Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Ένα ταξίδι στο κενό, είναι ο θάνατός μας

κι εμείς δίχως το σώμα μας, σαν άρωμα μονάχα

που «ταξιδεύει» διαρκώς να σμίξει με το σύμπαν.

Κάποιοι το λένε και ψυχή και ίσως έχουν δίκιο.

Απ το σκοτάδι προς το φως και πάλι στο σκοτάδι.

Απ το μηδέν στο άπειρο, στη μέση η ζωή μας.

Σαν αστραπή που μια στιγμή φεγγοβολά και σβήνει

όση ζωή, πάνω στην γη, μας έλαχε μονάχα.

Με δίχως σώμα και σκιά, σαν άρωμα μονάχα

αλλά και δίχως όνειρα, φοβάμαι πως θα είναι.

                                    Πάν Καρτσωνάκης

Σαν Ίκαρος ή Δαίδαλος ποθώ να δραπετεύσω

Μες το κουκούλι όνειρα, της κάμπιας, έχω κάνει

πως κάποια μέρα με φτερά, όπως οι πεταλούδες

από ανθούς διάφορους το νέκταρ θα τρυγήσω

έστω κι αν ξέρω πως μετά, απλά θα ξεψυχήσω.

Σαν Ίκαρος ή Δαίδαλος ποθώ να δραπετεύσω

από μια μίζερη ζωή κλεισμένος σε καβούκι

ρισκάροντας τον θάνατο, σαν Ίκαρος με πτώση

τουλάχιστον ελεύθερος, θα νιώσω πριν πεθάνω.

Πολύ συχνά λαβύρινθος με δίχως Αριάδνη

Κρυφτούλι με Μινώταυρους και η ζωή μας μοιάζει. 

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες.

Διψούν για αίμα μερικοί μα ούτε καν ιδέα

δεν έχουν από πόλεμο, φοβούνται την σκιά τους

κι ακόμη τραγικότερο μιλούν για περηφάνια….

μα μόνες μάχες πού ‘δωσαν είναι στο πληκτρολόγιο. 

Νομίζουν πως στον πόλεμο υπάρχουν κερδισμένοι

απ’ τον λαό των νικητών μα είναι γελασμένοι.

Την μάνα που ‘χασε τον γιο να πάνε να ρωτήσουν

κι αν θα τολμούσαν τα παιδιά που ‘χασαν τους γονείς τους.  

Οι πόλεμοι δεν γίνονται σαν όπως στις ταινίες

που οι κομπάρσοι σπίτια τους, γυρνούν όταν τελειώσουν.

                        Πάν Καρτσωνάκης

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος..

Και να που φτάσαμε εδώ

Χωρίς αποσκευές

Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι.

Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο

φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες

ούτε ένα κεφάλαιο να γράψεις ακόμα.

Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο

ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Βέβαια αγάπησε

τα ιδανικά της ανθρωπότητας,

αλλά τα πουλιά

πετούσαν πιο πέρα.

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,

που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα

πάνω απ’ το δέντρο που βρέχεται.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα

για να πεθαίνουν κι αλλού

και την απληστία

για να μένουν νεκροί για πάντα.

Αλλά καθώς βραδιάζει

ένα φλάουτο κάπου

ή ένα άστρο συνηγορεί

για όλη την ανθρωπότητα.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,

μου ’ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες.

Φοράω το σακάκι του πατέρα

κι έτσι είμαστε δυο,

κι αν κάποτε μ’ άκουσαν να γαβγίζω

ήταν για να δώσω

έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη...

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη

μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί

σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει

παίρνει το μέρος των φτωχών.

Αλλά τα βράδια τι όμορφα

που μυρίζει η γη!

Δως μου το χέρι σου...

Δως μου το χέρι σου...

Τάσος Λειβαδίτης

 «Αλλά τα βράδια»

 

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν.

Μη σε τρομάζει που το φως της μέρας λιγοστεύει

ανάλογα τις εποχές που έρχονται και φεύγουν.

