Το παρελθόν δεν είναι νεκρό. Στην πραγματικότητα δεν είναι καν παρελθόν.

Το παρελθόν είναι παρόν, φωλιάζει στο μυαλό μας

στις σκοτεινές του σήραγγες, μες τον λαβύρινθό του. 

Χαρίζει στον Μινώταυρο εικόνες κι αναμνήσεις

για να μπορεί, στα όνειρα κι αυτός να δραπετεύει.

Το μέλλον μας αβέβαιο και το παρόν φευγάτο.

Λατρεύουμε την σιγουριά γιατί αυτό βολεύει.

Ωστόσο πάντα έτοιμοι αφήνοντας Ιθάκες

Σειρήνες, αν ακούσουμε, να  μπούμε  στα καράβια.

Δίχως τον μίτο για να βρεις τον δρόμο της εξόδου,

ανώφελο, Μινώταυρο, θα είναι να σκοτώσεις.

                      Πάν Καρτσωνάκης

Το παρελθόν δεν είναι νεκρό. 

Στην πραγματικότητα δεν είναι καν παρελθόν.

Ουίλιαμ Φώκνερ

Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1949  (1897-1962)

Μια μέρα το παρελθόν θα μας αιφνιδιάσει με τη δύναμη της επικαιρότητάς του.

Οδυσσέας Ελύτης

Ποιητής, Νόμπελ 1979  (1911-1996)

Με μια υπερηφάνια σε κοιτούν, κρατούν τις αποστάσεις.

Κάποια γατιά στην γειτονιά, αφεντικά δεν έχουν

κάποιος  φροντίζει για τροφή κι αν όχι, δεν πειράζει.

Επιβιώνουν, έμαθαν, στο αστικό τοπίο.

Γενιές πολλές συμβίωσαν στις γειτονιές της πόλης.

Με περηφάνια σε κοιτούν, κρατούν τις αποστάσεις

θαρρείς και δεν το ξέχασαν, πως ιερές υπήρξαν

ούτε που κάποια εποχή διαβόλους θεωρούσαν.

Γι αυτό δεν εμπιστεύονται, εύκολα, τους ανθρώπους. 

Σε γειτονιά, δίχως γατιά ποτέ μην κατοικήσεις.

Έχουν, οι άνθρωποι, εκεί «ξεφύγει» απ’ την φύση. 

                                           Πάν Καρτσωνάκης

«Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Κατάμονος μέσα στο σπίτι

κατά πως έγραφε κι ο ποιητής 

τον έφερα στο νου μου κι αναρωτήθηκα

πόσο αβάσταχτη θα ήταν η μοναξιά που βίωνε

εκεί στο τέλος της ζωής του

όταν μοναχός του αναπολούσε

της περασμένης του ζωής τις ηδονές

και τι αυτός εκόμισε εις Την τέχνην 

αλλά και κείνη την φρόνησιν που τον εγέλα

την ψεύτρα που του έλεγε

«Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

………………………………………

Aπ’ τις οκτώ που γύρισα στο σπίτι

μόνος μου μπρος απ την οθόνη

πληκτρολογώντας κάποιους στίχους

τη μοναξιά μου ξεγελώ. 

        Καρτσωνάκης Πάν

All alone at home

As the poet wrote

I brought him to mind and wondered

What terrible the loneliness he must have felt 

There at the end of his life

As he alone recalled 

The passions he had encountered in his past life 

And what did he gain from his art

but she (art) what did she offer other than

 the lie that she told him that 

“Tomorrow you have lots of time”

………………………………………

From eight o’clock that I arrived home, 

all alone I sit in front of screen typing 

some scripts of the loneliness I fell.

          Kartsonakis  Pan

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα.

Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο ποτάμι

έτσι καθώς γλυκολαλιά της δίνει το νεράκι

όταν τις νύχτες λούζονται νεράιδες τραγουδώντας

και μαγεμένοι βάτραχοι, ένα φιλί προσμένουν. 

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα

δίπλα στο τζάκι μοναχός χαζεύοντας ενθύμια

και πότε-πότε γράφοντας μηνύματα και στίχους

που όμως ξέρω τελικά, ποτέ δεν θα σου στείλω. 

Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο σκοτάδι

τις νύχτες τις αφέγγαρες που τριγυρνούν νεράιδες. 

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Φλέγονται μέσα τους γι' αυτό θαρρούν πως με αυτόν τον τρόπο ξαλαφρώνουν.

Υπάρχουν κάποια μυστικά που κάποιοι κουβαλάνε

και με τα χρόνια γίνονται αβάσταχτο φορτίο.

Φλέγονται μέσα τους γι' αυτό θέλουν να μοιραστούνε

γιατί θαρρούν πως με αυτόν τον τρόπο ξαλαφρώνουν.

Μα μυστικό που ξέρουν δυο μπορούν να μάθουν χίλιοι.

Έτσι μας λέει ο σοφός λαός σε παροιμία.

Γι αυτό αν θέλεις σίγουρα το μυστικό δικό σου

άντεξε το φορτίο του όσο βαρύ κι αν είναι.

Άλλωστε είναι λογικό κι αυτό έχει αξία,

πως τα μεγάλα μυστικά ελάχιστοι αντέχουν.

                          Πάν Καρτσωνάκης

Καλημέρα......και οι χρονιές που έρχονται, δυσοίωνες τις βλέπω.

Δύσκολα χρόνια, δίσεκτα, τα λέει ο λαός μας

είναι χρονιές περίεργες έχουν τρελάνει κόσμο.

Το λογικό δυσεύρετο, τρέλα εν αφθονία

και οι χρονιές που έρχονται, δυσοίωνες τις βλέπω.

Συντήρηση η λογική και πρόοδος η τρέλα.

Να πέφτεις μόνος στον γκρεμό να δίνεις το μαχαίρι

την ευκαιρία σε αυτόν που θέλει να σε «σφάξει»

αν δεν θα γίνεις σαν κι αυτόν, φανατικός που είναι. 

Δύσκολα χρόνια, δίσεκτα, δεν είμαι και προφήτης

αλλά φοβάμαι έρχονται κι εμείς χασκογελάμε. 

                        Πάν Καρτσωνάκης

Κανείς δεν είναι λεύτερος, ψευδαίσθησή μας είναι.

Κανείς δεν είναι λεύτερος ψευδαίσθησή μας είναι.

Λεύτεροι μόνο οι τρελοί, οι καλλιτέχνες, είναι

σαν τραγουδούν ελεύθερα και στα κλουβιά τους σπάνε

τα σίδερα της λογικής και κόντρα στο συμφέρον.

Μοιάζω με κείνα τα πουλιά που στα κλουβιά τους μέσα

δεν κελαηδούν από χαρά μα ο λυγμός τους μοιάζει

θρήνος που έχει ψεύτικο ερωτικό κουκούλι

για τη ζωή που χάνεται μες το κλουβί τους τώρα.

Πολλές φορές με ρώτησαν γιατί δεν τραγουδάω

κι όταν οι άλλοι τραγουδούν ποτέ μου δε χορεύω.

                                        Πάν Καρτσωνάκης

.........το μηδέν και τ’ άπειρο, αιώνια μαλώνουν.

Πάνω στην άμμο έγραψα και το ‘σβησε το κύμα

το όνομά της, μια καρδιά και το δικό μου δίπλα.

Μόνο το βέλος έλειπε σκέφτηκα πριν το βάλω

αν όντως είναι μια πληγή, ο έρωτας ή όχι.

Έφτιαξα κάστρο και ψηλά κάρφωσα μια σημαία

ολόλευκη, ναι σαν κι αυτήν ανακωχή που κάνουν.

Αυτό το φωτογράφισα στο messenger στο στέλνω

να δεις ότι το χιούμορ μου δεν το ‘χασα ακόμη. 

Είναι αλήθεια, άρχισα σαν μυρωδιά να νοιώθω

πως το μηδέν και τ’ άπειρο, αιώνια μαλώνουν. 

                                     Πάν Καρτσωνάκης

 

Αλλά κι εγώ από παιδί άκουγα τον παππού μου.

Έχουμε χρέος στη γενιά, ο Καζαντζάκης γράφει

αλλά κι εγώ από παιδί άκουγα τον παππού μου

που έλεγε πως την γενιά οι άντρες τηνε κάνουν

γι αυτό, το χρέος σου μικρέ κι εσύ να το τιμήσεις.

