Ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν....

Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες

των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών

που από την εγκατάλειψη, χορταριάσανε 

κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων

κάτι χρόνια να αναγγείλουν, 

ο επισκέπτης αν θα ψάξει 

με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη 

αν είναι και τυχερός, 

θα ανακαλύψει 

ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια

κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν. 

Είναι κάτι πετράδια 

που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά

έχουνε γίνει από χιλιάδες δάκρυα χαράς

μα πιότερο της λύπης

κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.

Τις έχουν σχηματίσει 

τόσα λόγια, υποσχέσεις

 και φιλιά αναχωρήσεων κι αφίξεων 

απολιθώματα αναστεναγμών 

και προπαντός ιζήματα

ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής. 

                      Πάν Καρτσωνάκης

Οι σκέψεις του να... κοιμηθώ δεν με αφήνουν!

Μέσα μας κοιμάται ένα παιδί εκατομμυρίων ετών 

Αγνοεί ανάγνωση γραφή 

και με εικόνες 

σαν αρχαία ιερογλυφικά 

και όνειρα 

προσπαθεί να μας μιλήσει. 

Κανείς δεν έμαθε τη γλώσσα του 

αν και προσπάθησαν πολλοί 

ελάχιστοι κατάφεραν 

κάποιο νόημα να βγάλουν. 

Μέσα μου ένας γίγαντας κοιμάται 

ένα παιδί πρωτόγονο φωλιάζει μέσα μου

ποτέ μου δεν κατάλαβα τι θέλει

παρά μόνο όταν άρχισα 

να μιλώ την ίδια γλώσσα. 

Μέσα μου κοιμάται το παιδί 

και οι σκέψεις του να κοιμηθώ 

δεν με αφήνουν! 

                        Καρτσωνάκης Πάν

 

Μια καλημέρα με 4 φωτογραφίες από έναν φιλικό "αλήτη" του ουρανού.

Αυτός ο φτερωτός «αλήτης»

πολλές φορές μάλλον 

θα πρέπει να βρήκε τροφή

σε αυτό το σημείο.

Σήμερα το πρωί

ήταν η σειρά μου να του την προσφέρω.

Έφαγε και μετά πέταξε μακριά.

Δεν περίμενα τίποτε περισσότερο

παρεκτός μια απέραντη ικανοποίηση

για το γεγονός 

αυτής της ελάχιστης προσφοράς.

……………………………………

Ελευθερία και φτερά πάνε μαζί.

                         Πάν Καρτσωνάκης

«Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Κατάμονος μέσα στο σπίτι

κατά πως έγραφε κι ο ποιητής 

τον έφερα στο νου μου κι αναρωτήθηκα

πόσο αβάσταχτη θα ήταν η μοναξιά που βίωνε

εκεί στο τέλος της ζωής του

όταν μοναχός του αναπολούσε

της περασμένης του ζωής τις ηδονές

και τι αυτός εκόμισε εις Την τέχνην 

αλλά και κείνη την φρόνησιν που τον εγέλα

την ψεύτρα που του έλεγε

«Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

………………………………………

Aπ’ τις οκτώ που γύρισα στο σπίτι

μόνος μου μπρος απ την οθόνη

πληκτρολογώντας κάποιους στίχους

τη μοναξιά μου ξεγελώ. 

        Καρτσωνάκης Πάν

All alone at home

As the poet wrote

I brought him to mind and wondered

What terrible the loneliness he must have felt 

There at the end of his life

As he alone recalled 

The passions he had encountered in his past life 

And what did he gain from his art

but she (art) what did she offer other than

 the lie that she told him that 

“Tomorrow you have lots of time”

………………………………………

From eight o’clock that I arrived home, 

all alone I sit in front of screen typing 

some scripts of the loneliness I fell.

          Kartsonakis  Pan