Μπορεί να 'ταν φθινόπωρο και τώρα ο χειμώνας

μα θα ‘ρθει πάλι άνοιξη και πάλι καλοκαίρι.

Μην σε τρομάζουν οι χρονιές που έρχονται και φεύγουν

Έτσι κι αλλιώς είναι γνωστό μα κι όλοι το γνωρίζουν 

σαν αστραπή, σαν μια βροχή και η ζωή μας είναι

σαν σύννεφα στον ουρανό και σαν αφρός στο κύμα.

Έτσι απλά οι άνθρωποι, στον χρόνο ταξιδεύουν

σαν όπως σπίθες της φωτιάς που καίει μες το σύμπαν. 

                                      Πάν Καρτσωνάκης

 

Ο άνθρωπος είναι το όνειρο μιας σκιάς. – Πίνδαρος

Πάνω στις πέτρες φύτρωσες, ήλιο κι αλμύρα ήπιες

την θάλασσα σαν σύνορο, ποτέ σου δεν την είδες.

Γοργόνες ερωτεύτηκες  στα πέρατα του κόσμου.

Με τους θεούς σου, ήρωες κι ημίθεους γεννούσες. 

Πολλές φορές ποτίστηκε ο τόπος σου στο αίμα

μα σπόρος έστω λιγοστός δεν χάνονταν, υπήρχε

στα βράχια ρίζες έπιανε κι επέμενε ν ανθίζει

και τότε κήπος ζηλευτός ο τόπος σου και πάλι.

Μπορείς και είσαι ικανός ημίθεος να γίνεις

αλλά ταυτόχρονα μπορείς, να τα γκρεμίζεις όλα.

                              Πάν Καρτσωνάκης

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα.

Υπάρχουν νύχτες που πρωί αργεί πολύ να έλθει

και δίνουν την εντύπωση πως δεν θα ξημερώσει.

Οι ώρες λες και πέτρωσαν ή έπεσαν για ύπνο

κι εγώ κοιτάζω το κενό σαν κάτι να προσμένω.

Όσο δεν πέφτω στο κενό δεν παύει να υπάρχει.

Ο ποιητής το έγραψε και άδικο δεν είχε

Μα πειρασμός τεράστιος και μια αμφιβολία

αν όντως είναι το κενό αυτό που με τρομάζει.

Όποιος φοβάται το κενό, ποτέ δεν πέφτει μέσα

και δεν θα μάθει, το κενό, αν είναι στο μυαλό του.

                                 Πάν Καρτσωνάκης

Μάλλον έχουμε μόνο την ψευδαίσθηση ότι επιλέγουμε.

Λένε πως ο άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση,

αλλά αυτό, μάλλον δεν ισχύει απόλυτα.

Μας λένε πως επιλέγουμε,

αλλά μάλλον έχουμε μόνο την ψευδαίσθηση ότι επιλέγουμε.

Κάπως διαφορετικά γίνεται η επιλογή.

Σε επιλέγουν, δεν επιλέγεις.

Δεν επιλέγεις τους φίλους σου, την ή τον  σύντροφό σου,

την εργασία σου, τις ασχολίες σου δεν επιλέγεις γενικά.

Ναι, όπως ακριβώς δεν επιλέγεις το τόπο που θα γεννηθείς, 

το χρώμα των ματιών σου, της επιδερμίδας σου, το ύψος σου…….

Όλα ή σχεδόν όλα θεωρώ ότι υπάρχουν και κινούνται 

μέσα σε κάποιες ράγες, 

έτσι όπως περίπου κινείται ένα τρένο.

Όποτε ξεφεύγεις από αυτές, πολύ απλά εκτροχιάζεσαι.

Εκτροχιάζεσαι ή κάνεις την υπέρβαση.

Αλλά κι αυτό, μέσα στα κύτταρά σου δεν φώλιαζε;

                                        Πάν Καρτσωνάκης

 

Αυτοί, οι αιθεροβάμονες, θέλω να είναι οι δικοί μου φίλοι.

