Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ευαισθησία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ευαισθησία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2026

Πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι.....

Σ’ αυτό το χώμα βρίσκονται τα σπίτια, οι νεκροί μας
σ’ αυτό το χώμα φύτρωσαν τα δέντρα, τα σπαρτά μας
σ’ αυτό το χώμα παίξαμε τα πρώτα μας παιχνίδια
και τα παιδιά μας να μπορούν θα θέλαμε το ίδιο.

Λένε πολλοί πως έχουμε απέραντη πατρίδα
Όπου υπάρχουν θάλασσες σε όλον τον πλανήτη
Ανέκαθεν του Έλληνα  και στη μυθολογία
το κράτος του εκτείνονταν στις θάλασσες του κόσμου.

Όμως πατρίδα δεν αρκεί να είναι μια ιδέα
πρέπει και κάπου να σταθείς να χτίσεις ένα σπίτι. 
                            Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2025

Ωδή στο έργο του Νταλί......της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΚΟΛΛΙΑ


ΚΟΥΛΟΥΒΑΧΑΤΑ-Κόντρα στον χρόνο
   
Ωδή στο έργο του Νταλί 

Τρέχει τρέχει η ζωή
σαν νερό μες στην πηγή
τρέχουν όνειρα κ ελπίδες
φεύγουν μέρες ,φεύγουν μήνες

Και ξωπίσω τους εγώ
να τα φτάσω δεν μπορώ
ένα τέρμα θε να βάλω
ένα φρένο να πατήσω
και όλο μένω εγώ πίσω. 

Κουλουβάχατα έχουν γίνει
και είναι το τώρα που με πνίγει
τι να κάνω, προλαβαινω;
κάθομαι και επιμένω.

Πείσμα εγώ κόντρα στον χρόνο
χαλινάρι του απλώνω
μα θα σκάσω δεν μπορώ
κάθομαι κ αναπολώ
τον παλιό καλό καιρό 

Απ την μια είναι οι γάμοι
απ την άλλη οι σπουδες
τα παιδιά κ οι δουλειές
οι απαιτήσεις ένα σωρό
ψάχνω δύναμη να βρω
άλλο φτάνει  δεν βαστώ.
       ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΟΛΛΙΑ

Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2023

Μακάρι ένα όνειρο να ’ταν και η ζωή μας.

Σαν τον αλήτη, το μυαλό, λογαριασμό δεν δίνει
Εκτροχιάζεται συχνά και λεύτερο καλπάζει.
Δεν υπακούει σ’ εντολές, σε νόρμες και κανόνες
σε λογικές που χαλινό και όρια του βάζουν.

Πέφτουν οι φράχτες που κρατούν τα ένστικτα, τις μνήμες
Αυτές που ‘ναι στα κύτταρα πολύ καλά κρυμμένες.
Μα προπαντός στα όνειρα διάπλατες ανοίγουν 
οι πύλες και ορμητικά χωρίς φραγμούς γιορτάζουν.

Μακάρι ένα όνειρο να ’ταν και η ζωή μας 
κι όταν ξυπνούσαμε, αυτό, να ‘ταν ο θάνατός μας.
                                    Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 4 Μαΐου 2021

Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στο ακρογιάλι.

Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου, 
τίποτα δεν είναι πιο πικρό.
Γιώργος Σεφέρης

Τα μυστικά της θάλασσας ξεχνιούνται στο ακρογιάλι.
Γιώργος Σεφέρης

Όπως δεν μπορείς να καταλάβεις το ψάρι,
 αν δεν είσαι ψάρι, ή το πουλί, αν δεν είσαι πουλί, 
έτσι δεν μπορείς να καταλάβεις τον μοναχό άνθρωπο, 
αν δεν είσαι μοναχός.
 Πώς να με καταλάβεις, λοιπόν, χρυσή μου;
(από την Αλληλογραφία Γιώργου και Μάρως Σεφέρη)

