Hay noches que el alba tarda mucho en llegar. Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει.

 Hay noches que el alba tarda mucho en llegar

te dan la impresion que no amanecerà.

Las horas, parecen si se hubieran  petrificado 

o si se hubieran caìdo en suen̈o

y yo miro el vacìo como si esperara algo. 

Mientras no miro el vacìo no cesa de existir

el poeta lo escribió y no estaba equivocado. 

Pero es una tentacion enorme y una duda 

si es cierto  que es el vacìo lo que me asusta.

Quien teme el vacìo nunca cae dentro 

y nunca aprenderà, si el vacìo esta en su propia mente.

                                Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

                         Γεωργία  Κόλλια

Υπάρχουν νύχτες που αυγή αργεί πολύ να έλθει

σου δίνουν την εντύπωση πως δεν θα ξημερώσει.

Οι ώρες λες και πέτρωσαν ή έπεσαν για ύπνο

κι εγώ κοιτάζω το κενό σαν κάτι να προσμένω.

Όσο δεν πέφτω στο κενό δεν παύει να υπάρχει

Ο ποιητής το έγραψε και άδικο δεν είχε

Μα πειρασμός τεράστιος και μια αμφιβολία

αν όντως είναι το κενό αυτό που με τρομάζει.

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα

και δεν θα μάθει, το κενό, αν είναι στο μυαλό του.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Tantos an̈os que coquetea,la luna con la tierra.Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη.

Tantos an̈os que coquetea,la luna con la tierra

tal vez cierto dìa quiera unirse con ella.

Empezaràn ambas un viajecito amoroso

y vida no habrà despuès de esta boda. 

Ciertos mitos habìa oìdo que hubo època

que la tierra sin luna  vagaba a solas.

Obviamente no vivìan entonces los humanos en la tierra

por lo tanto no era este  un saber de humanos. 

Si tales mitos tienen base aunque sea en un porcentaje 

y no es imaginacion....no sè decirles.

         Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

Γεωργία  Κόλλια

Τόσα χρόνια που φλερτάρει, η σελήνη με τη γη

ίσως κάποτε θελήσει και μαζί της ενωθεί.

Θα κινήσουν και οι δύο ταξιδάκι ερωτικό

και ζωή δεν θα υπάρχει  απ’ το πάντρεμα αυτό.

Κάποιους μύθους είχα ακούσει πως υπήρξε εποχή

που η γη δίχως σελήνη τριγυρνούσε μοναχή.

Προφανώς δεν ζούσαν τότε και οι άνθρωποι στη γη 

συνεπώς δεν ήταν γνώση από γήινους αυτή.

Αν οι μύθοι έχουν βάση έστω σ’ ένα ποσοστό

και δεν είναι φαντασία…..δεν γνωρίζω να σας πω. 

            Καρτσωνάκης Πάν

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

Un viaje al vacìo,es nuestra muerte

y nosotros sin nuestro cuerpo,como aroma sólo 

que "viaja" constantemente para unirse con el universo.

Unos hablan de alma y quizà tengan razón.

Sin cuerpo ni sombra,como aroma sólo.

Tambièn sin suen̈os, me temo que serà.

Desde la oscuridad hacia la luz y otra vez a la oscuridad.

Desde el cero al nfinito, en el medio nuestra vida.

Como relàmpago que en un instante brilla y se apaga

tanta vida, sobre la tierra, sólo nos  tocó.

 Pan Kartsonakis

Την απόδοση, στην Ισπανική γλώσσα

έκανε η καθηγήτρια φιλόλογος των Ισπανικών.

Γεωργία  Κόλλια

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

Αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Πάν Καρτσωνάκης

Στην αιωνιότητα δίχως σκιά θα τριγυρνάμε...

 Θα μας δικάσουν οι θεοί,

           αν πράγματι στο σώμα τους

                  ανάξιοι σταθήκαμε

            και την γενέθλια χώρα μας,

               αυτήν που αξιωθήκαμε,

                      βεβηλώσαμε!