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν μεγαλώνουν ποτέ.

Δεν ωριμάζουν, όπως συνήθως λένε, 

κι ούτε ποτέ τους κατασταλάζουν.

Παραμένουν περίεργοι σαν παιδιά κι αναποφάσιστοι.

«Ανοικτοί» για να δεχτούν κάθε τι το νέο 

ακόμη κι αν αυτό φαίνεται τρελό εκ πρώτης όψεως.

Έχουν μια δική τους οπτική για τον κόσμο

και ψάχνουν να βρουν σχέσεις, 

συσχετισμούς και αιτιολογίες

σε ότι συμβαίνει γύρω τους.

Ακόμη κι όταν όλα φαίνονται απλά

σίγουρα  και λογικά 

αυτοί ψάχνουν να βρουν το παράδοξο

το ανεξήγητο. 

Αυτό που αλλάζει την λογική ροή 

της ρουτινιάρικης εξέλιξης.

Τις περισσότερες φορές δεν τα καταφέρνουν

 και κουρασμένοι, ίσως και απογοητευμένοι

 κάποιοι πέφτουν στο κενό.

 Χάνονται στους δαιδαλώδεις λαβυρίνθους

 ή καίγονται σαν τις πεταλούδες στο φως της λάμπας.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι που ζουν 

ανάμεσα στο σήμερα και το παρελθόν τους 

ισορροπώντας 

πάνω σε μια τεντωμένη σκέψη για το μέλλον.

Ζουν ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα.

Θρέφονται με τις επιθυμίες, τα θέλω και τα όνειρα.

Ζουν μέσα στην ομίχλη των ονείρων τους

σαν Δον Κιχώτες.

Ζουν και μεγαλώνουν μέσα σε κάποιο παραμύθι

σκαρφαλώνοντας σε φασολιές που χάνονται ανάμεσα στα σύννεφα.

Ζουν, περιμένοντας ένα φιλί που θα τους μεταμορφώσει σε βατράχια

λόγω του ότι αυτοί ένοιωθαν ανέκαθεν πρίγκιπες. 

Αυτοί, οι αιθεροβάμονες

όπως κάποιοι τους χαρακτηρίζουν

θέλω να είναι οι δικοί μου φίλοι.

Πάν Καρτσωνάκης

Ναι,γίνεται μα σπάνια αρκεί να το θελήσεις.

Μας θρέφουν τρύπια όνειρα, φαντάσματα ελπίδες 

και παραμύθια που παιδιά, μας είχανε ταΐσει.

Έχουν ριζώσει μέσα μας κι αν πας να ξεριζώσεις

με λογική, τα κόκαλα, μπορεί να ‘χουν τρυπήσει.

Ξερίζωμα και κάψιμο κάποιοι μας συμβουλεύουν

μα οι ουλές για πάντοτε θα δείχνουν τα σημάδια.

Μα γίνεται με τα παλιά, τα υλικά, να χτίσεις

καινούργιο οικοδόμημα και μέσα του να ζήσεις;

Ναι, γίνεται μα σπάνια αρκεί να το θελήσεις.

Μα θέλει γενναιότητα, με αρετή και τόλμη.

                              Πάν Καρτσωνάκης                            

Το μόνο και πιο κρίσιμο, ερώτημά μου είναι αν τελικά οι άνθρωποι «αυτόχειρες» δεν γίνουν.

Σαν το πουλί δίχως φτερά ο άνθρωπος θα μοιάζει

αν στο μυαλό του όνειρα κι ελπίδες δεν φωλιάζουν. 

Ποιος τις γραμμές, τα σύνορα, του εφικτού χαράζει

που δεν μπορούν να υπερβούν οι άνθρωποι στο μέλλον;

Πάρα πολλά που σήμερα εντύπωση δεν κάνουν

στο παρελθόν ήταν απλώς, φαντασιοπληξίες.