Αργότερα που διάβασα πως γράφει ο Καβάφης

γενναίοι οσάκις πλούσιοι μα και φτωχοί γενναίοι.....

Ξέρω πως έχεις μπερδευτεί και μάλλον έχεις δίκιο

μα δεν μιλά ο ποιητής για πλούσιους σε χρήμα

γιατί ο πλούτος σε χρυσό, μονάχα, δεν υπάρχει.

Ο πλούτος είναι χάρισμα και το ‘χεις ή δεν το ‘χεις.

                            Πάν Καρτσωνάκης

 

Εδώ μπαίνει ερώτηση κι όχι να ζεις ή όχι.

Σαν θεατρίνος, την στιγμή που έσβησαν τα φώτα

και η αυλαία έπεσε........σαν μπεις στο καμαρίνι

την ώρα που ξεβάφεσαι και γδύνεσαι τον ρόλο

χάνεις την λάμψη και θνητός αποχωρείς σαν όλους.

Σαν θεατρίνος στη σκηνή τους ρόλους ερμηνεύεις

που δυστυχώς πολλές φορές, άλλοι σου έχουν γράψει

πριν γεννηθείς κι ίσως  μπορεί  αυτό να το γνωρίζεις

αλλά κομπάζεις δυστυχώς αυτόφωτος πως είσαι. 

Εδώ μπαίνει ερώτηση κι όχι να ζεις ή όχι,

αλλά πως πρέπει τελικά, να ζεις και να πεθαίνεις. 

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Λοιπόν, αυτό ήταν όλο; Τέλειωσε; Δεν έχει παρακάτω; Θα πέσουν οι τίτλοι τέλους;

Ο ολοκληρωμένος άνθρωπος,

μου είπε κάποτε ένας σοφός,

δεν ψάχνει το άλλο του μισό,

σε αντίθεση με άλλον σοφό

που ισχυρίστηκε το αντίθετο.

Αλλά κι αν νομίσει ότι το βρήκε

δεν θα είναι ένα άλλο του μισό

αλλά ένας άλλος άνθρωπος.

Όχι, δεν θέλω να το παραδεχτώ.

 Έτσι απλά δεν τελειώνουν

 όλα τα απρόοπτα σε μια ζωή.

Λοιπόν, αυτό ήταν όλο;

Τέλειωσε;

Δεν έχει παρακάτω;

Θα πέσουν οι τίτλοι τέλους;

Όχι βέβαια.

Από στιγμή σε στιγμή 

μπορεί να συμβεί κάτι διαφορετικό.

Κάτι που ανατρέπει όλα τα προηγούμενα.

Μια Ελένη που δεν θα είναι απλά μια οπτασία.

Όχι κάτι σαν ένα «πουκάμισο αδειανό»

σαν κι εκείνη που φαντάστηκε ο Ευριπίδης

και δεν ζείτε μέσα σε μία προσομοίωση,

αλλά μέσα σε μια πραγματικότητα.

                  Πάν Καρτσωνάκης

ΕΛΕΝΗ: Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ' , αλλ' είδωλον ήν.

.............................................................

ΑΓΓΕΛΟΣ: Τι φής;

Νεφέλης άρ' άλλως είχομεν πόνους πέρι;

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ,ΕΛΕΝΗ

Μακρόσυρτα, ο άνεμος, ανάμεσα στους δρόμους.........

Μας τραγουδά, ο άνεμος, δεν ξέρουμε τι λέει 

μα μ’ έναν τρόπο μαγικό πολλοί καταλαβαίνουν.

Όταν μιλά για έρωτα, υπάρχει μία γλώσσα

που νοιώθουν όλοι οι άνθρωποι σε τούτον τον πλανήτη.

Όταν μιλά για χωρισμούς, ο πόνος είναι ίδιος

κι όταν μιλά για θάνατο το ίδιο μοιρολόι

μακρόσυρτα, ο άνεμος, ανάμεσα στους δρόμους

κι ακούγεται σαν άνθρωπος όταν ψυχομαχάει. 