                Μάρτυρες κατηγορίας

                θα είναι οι σκιές μας,

           οι πιο αξιόπιστοι ρουφιάνοι,

     που ύστερα θα μας εγκαταλείψουν

   για να γίνουν οι σκιές κάποιων άλλων.

Στην αιωνιότητα δίχως σκιά θα τριγυρνάμε.

         Πάν Καρτσωνάκης 

Ελπίζω να έγινε κατανοητός, από όλους, ο όρος δειμοκρατία.

Όταν λέμε την απλή συνηθισμένη φράση:

-Ένα κιλό ζυμωτό ψωμί δεν κυριολεκτούμε.

Ζητώντας να αγοράσουμε αυτό το βασικό αγαθό,

 λέμε ένα σωρό ψέματα.

Ούτε κιλό είναι πια, το ένα κιλό ψωμί, 

ούτε φυσικά ζυμωτό, με την κυριολεκτική έννοια 

του όρου, αφού δεν είναι προϊόν φυσιολογικής ζύμωσης.

Το χειρότερο όμως είναι ότι δεν είναι, 

λέω εγώ τώρα, ούτε ψωμί από Έλληνες.

Θα μου πείτε όμως ότι υπερβάλω.

Ίσως και να το έκανα, για να γίνει πιο εντυπωσιακός

 ο πρόλογος και να τραβήξω την προσοχή σας 

κάτι που επιθυμώ.

Αυτοί που ξέρουν όμως το μέγεθος της υποκρισίας, 

και για να σπάσουν πλάκα μαζί μας, 

δίνουν και ονομασίες όπως χωριάτικο 

ή ολικής άλεσης στα διάφορα

(πολλές φορές από εισαγόμενη κατεψυγμένη ζύμη)

αρτοσκευάσματα. 

Κάπως έτσι ονοματίζουμε, άλλοτε από συνήθεια

 και άλλοτε από σκοπιμότητα, πολλά και διάφορα

 στην καθημερινή μας ζωή

 κουτσουρεύοντάς τα ανελέητα και τελικά 

κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας

 αλλά κυρίως τον εαυτό μας κοροϊδεύουμε.

Κάπως έτσι κουτσουρεμένη μπορεί να είναι

 και η δημοκρατία.

Μία κουτσή όμως δημοκρατία ετοιμάζει τον "δρόμο"

για μία δικτατορία. 

Και η δικτατορία, δεν είναι βιώσιμος τρόπος 

διακυβέρνησης.

Και τον καλύτερο ηγέτη, κάποτε βιολογικά

 θα τον διαδεχτούν ανίκανοι και ίσως επικίνδυνοι 

για την κοινότητα ηγέτες.

Στη Δημοκρατία όμως, που είναι το καλύτερο

 σύστημα διακυβέρνησης για το σκάφος της πολιτείας,

 πρέπει ο δήμος θα έχει κράτος και μέχρι τότε 

ο κάθε λαός έχει την δημοκρατία που του αξίζει.

Ας μην γκρινιάζουμε λοιπόν

ή μάλλον η πλειοψηφία των ψηφοφόρων. 

Η Δημοκρατία στο χέρι μας είναι 

να μην είναι κουτσουρεμένη και υποκριτική.

Η Δημοκρατία στο χέρι μας είναι

 να μην είναι ή να γίνεται δειμοκρατία.

Στο χέρι μας είναι και στον βαθμό 

που στον καθένα μας αναλογεί να έχουμε

 μία καλύτερη δημοκρατία όπου η ευτυχία 

των πολλών θα είναι αυτονόητη.

Και φυσικά το σκάφος της πόλης για να ταξιδέψει 

θέλει έναν καπετάνιο που πρώτα από όλα να ξέρει 

τη δουλειά του αλλά χρειάζεται 

και τον τελευταίο μούτσο 

αλλά και τον μάγειρα, όπως

 και τον δεύτερο καπετάνιο

 ή και τον τρίτο.

Τα πλοία της αρχαιότητος ταξίδευαν

 με τη δύναμη των κωπηλατών τους.