Ναυαγός στην γενέθλια πόλη. 
Κάθε φορά που ταξιδεύω σε θυμάμαι φευγάτη, 
μια σκιά, ένα άρωμα,
 παρουσία, αίσθηση δίπλα μου, κοντά μου, 
στο μυαλό μου αλλά και τόσο μακριά μου.
Κάθε φορά που ταξιδεύω 
λέω ψέματα στον εαυτό μου 
υποκρίνομαι. 
Είμαι αυτός που έσπασε το τσόφλι του 
ναυαγός στην γενέθλια πόλη. 
Υποδύομαι ρόλους περιηγητών, 
εξερευνητών
 και ταξιδεύω δίχως χάρτες και πυξίδα, 
προορισμό και χρονοδιαγράμματα. 
Κάθε φορά που ταξιδεύω 
μνημονεύω φίλους παιδικούς 
που έχουν πια πεθάνει
 πίνω το νερό της βροχής
 και τραγουδάω στιχάκια μονότονα παλιά 
και μισοξεχασμένα 
για μια πολιτεία που έχασα 
κερδίζοντας τον κόσμο.……. 
                       Καρτσωνάκης Πάν 

Castaway in the birth city.
Every time I travel I remember of you escaping, 
as a shadow, a perfume,
 a presence, I can feel you beside me,
 so close to me,in my mind, and so far away of me, 
by the same time.
Every time I travel I lie to myself, 
I pretend, 
I'm the one who broke his shell, 
a castaway in his birth city.
 I am acting roles of travelers, 
explorers and I travel without maps and compass, 
without destination and timetables. 
Every time I travel
 I remember of friends from my childhood 
that have passed away now, 
I drink the rainwater and sing monotonous old 
and almost forgotten lyrics
about a city that I lost 
while winning the world....... 
                      Kartsonakis Pan

Πέμπτη 18 Μαρτίου 2021

κι εγώ μιλούσα για την Άνοιξη

΄

ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ
Μην τους πιστεύεις έλεγες
κούφια τα λόγια τους
παίζουν με την ελπίδα
κι εγώ μιλούσα για την Άνοιξη

Δυο κουκίδες σε μια ανθρωποθάλασσα
που πίστευε στην Άνοιξη
εμείς
κι εσύ να παίζεις την εικόνα μου στα μάτια σου
και να λες κράτα την Άνοιξη μέσα σου
γιατί δεν θα έρθει καθώς λες
Εγώ έχω εσένα έλεγες
μια κιθάρα
και την πλάτη φορτωμένη όνειρα
                        Γιώργος Δουατζής

Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2021

Μάλλον έχουμε μόνο την ψευδαίσθηση ότι επιλέγουμε.

Λένε πως ο άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση,
αλλά αυτό, μάλλον δεν ισχύει απόλυτα.
Μας λένε πως επιλέγουμε,
αλλά μάλλον έχουμε μόνο την ψευδαίσθηση ότι επιλέγουμε.
Κάπως διαφορετικά γίνεται η επιλογή.
Σε επιλέγουν, δεν επιλέγεις.
Δεν επιλέγεις τους φίλους σου, την ή τον  σύντροφό σου,
την εργασία σου, τις ασχολίες σου δεν επιλέγεις γενικά.
Ναι, όπως ακριβώς δεν επιλέγεις το τόπο που θα γεννηθείς, 
το χρώμα των ματιών σου, της επιδερμίδας σου, το ύψος σου…….

Όλα ή σχεδόν όλα θεωρώ ότι υπάρχουν και κινούνται 
μέσα σε κάποιες ράγες, 
έτσι όπως περίπου κινείται ένα τρένο.
Όποτε ξεφεύγεις από αυτές, πολύ απλά εκτροχιάζεσαι.
Εκτροχιάζεσαι ή κάνεις την υπέρβαση.
Αλλά κι αυτό, μέσα στα κύτταρά σου δεν φώλιαζε;
                                        Πάν Καρτσωνάκης




 

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2020

Από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες.

