μουσεία του εξωτερικού. 

Η ομάδα του ellines.com ξεχώρισε τις 5 αρχαιότητες που βρίσκονται σε μουσεία

 στο εξωτερικό και αναδεικνύονται, βάσει της δημοφιλίας τους 

ως τα κορυφαία εκθέματα των συγκεκριμένων μουσείων.

1. Τα Γλυπτά του Παρθενώνα – Βρετανικό Μουσείο

Η Ζωοφόρος του Παρθενώνα αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά εκθέματα 

στο Βρετανικό Μουσείο. Στο μουσείο στεγάζονται ακόμα 15 από τις 92 μετόπες 

του Παρθενώνα, καθώς και μια από τις έξι Καρυάτιδες του Ερεχθείου. 

Από το 1987, το ζήτημα των Γλυπτών του Παρθενώνα έχει ενταχθεί 

στην επίσημη ατζέντα των θεμάτων της UNESCO, συζητείται ανά διετία

 στις συνεδριάσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής και κάθε φορά υιοθετείται 

σύσταση από τα κράτη-μέλη για την προώθηση του ζητήματος.

Τα Γλυπτά του Παρθενώνα που αποσπάστηκαν, αποτελούν περίπου

 το 60% του συνόλου του γλυπτού διάκοσμου του Παρθενώνα, που σώζεται σήμερα.

2. Αφροδίτη της Μήλου – Μουσείο Λούβρου

Η Αφροδίτη της Μήλου είναι ένα από τα διασημότερα πρωτότυπα 

αρχαία ελληνικά γλυπτά παγκοσμίως. 

Βρέθηκε την άνοιξη του 1820 σε αγροτική περιοχή της Μήλου. 

Το άγαλμα βρέθηκε σε πάνω από 6 χωριστά κομμάτια και κατέληξε

 ένα χρόνο αργότερα στο Μουσείο του Λούβρου, όπου και εκτίθεται μέχρι σήμερα. 

Στο μουσείο της Μήλου υπάρχει ένα πιστό αντίγραφό του, το οποίο έστειλε αργότερα 

ως δωρεά το Λούβρο. 

Ο Δούκας Ντε Ριβριέρ παρουσίασε το άγαλμα στον Λουδοβίκο τον 18ο,

 ο οποίος το δώρισε την επόμενη χρονιά στο Μουσείο.

Το έργο έχει δουλευτεί σε χωριστά κομμάτια, τα δύο βασικά από τα οποία 

στη συνέχεια ο δημιουργός συνέδεσε στους γλουτούς, εκεί που πέφτουν 

και οι πτυχώσεις του ενδύματος. 

Χωριστά είχε δουλευτεί και το αριστερό χέρι αλλά και το αριστερό πόδι,

 όπως και το δεξί. 

Η θεά στα μαλλιά φέρει κεφαλόδεσμο (ταινία)

 από την οποία πίσω ξεφεύγουν βόστρυχοι.

3. Νίκη της Σαμοθράκης – Μουσείο Λούβρου

Η Νίκη είναι ένα από τα πέντε πιο δημοφιλή έργα στο Μουσείο του Λούβρου, 

το οποίο προσελκύει περίπου 10 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. 

Δεδομένης της σημασίας του και το βάρος του, ήταν η πρώτη φορά 

από το Β Παγκόσμιο Πόλεμο που το άγαλμα μεταφέρθηκε και η πρώτη φορά

 που αποκαταστάθηκε μετά την εγκατάστασή του στη σκάλα του Μουσείου.

 Όταν το άγαλμα μεταφέρθηκε στο Παρίσι από το νησί της Σαμοθράκης, 

το άγαλμα ήταν σπασμένο σε διάφορα κομμάτια. 

Εμπειρογνώμονες του Μουσείο στα τέλη του 19ου αιώνα κάλυψαν 

τις αρθρώσεις με γύψο και τις έβαψαν. 

Η ομάδα αποκατάστασης αντικατέστησε το γύψο με μια ουσία από μαρμαρόσκονη.

 Η Νίκη στεκόταν αρχικά στη Σαμοθράκη σε ένα βράχο που υψώνεται

 πάνω από το πλάτωμα του Ιερού των Μεγάλων Θεών, ένα συγκρότημα 

από δώδεκα ναούς αφιερωμένους σε διάφορες θεότητες δημοφιλείς στην αρχαιότητα.

4. Βωμός του Ναού του Διός της Περγάμου 

Μουσείο Περγάμου στο Βερολίνο

Ο βωμός της Περγάμου (181-159 π.Χ.) αποτελεί ίσως το περισσότερο

 ακέραια σωζόμενο γλυπτό σύνολο της Ελληνιστικής περιόδου. 