Αν οι κωπηλάτες όμως το έκαναν μόνο

 υπό την απειλή του μαστιγίου, τότε τι νόημα είχε

 το ταξίδι και για το συμφέρον τίνος γινόταν

 αν όχι του πληρώματος που σε μία δημοκρατία

 πρέπει να αισθάνεται πλοιοκτήτης;

Και φυσικά όταν έχουμε ένα πρόβλημα δε ρωτάμε 

τους πολλούς αλλά τους ειδικούς. 

Ωστόσο για τα προβλήματα της πόλης δεν κατάλαβα

 γιατί να μην έχει υποχρέωση ή δημοκρατία 

να κάνει τους πολίτες της, με την πραγματικά 

όμως δωρεάν παιδεία, ειδικούς σε κάποιους τομείς

 εκτός ίσως κάποιων που επιθυμούν τον τίτλο 

του ιδιώτη με την κυριολεκτική έννοια του όρου.

Είναι κι αυτό μέσα στη Ζωή αν και πιστεύω ότι 

τους ιδιώτες τους δημιουργούν οι δειμοκρατίες 

που στρώνουν χαλί για αυταρχικά συστήματα 

διακυβέρνησης των πολλών από τους λίγους.

Ειδικούς, μέσα από την παιδεία, αλλά πολίτες 

και όχι υπηκόους.

Αυτά τα λίγα και ελπίζω να μην έκανα κανένα

 να κακοκαρδίσει, ενώ αντίθετα σκοπός μου ήταν

 να γράψω κάποιες σκέψεις μου απλά και μόνο.

Δημοκρατία έχουμε άλλωστε.

Φιλικά πάντοτε

Πάν Καρτσωνάκης

Υ. Γ: Ελπίζω να έγινε κατανοητός, από όλους,

 ο όρος δειμοκρατία.

Δείμος = φόβος.

Και κάτι τελευταίο.

Τον Προμηθέα τον σταύρωσαν το κράτος και η βία 

(όταν αυτά πάνε μαζί, το μπορούν)

 με άλυτα δεσμά που έκανε ο ειδικός 

για τη δουλειά αυτή θεός της φωτιάς ΗΦΑΙΣΤΟΣ

 έστω και παρά τη θέλησή του 

υπακούοντας απλά στην εξουσία.

Τα μπασταρδεύουν, στο μυαλό των κληρονόμων, πάντα.

Πέτρες και αγριόχορτα μονάχα τώρα βλέπεις.

Ο πιο λαμπρός πολιτισμός απλώνεται μπροστά μας.

Μυρμήγκια και σαλίγκαροι, πουλιά και πεταλούδες

περιδιαβαίνουν «μελετούν», μαζί με τους τουρίστες.

Ασβέστης  έγιναν πολλά, φυλάκισαν και κάποια

στα σπίτια τους ή σε ναούς αλλά και μοναστήρια.

Ακόμη και αγάλματα, ακέφαλα, σαν πέτρες

     και  υλικά οικοδομών τα θεωρούσαν μόνο.

Τα μπασταρδεύουν, στο μυαλό των κληρονόμων, πάντα

για να παντρέψουν με το φως, ανήλιαγα σκοτάδια.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Όσους και όποιους φόβους μας, μέσα μας κουβαλάμε.

Φοβάται ο Γιάννος το θεριό και το θεριό τον Γιάννο

έτσι απλά, πολύ απλά, θα πω τα παρακάτω:

Όσους και όποιους φόβους μας μέσα μας κουβαλάμε

όσο τους αποφεύγουμε τόσο μας τυραννάνε.

Πρέπει να ψάξεις στις στοές, τις σκοτεινές του νου σου

να βρεις αυτόν που κουβαλάς από γεννησιμιού σου.

Αυτός σαν τον Μινώταυρο πολύ καλά κρυβόταν 

γιατί εκείνος πιο πολύ από εμάς φοβόταν.

Θέλει ωστόσο τεχνική κι όταν θα τον νικήσεις

να ‘χεις τον μίτο για να βγεις και πίσω να γυρίσεις.

                                               Καρτσωνάκης Πάν

Του Γεναριού πολύτιμο είναι και το φεγγάρι.