Πάντα στις φλέβες μας κυλά, τ’ αλάτι μες το αίμα
που είναι απ την θάλασσα μαζί κι απ τον ιδρώτα
αλλά κι από τα δάκρυα, όλων μας των  προγόνων.
Ε, όχι δεν απέθαναν, μα ζουν στα κύτταρα μας. 

Γοργόνας γάλα βύζαξαν, οι Έλληνες, πιστεύω
κι από παιδιά, της θάλασσας, άκουγαν τις σειρήνες
που τους νανούριζαν γλυκά, φούσκωναν το μυαλό τους
το μέγα κράτος θαλασσών, μια μέρα να γνωρίσουν. 

Ωστόσο την Ιθάκη τους ποτέ δεν την ξεχνούσαν
μια Πηνελόπη ήθελαν, πιστή, να τους  προσμένει.
                 Πάν Καρτσωνάκης

 

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020

Ο Ζέφυρος, μια βαρκούλα με πανιά, ο γλάρος που πετάει ελεύθερος και ο έρωτας.

Να μια βαρκούλα με πανιά
την θάλασσα στολίζει.
Ο Ζέφυρος* μιαν ευωδιά
μας φέρνει, μας δροσίζει.

Ολόλευκος, στον ουρανό
 ο γλάρος που πετάει
ελεύθερος στον γαλανό
μάλλον τροφή ζητάει.

Εδώ, θα γείρω να γευτώ 
το νέκταρ στα φιλιά μας
γιατί αυτό το δειλινό
ζούμε τον έρωτα μας.

Ο έρωτας και δειλινό
μπορούν να σε τρελάνουν
να σε μεθύσουν σαν ποτό
αλλά και να σε γιάνουν.
    Τάκης Καρτσωνάκης    Σέριφος Αύγουστος 1973 
Υ.Γ: Το "ανακάλυψα" σήμερα, ανάμεσα στις σελίδες ενός περιοδικού,
 από εκείνα τα κόμιξ της συλλογής μου. 
Ελπίζω, σκαλίζοντας στην αποθήκη, 
να βρω και άλλα
όπως βρήκα και αυτό  ΕΔΩ.


Ο Ζέφυρος στην ελληνική μυθολογία ήταν προσωποποίηση 
του δυτικού ανέμου (Πουνέντε), ο οποίος εξακολουθεί να αναφέρεται
 με αυτό το όνομα ακόμα και σήμερα. 
Θεωρείται γιος της Ηούς και του Αστραίου, αδελφός του Βορέα. 
Είναι άνεμος απαλός, δίνει δροσιά στα Ηλύσια Πεδία 
και βοηθάει στη βλάστηση. 
Παντρεύτηκε την θεά Ίριδα και αντί για παιδιά απέκτησε 
τα δύο άλογα του Αχιλλέα, τον Ξάνθο και τον Βαλίο.

Κυριακή 19 Ιουλίου 2020

Αθάνατος όμως θα ζει σαν άγιος στις καρδιές μας.

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης γεννήθηκε το 1780 στο Μαυρομάτι Καρδίτσας
 και ήταν καρπός της σχέσης του αρματολού Δημήτρη Καραΐσκου 
και της μοναχής Ζωής Ντιμισκή, αδελφής του κλέφτη Κώστα Ντιμισκή
 και εξαδέλφης του οπλαρχηγού Γώγου Μπακόλα.
 Μεγάλωσε με τους θετούς γονείς του, μία οικογένεια Σαρακατσάνων,
 αφού η μητέρα του τον εγκατέλειψε μη αντέχοντας τον διασυρμό 
μιας παράνομης σχέσης και πέθανε όταν ήταν οκτώ ετών. 
Από τη μητέρα του, ο «γιος της καλογριάς» κληρονόμησε 
τον ανυπότακτο χαρακτήρα του και την παροιμιώδη βωμολοχία του.
Από μικρός στα βάσανα, ο γιος του Καραϊσκου.
Ίσως γι’ αυτό τον φώναζαν κι αυτόν Καραϊσκάκη.
Μεγάλωσε κι ανδρώθηκε πεντάρφανος σαν μούλος
αυτό του διαμόρφωσε λένε τον χαρακτήρα.