Σαν άνεμος κι ο έρωτας σηκώνει τους ανθρώπους

τους πάει ως τα σύννεφα και νοιώθουν πως πετάνε.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Είναι ένας πανάρχαιος μαγικός τρόπος, ότι έτσι φέρνεις, κάτω από τη δική σου κυριαρχία τον κόσμο.

Εικόνες, ίχνη μήνυμα ήταν για τους ανθρώπους

ακόμη κι όταν στις σπηλιές ζούσαν οι πρόγονοί μας.

Από παιδιά τους μάθαιναν τα ίχνη να διαβάζουν

σαν κυνηγοί για να τραφούν από το θήραμά τους.

Εξόρκιζε νομίζοντας πως έκανε  μαγεία,

ο καλλιτέχνης, στην σπηλιά, φιλοτεχνώντας ζώα

και θεωρούσαν με θεούς και πνεύματα μιλούσε.

Έτσι σαφώς γεννήθηκε και το ιερατείο.

Όπως οι σπόροι που στη γη φυτρώνουν ή σαπίζουν

το είδος, το ανθρώπινο, θα ζήσει αν τ’ αξίζει.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Από τις εικόνες των θηραμάτων,

   στα σπήλαια των προγόνων μας

                έως και τα τοπία 

           ή τις προσωπογραφίες

    αγαπημένων μας προσώπων,

                ή και των "θεών"

             επισκεπτών ακόμη 

            η μαγεία είχε πάντοτε 

         τον ρόλο της στην τέχνη.

   Ο άνθρωπος συνειδητοποιώντας την σημασία

 του θανάτου και νιώθοντας αυτή την πρόκληση, 

        επιθυμεί να τον νικήσει με κάθε τρόπο.

Ο άνθρωπος και μέσα στις σπηλιές έκανε τέχνη.

  Ο καλλιτέχνης της σπηλιάς πρόσφερε είδωλο

           στην κοινότητα  μόνο και μόνο 

           για διακοσμητικούς σκοπούς,

             όπως κάποιοι ισχυρίζονται;

                Προσωπικά πιστεύω ότι

          οι διακοσμητικοί λόγοι δεν ήταν 

    ο σκοπός του αλλά απλά το αποτέλεσμα.

       Ο σκοπός του καλλιτέχνη της σπηλιάς,

       ήταν τελετουργικός. Πρόσφερε είδωλο 

        σε μια προσπάθεια εξουσίας πάνω στο 

  αντικείμενο της επιθυμίας ή του φόβου του.

  Πρόσφερε είδωλο στο ζώο που του ξέφυγε

στο κυνήγι, σε μια προσπάθεια να ξεγελάσει

 την πείνα του αλλά και κάρφωνε τα ακόντια 

          πάνω του και σε συγκεκριμένα σημεία,

         σε μια προσπάθεια να συμβεί το ίδιο 

         και στην πραγματικότητα, για χάρη 

         μίας πίστης του ότι αυτό συμβαίνει.

     Είναι ένας πανάρχαιος μαγικός τρόπος 

    ότι έτσι φέρνεις, κάτω από τη δική σου 

                   κυριαρχία τον κόσμο. 

                  Ένας πανάρχαιος μαγικός τρόπος, 

 που οι ρίζες του χάνονται στα βαμμένα πρόσωπα,

          στους χορούς και τις μεταμφιέσεις, 

                    αλλά και στη διακόσμηση 

                  της ασπίδας του πολεμιστή, 

                 ίσως και πιο παλιά ακόμα.

                Η μαγεία είχε από πάντοτε 

          το ρόλο της στην τέχνη, ένα ρόλο 

               που στην πραγματικότητα 

           ποτέ δεν άφησε, κρατώντας τον

          έως τα σήμερα, ευδιάκριτο ακόμη.

                Ο άνθρωπος από πάντοτε 

                    αφήνει τα χνάρια του

                και το κάνει αιώνες τώρα, 

   στην πραγματικότητα με το ίδιο πάθος, 

                  αλλάζοντας κάθε φορά 

        μόνο το μέσο και την γραφίδα του!

                              Πάν Καρτσωνάκης

Πάντα υπάρχουν πρόθυμα μυαλά να τους πιστεύουν.