Σιγά-σιγά μεγάλωνε η μέρα τον Γενάρη

μπουμπούκιαζαν της μυγδαλιάς κι άνθιζαν τα κλωνάρια.

Ετοιμασίες κάναμε και για το καρναβάλι

ερχόταν και η Άνοιξη που στόλιζε τη φύση.

Στη φύση γύρω θα ‘στηναν χορό και τα ζουζούνια

και θα μεθούσαν μέλισσες απάνω στα λουλούδια.

Μια μουσική θα ‘κούγεται καθώς λιώνουν τα χιόνια.

Η προσμονή ανάστασης μας έτρεφε ελπίδες.

Του Γεναριού πολύτιμο είναι και το φεγγάρι

που μοιάζει, λέει κι ο λαός, ίδιο μαργαριτάρι. 

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Μια θεωρία πολύ βολική για εμάς, τους θνητούς.

«Μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει»

Πολύ με προβλημάτισε ο στίχος του Καβάφη

που είτε αυτός το σκέφτηκε ή διαβασμένο το ‘χε.

Παράξενη και βολική για τους θνητούς ανθρώπους

η θεωρία πως κανείς στο τίποτα δεν πάει

πως είτε πάλι έρχονται σ’ άλλη μορφή να ζήσουν

ή ζούνε στα παράλληλα τα σύμπαντα για πάντα.

Τέλος, υπάρχουν και αυτοί που προσδοκούν την ώρα

που θα σημάνει ξαφνικά Δευτέρα Παρουσία

και οι νεκροί θ’ αναστηθούν να ζήσουνε για πάντα.

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Αιωνιότης

Ο Ινδός Αρσούνας, βασιλεύς φιλάνθρωπος και πράος,

μισούσε τες σφαγές. Ποτέ δεν έκαμνε πολέμους.

Πλην του πολέμου ο φοβερός θεός δυσηρεστήθη —

(λιγόστεψεν η δόξα του, άδειασαν οι ναοί του) —

5

και μπήκε με θυμό πολύ στου Αρσούνα το παλάτι.

Ο βασιλεύς φοβήθηκε και λέει· «Θεέ μεγάλε,

συγχώρεσέ με αν δεν μπορώ ζωή να πάρω ανθρώπου».

Με περιφρόνησι ο θεός απήντησε· «Από μένα

νομίζεσαι πιο δίκαιος; Με λέξεις μη γελιέσαι.

10

Καμιά ζωή δεν παίρνεται. Γνώριζε πως ποτέ του

μήτε γεννήθηκε κανείς, μήτε κανείς πεθαίνει».

                                 Κωνσταντίνος Καβάφης

Ωστόσο κάποιες μαρτυρούν κι ανθρώπων ιστορίες.

Οι πέτρες, έχουν να μας πουν αρχαίες ιστορίες

αποκαλύπτουν σκοτεινά συμβάντα, απ’ τους μύθους

αρκεί να μάθεις την γραφή που έχουν χαραγμένη

απάνω τους ή μέσα τους εκατομμύρια χρόνια.

Οι πέτρες έχουν και φωνή, ήχους εγκλωβισμένους

και φανερώνουν μυστικά που μύστες ξεκλειδώνουν

αλλά και κάποιοι ποιητές με θεϊκή μανία

αποκαλύπτουν γράφοντας κάποιες πτυχές αλήθειας.

Ωστόσο κάποιες μαρτυρούν κι ανθρώπων ιστορίες

που λάξευσαν ή έκτισαν μ αυτές τις ίδιες πέτρες. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Αυτοί, οι αιθεροβάμονες, θέλω να είναι οι δικοί μου φίλοι.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν μεγαλώνουν ποτέ.

Δεν ωριμάζουν, όπως συνήθως λένε, 

κι ούτε ποτέ τους κατασταλάζουν.

Παραμένουν περίεργοι σαν παιδιά κι αναποφάσιστοι.

«Ανοικτοί» για να δεχτούν κάθε τι το νέο 

ακόμη κι αν αυτό φαίνεται τρελό εκ πρώτης όψεως.

Έχουν μια δική τους οπτική για τον κόσμο

και ψάχνουν να βρουν σχέσεις, 

συσχετισμούς και αιτιολογίες

σε ότι συμβαίνει γύρω τους.