Ο άνθρωπος ποτέ φωτιά, απ’ τους θεούς δεν κλέβει

ούτε κανείς δεν του ’δωσε ως δώρο εργαλεία. 

Το μόνο και πιο κρίσιμο, ερώτημά μου είναι

αν τελικά οι άνθρωποι «αυτόχειρες» δεν γίνουν. 

                                        Πάν Καρτσωνάκης

Απλώνει τώρα τρυφερά με σεβασμό η νύχτα......

Είμαστε πλέον για καλά, μέσα του φθινοπώρου

και ο καιρός είναι γλυκός, τις πιο πολλές ημέρες.

Τώρα σου γράφω να σου πω, πως ήδη μου ‘χεις λείψει

αλλά προσμένω να σε δω, Πρωτοχρονιά ελπίζω. 

Απλώνει τώρα τρυφερά, με σεβασμό, η νύχτα

σαν μάνα λες που στοργικά θα σκέπαζε τον γιο της

κι ένα φωτάκι μακρινό στην θάλασσα που φέγγει

είναι βαρκούλα προφανώς που κάνει πυροφάνι. 

Έτσι ‘ναι, πάνε κι έρχονται οι άνθρωποι, οι μέρες

σαν κύματα στην θάλασσα, σαν φώτα στις βαρκούλες. 

                                             Πάν Καρτσωνάκης

 

Έχει δική του λογική, ο έρωτας, μα λένε κάποιες φορές θανάσιμα, λαβώνει τους ανθρώπους.

Τον έρωτα είναι π’ ακούς να ΄ρχεται με τραγούδια

με μουσικές και με χορούς όπως στα πανηγύρια

κι εσύ περίεργος ακούς, με προσμονή συνάμα

γι αυτόν που ‘ναι πρωτόγνωρη, για σένα, εμπειρία. 

Πολλές φορές ο έρωτας μπορεί να ξεγελάσει

για να τρυπώσει μουλωχτά δίχως πολλές φανφάρες 

και λαβωμένος να βρεθείς με κάποιο απ’ τα βέλη 

που για να παίξει, ο θεός, το έριξε σε σένα. 

Έχει δική του λογική, ο έρωτας, μα λένε

κάποιες φορές θανάσιμα, λαβώνει τους ανθρώπους.

                                        Πάν Καρτσωνάκης

"Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί. Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε". Γ. Σεφέρης

Δεν έχουν μάτια τα κορμιά που ΄ναι χωρίς κεφάλια

μα έχω την εντύπωση ακόμη μας κοιτάζουν

τότε κι αφού τα έσπασαν  τα έθαψαν στο χώμα

κι από τα μάτια κράτησαν τις κόρες τους για γούρι.

Ακέφαλα τώρα εδώ που στέκουν στο Μουσείο

τους επισκέπτες να περνούν αδιάφορα κοιτάζουν

μα σαν προσέξουν απ’ αυτούς κάποιον τον ξεχωρίζουν

και του μιλούν αλλά κι αυτός πρέπει να τους μιλήσει. 

Δεν έχουν μάτια τα κορμιά, των αγαλμάτων, κι όμως

έχουν ζωή αιώνια και πάντα θα μιλάνε. 

                                Πάν Καρτσωνάκης

"Κατάργησαν τα μάτια τους· τυφλοί.

Μάρτυρες δεν υπάρχουν πια, για τίποτε".

                                       Γ. Σεφέρης 

Το χειρότερο απ’ όλα ήταν οι αναστολές.

Στου μυαλού τους δαιδαλώδεις διαδρόμους και στοές

ξέρω έχουν καταφύγιο σκέψεις που ‘κανα παιδί.

Μα ποτέ δεν βρήκα τρόπο να εκφράσω στο χαρτί

και μπορεί ενδεχομένως έτσι άδοξα χαθούν.

Το χειρότερο απ’ όλα ήταν οι αναστολές

που πολλές δεν είχαν πάντα και καμία λογική.

Ειν’ απλά κάτι συμβάσεις που ο τόπος, εποχή

μου’ χουν βάλει αγκυλώσεις, στο σχολείο, σαν παιδί.