Πολλές φορές προφήτευσαν πως έρχεται το τέλος

πότε με ολοκαύτωμα πυρηνικό και πότε

με πανδημία που μπορεί να έχει διαφύγει

τυχαία ή επίτηδες σε κάποιο εργαστήρι. 

Από παιδί πολλές φορές έχω πολλά ακούσει

ακόμη και πως ο Θεός Δευτέρα Παρουσία

θα κάνει πολύ σύντομα από τις αμαρτίες

που πλήθυναν στις μέρες μας και θα μας τιμωρήσει. 

Πάντα υπάρχουν πρόθυμα μυαλά να τους πιστεύουν

πως έχουν τάχα χάρισμα να βλέπουν και το μέλλον. 

                                      Πάν Καρτσωνάκης

Έχει δική του λογική, ο έρωτας, μα λένε κάποιες φορές θανάσιμα, λαβώνει τους ανθρώπους.

Τον έρωτα είναι π’ ακούς να ΄ρχεται με τραγούδια

με μουσικές και με χορούς όπως στα πανηγύρια

κι εσύ περίεργος ακούς, με προσμονή συνάμα

γι αυτόν που ‘ναι πρωτόγνωρη, για σένα, εμπειρία. 

Πολλές φορές ο έρωτας μπορεί να ξεγελάσει

για να τρυπώσει μουλωχτά δίχως πολλές φανφάρες 

και λαβωμένος να βρεθείς με κάποιο απ’ τα βέλη 

που για να παίξει, ο θεός, το έριξε σε σένα. 

Έχει δική του λογική, ο έρωτας, μα λένε

κάποιες φορές θανάσιμα, λαβώνει τους ανθρώπους.

                                        Πάν Καρτσωνάκης

.............μην απελπίζεσαι γιατί, μπορεί να μην υπάρχει.

Τα έγχρωμα, τα όνειρα, σαν τ’ ουρανού το τόξο

που δεν υπάρχει πράγματι παρόλο που το βλέπεις

κι έχουν γραφτεί διάφορες όμορφες εικασίες

για θησαυρό που βρίσκεται, θαμμένος στην μιαν άκρη.

Πολλές φορές, τα όνειρα, φρούδες ελπίδες είναι.

Ωστόσο δίχως καν αυτά δεν άξιζε να ζήσεις….

Μα κι αν δεν βρεις, το θησαυρό, στην άκρη των ονείρων

μην απελπίζεσαι γιατί, μπορεί να μην υπάρχει.

Μα τ’ όνειρο σου πρόσφερε ταξίδια σαν κι εκείνα

οι τυχοδιώκτες έκαναν,  ψάχνοντας…..τις Ινδίες.  

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Όρκοι που μήτε οι θεοί, που έδωσαν, κρατούσαν

Λόγια που πήρε άνεμος, τα σύννεφα, το κύμα 

Όρκοι τιμής που εφήμεροι σαν αστραπές που ‘λάμψαν.

Όρκοι ωστόσο σίγουρα που δόθηκαν με πάθος

και πίστη πως αιώνια σίγουρα θα κρατήσουν.

Όρκοι που μήτε οι θεοί, που έδωσαν, κρατούσαν 

όπως τον όρκο που ‘δωσε στην Θέτιδα ο Φοίβος

ο γιος της θα ‘ναι άτρωτος κι αυτός θα προστατεύει

από αρρώστιες και κακό να μην τον βρει ποτέ του. 

Ωστόσο και υπεύθυνος ο Αχιλλέας ήταν 

Γιατί πολύ προκάλεσε και τον θεό πολλάκις. 

                                 Πάν Καρτσωνάκης 

Κωνσταντίνος Καβάφης «Απιστία»

Πολλά άρα Ομήρου επαινούντες, αλλά τούτο

ουκ επαινεσόμεθα .... ουδέ Aισχύλου, όταν φη η

Θέτις τον Aπόλλω εν τοις αυτής γάμοις άδοντα

«ενδατείσθαι τας εάς ευπαιδίας,

νόσων τ’ απείρους και μακραίωνας βίους.

Ξύμπαντα τ’ ειπών θεοφιλείς εμάς τύχας

παιών’ επευφήμησεν, ευθυμών εμέ.