Η κατασκευή (διαστάσεων 35,65 μέτρα πλάτος και 33,4 μέτρα βάθος) 

του έργου ξεκίνησε μετά τις νίκες του Ευμένη επί του Πόντου και της Βιθυνίας 

και την καθιέρωση της γιορτής των Νικηφορίων.  

Η Πέργαμος δημιουργήθηκε, με πρότυπο την Αθήνα, γύρω από μια ακρόπολη, 

πάνω στην οποία κτίστηκε αυτός ο ναός αφιερωμένος στον Δία. 

Στην πραγματικότητα αποτελούσε έναν ανεξάρτητο τόπο λατρείας,

 χωρίς να συνδέεται με κάποιο συγκεκριμένο ναό. 

Το ενδιαφέρον που παρουσιάζει ο βωμός, εκτός βέβαια 

από τις μνημειακές του διαστάσεις, έγκειται στις ανάγλυφες παραστάσεις

 της ζωφόρου (ύψους 2,3 μέτρων και μήκους περίπου 120 μέτρων), 

η οποία κοσμούσε το πόδιο του βωμού. 

Απεικονίζεται μία πολυπρόσωπη -περίπου στις 100 μορφές

 χωρίς να υπολογίζονται τα ζώα- και γεμάτη ένταση μάχη 

μεταξύ των θεών και των γιγάντων.

Το 1978 ο Γερμανός μηχανικός Carl Humann ξεκίνησε επίσημες ανασκαφές 

στην ακρόπολη της Περγάμου. 

Μετά από διαπραγματεύσεις με την Τουρκική κυβέρνηση, η οποία

 συνεργάστηκε στην ανασκαφή, συμφωνήθηκε ο βωμός και η ζωφόρος 

να περάσουν στην κυριότητα των Μουσείων του Βερολίνου.

5. Αρπιστής – Μητροπολιτικό Μουσείο

 Νέας Υόρκης (ΜΕΤ)

Τα μαρμάρινα ειδώλια αποτελούν το σπουδαιότερο δημιούργημα 

του Κυκλαδικού πολιτισμού και ανάμεσα σ’ αυτά εξέχουσα θέση κατέχει 

το αγαλματίδιο του «Αρπιστή». 

Η χρονολογία κατασκευής του πιθανολογείται ανάµεσα στο 2800 – 2300 π.Χ.

Ο Αρπιστής, βρίσκεται στην αίθουσα αίθουσα

 «Robert and Renee Belfer Court» του ΜΕΤ 

που φιλοξενεί έργα κυκλαδικού πολιτισµου.

Καλό Σαββατοκύριακο με 2 φωτογραφίες κι ένα ποίημα.

Υπάρχω κι ονειρεύομαι δε θέλω να  ξυπνήσω

γιατί μέσα  στο όνειρο καλύτερα θα ζήσω

κι ας λένε κάποιοι ψεύτικους τους κόσμους των ονείρων

μάλλον ξεχνούν το βέλτιστον πως είναι  το μη χείρον.

Ίσως να πρόκειται γι αυτούς, και πρακτικούς τους λένε,

που αποφεύγουν να γελούν όπως και το να κλαίνε

με μάσκα σοβαρότητος  προσέχουν την εικόνα

και μια ζωή θα ψάχνουνε μες τ’ άχυρα βελόνα.

Αυτοί δεν ονειρεύονται κι ούτε ποτέ τολμήσαν

να φτερουγίσουν λεύτερα και μετρημένα ζήσαν

                                   Πάν Καρτσωνάκης 

Ωστόσο τώρα σκέφτομαι, η τύχη τι να είναι;

Υπάρχουν όρια παντού που αν τα ξεπεράσεις

κάποιες φορές είναι καλό κάποιες είναι σφάλμα.

Δική σου η απόφαση στο που θα επιλέξεις

να κάνεις την υπέρβαση και που θα κάνεις πίσω.

Κάποιες φορές κινδύνευσα κάνοντας υπερβάσεις

θυμάμαι τότε νεαρός την τύχη προκαλώντας.

Ωστόσο τώρα σκέφτομαι, η τύχη τι να είναι

κι αν όπως λένε μερικοί έχει κι αυτή κανόνες.

Μα ο λαός πολύ απλά, λέει μια παροιμία

πως αν σου μέλλει να πνιγείς αλλιώς δε θα πεθάνεις.

                               Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Η όμορφη σύνθεση, με τον βουτηχτή, είναι 

του φίλου μου εικαστικού Ντίνου Πετράτου.