Το μυαλό για να πετάξει λεύτερο και να σκεφτεί 

τα δεσμά πρέπει να λύσει στο μυαλό που ‘χουνε μπει.

                                          Πάν Καρτσωνάκης

Μα σκοτεινά τα «μυστικά» ακόμη παραμένουν.

Αιώνες τώρα προσπαθούν, 

οι άνθρωποι, 

να λύσουν γρίφους που δήθεν άλυτοι,

 ακόμη παραμένουν

Για μυστικά νοήματα μιλάνε, 

συμβουλεύουν

μας εξηγούν για σύμβολα 

που «κρύβουν» θεωρίες,

συνωμοσίες και προοπτικές 

που μυστικές παρέες, εταιρείες 

κάποιοι κακοί και ερπετά

 «υπόγεια και χθόνια»

 σχεδίαζαν 

αιώνες πριν το τώρα. 

Ειδήμονες αναλυτές,

φιλόσοφοι και στοχαστές

επίμονα ερίζουν

και προσπαθούν την ανθρωπότητα 

να σώσουν πριν «το τέλος».

Τόμους βιβλία γράφουνε 

ίσως γραφτούν και άλλα

για εφτασφράγιστα κρυφά

του κόσμου μας μυστήρια.

«Αποκαλύψεις» όλοι τους 

οι συγγραφείς πουλάνε

και οπαδούς της αποκτά

η κάθε θεωρία . . . .

. . . . μα σκοτεινά τα «μυστικά»

ακόμη παραμένουν.

Πάν Καρτσωνάκης

,,,,και μη μου λες παρήγορα πως ξαναζούμε πάλι.

Σαν όνειρο στον ύπνο σου πεθαίνω κάθε μέρα 

ώσπου τελείως σκορπιστώ σα σύννεφο σ’ αγέρα

κι από τη μνήμη σου σβηστώ σαν κύμα σ’ ακρογιάλι

και μη μου λες παρήγορα πως ξαναζούμε πάλι.

Το έχω πια αποδεχτεί πως θα ‘χω ένα τέλος 

πως ήμουν απ’ το άπειρο ένα μικρούλι μέλος

που μια στιγμή ξεχώρισα και πήρα ένα σχήμα

κι ύστερα πάλι στ’ άπειρο, στο τίποτα, στο μνήμα.

Ένα μοντέλο ήμαστε που τη ζωή εκφράζει 

κι όποτε φθείρεται αυτό, απλά μορφή αλλάζει.

                          Πάν Καρτσωνάκης 

Ο έντιμος ο άνθρωπος και ο πολιτισμένος.

Ποτέ δεν βρίζει το νεκρό ούτε σκυλεύει πτώμα

ο έντιμος ο άνθρωπος και ο πολιτισμένος.

Τα παλικάρια πολεμούν αντίπαλο στα ίσα

και σέβονται όταν νεκρό, στη γη, θα τον ξαπλώσουν.

Τα παλικάρια σέβονται  και τον αιχμάλωτό τους

ούτε δεμένο τον κτυπούν, ούτε τον βασανίζουν

και δεν σκοτώνουν  άρρωστο που ‘πεσε στο κρεβάτι

ούτε με δόλο προσπαθούν τον άλλον να νικήσουν.

Αυτά ισχύουν βέβαια όταν «μιλούν» τα όπλα

μα είναι προτιμότερες οι μάχες με τα λόγια.

                                     Πάν Καρτσωνάκης

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε κάποιον παιδικό μου φίλο.

Ονειρευόσουν κάποτε ελεύθερος να ζήσεις 

με δίχως φόβους, δίχως μη και δήθεν καθωσπρέπει.

Ονειρευόσουν δύναμη όταν θα μεγαλώσεις

να έχεις τόση αρκετή να σπάσεις «αλυσίδες».