Καγώ το Φοίβου θείον αψευδές στόμα

ήλπιζον είναι, μαντική βρύον τέχνη:

Ο δ’, αυτός υμνών, ............................

...................... αυτός εστιν ο κτανών

τον παίδα τον εμόν».

Πλάτων, Πολιτείας Β΄ 

Σαν πάντρευαν την Θέτιδα με τον Πηλέα

σηκώθηκε ο Aπόλλων στο λαμπρό τραπέζι

του γάμου, και μακάρισε τους νεονύμφους

για τον βλαστό που θάβγαινε απ’ την ένωσί των.

Είπε· Ποτέ αυτόν αρρώστια δεν θαγγίξει

και θάχει μακρυνή ζωή.— Aυτά σαν είπε,

η Θέτις χάρηκε πολύ, γιατί τα λόγια

του Aπόλλωνος που γνώριζε από προφητείες

την φάνηκαν εγγύησις για το παιδί της.

Κι όταν μεγάλωνεν ο Aχιλλεύς, και ήταν

της Θεσσαλίας έπαινος η εμορφιά του,

η Θέτις του θεού τα λόγια ενθυμούνταν.

Aλλά μια μέρα ήλθαν γέροι με ειδήσεις,

κ’ είπαν τον σκοτωμό του Aχιλλέως στην Τροία.

Κ’ η Θέτις ξέσχιζε τα πορφυρά της ρούχα,

κ’ έβγαζεν από πάνω της και ξεπετούσε

στο χώμα τα βραχιόλια και τα δαχτυλίδια.

Και μες στον οδυρμό της τα παληά θυμήθη·

και ρώτησε τι έκαμνε ο σοφός Aπόλλων,

πού γύριζεν ο ποιητής που στα τραπέζια

έξοχα ομιλεί, πού γύριζε ο προφήτης

όταν τον υιό της σκότωναν στα πρώτα νειάτα.

Κ’ οι γέροι την απήντησαν πως ο Aπόλλων

αυτός ο ίδιος εκατέβηκε στην Τροία,

και με τους Τρώας σκότωσε τον Aχιλλέα.

Το ταξίδι και η άφιξη στην Τένεδο

Άνιος

Ο ελληνικός στόλος αφού φεύγει από την Αυλίδα, φτάνει στην Δήλο. 

Εκεί βρισκόταν ο Άνιος, γιος του θεού Απόλλωνα ο οποίος ήταν μάντης. 

Μάλιστα πρόβλεψε ότι η Τροία θα κατακτηθεί σε δέκα χρόνια 

και τους προσέφερε κατοικία για εννέα χρόνια τα οποία ισοδυναμούσαν 

με τα εννέα άκαρπα χρόνια του Τρωικού Πολέμου. 

Οι Έλληνες με πρώτο τον Αχιλλέα αρνήθηκαν 

και αφού αποχαιρέτησαν τον Άνιο, έφυγαν από την Δήλο.

Απόβαση στη Τένεδο

Ο ελληνικός στρατός λίγο πριν να φτάσει στη Τροία, άραξε στην Τένεδο

 στην οποία βασίλευε ο Τένης, ο γιος του Κύκνου.

 Ο Τένης ήταν σύμμαχος των Τρώων και οι Έλληνες

 αποφάσισαν να πλήξουν την Τένεδο. 

Ο Αχιλλέας μόλις αράζει το πλοίο του, βγαίνει αμέσως έτοιμος για πόλεμο

 αψηφώντας την εντολή της μητέρας του η οποία ήταν να μην σκοτώνει 

τους γιους ή τους εγγονούς του θεού Απόλλωνα γιατί μία μέρα

 θα σκοτωθεί από τον ίδιο τον θεό. 

Στην μάχη που ακολουθεί ο Αχιλλέας σκοτώνει τον Τένη και η αδελφή του,

 η Ημιθέα καταπίνεται από τη γη, λίγο πριν βιαστεί από τον Αχιλλέα.

Θάνατος του Αχιλλέα

Αχιλλέας Θνήσκων στο Αχίλλειο μέγαρο στην Κέρκυρα.