Ακόμη κι όταν όλα φαίνονται απλά

σίγουρα  και λογικά 

αυτοί ψάχνουν να βρουν το παράδοξο

το ανεξήγητο. 

Αυτό που αλλάζει την λογική ροή 

της ρουτινιάρικης εξέλιξης.

Τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνουν

 και κουρασμένοι, ίσως και απογοητευμένοι

 κάποιοι πέφτουν στο κενό.

 Χάνονται στους δαιδαλώδεις λαβυρίνθους

 ή καίγονται σαν τις πεταλούδες στο φως της λάμπας.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ζουν 

ανάμεσα στο σήμερα και το παρελθόν τους 

ισορροπώντας 

πάνω σε μια τεντωμένη σκέψη για το μέλλον.

Ζουν ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα.

Θρέφονται με τις επιθυμίες, τα θέλω και τα όνειρα.

Ζουν μέσα στην ομίχλη των ονείρων τους

σαν Δον Κιχώτες.

Ζουν και μεγαλώνουν μέσα σε κάποιο παραμύθι

σκαρφαλώνοντας σε φασολιές που χάνονται ανάμεσα στα σύννεφα.

Ζουν, περιμένοντας ένα φιλί που θα τους μεταμορφώσει σε βατράχια

λόγω του ότι αυτοί ένοιωθαν ανέκαθεν πρίγκιπες. 

Αυτοί, οι αιθεροβάμονες

όπως κάποιοι τους χαρακτηρίζουν

θέλω να είναι οι δικοί μου φίλοι.

Πάν Καρτσωνάκης

«Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Κατάμονος μέσα στο σπίτι

κατά πως έγραφε κι ο ποιητής 

τον έφερα στο νου μου κι αναρωτήθηκα

πόσο αβάσταχτη θα ήταν η μοναξιά που βίωνε

εκεί στο τέλος της ζωής του

όταν μοναχός του αναπολούσε

της περασμένης του ζωής τις ηδονές

και τι αυτός εκόμισε εις Την τέχνην 

αλλά και κείνη την φρόνησιν που τον εγέλα

την ψεύτρα που του έλεγε

«Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

………………………………………

Aπ’ τις οκτώ που γύρισα στο σπίτι

μόνος μου μπρος απ την οθόνη

πληκτρολογώντας κάποιους στίχους

τη μοναξιά μου ξεγελώ. 

        Καρτσωνάκης Πάν

All alone at home

As the poet wrote

I brought him to mind and wondered

What terrible the loneliness he must have felt 

There at the end of his life

As he alone recalled 

The passions he had encountered in his past life 

And what did he gain from his art

but she (art) what did she offer other than

 the lie that she told him that 

“Tomorrow you have lots of time”

………………………………………

From eight o’clock that I arrived home, 

all alone I sit in front of screen typing 

some scripts of the loneliness I fell.

          Kartsonakis  Pan

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα.

Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο ποτάμι

έτσι καθώς γλυκολαλιά της δίνει το νεράκι

όταν τις νύχτες λούζονται νεράιδες τραγουδώντας

και μαγεμένοι βάτραχοι, ένα φιλί προσμένουν. 

Θα σου μιλώ για σιωπές και τούτον τον χειμώνα

δίπλα στο τζάκι μοναχός χαζεύοντας ενθύμια

και πότε-πότε γράφοντας μηνύματα και στίχους

που όμως ξέρω τελικά, ποτέ δεν θα σου στείλω. 

Θα σου μιλώ για σιωπές της πέτρας στο σκοτάδι

τις νύχτες τις αφέγγαρες που τριγυρνούν νεράιδες. 

                                         Πάν Καρτσωνάκης

Σαν ένας σπόρος που ‘πεσε στο χώμα να καρπίσει...

Μες τις σπηλιές, τα ξωτικά, κρύβονταν την ημέρα.

Μόνο τις νύχτες θάρρευαν, νύχτες χωρίς φεγγάρι

κι έπαιρναν την απόφαση να βγουν να σεργιανίσουν 

γιατί δεν θέλανε ποτέ ανθρώπους να φοβίσουν.