Ωστόσο σκέψου τώρα πια, που έχεις μεγαλώσει,

τι έγινε η θέληση πως έχει ξεθυμάνει

σε ποιο μαγγανοπήγαδο μήπως σε έχουν ζέψει

μήπως «στρογγύλεψες» πολύ τα θέλω σου εντέλει;

Φοβήθηκες μου φαίνεται σα σήκωσες κεφάλι

και μπήκες στο καβούκι σου μήπως και σου το κόψουν.

                                              Πάν Καρτσωνάκης

Υ.Γ: Αφιερωμένο εξαιρετικά σε κάποιον παιδικό μου φίλο.

Η Ελευθερία, ο ελεύθερος άνθρωπος και η ευθύνη.

Ο ελεύθερος άνθρωπος

είναι συνήθως μόνος.

Αν η αγάπη είναι σκλαβιά,

τότε δεν είναι αγάπη.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση

 της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί

από τις επιδοκιμασίες ή τις αποδοκιμασίες των άλλων.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι απαλλαγμένος

από ρόλους που υπαγορεύουν,

ουσιαστικά,

τρόπους συμπεριφοράς.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι υπεύθυνος,

 χωρίς να ανησυχεί όμως

για τις εγωιστικές ερμηνείες των άλλων,

σχετικά με το τι είναι ευθύνη.

 Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται

 πολίτης του κόσμου και ταυτόχρονα

 πολίτης της πιο μικρής κοινότητας

χωρίς να νοιάζεται το τι πιστεύουν οι άλλοι

για το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αγαπά τους άλλους

 γι' αυτό που είναι 

και όχι γι' αυτό που θα τον βόλευε να είναι.

Αγαπά την ελευθερία του το ίδιο ακριβώς

 όσο και την ελευθερία των άλλων.

 Άνθρωπος που, με την συμπεριφορά του,

υποδουλώνει άλλους και στηρίζει

την υποτιθέμενη προσωπική του ελευθερία

 στην υποδούλωση άλλων ανθρώπων,

με διάφορους τρόπους,

δεν είναι στην ουσία ελεύθερος.

 Είναι σκλάβος του εγωισμού του.

 Και κάτι τελευταίο.

Είναι ανόητο να χάνετε τον καιρό σας,

 προσπαθώντας να αλλάξετε τη γνώμη

που έχουν οι άλλοι για σας.

Αρκεί απλά να είστε ο εαυτός σας. 

 Πάν Καρτσωνάκης 

Υ. Γ:και προπαντός κανένας μας δεν είναι τέλειος!

Το θηρίο που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.

Ο πόλεμος ήταν ανέκαθεν ο τρόπος που το θηρίο 

ήξερε να επιβιώνει.

Το θηρίο που ποτέ δεν εγκατέλειψε τον άνθρωπο.

Για να μην τρομάζουν όμως οι άνθρωποι 

το έντυναν με όμορφα και πολύχρωμα ρούχα

ούτως ώστε να φαντάζει όμορφο, κι έτσι περήφανο

 και κορδωτό το παρουσίαζαν, στα μάτια των έφηβων κυρίως.

Αυτών δηλαδή που θα έτρωγε ο Μινώταυρος. 

Από τους χρόνους των παραμυθιών

και των ηρωικών κατορθωμάτων  των προγόνων τους

οι άνθρωποι πολεμούσαν.

Έγραφαν και μουσικές και στίχους

για να ντύσουν το θηρίο κι έκαναν γιορτές και παρελάσεις

για να τιμήσουν τους νεκρούς τους.

Φυσικά, αυτοί που αμύνονταν για την πατρίδα,

και την υπεράσπιση της γης των προγόνων τους

 δεν είχαν άδικο αλλά και οι άλλοι 

εφευρίσκαν ιδανικά για τους πολέμους τους.

Πότε μιλούσαν για εκπολιτισμό των βαρβάρων,

πότε για την δημοκρατία ενάντια στον ολοκληρωτισμό

ή την προσφορά βοήθειας στους συμμάχους τους

 και άλλοτε για μια Ελένη.

Πάν Καρτσωνάκης