Πανέξυπνος σαν αλεπού ανδρείος σαν λιοντάρι.
Σαν αετός περήφανος ιππότης των ορέων.
Αφεντικά δεν ήθελε ο τόπος μας ν’ αλλάξει
γι αυτό και κάποιοι φρόντισαν ύπουλα να σκοτώσουν. 

Σαν παλικάρι έζησε κι έφυγε παλικάρι.
Αθάνατος όμως θα ζει σαν άγιος στις καρδιές μας. 
                                           Πάν Καρτσωνάκης
Η οθόνη βουλιάζει σαλεύει το πλήθος
εικόνες ξεχύνονται με μιας
πού πας παλληκάρι ωραίο σαν μύθος
κι ολόισια στο θάνατο κολυμπάς

Και όλες οι αντένες μιας γης χτυπημένης
μεγάφωνα και ασύρματοι από παντού
γλυκά σε νανουρίζουν κι εσύ ανεβαίνεις
ψηλά στους βασιλιάδες τ’ ουρανού

Ποιος στ’ αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω
με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό

οι προβολείς με στραβώνουν και πάω
και γονατίζω και το αίμα σου φιλώ.
Το τραγούδι ανήκει στον δίσκο «Το Περιβόλι του Τρελού», ενώ τόσο οι στίχοι 
όσο και η μουσική γράφτηκαν από τον Διονύση Σαββόπουλο.
Πηγή: iefimerida.gr 

Τρίτη 2 Ιουνίου 2020

Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις.

Τάσος Λειβαδίτης – Δειλινό

Λεπτομέρειες ασήμαντες 
που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά, 
μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιος ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες 
ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί
κοιτάει μ’ έκσταση το δειλινό,
είναι που αποθηκεύει
θλίψεις για το μέλλον.

Σάββατο 30 Μαΐου 2020

Α, όταν έκτιζαν, τα τείχη, πώς να μην προσέξω.

Τείχη
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.
                              Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
With no consideration, no pity, no shame,
they have built walls around me, thick and high.
And now I sit here feeling hopeless.
I can’t think of anything else: 
this fate gnaws my mind—
because I had so much to do outside.
When they were building the walls,
 how could I not have noticed!
But I never heard the builders, not a sound.
Imperceptibly they have closed me off 
 from the outside world. 
 Konstantinos Kavafis

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2020

Πάντα υπάρχουν πρόθυμα μυαλά να τους πιστεύουν.

Πολλές φορές προφήτευσαν πως έρχεται το τέλος
πότε με ολοκαύτωμα πυρηνικό και πότε
με πανδημία που μπορεί να έχει διαφύγει
τυχαία ή επίτηδες σε κάποιο εργαστήρι. 

Από παιδί πολλές φορές έχω πολλά ακούσει
ακόμη και πως ο Θεός Δευτέρα Παρουσία
θα κάνει πολύ σύντομα από τις αμαρτίες
που πλήθυναν στις μέρες μας και θα μας τιμωρήσει. 

Πάντα υπάρχουν πρόθυμα μυαλά να τους πιστεύουν
πως έχουν τάχα χάρισμα να βλέπουν και το μέλλον. 
                                      Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 28 Ιανουαρίου 2020

Απ’ τα θηρία, που στην γη υπάρχουν, το θηρίο το αγριότερο θαρρώ, ο άνθρωπος πως είναι.

Πετροβολούν μόνο αυτά, τα δέντρα που καρπίζουν 
λέει μια ρήση του λαού κι εξήγηση υπάρχει
και το γιατί πετροβολούν.....για να ‘χουν κάποιο κέρδος
όταν θα πέσουν οι καρποί μήπως κι αυτοί θα φάνε.