Όπως λουφάζει στο μυαλό η έμπνευση φοβάται

κι έρχεται ώρα ξαφνικά σαν αστραπή να λάμψει

κι όσα προλάβεις και μπορείς, να δεις, να περιγράψεις

να βρεις το θάρρος να τα πεις, προτού να τα ξεχάσεις.

Σαν ένας σπόρος που ‘πεσε στο χώμα να καρπίσει

κι αν δεν θα γίνει έγκαιρα, στο τέλος θα σαπίσει.

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Φλέγονται μέσα τους γι' αυτό θαρρούν πως με αυτόν τον τρόπο ξαλαφρώνουν.

Υπάρχουν κάποια μυστικά που κάποιοι κουβαλάνε

και με τα χρόνια γίνονται αβάσταχτο φορτίο.

Φλέγονται μέσα τους γι' αυτό θέλουν να μοιραστούνε

γιατί θαρρούν πως με αυτόν τον τρόπο ξαλαφρώνουν.

Μα μυστικό που ξέρουν δυο μπορούν να μάθουν χίλιοι.

Έτσι μας λέει ο σοφός λαός σε παροιμία.

Γι αυτό αν θέλεις σίγουρα το μυστικό δικό σου

άντεξε το φορτίο του όσο βαρύ κι αν είναι.

Άλλωστε είναι λογικό κι αυτό έχει αξία,

πως τα μεγάλα μυστικά ελάχιστοι αντέχουν.

                          Πάν Καρτσωνάκης

Μα κάποτε θα σκάβουμε λαγούμια στο μυαλό μας...

Στους «κήπους» όπου ζήσαμε τα παιδικά μας χρόνια,

θάψαμε, ξεπορτίζοντας, όλους τους θησαυρούς μας,

τα παιδικά πολύτιμα ονείρατα κι ελπίδες

που μοιάζουν γραφικότητες, στον έξω κόσμο, κάπως. 

Μα κάποτε θα σκάβουμε λαγούμια στο μυαλό μας,

στην ποίηση, σ’ απόκρυφα σημεία να τα βρούμε.

Συνήθως τα ξεχνούσαμε μα κείνα καρτερούσαν

να ξεχυθούν ορμητικά και να μας λευτερώσουν. 

Συνήθως νύχτες, τις μικρές τις ώρες, ξεχωρίζουν

απ’ τα διαμάντια, τα γυαλιά, που και αυτά γυαλίζουν.  

                                      Πάν Καρτσωνάκης

 

Σε πολλούς από σας θα συμβαίνει να κάνετε παρόμοιες σκέψεις.

Σε πολλούς από σας θα συμβαίνει να κάνετε παρόμοιες σκέψεις.

Συνήθως αυτό συμβαίνει κάποιες από τις μικρές ώρες 

και ειδικά όταν χαλαρώνουμε και λίγο προτού να μας πάρει ο ύπνος.

Σκέφτομαι, πως το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μου είναι παρελθόν. 

Δεν έχω δυστυχώς, την ευχέρεια  να περιμένω πολλά πλέον.

Ά, όχι, να μην νομίζετε ότι  έχω κάποια διάθεση  να κάνω

αυτό που λένε, απολογισμό των πεπραγμένων μου.

Διόλου δεν έχω, αλλά το μυαλό, όπως βλέπετε, έχει.

Κάποιες φορές λειτουργεί αυτόνομα  

δεν υπακούει και ταξιδεύει άναρχα.

Στριφογυρίζει  παρά την όποια μας επιθυμία 

με αυτόματο πιλότο, θα έλεγα, σε σκηνές του παρελθόντος.

Προσπαθώ μάταια να το πείσω

 πως ότι και συμπέρασμα να βγάλει, είναι ανώφελο.

Ότι έγινε, λάθος ή σωστό, πολύ απλά έγινε.

Τώρα πλέον τίποτε δεν αλλάζει.

Δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε στον χρόνο

 όπως στην ταινία Back to the future.

                            Πάν Καρτσωνάκης