Οι θεοί βλέποντας ότι ο Αχιλλέας είχε σκοτώσει τόσους πολλούς, όρισαν ότι

 ήρθε η ώρα να πεθάνει, έτσι ένα δηλητηριώδες βέλος του Πάρη 

κατευθυνόμενο από τον θεό Απόλλωνα τον πέτυχε στην πτέρνα, 

το μόνο τρωτό του σημείο και τον σκότωσε. 

Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Αχιλλέας έπεσε βαθιά ερωτευμένος 

με μια από τις Τροϊκές πριγκίπισσες, την Πολυξένη και έτσι ζητάει 

από τον Πρίαμο το χέρι της σε γάμο. 

Ο Πρίαμος είναι πρόθυμος να το δώσει, επειδή έτσι θα σήμαινε 

το τέλος του πολέμου και θα κέρδιζε μια συμμαχία 

με τον μεγαλύτερο πολεμιστή του κόσμου. 

Όμως, ενώ ο Πρίαμος επιβλέπει τον ιδιωτικό γάμο της Πολυξένης 

και του Αχιλλέα, ο Πάρις, που θα έπρεπε να εγκαταλείψει την Ελένη

 αν ο Αχιλλέας παντρευτεί την αδελφή του, κρύβεται στους θάμνους

 και πετυχαίνει τον Αχιλλέα με θεϊκό βέλος, σκοτώνοντάς τον. 

Και οι δύο εκδοχές συμφωνούν ότι ο δολοφόνος του ενήργησε ύπουλα

 και χωρίς αξιοπρέπεια, λόγω της κοινής αντίληψης ότι ο Πάρις ήταν δειλός

 και όχι αντάξιος με τον αδερφό του, Έκτορα. 

Έτσι, δεν του αποδίδουν τιμές και θεωρείται ότι ο Αχιλλέας 

παρέμεινε αήττητος στο πεδίο της μάχης. 

Μετά τον θάνατό του, οι Αχαιοί ανέμειξαν τα οστά του

 με αυτά του Πάτροκλου και διοργάνωσαν επικήδειους αγώνες. 

Μετά τον θάνατο του πηγές αναφέρουν ότι, βρέθηκε παντρεμένος 

με την Ιφιγένεια στη Νήσο Λευκή.

Ο αστεροειδής 588 Αχιλλεύς (588 Achilles), που ανακαλύφθηκε το 1906

 και ανήκει στην Τρωική Ομάδα, πήρε το όνομά του από τον μυθικό ήρωα.

ΠΗΓΗ

Αν ήταν τα θηράματα αρκούντως οπλισμένα.......

Πάντοτε μια ερώτηση θα ήθελα να κάνω

σε κάποιους φίλους κυνηγούς που βγαίνουν να  θηρεύσουν  

λαγούς, πουλιά και γενικά σκοποβολή να κάνουν

και σε θηράματα απλώς για να τα βαλσαμώσουν.

Θα ήθελα λοιπόν κι εγώ απλά να τους ρωτήσω

αν το ίδιο θα ‘καναν, το σπόρ, όπως το λένε,

αν ήταν τα θηράματα αρκούντως οπλισμένα 

με ίδια όπλα σαν κι αυτά που κουβαλούν κι εκείνοι.

Ρητορική ερώτηση γιατί δεν αμφιβάλω

πως πιθανόν απάντηση ίσως και να μην πάρω.

                      Πάν Καρτσωνάκης 

Μεθούν, χορεύουν, τραγουδούν, τον χάρο φοβερίζουν.

Παντρεύουν το φθινόπωρο κι αδειάζουν τα βαρέλια.

Πίνουν γλεντούν και στον λινό πατάνε τα σταφύλια.

Μεθούν, χορεύουν, τραγουδούν, τον χάρο φοβερίζουν

και στον χειμώνα που ‘ρχεται του βγάζουνε την γλώσσα.

Καμαρωτός-καμαρωτός Οκτώβριος εν όψει

με κάστανα ολόφρεσκα και με τα πρωτοβρόχια.

Ακολουθεί Νοέμβριος που στήνονται καζάνια 

από του τρύγου την σοδειά και εκλεκτούς μεζέδες.

Φθινόπωρο των ποιητών και των πεσμένων φύλλων.

Μνημόσυνο  καλοκαιριού, προάγγελος Χειμώνα.

                                           Πάν Καρτσωνάκης