Ωστόσο είναι και φορές μ’ ανείπωτη κακία 
που ρίχνουν πέτρες στα ξερά και άκακα δεντράκια
όπως κακία δείχνουνε σ’ ανήμπορους ανθρώπους 
μόνο και μόνο επειδή αντίσταση δεν βρίσκουν. 

Απ’ τα θηρία, που στην γη υπάρχουν, το θηρίο
το αγριότερο θαρρώ, ο άνθρωπος πως είναι.
                                  Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 13 Ιανουαρίου 2020

..........με συνοδεία μια παλιά ξεκούρδιστη κιθάρα

Όταν πεθάνω κάποτε, θα θελα να φυτρώνουν 
απάνω στο κιβούρι μου χορτάρια μυρωδάτα
για να τα τρώνε τα πουλιά γλυκά να κελαηδούνε
κι όταν ανθίζουν, ευωδιά τριγύρω να σκορπίζουν. 

Αυτά τα λόγια με βραχνή, φωνή μες το κουτούκι
με συνοδεία μια παλιά ξεκούρδιστη κιθάρα
ο μπάρμπα Νίκος έλεγε αργόσυρτα και φάλτσα.
Σαν μοιρολόι έμοιαζε εγκλωβισμένο κλάμα. 

Όλοι, απ’ όσους άκουγαν κι έπιναν το κρασί τους
επικροτώντας κούναγαν μαζί και το κεφάλι. 
                                             Πάν Καρτσωνάκης

Παρασκευή 20 Σεπτεμβρίου 2019

Φωνές αγγέλων της στεριάς τελειώνει το ταξίδι.

Ο ουρανός, η θάλασσα τ’ απέραντο γαλάζιο
και γλάροι σμήνος μοναχά στολίζουν το τοπίο.
Φωνές αγγέλων της στεριάς τελειώνει το ταξίδι
και το γλυκό αντάμωμα που προσδοκώ, σε λίγο.

Περνούν τα χρόνια και γερνούν, οι άνθρωποι, ωστόσο
σαν σταλαγμίτες θύμησες ανάστημα υψώνουν.
Κάθε λιμάνι και καημός μα και χαρές συνάμα  
ανάλογα περίπτωση από παιδί θυμάμαι.

Ο ουρανός, η θάλασσα με χρώματα π’ αλλάζουν 
νύχτα, ημέρα κι εποχές μα ομορφιά δεν χάνουν. 
                                         Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 22 Ιουλίου 2019

Ωστόσο κάποιες μαρτυρούν κι ανθρώπων ιστορίες.

Οι πέτρες, έχουν να μας πουν αρχαίες ιστορίες
αποκαλύπτουν σκοτεινά συμβάντα, απ’ τους μύθους
αρκεί να μάθεις την γραφή που έχουν χαραγμένη
απάνω τους και μέσα τους εκατομμύρια χρόνια.

Οι πέτρες έχουν και φωνή, ήχους εγκλωβισμένους
και φανερώνουν μυστικά που μύστες ξεκλειδώνουν
αλλά και κάποιοι ποιητές με θεϊκή βοήθεια
ανακαλύπτουν γράφοντας κάποιες πτυχές αλήθειας.

Ωστόσο κάποιες μαρτυρούν κι ανθρώπων ιστορίες
που λάξευσαν ή έκτισαν μ αυτές τις ίδιες πέτρες. 
                                       Πάν Καρτσωνάκης

Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019

Ότι και να πιστεύετε απάντηση για δώστε.

Χρόνια πολλά προτού στην γη, εκατομμύρια χρόνια
υπήρχαν μόνο τα φυτά και κάποια απ’ τα ζώα.
Αργότερα πολύ μετά ο άνθρωπος υπήρξε
που κάποιοι λένε πλάστηκε απ’ τον θεό τον ίδιο.

Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που λένε ότι ήλθε
σαν έποικος πάνω στην γη, από αλλού, να ζήσει.
Κάποιοι ωστόσο θεωρούν τυχαία πως συνέβη
και προϊόν εξέλιξης, ο άνθρωπος, πως είναι.

Ότι και να πιστεύετε απάντηση για δώστε:
Ο άνθρωπος που ζει στην γη, γιατί την καταστρέφει; 
                                                 Πάν Καρτσωνάκης

Δευτέρα 8 Οκτωβρίου 2018

Έτσι κι αλλιώς το ξέρουνε αλήθεια δεν υπάρχει.

Στα μονοπάτια του μυαλού γεννούν τα όνειρά μας
κάνουν ταξίδια που κανείς παραμυθάς δεν είπε. 
Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια
έχουν σε χρόνους άρρυθμους μια λογική δική τους.

Αλλόκοτες, περίπλοκες, προσωπικές πορείες
σπάζουν φραγμούς και σύνορα με γνώμονα τ αστέρια.

Αδυνατούν οι ποιητές να ζήσουν στην αλήθεια, 
έτσι κι αλλιώς το ξέρουνε αλήθεια δεν υπάρχει. 

Αγανακτούν και πνίγονται να σπάσουνε τους φράχτες
κι απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου. 
Χαρτογραφούν οι ποιητές τα ίχνη τους αφήνουν
κι αν προχωρήσουν χάνονται βυθίζονται στο μέλλον. 
                                             Πάν Καρτσωνάκης
In the paths of the mind they born our dreams 
and make trips that no storyteller has ever said.
Images that fail to describe the words, 
have at times of no rhythm a logic of their own. 

Strange, complex, personal roots 
break barriers and borders, leading by the stars.

The poets are unable to live the truth, 
although they know that truth does not exist.

Furious and eager to break the fences 
and they sing from the basement the peaks of the world. 
The poets make maps, they leave their traces
and if they go ahead, they are lost and sunk in the future.
                                                   Kartsonakis Pan

Πέμπτη 12 Ιουλίου 2018

Μια καληνύχτα από την Κόρινθο με 2 φωτογραφίες και λίγους στίχους.

Να δραπετεύσω στ όνειρο στα σύννεφα να πάω
σε κορυφές απάτητες σε δάση και σε λόγγους
σε ακρογιάλια και νησιά στα κύματα απάνω
όπως πετάνε τα πουλιά και όπως ο αέρας.

Κι όταν θα έλθει η στιγμή να φύγω απ τον κόσμο
θα ήθελα σαν τα πουλιά να γίνω έστω λίγο.
Σαν άνεμος ελεύθερος να νιώσω λίγες ώρες
έστω και σαν ψευδαίσθηση στερνή επιθυμία.

Αυτή μου την ψευδαίσθηση «ταΐζω» με τους στίχους
αλλά κι εσύ, στην ποίηση, δεν βρίσκεις «καταφύγιο»;
                                               Πάν Καρτσωνάκης

Πέμπτη 5 Απριλίου 2018

Αλλά και το ηλιοβασίλεμα ήταν μαγευτικό στη παραλία μας.

Οι ζωγραφιές που χρώματα η φύση τα προσφέρει
με φως μονάχα, υδρατμούς, έτσι που διαθλάται.
Απλόχερα, υπέροχα κανείς δεν θα μπορέσει
ούτε κατάφερε ποτέ μια αίσθηση μονάχα. 

Ίσως μονάχα ποιητές να τα υμνήσουν ξέρουν
γιατί στοχεύουν στο μυαλό  ξυπνούν την φαντασία
που είναι μόνο ικανή και τα ‘χει καταφέρει
να ξεγελά τη λογική το θαύμα να βιώνει.

Εμείς, οι άνθρωποι, μπορεί αν θέλουμε να ζούμε,
τα θαύματα να νοιώθουμε που γύρω μας συμβαίνουν.
                                   Πάν Καρτσωνάκης